Mikołaj Buczel

Most nad niespokojną wodą

© Mikołaj Buczel, 2017

Pierwsza część powstającego cyklu powieści fantastycznych. Trójka postaci — Skrytobójca Ranayart, lord Tangran i kapłan Moonrå — usiłuje odnaleźć się w otaczającym ich świecie, tylko sprawiającym wrażenie poukładanego. Nadchodzące wydarzenia zmuszą ich do zerwania z dotychczasowym życiem, podając w wątpliwość wyznawane wartości i sprawdzając, ile i czy w ogóle są w stanie zapłacić za poznanie siebie oraz za prawdę o rzeczywistości.

ISBN 978-83-8104-481-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Podziękowania

Dla pana Mirosława Janiszewskiego, Janusza i Teresy Kubiak, Piotra i Ireny Arcimowicz, Czesława i Bogumiły Łukuć, Tomasza i Joanny Łukuć, państwa Daniela Łęckiego i Magdaleny Kółkowskiej, pani Ady Sosnowicz, Filipa Barańskiego, Cezarego Zdanowicza oraz Wszystkich Innych wspierających mój projekt, za wielką hojność i tym samym umożliwienie wydania Mostu nad niespokojną wodą.

Dla Filipa Wilgockiego, za pierwsze opinie, dzięki którym książka ta powstała.

Dla mojego brata Adama, za niezliczone dyskusje i porady w kwestiach fabularnych i kreacji bohaterów.

Dla Pauliny Szyszki, za wyjątkową pomoc przy korekcie, tworzeniu okładki, za wsparcie przy projekcie, cenne uwagi i podnoszenie na duchu.

Morionowa Panna

— Nareszcie cię znalazłam! — Śmiech rozbrzmiewał w powietrzu, pędząc za postacią młodej dziewczyny beztrosko hasającej po kwiecistej łące. — Sądziłam, że sprawi mi to więcej trudności, ale chyba chciałaś mi po prostu sprawić miłą niespodziankę, czyż nie?

Przystając na moment, oparła się rękami o kolana i odetchnęła głęboko kilka razy, zmęczona wysiłkiem i wszechobecnym późnowiosennym ciepłem. Wyprostowawszy się, eleganckim krokiem podeszła do samotnej brzozy, która swą koroną przysłaniała rażące światło wznoszącego się wysoko nad horyzontem słońca.

— Przestań udawać, że cię tam nie ma — dziewczyna zachichotała, drobnymi krokami zbliżając się do drzewa. — Mam dobry wzrok i wypatrzyłam cię z daleka, choć twa czarna suknia skrywała cię przede mną w cieniu. Chodźże, tym razem ty będziesz szukać mnie!

Nie doczekała się odpowiedzi. Nieco zaniepokojona, obeszła pień brzozy.

— Hano, czy wszystko w porządku? — spytała, uważnie lustrując wzrokiem siedzącą pod drzewem przyjaciółkę. Gdy wiatr zakołysał delikatnie gałązkami, postać uniosła głowę i zamiast zwrócić uwagę na towarzyszkę, zaczęła chmurnie przypatrywać się rozedrganym liściom. Można by stwierdzić, iż zupełnie nie pasowała ani do otoczenia, ani do stojącej przed nią dziewczyny o złocistych włosach i rumianych policzkach. Jej wygląd, choć niebywale urodziwy, był pełen dziwnego smutku i melancholijnej ulotności.

— Ależ Hano, rozchmurz się, jest taki piękny dzień! Nudziłaś się, podczas gdy cię szukałam? Moja droga, jeśli chcesz, zamieńmy się rolami. Daj mi tylko chwilkę, bym mogła się ukryć…

Dziewczyna w czerni niespodziewanie odwróciła wzrok od szeleszczących liści i wbiła go w towarzyszkę, która pod wpływem tego spojrzenia aż podskoczyła.

— Nie strasz mnie więcej, Hano. — Złotowłosa złapała się za serce i uspokoiła oddech, siląc się na uśmiech. Oczy jej przyjaciółki zawsze wprawiały ją w dziwne onieśmielenie. — Czyżby dopadła cię chandra? W taki cudowny dzień wszyscy powinni się radować.

— Aileen… — posępna dziewczyna w końcu się odezwała. Jej głos zdawał się w jakiś sposób wypełniać okoliczną przestrzeń, czyniąc ją podobną jej pochmurnemu nastrojowi. — Wciąż ci mało? Bawimy się już niemal pół dnia… Jestem tym nieco zmęczona. Odpocznijmy wspólnie pod drzewem.

— Cóż… Jak uważasz — stwierdziła pierwsza z dziewcząt, nazwana przez towarzyszkę imieniem Aileen.

Wiatr był ciepły i miło było posiedzieć w cieniu smukłej brzozy, będąc delikatnie muskanym powiewami łagodnego powietrza. Aileen zamknęła oczy. Rozkoszowanie się harcami i odpoczynkiem daleko od zamkowych komnat należało do jej ulubionych czynności. Nigdy nie mogła sobie pozwolić na wiele pełnej swobody, korzystała więc z niej, mając tylko ku temu okazję. Miała szczęście, że nie była sama. Żadna z opiekunek ani dam dworu nie posiadała radosnego usposobienia i nie przepadała za zabawami, toteż gdyby nie Hana, Aileen spędzałaby te rzadkie beztroskie chwile zupełnie samotnie.

Rozmyślając nad tym, dziewczyna rozchyliła powieki i ukradkiem zerknęła w prawo. Hana nieustannie przykuwała jej uwagę, czemu trudno się było dziwić. Od zawsze fascynowały ją jej nieprzeciętne czarne włosy i jasna skóra, a przede wszystkim najbardziej niezwykłe w świecie oczy — niekiedy płomienne jak ogień, a niekiedy mroczne jak noc. Jakby dopasowując się do swej naturalnej urody, Hana gustowała przede wszystkim w czerni — nosiła czarne suknie, czarne pantofle, czarne pończochy i biżuterię z czarnego górskiego kryształu, przez co Aileen niekiedy nazywała ją uszczypliwie Morionową Panną. Na domiar wszystkiego, Hana miała cudaczną skłonność do malowania swej twarzy tym samym kolorem. Zamiast czerwienią podkreślać wdzięk ust, barwiła je czernią, a wokół jej oczu i na powiekach zawsze znajdował się czarny cień — to wszystko nadawało tej zjawiskowej dziewczynie niebywale mrocznego wyglądu. Aileen jednakże nigdy się tym nie kłopotała. Hana była jedyną osobą, która z własnej woli chciała dzielić z nią cały swój czas, niezależnie od tego, czy chwile były radosne, czy też nie. Zawsze mogła liczyć na jej obecność i współczucie. Nawet gdy Hanę dopadała melancholia, zawsze była obok Aileen i wspierała ją, gdy była taka potrzeba. Była jej jedyną i prawdziwą przyjaciółką.

