Magda Wrz

Potrzebne bodźce

© Magda Wrz, 2021

W trzecim tomiku oprócz wierszy czytelnik znajdzie również haiku jest Japońska wersja poezji za nierówne sylaby autor przeprasza

ISBN 978-83-8245-788-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Potrzebne bodźce

Śnieżna pani

Strach

Deszczowy dzień

Ludzka głupota

Puste dni

Twój portret

Twój zapach

Alchemia miłości

Obraz jak tatuaż

Dobra energia

Twój dotyk

Jak dobrze że Cię mam

Paliwo napędowe

Brakuje mi ciebie

Przepraszam

Trudny czas

Złota kula

Królowa burza

Miłości taniec

Haiku — O czarnej wronie

Haiku — O czystości

Haiku — O damie

Haiku — O kolorowym świetle

Haiku — O latarni

Haiku — O moście

Haiku — o praniu

Haiku — o pszczółkach

haiku — wodny balet

Haiku — o goleniu

Haiku — o brzozie

Haiku — o wietrze

Haiku — o zbitym dzbanie

Haiku — O psotnym wietrze

Haiku — O jesieni

Haiku — O róży

Haiku — O królowej nocy

Haiku — O Titanicu

Haiku — O babci

Haiku — O tańcu

Haiku — O sadzie

Haiku — O morzu

Haiku — O języku

Haiku — O ptaku

Haiku — O kobiecie

Haiku — O raku

Haiku — O lustrze

Haiku — O kutrze

Haiku — O Basiorze

Haiku — O nocy

Haiku — O mrozie

Haiku — O śniegu

Haiku — O wampirze

Haiku — O szarych aniołach

Haiku — O anielskim kochanku

Haiku — O dyrektorze

Haiku — O fali

Haiku — O matce naturze

Haiku — O żalu

Haiku — O śniegu

Haiku — O statku

Haiku- O jesieni

Śnieżna pani

Na lodowym rumaku

Przybyła do nas zima

Świat białą peleryną okryła

Drzewa w sukienkach ze szronu

Stoją potulnie i szczękając zębami

Czekają na wiosnę

Ale śnieżna pani nie zamierza

Tak łatwo odejść

Pędzlem na jeziorach

Bajeczne wzory maluje

A przy tym się śmieje.

Strach

Strach w czarnej

Jak noc pelerynie

Wszędzie za mną chodzi

I do ucha mi szepcze.

Że mój luby już mnie nie kocha

Ale ja wiem że to nieprawda

Bo jesteśmy dla siebie stworzeni

I on o tym dobrze wie

Dla niego co wieczór

Zakładam halkę w serca

I zalotnie tańczę

Potem miłość mu wyznaję

Deszczowy dzień

W niedzielny dzień

Po ołowianym niebie

W deszczowej sukience

Przechadza się pani chmurka.

Miliony maleńkich kropelek

Jak baletnic dookoła niej tańcuje

Zalewając świat wodą

A ona się cieszy.

Ludzka głupota

Wiem, że to co zrobiłam

Było strasznie głupie

Bardzo tego żałuję

Więcej tak już nie zrobię.

Jesteś dla mnie wszystkim

Dla Ciebie będę starała

Być znów grzeczna

Tylko już się nie gniewaj.

Puste dni

Dzień bez Ciebie jest taki pusty

A ty się nie odzywasz

I ta świadomość

Że mogę Cię nie usłyszeć

Mnie normalnie dobija

Doprowadzając do łez

Twój portret

Na sennym płótnie

Magicznym pędzlem

Maluję twój portret

A gdy będzie już gotowy

To czarodziejskim pyłem

Cię ożywię

I wyruszymy w daleki świat

Trzymając się za ręce

Twój zapach

Gdy jest mi smutno

To zamykam oczy

I widzę ciebie

Jak się uśmiechasz

Szepcząc do ucha

Że mnie pragniesz

Przy tym dłonią gładząc

Po moich piersiach.

Z podniecenia moim ciałem

Wstrząsa dreszcz

Znikając wraz ze świtem

Pozostawiając po sobie zapach

Alchemia miłości

Noc czarnym woalem świat okryła

Z ukrycia powychodziły senne mary

W zmysłowych sukniach

Tańcowały dookoła śpiącego Jana

Do ucha czule szepczą

Szponiastym palcem go głaszczą

Uprawiając z nim alchemię miłości

By o świcie zniknąć.

Obraz jak tatuaż

Choć teraz jesteś

Sam w obcym kraju

To wiedz jedno

Że myślami

Jestem z tobą

A w sercu

Noszę twój obraz

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.