— To już niedługo, prawda? — Hana spytała niespodziewanie, wpatrując się obojętnie w przestrzeń i wyrywając złotowłosą z zadumy.

— Co masz na myśli?

— Twoje odejście, podróż daleko stąd i… — urwała łamiącym się głosem.

— A więc to cię trapi… — Aileen westchnęła ze zrozumieniem, obracając się do zasmuconej towarzyszki. — Ależ Hano… Wszak wyjeżdżasz ze mną!

Morionowa Panna milczała. Odwróciła głowę, nie chcąc patrzeć przyjaciółce w twarz.

— Hano — jęknęła Aileen — nie rozstajemy się przecież. Wybłagałam u ojca, byś mogła być ze mną podczas drogi w jednej karocy, a kiedy przybędziemy już na miejsce, uproszę dla nas wspólną komnatę. Nie pozwolę, by cokolwiek nas rozdzieliło! Od zawsze byłyśmy razem i nigdy nie zapomnę chwil, które tu spędzałyśmy.

Czarnowłosa w odpowiedzi westchnęła głośno.

— Aileen… — wyszeptała, obracając głowę. — Czy ty mnie miłujesz?

Aileen oniemiała. Zupełnie nie spodziewała się takiego pytania. Zamarła w bezruchu, czując jedynie swe bijące jak oszalałe serce. Zaczerwieniła się, zarówno z zawstydzenia, jak i przestrachu. Czy miałaby miłować inną kobietę? To byłoby przecież niewyobrażalne.

— Ja… — wydukała, mimowolnie się odsuwając. — Jesteś moją przyjaciółką i kocham cię jak siostrę, lecz…

— Nie romantycznie, nieprawdaż? — uzupełniła Hana, uśmiechając się posępnie. — To nie szkodzi. Byłam jedynie ciekawa.

Aileen ponownie nie wiedziała, co na to począć. Nie rozumiała, do czego zmierzała Hana, lecz nie mogła się oprzeć wrażeniu, iż czarnowłosa dziewczyna naumyślnie pogrywa sobie, aby wprowadzić przyjaciółkę w konsternację.

— Nie obawiaj się, nie miałam na myśli niczego sprośnego — powiedziała Hana i uśmiechnęła się delikatnie. W jej oczach zamigotały drobne, płomienne iskierki. — Masz przecież narzeczonego. Nie mogłabym stanąć na twej drodze do szczęścia, nawet gdybym bardzo chciała, a wierz mi, że tego nie pragnę.

Aileen odetchnęła z ulgą, lecz nie uspokoiła się w pełni. Pytanie Hany nieco ją zamroczyło. Nie potrafiła zebrać myśli, aby wyrzec coś sensownego i składnego.

— Lękasz się, prawda? — spytała Hana, przymykając oczy i przysłaniając je zabarwionymi na czarno powiekami.

— N-nie… — wydukała kompletnie zakłopotana złotowłosa. — Czego bym miała?

Hana uśmiechnęła się smutno i otworzyła oczy. Iskierki zniknęły. Pozostała jedynie głęboka, nieskończona ciemność.

— Lękasz się przyszłości — stwierdziła poważnym głosem. — Przyszłości wcale nieodległej i pozornie wspaniałej. Przeraża cię zmiana, co do której nie jesteś pewna, czy zdołasz udźwignąć jej brzemię. To ostatni dzień, kiedy mogłaś beztrosko tutaj przyjść i się pobawić. Kiedy tylko zajdzie słońce, zajdziesz i ty, moja droga — świadomość tego cię właśnie zatrważa. Wiem, że się nie mylę.

Aileen zadygotała z osłupienia i strachu. To nie był pierwszy raz, kiedy Hana wypowiadała się w podobny sposób. Wówczas jej oczy nabierały tej niesamowitej ciemności, która zdawała się emanować i dotykać najgłębszych zakamarków duszy. Nie inaczej było i tym razem.

— Masz rację. — Zapłakała, ukrywając twarz w dłoniach. — Mam dopiero czternaście lat… Kiedy widzę tę łąkę, zamek mojego ojca i miasto, wtedy… wtedy… Hano! — Rozpłakała się na dobre. — Nie chcę odchodzić! To mój dom, moje wspomnienia! Dlaczego mam to wszystko nagle utracić?!

Morionowa Panna przybliżyła się do łkającej i przyłożyła dłoń do jej policzka, gładząc delikatną skórę przyjaciółki. Aileen nieco się opanowała.

— Przyjdzie ci jeszcze stawać przed licznymi przeciwnościami — Hana mówiła łagodnie. — Zważ na to, iż wkrótce poślubisz ukochanego. To pocieszająca myśl.

— Owszem — potwierdziła Aileen, ocierając ostatnie z łez. — Kocham go, lecz… boję się zatracić siebie, a wiem, że to nieuniknione. Miałaś słuszność, twierdząc, że właśnie to mnie przeraża. Los bywa nieuchronny, a czas nie chce się zatrzymać… Dlaczego wszystko dzieje się tak szybko?

Hana zamilkła. Ciemność w jej oczach ustąpiła, ponownie pozwalając zabłysnąć paru iskierkom. Nie odezwała się jednak ani słowem. Oddalając rękę od twarzy Aileen, odwróciła się do niej bokiem, opierając o pień drzewa.

— Co widzisz, myśląc o nieuchronności? — spytała po chwili, patrząc melancholijnie w przestrzeń.

— Upływający czas, wolę bogów… śmierć — wyliczała złotowłosa, zastanawiając się, do czego zmierzała Hana.

— Tak samo, jak bogowie obiecali życie wieczne po śmierci, tak ani czas, ani nawet sama śmierć nie jest nieunikniona. To tylko ludzkie ograniczenia pozwalają nam sądzić, iż jest inaczej — mówiła Hana, nie odrywając spojrzenia od wymalowanego błękitem nieba. — Świadomość tego, że nasze śmiertelne ciała są naczyniami na dusze, pozwala nam wierzyć, iż tak naprawdę nie umrzemy w świecie śmiertelników. Skąd jednak pewność, że ten świat w ogóle istnieje? Czy tylko wiara utrzymuje nas w tym przekonaniu?

— Hano, nie rozumiem…

— A gdyby rzeczywistość była jedynie wytworem naszej wyobraźni? Co byś zrobiła, gdyby się okazało, że cały świat jest niczym innym, jak obrazem, który sama kreujesz w swych myślach? — kontynuowała, ignorując Aileen. — Jeżeli taka jest właśnie prawda, nie należy się bać nieuchronności. Śmierć można powstrzymać, gdyż to ty sama ją sobie stwarzasz… a zatem skoro nie musisz się jej bać, nie obawiaj się także przyszłości i zatracenia siebie.

— Hano, dlaczego mi to mówisz? — Złotowłosa nie kryła niezrozumienia. Tego wszystkiego było dla niej za dużo. — Chcesz mi powiedzieć, że istnieję tylko ja, a cały świat jest jedynie tworem mych myśli? To niedorzeczne, bo gdyby tak było, nie byłoby ciebie, która mogłaby mi to powiedzieć.

W oczach Hany rozbłysły wesołe płomienie. Śmiertelna powaga, z którą prawiła swe wywody, zniknęła. Ponownie zwróciła się twarzą do przyjaciółki, chichocząc.

— Wybacz mi za te refleksje. — Zamrugała. — Po prostu naszły mnie nagle dziwaczne przemyślenia. Puść je w niepamięć i ciesz się dzisiejszym dniem. Wkrótce razem wyruszymy we wspaniałą podróż.

Wiatr niespodziewanie przybrał na sile. Niezliczone trawy zaczęły się uginać pod jego wpływem, sprawiając wrażenie morskiego sztormu. Fale układały się w fantazyjne wzory, przyciągając wzrok przyjaciółek.

— Aj! — syknęła Aileen, gdy targana wichrem brzozowa witka uderzyła ją w twarz. — Co się dzieje?

Hana uniosła głowę i powstała z ziemi.

— Zanosi się na burzę — stwierdziła, kreśląc w powietrzu palcem bliżej nieokreślone wzory i wskazując na wschód. Aileen spojrzała w tamtym kierunku. Nadlatywały ku nim ciemne chmury, stopniowo przysłaniając błękit nieba. — Nie możemy dłużej stać pod drzewem. Wejdźmy na pustą przestrzeń i poczekajmy na twego brata. Wkrótce powinien się tu zjawić.

Aileen przytaknęła. Powstawszy, ruszyła za przyjaciółką, oddalając się od samotnej brzozy. Chmury nadciągały coraz szybciej. Słońce początkowo przebijało się przez czarną draperię, lecz wkrótce resztki jego promieni zaczęły stopniowo zanikać.

Pierwsza błyskawica rozbłysła, kiedy dziewczęta zeszły ze wzniesienia. Nie upłynęło zbyt dużo czasu, nim podążył za nią potężny grzmot, wypełniając powietrze ogłuszającym hukiem.

— Czy to boski gniew? — Aileen zatkała uszy i nieco się skuliła. — Wszak ta nawałnica pojawiła się tak nagle…

— Nie, to tylko zwykła burza — uspokoiła ją Hana, obserwując z fascynacją kolejne świetliste rozbłyski. Złotowłosa zerknęła na nią. Błyskawice odbijały się w ciemnych oczach Hany, sprawiając wrażenie, jakby tam właśnie było ich źródło.

Nagle w dziewczęta uderzył następny podmuch wichru, niemal wyrzucając Aileen w górę i przewracając ją na ziemię. Hana stała jednak nieporuszona, rozkładając nieco ręce, jakby przyjmując w swe ramiona niespokojne ataki natury — był to widok nieco cudaczny, lecz wcale nie zabawny.

— Hano, co… — zaczęła z niepokojem Aileen, lecz wiatr uderzył w nią ponownie, uniemożliwiając mówienie. „Aradiorze, gdzie jesteś?” — pomyślała, osłaniając twarz rękoma.

Chmury nie przestawały nadlatywać. Błyskawice uderzały raz po raz, a z daleka można już było usłyszeć szalejącą i zalewającą miasto ulewę. Jakby tego było mało, samotna brzoza pod wpływem wichury najpierw zatrzeszczała głośno, a potem ze smutnym hukiem pękła w połowie pnia, zwalając się na ziemię. W oczach złotowłosej dziewczyny pojawiły się łzy.

— Aileen! — Przez hałas przebił się donośny głos pędzącego ku nim młodego mężczyzny, za którym podążało kilku uzbrojonych wojowników. Wicher wiejący ze wschodu tylko ich przyśpieszał, czasem nawet sprawiając, że z trudem utrzymywali się na nogach.

Dziewczyna z ulgą rzuciła się w objęcia nadbiegającego. — Jak dobrze, że już tu jesteś — powiedziała, ukrywając twarz w jego ramionach.

— Aileen, nie powinnaś się była oddalać — zbeształ ją przybysz. Zbrojni otoczyli obydwoje, chroniąc ich przed nagłymi smagnięciami wiatru. — Kochana siostrzyczko, mało ci przeżyć? Dobrze, że byłem w pobliżu, bo inaczej ta przeklęta nawałnica mogłaby wyrządzić ci niemałą krzywdę. Od zawsze powtarzam, że tak delikatne istoty jak ty nie powinny same swawolić po łąkach, a co dopiero królewna! Zważ na to, iż wkrótce staniesz na ślubnym kobiercu.

— Nie byłam przecież sama, Aradiorze — zaprzeczyła poddenerwowana Aileen. — Towarzyszyła mi Hana…

— Skończże wreszcie z tymi dziecięcymi wymysłami — zdenerwował się brat dziewczyny, odsuwając ją od siebie i patrząc jej surowo w oczy. — Fantazje w towarzystwie są niewskazane, a twój wiek nakazuje pohamowanie i obejście godne prawdziwej damy. Przestańże już i chodź ze mną do zamku, wkrótce wyruszamy w drogę.

— Ależ Aradiorze! — wyjąkała złotowłosa, spoglądając na nieustannie zapatrzoną w burzę przyjaciółkę. — Jak możesz tak mówić! Przecież wielokrotnie ci powtarzałam, że wraz z Haną jesteśmy dla siebie niczym rodzeństwo. Wybłagałam nawet u ojca, byśmy mogły wraz z tobą podróżować w jednej karocy. Zaprzestań ją w końcu ignorować!

Mężczyzna westchnął głośno, puścił rękę siostry i zbliżył się do miejsca, w którym Hana — zupełnie nie zwracając na niego uwagi — chłonęła uderzenia wichru i srebrzyste rozbłyski błyskawic. Jej włosy i suknia falowały pod wpływem nawałnicy, czyniąc z niej fascynujące i niepokojące zjawisko.

— Spójrz. — Królewicz wyciągnął przed siebie rękę i pomachał nią w powietrzu dokładnie tam, gdzie stała Hana. Jego dłoń przechodziła przez jej ciało, nie dotykając go. — Gdzież jest ta twoja przyjaciółka? To tylko zwidy w twojej głowie, Aileen, nic więcej. Zapanuj nad tymi imaginacjami, bo inaczej czekać cię będzie marna przyszłość — dodał srogim głosem, lecz widząc zapłakaną twarz siostry, ułagodził się nieco. — Wybacz mój gniew, ale wzburzyły mnie myśli, że mogło ci się coś złego podczas tej wichury przytrafić. No, przestań łkać. — Podszedł do dziewczyny i wytarł jej czule łzy. — Prędko, wracajmy do zamku. Zjemy razem ciepły posiłek i odpoczniemy przed drogą. Nic już ci nie grozi, Aileen.

Pogładziwszy ją po głowie, zakrzyknął coś do wojowników, którzy ruszyli przodem, utworzywszy osłonę dla królewskich dzieci. Mężczyzna chwycił siostrę za rękę i pociągnął ją za sobą. Aileen z bólem w sercu podążyła z bratem, cały czas oglądając się za siebie przez łzy. Hana nieprzerwanie stała w miejscu, pozornie obojętna na to, co się przed chwilą wydarzyło. Złotowłosa dostrzegła jednak jej twarz — czarne zabarwienia powiek i okolic oczu kompletnie się rozmazały, spływając kroplami po bladych policzkach. Oczy Morionowej Panny zapadły się wewnątrz tego cienia, emanując bezcielesną, przerażającą pustką.

Płakała.

Rozdział I

Burmistrz Ethom ziewnął ze zmęczenia i podszedł do okna, za którym malował się senny krajobraz rozświetlonego słonecznymi promieniami miasteczka. Twarze mieszkańców zdobiły uśmiechy, lecz ich wesoły nastrój nie udzielał się rządcy. Wszyscy ci ludzie — mężczyźni, kobiety, dzieci — byli szczęśliwi ze swojego życia i z tego, co im los przynosił. Burmistrz chętnie przyłączyłby się do beztrosko spacerujących, co niestety nie było możliwe — jednakże nie ze względu na piastowany urząd, gdyż Ethom nie należało do wielkich miast, w których pospólstwo często skazywane było na wyizolowanie. Przechodniów widzianych przez burmistrza łączyło przynajmniej i szczególnie jedno — ludzie ci po prostu nie mieli takich problemów jak zarządca ich miasta. Tak przynajmniej uważał burmistrz.

Gdy ostatnie promienie złotego słońca zniknęły za horyzontem, burmistrz westchnął głośno i odwrócił wzrok od ulicy. Znów usiadł przy stole i mrucząc coś pod nosem, wyciągnął z szuflady szklankę i małą karafkę wypełnioną do połowy złocistym pitnym miodem.

Był to ciężki dzień. Nawet teraz, gdy wypełnił wszystkie dokumenty i miał chwilę na wytchnienie, inne sprawy wciąż mąciły mu umysł i wprawiały w załamanie. Wpatrując się w zaginione ogniki słońca uwięzione w złotym trunku, burmistrz zachodził w głowę, dlaczego akurat jemu musiało się to wszystko przytrafić. „Wstyd i hańba!” mawiali niektórzy z bogatszych rodzin w Ethom. Ci nieznacznie biedniejsi nie byli tak surowi w swym osądzie, lecz dziwili się, czemu akurat jemu, powszechnie szanowanemu człowiekowi, coś takiego się stało. Plotki krążyły nieustannie, obiegały tawerny i domy, a co do uszu wpadało, wychodziło z ust zmienione i czasami aż zbyt niedorzeczne. Nikt nie był w stanie uwierzyć, że to wszystko nie było tylko głupim żartem, który opowiedział ktoś, kto zazdrościł burmistrzowi stanowiska i poważania. On sam zaś bez przerwy zastanawiał się, za jakie grzechy dana mu była przez Niebiosa taka kara.

Córka burmistrza, Eira, brała ślub.

Zamążpójście dziecka powinno być dla ojca powodem do ogromnej radości. Uroczystość ta od zarania dziejów traktowana była bardzo poważnie, jako najważniejszy moment w życiu każdego człowieka. Wyprawiano huczne przyjęcia, obdarowywano młodą parę, a rodzice pławili się w dumie. W przypadku burmistrza było jednak inaczej.

Wszystko zaczęło się dwanaście lat wcześniej, kiedy w tragicznych okolicznościach zmarła żona rządcy — tym samym na ojca spadło całe wychowanie córki. Starał się być dla Eiry najlepszym rodzicem, jakiego mogła sobie wymarzyć. Nie skąpił jej niczego. Wszystkie zarobione pieniądze przeznaczał na jej wygody i naukę. W Ethom nie było choćby małej akademii, niewielu potrafiło czytać i pisać, a zdobywanie wiedzy przez kobiety nie było zbyt dobrze postrzegane. W tajemnicy przed mieszczaństwem burmistrz sprowadził więc do swego domu nauczyciela-poetę z zachodu, który za niemałą sumę srebrników starał się wpoić w Eirę jak najwięcej z tego, co sam potrafił.

Wedle starych tradycji, w wielu domach na tych ziemiach nadal przestrzeganych, dziewczyna powinna wyjść za mąż w wieku lat piętnastu. Im bogatsza niewiasta, tym mniej liczyło się jej zdanie przy wyborze przyszłego małżonka. Pary były wyznaczane przez rodziców dwóch szlacheckich rodzin działających w porozumieniu. Burmistrz nie należał do rodów praktykujących te zasady, nie pozwalał jednakże swojej córce przebywać w towarzystwie młodych mężczyzn. Sam wybierał dla niej znajomych, starając się namówić ją do małżeństwa z młodzieńcem z tutejszej bogatej rodziny kupieckiej. Na nic jednak nie zdały się jego starania. Eira, jakby na przekór, wymykała się nocami z domu, by bawić się po gospodach razem z pospólstwem. Pewnego dnia oznajmiła swemu ojcu, że jest brzemienna. Rządca zadbał, by nikt inny się o tym nie dowiedział, a jako że Eira nikomu więcej o tym nie powiedziała i z zewnątrz niczego nie dało się dostrzec, nie było to rzeczą trudną. Dopóty, dopóki nie upłynęło zbyt dużo czasu, można się było uchronić od przerażających następstw. Konsekwencje zaś, ściśle związane z tradycjami, nie należały do zbyt łagodnych. Do czasu nocy poślubnej każda niewiasta winna dochować czystości, inaczej w okrutny sposób pozbawiano ją możliwości późniejszego zajścia w ciążę i wykluczano z danej społeczności. Burmistrz, za wszelką cenę chcąc uniknąć gorzkich konsekwencji czynów córki, pozwolił na pośpieszne małżeństwo z młodym synem garncarza, z którym spłodziła dziecko.

Taka była właśnie przyczyna tych wszystkich plotek, choć żaden z mieszkańców Ethom nie posunął się do tego, by twierdzić, że Eira spodziewa się dziecka. Zastanawiano się nad tym, dlaczego burmistrz, uważany za rozsądnego człowieka, zgodził się na małżeństwo swej córki z tym biednym i niechlujnym chłopakiem, którego unikali rówieśnicy i potępiali dorośli ludzie.

Kiedy rządca przypomniał sobie to wszystko po raz kolejny, ukrył twarz w dłoniach. Żałował, że nie ma przy nim żony, która odeszła tak dawno temu… Całe wychowanie Eiry spoczywało na jego barkach, a było to brzemię zbyt ciężkie, by mógł sprostać temu należycie. Co zrobił źle?

Wnet rozległo się pukanie do drzwi. Burmistrz drgnął jakby wybudzony z niespokojnego snu.

— Proszę! — oznajmił zmęczonym głosem, położywszy ręce na stole.

Drzwi skrzypnęły i do gabinetu wszedł niski, chudy człowieczek o nie do końca przyjemnym wyrazie twarzy.

— Och… Witaj Branorfie… — rzekł nieprzytomnie burmistrz.

— Witam ponownie, rządco — odparł gość wysokim, nieco świdrującym w uszach głosem. — Mam nadzieję, że nie zakłócam spokoju.

— Skądże, Branorfie. Jesteś w końcu moim wiernym pomocnikiem. Przecie ty jeden nie opuściłeś mnie w tych trudnych chwilach, kiedy o przyjaciół jest mi tak bardzo ciężko. Usiądź, jeśli łaska. Skusisz się na szklaneczkę czegoś mocniejszego?

— Dziękuję, burmistrzu, lecz muszę odmówić. Mam jeszcze nieco spraw na głowie, nie chcę więc przedwcześnie stępić swego umysłu, nawet jeśli noc za chwilę. Przybywam tu w sprawie, która z pewnością pana zainteresuje.

— Widzisz, mój drogi, nie ma już spraw, które mogłyby interesować takiego człowieka jak ja, znajdującego się w takiej sytuacji — westchnął burmistrz.

— Chodzi o te przygotowania do uroczystości, jak mniemam? — spytał Branorf.

— Po cóż te zbędne pytania — obruszył się burmistrz. — Każdy głupiec w tym miasteczku wie, co się dzieje, ty zaś pytasz się, co mnie gryzie? Dajże spokój…

— Nie było moim zamiarem pana urazić — odparł mężczyzna. — Jestem tu, by porozmawiać o tym właśnie problemie.

Rządca przez moment patrzył na niego z lekkim zainteresowaniem, które chwilę później znów przerodziło się w smutek.

— Już wszystko postanowione — westchnął. — Uroczystość odbędzie się jutro wieczorem. To tak blisko, Branorfie…

— Widziałem, jak kończą przygotowania. Nim się tu zjawiłem, poszedłem na wzgórze, by sprawdzić, czy wszystko idzie zgodnie z założeniami — rzekł Branorf. — Czy jednak nie lepiej byłoby urządzić ten ślub z mniejszym rozmachem? Tutaj, w mieście, chociażby w domu pana burmistrza.

— Wszystko odbędzie się za miastem, na wzgórzu, jak było postanowione — odparł stanowczo rządca. — Przybyłeś tu, aby w przeddzień uroczystości poradzić mi zmianę wszystkich planów? Przygotujemy ucztę, którą ludzie zapamiętają na długie lata.

— Wydaje mi się, że zachowają ją w pamięci z innych powodów.

Burmistrz w odpowiedzi odwrócił wzrok i łyknął nieco miodu.

— Za późno na zmianę decyzji, prawda? — mówił Branorf, uśmiechając się przez moment niezbyt przyjaźnie, jakby z pewną kpiną, co w roztargnieniu burmistrzowi umknęło. — Ale proszę mi powiedzieć… dlaczego?

— To już moja sprawa.

Atmosfera w pokoju wyraźnie zgęstniała. Burmistrz łypał na swojego pomocnika trochę wystraszonymi, a trochę wyzywającymi oczami. Branorf nie mógł się dowiedzieć o dziecku Eiry. Nikt nie mógł się tego dowiedzieć.

— Nie mam zamiaru pana krępować — pomocnik przerwał ciszę. — Chciałem jedynie zaproponować inne możliwe rozwiązanie.

— Powiedziałem już, że wszystko zostało zaplanowane, a zmiana moich decyzji jest niemożliwa. Jutro rano przybywają kupcy z żywnością, moi pomocnicy kończą rozstawiać namioty, a goście dostali zaproszenia. Nie będę już teraz niczego zaniechiwał.

— Myśli pan, że warto to robić dla tego patałacha? Jest biedny, niewychowany, zadaje się z półświatkiem… Aż żal strzępić języka na wymienianiu jego wad. Zupełnie jak garncarz, jego ojciec. Ludzie w gospodach mówią nawet, że…

— Nie obchodzi mnie, co mówią — przerwał mu burmistrz, choć jego słowa nie były zbyt zgodne z prawdą. — To ślub przede wszystkim mojej córki. Wbrew wszystkiemu chcę, by ta uroczystość była dla niej spełnieniem marzeń.

— Będzie to miało na nią zgubny wpływ. To zła decyzja, nie wróży dobrze nikomu — odrzekł Branorf.

W oczach burmistrza zapłonął ogień.

— Śmiesz mi mówić, co jest lepsze dla mojego dziecka?! Mojego dziecka! To ja jestem jej ojcem i wiem, co jej się należy!

— Nie chciałem tego tak ująć, proszę o wybaczenie — niższy mężczyzna udał skruchę. — Jeżeli jednak mogę coś poradzić…

Rządca ochłonął. Drżącymi dłońmi przybliżył szklankę z miodem do ust i ją przechylił, nie zważając na to, że była już pusta.

— To ja jestem ci winien przeprosiny, Branorfie — bąknął. — Ta sytuacja sprawia, że stałem się ostatnio kłębkiem nerwów. Ten chłopak, zachowanie Eiry i wydane złoto… Nie wiem już, co czynić. Co złego zrobiłem, że spadła na mnie taka kara? — jęknął i ponownie wybuchnął: — Dlaczego muszę własną córkę, moją śliczną Eirę, wydawać za mąż za jakiegoś brudnego, szlajającego się po rynsztokach wszarza?!

— To była pana decyzja. Nie musiał pan tego robić. Wielu młodzieńców z wyższych sfer było pańską córką zainteresowanych. Taka piękna i do tego w idealnym wieku na małżeństwo… Poszliby za nią w ogień, a pan wybrał dla niej syna garncarza.

— Nie ja go wybrałem — odparł szybko rządca, przerażony słowami swego rozmówcy. — Moja córka przyszła z nim do mnie i oznajmiła, że chcą się pobrać. Nie byłem tak wstrząśnięty od czasu, gdy widziałem martwe ciało żony. Wyrzuciłem go z domu, Eirę zaś pokarałem… Nie zmieniło to jednak faktu, że i on, i moja córka staną jutro na ślubnym kobiercu.

— Jest pan troskliwym ojcem — stwierdził po chwili Branorf. — Lecz śmiem stwierdzić, że aż nadto.

— Cóż to ma znaczyć?

— Eira jest rozpieszczona i przyzwyczajona do stawiania na swoim. Nie skąpił jej pan niczego, lecz to obróciło się przeciwko niej samej… i przeciwko panu.

Burmistrz już miał odpowiedzieć, lecz jego pomocnik kontynuował:

— Proszę mi wybaczyć śmiałe słowa, lecz musi pan to zrozumieć. Nie odmawiał jej pan niczego. Nigdy. Nie odmówił jej pan i tym razem, choćby miało to zaważyć na jej całym przyszłym życiu. Gdyby naprawdę miał pan na uwadze jej dobro, nie zgodziłby się pan na ten ślub za żadne skarby świata — dokończył dobitnie.

Rządca zaczął się trząść na całym ciele. Drżącym z przemęczenia i trwogi głosem rzekł:

— Co mam robić, Branorfie?

— W tym momencie dochodzimy do kwestii, którą chciałem omówić.

— Kwestii..? — spytał ostrożnie burmistrz, sięgając jednocześnie po karafkę i dolewając nieco miodu, aby utopić w nim przerażenie. — Co masz na myśli?

— To bardzo łatwe, trzeba jedynie uśmiercić narzeczonego pańskiej córki.

Kryształowe naczynie upadło z impetem na stół, a na twarzy rządcy pojawiły się kropelki potu. Nie mógł sobie wyobrazić takiego rozwiązania. Głos uwiązł mu w gardle. Po chwili wydusił siebie tylko jedno słowo, na jakie się zdobył:

— N-nie..!

— Byłem przygotowany na odmowę — stwierdził Branorf, wzdychając. — Jest pan honorowym i poczciwym człowiekiem. Ludzie widzieli w panu mądrą osobę, aż do momentu tej niezrozumiałej dla wszystkich decyzji. Teraz przestali ufać pańskiemu rozsądkowi. Można to zmienić.

— Nie… Nie sprowadzę na nikogo śmierci, choćby miało od tego zależeć…

— Niech pan spojrzy na to z innej perspektywy — przerwał mu mniejszy mężczyzna. — To jedyne wyjście z tej sytuacji. Mieszkańcy pana nie szanują. Ludzie szepczą między sobą różne rzeczy. Na własne uszy słyszałem. Człowiek jest istotą niewdzięczną, burmistrzu. Nie widzą pana dawnych zasług, a jedynie obecny skandal. Następnym razem nie wybiorą pana na to stanowisko, proszę się z tym liczyć. Po pańskiej decyzji o tym całym ślubie ludzie nie będą chcieli mieć takiego burmistrza. Straci pan całą władzę i pieniądze.

— Eira jest dla mnie ważniejsza — wydusił z siebie rządca. — Złoto i posada nie mają dla mnie aż takiego znaczenia.

— Zatem niech to pan zrobi dla niej — odrzekł zniecierpliwionym głosem Branorf. — Jeśli wyjdzie za mąż za bogatszego młodzieńca, może zrozumie, czym naprawdę jest szczęście. Nie wierzę w to, by darzyła uczuciem takiego człowieka jak tego, którego sobie upodobała.

— Nie wiem… Nie wiem… — Burmistrz odzyskał w pełni mowę. — Ale ludzie, jeżeli się dowiedzą, że zleciłem zabójstwo tego chłopaka, całkowicie stracą do mnie zaufanie. Ba, wyrzucą mnie z Ethom razem z Eirą…

— Nie dowiedzą się.

— To niemożliwe. Nasze miasteczko nie jest olbrzymie, każdy zna każdego. Nie ma wśród nas morderców.

— Za pieniądze ludzie zrobią wszystko. Nie musi to być zresztą osoba, która zamieszkuje te ziemie.

— Do Ethom przybywają jedynie kupcy. Nie znajdziemy nikogo innego. Dajmy spokój temu pomysłowi, Branorfie i zaprzestańmy, nim coś gorszego wpadnie nam do głów.

— A jednak znam kogoś, kto za dobrą zapłatę wykonałby dla nas tę brudną robotę — kontynuował Branorf, nie zważając na słowa swego zwierzchnika. — Przybył tu dziś nad ranem i wynajął pokój w najbliższej gospodzie. Zgodnie z naszym prawem wypytałem go o cel pobytu w mieście. Powiedział mi, że podróżuje po świecie i do Ethom przybył, by sprzedać część swoich towarów. Zapytałem: „Czym pan handluje?”, a on mi na to: „Sprzedaję klejnoty z Ban Abairu”. Nie wyglądał mi na typowego kupca, taszczył jednak przy sobie cały czas jakąś bogato zdobioną szkatułkę. Odparłem mu: „Niech pan przyjdzie nazajutrz do ratusza i poprosi o pozwolenie na handel”. Mruknął coś, że przybędzie i dał mi do zrozumienia, że przeszkadzam. Odsunąłem się przeto i poszedłem dalej załatwiać sprawy urzędowe. Nigdy nie zwracałem na takich uwagi, bo pełno ich tu przybywa i ubywa. Był jednak jeden szczegół, który zaintrygował mnie w wyglądzie kupca. Nosił na palcu lewej ręki złoty pierścień z charakterystycznym symbolem. Na próżno próbowałem sobie przypomnieć, gdzie wcześniej coś podobnego spotkałem. Przekazałem więc moje zadania pomocnikowi i wróciłem do domu. Proszę mi darować taką samowolę, ale wszystkie zadania zostały wykonane. Przeszukałem wiele ksiąg, aż w końcu natrafiłem na ilustrację przedstawiającą identyczny pierścień. To klejnot Skrytobójców, ich znak rozpoznawczy. Przestraszyłem się na początku, mógł mieć bowiem niecne zamiary, lecz wtedy nagle wpadł mi do głowy ten oto pomysł. Wróciłem i nie mówiąc mu nic o moim odkryciu, oznajmiłem, że po pozwolenie na handel może się stawić w ratuszu jeszcze dzisiaj.

Burmistrz otworzył usta z zaskoczenia i strachu.

— Dzisiaj?!

— Owszem. Dziś po zachodzie słońca ma się stawić w tym gabinecie.

— Gdzież on więc teraz jest? Nie widziałeś go, gdy do mnie przybywałeś?

— Przyprowadziłem go ze sobą.

— Jak to?! Gdzie…

— Czeka za drzwiami.

Rządca pobladł. Niedaleko czaił się człowiek, którego ręce były umazane krwią wielu, możliwe nawet, że niewinnych ofiar. Czy w Ethom dokona kolejnego mordu?

— Mam go wprowadzić? — spytał Branorf.

Burmistrz popatrzył na niego szeroko otwartymi oczami. Przełknął głośno ślinę. Kimkolwiek był ten człowiek, nie wiedział jeszcze, że odkryli jego prawdziwą tożsamość. Póki żył w tej nieświadomości, byli bezpieczni.

Rządca skinął delikatnie głową. Mniejszy mężczyzna najpierw podniósł leżącą na stole karafkę, szybko wytarł wylany trunek chustką, po czym wstał, powoli podszedł do drzwi i pociągnął za uchwyt.

— Proszę, wejdź, dobry człowieku.

Na korytarzu było ciemno, dało się jednak wyczuć czyjąś obecność. Rozległ się dźwięk kroków i do gabinetu wszedł mężczyzna zwykłego wzrostu, ubrany w brunatne i mało szykowne szaty. Różnił się od innych handlarzy. Jego odzienie było pozbawione wymyślnych ozdób, a głowy nie zdobiła wystawna kefija, tradycyjny turban kupców z południa. Charakterystyczne buty z czubkami wygiętymi ku górze były trochę popękane. Nie wyglądał na człowieka, któremu by się powodziło.

Burmistrz, nadal będąc w szoku, chciał powitać gościa, nie był jednak w stanie odezwać się ani jednym słowem. Zauważywszy to, Branorf błyskawicznie zastąpił swojego chlebodawcę.

— Witaj w skromnych progach gabinetu burmistrza. Proszę, niech pan się rozgości.

Obcy w odpowiedzi skinął głową i spokojnym krokiem ruszył ku krzesłu, na którym wcześniej siedział Branorf. Usadowiwszy się wygodnie, ułożył na kolanach tajemniczo połyskującą drewnianą szkatułkę i utkwił wzrok prosto w twarzy rządcy Ethom. Burmistrz chciał odwrócić spojrzenie, jednak w oczach przybysza było coś przyciągającego i intrygującego. Czarne i błyszczące, niezwykle przenikliwe, biły spokojem i swego rodzaju ciepłem, nie przypominając wcale tych stalowych, jakże często wspominanych w opowieściach oczu zabójców. Jednakże patrząc w nie dłużej, burmistrz dostrzegł w ich głębi pewien wyraz bezwzględności i nieugiętości, co zafascynowało go jeszcze bardziej.

Chcąc przerwać niezręczną ciszę, jaka zaległa w izbie, Branorf donośnie zapytał:

— Napije się pan miodu?

Gość zmarszczył nieco nos, jakby wyczuwając zapach rozlanego niedawno trójniaka, po czym z lekką irytacją odparł:

— Jeśli proponowany mi jest alkohol, proszę być świadomym, iż w mych krainach jest on zakazany. Nieznajomość fundamentalnych zwyczajów innych kultur nie przystoi na stanowisku tak wysokim, jak pańskie i świadczy o pewnej ignorancji, ja zaś z ignorantami nie mam w zwyczaju się zadawać.

Ciało burmistrza przeniknął chłód. Nie mogło być lepszego początku rozmowy ze Skrytobójcą niż urażenie go w taki sposób. Rządca wysilił się, jak tylko mógł najbardziej i rzekł:

— Proszę wybaczyć, jesteśmy ostatnimi czasy nieco przemęczeni… Czy może życzy pan sobie nieco wody?

Gość skłonił się delikatnie, co rządca potraktował jako przytaknięcie. Burmistrz wziął drugą, większą karafkę i napełnił jej zawartością czystą szklankę. Podawszy ją obcemu, spytał:

— Kogo to mamy zaszczyt przywitać w Ethom?

Samozwańczy kupiec najpierw spokojnie opróżnił szklanicę wody, a potem, odetchnąwszy głęboko, rzekł:

— Nazywam się Ranayart Lehet Aszra-Shinal Mehul-al-Salam.

Rządca zmrużył oczy i delikatnie przekrzywił głowę w bok. Zawsze ciężko było mu zapamiętywać te długie, charakterystyczne imiona ludzi żyjących na pustynnym południu. Gość uśmiechnął się delikatnie i odezwał po raz kolejny:

— Proszę się do mnie zwracać pierwszym członem imienia, jak to robią moi rodacy i bliscy. Po prostu Ranayart.

— Dobrze. — Burmistrz odetchnął z ulgą. Przybysz nie wyglądał na rozgniewanego, nie dało się tego wyczytać także z jego oczu. Rządca trochę się uspokoił. Nawet jeżeli był to morderca, nie sprawiał wrażenia, jakby chciał go zabić. Wręcz przeciwnie: burmistrz zaczął się zastanawiać, czy ten człowiek w ogóle jest Skrytobójcą. Może rzeczywiście to tylko biedny kupiec… Domysłom przeczył jedynie złoty pierścień z fantazyjnie ułożonym wzorem, w którym Branorf rozpoznał symbol straszliwego zakonu.

Burmistrz nie wiedział, co powinien teraz zrobić. Zazwyczaj rozmowy polegały na krótkim powitaniu, wydaniu pozwolenia na handel oraz równie zwięzłym pożegnaniu. Tu jednak nie miał do czynienia ze zwykłym handlarzem; wymagane były pewne środki ostrożności. Jedno zbyteczne słowo, a mężczyzna straci nad sobą panowanie i wtedy wszystko w rękach bogów… Rządca wciąż też nie wiedział, czy morderstwo to na pewno dobre rozwiązanie. Jak mógłby żyć ze świadomością, że zlecił czyjeś zabójstwo? Przede wszystkim jednak, gdyby narzeczony Eiry został pozbawiony życia, jak uchroniłby córkę przed konsekwencjami posiadania nieślubnego dziecka?

Ciszę przerwał przybysz.

— Zaprosili mnie tu panowie w porze, w której zazwyczaj odpoczywam. Nie chcę nikogo urazić, lecz śpieszy mi się do gospody. Czy możemy już przejść do sprawy, którą chyba wszyscy chcemy załatwić jak najszybciej?

— Słucham..? Ależ tak, jak najbardziej, przepraszam. — Rządca wyrwał się z zadumy. — Cóż, tak… proszę mi wybaczyć na chwilę, muszę zamienić słówko z moim pomocnikiem.

Branorf błyskawicznie podszedł do burmistrza, który wstał i zbliżył się do okna. Po chwili niższy mężczyzna szepnął do ucha zwierzchnikowi:

— O cóż chodzi?

— Branorfie, a co, jeśli się okaże, że to jest jednak kupiec?

— Burmistrzu, widział pan ten pierścień? Mówiłem już, że to symbol Skrytobójców. Jak inaczej miałby go zdobyć, gdyby nie był nim sam? Przecież nie byłby w stanie zabrać go z palca wyszkolonego mordercy.

— No tak… rzeczywiście — przyznał burmistrz, odsuwając od siebie ostatnie cienie wątpliwości. — Nie wiem jednak, czy chcę skorzystać z jego usług. To bardzo ryzykowne. Może lepiej zrobimy, jeżeli damy mu do podpisania dokumenty dla kupców, żeby nie dowiedział się, że odkryliśmy jego prawdziwą profesję, a ślub odbędzie się normalnie.

— To nie jest dobre rozwiązanie. Jeżeli jest tu ktoś taki jak on, powinniśmy to wykorzystać.

— Nie przeszkadzam panom w tej dyskusji? — odezwał się nagle Ranayart.

Obaj obrócili się błyskawicznie i odstąpili od okna.

— Proszę wybaczyć — burmistrz bąknął po chwili, dość gwałtownie wyjmując z szuflady dokumenty i pióro z kałamarzem. — Proszę zapoznać się ze wszystkim i podpisać tutaj…

Podsunąwszy to wszystko w stronę gościa, spojrzał wymownie na Branorfa. Ten otworzył szeroko oczy i wykrzywił usta w niezadowoleniu. Burmistrz wiedział, że Branorf to dobry pomocnik i doradca, nie był jednak w stanie swoją decyzją uśmiercić człowieka, kimkolwiek by ów był.

Ciemne oczy Ranayarta wędrowały błyskawicznie po kolejnych linijkach dokumentu. Rządca dziwił się, że obcokrajowiec może tak szybko czytać w innym języku, choć równie dobrze mógł on omijać wyrazy, udając, że zgłębia ich sens. W końcu przybysz podniósł lewą rękę, ujął nią pióro i zanurzywszy je w kałamarzu pełnym czarnego atramentu, już miał podpisać, gdy niespodziewanie odezwał się Branorf.

— Ma pan bardzo ładny pierścień, ten znak to symbol rodowy? — spytał.

Burmistrzowi włosy zjeżyły się na głowie. Jego zastępca przejął najwyraźniej stery całego przedsięwzięcia. Było za późno na odwrót. Obcy zatrzymał pióro tuż nad papierem i wycofawszy rękę, włożył je do kałamarza. Obróciwszy się w stronę Branorfa, zapytał wyjątkowo spokojnym głosem:

— Przypatrywałeś się mu już wcześniej, kiedy przybyłeś, by powitać mnie w miasteczku. Wiesz dobrze, skąd pochodzi. Nie zostałem tu zaproszony po to, by podpisywać jakieś dokumenty, czyż nie? Proszę zatem przedstawić, o co rzeczywiście chodzi.

Zaległa cisza. Burmistrz zastygł w bezruchu, oczekując na rozwój wydarzeń, a Branorf wyjątkowo nie był w stanie się odezwać. Gość odstawił swą skrzynkę na stół, usiadł wygodniej i czekał na słowa rozmówców. Nie padły jednak żadne.

— Marnotrawicie mój cenny czas — stwierdził po chwili beznamiętnie, po czym ujął szkatułkę, wstał od stołu i już miał odejść, kiedy zatrzymał go Branorf.

— Proszę zaczekać, zaraz wszystko wytłumaczymy.

— A zatem słucham — rzekł Skrytobójca i ponownie usiadł na krześle. — Byle szybko, pragnę odpocząć.

Burmistrz spojrzał wymownie na swego pomocnika. Chciał, by to on opowiedział o całym zajściu.

— Chodzi nam o morderstwo — zaczął drobny mężczyzna.

— Ludziom ze mną rozmawiającym zwykle o to chodzi — lekko zadrwił Ranayart.

— Obecny tu burmistrz ma poważny problem — kontynuował Branorf, nie zważając na uwagę przybysza. — Jego córka wychodzi za mąż za człowieka, z którym nie powinna się wiązać. Trzeba zgładzić jej narzeczonego.

— Nie rozumiem, dlaczego nie powinna?

— Pan też nie zadał sobie trudu, by zrozumieć zwyczaje naszej kultury? — zauważył zastępca rządcy z niebezpieczną nutą szyderstwa. — W dodatku nie wydaje mi się, by te konkretne odbiegały zanadto od wyznawanych w innych krajach, w tym Ban Abairze. Ale cóż, to tylko moje spekulacje…

— Znam ten obyczaj, jednakże sądziłem, że dotyczy on tylko rodów z wyższych sfer.

— Czyżbyś sugerował, że nasz burmistrz nie jest zamożny? — spytał nieco odważniej Branorf.

— Nie powiedziałem tego, sam jednak musisz przyznać, że twój chlebodawca nie należy do książąt lub chociażby bogatszej szlachty — odparł spokojnie Ranayart, choć można było wyczuć u niego lekkie rozdrażnienie.

Rządca słuchał tej wymiany zdań z zapartym tchem. Atmosfera w gabinecie robiła się coraz gęstsza.

— Spokojnie, nie chcemy z nikim zwady — odezwał się cicho. — Wiem, że nie jestem bardzo bogaty, a moich żyłach nie płynie błękitna krew. Potrzebuję jednak pana pomocy… Nie wiem, co mam robić.

Branorf chciał coś powiedzieć, lecz burmistrz uciszył go ręką, po czym oddał głos gościowi.

— Kim jest ten narzeczony? — spytał Skrytobójca.

— To syn miejscowego garncarza, chłopak jest gnidą jakich mało w całym Ethom, zajmuje się kradzieżami i występkiem. Nie raz zbierał za to cięgi — odparł szybko Branorf. — Eira, córka naszego rządcy, wybrała go spośród innych zalotników. Nie wiemy dlaczego. Jej ojciec zgodził się na tę zachciankę, czego teraz niezmiernie żałuje. Ślub odbędzie się jutro. Nie widzieliśmy innego wyjścia z tej sytuacji, dopóki nie przybyłeś do Ethom. Pomóż nam, pozbywając się tej zakały z życia dziewczyny, która nie wie, co czyni. Sowicie cię za to wynagrodzimy.

Ranayart zmarszczył brwi.

— Spotkałem się kiedyś z podobną sytuacją — powiedział wolno, starając się dobrać odpowiednie słowa. — Podobną, aczkolwiek różniącą się pod wieloma aspektami, jak mniemam. Przyznaję, że jestem nieco zaskoczony złożoną mi przez was propozycją. Oczekiwałem nieco innego rozwoju wydarzeń — mówił, wprawiając Branorfa i burmistrza w niezrozumienie. — Ludziom zwykle chodzi o niewygodnych krewnych, wysoko postawionych urzędników lub dziedziców. Nie jest to żadną tajemnicą. Jednakże nigdy nie otrzymałem zlecenia w sprawie związanej z miłością…

— Jest pan przecież Skrytobójcą! — przerwał mu Branorf, spojrzawszy na pierścień przybysza ze sporą dozą irytacji. — Co pana obchodzą uczucia? Liczy się przecież jedynie zlecenie i wynagrodzenie!

— Nie powiedziałem, że mam wątpliwości co do litości nad dwojgiem zakochanych — odparł ostrożnie Ranayart. — Choć moja profesja nie nauczyła mnie współczucia, muszę przyznać, że nie jestem do końca pewny, czy tę sprawę przyjąć. Proszę mnie przekonać.

Pomocnik burmistrza otworzył usta, chcąc coś odpowiedzieć, lecz zabrakło mu słów.

— Mam nadzieję, że waszą motywacją nie jest jedynie żądza mordu — zakpił Skrytobójca z niewróżącym nic dobrego tłumionym gniewem. — Jednakże sądząc po tym, iż jedynie ty się wypowiadasz, a twój chlebodawca milczy, mogę odnieść takie wrażenie.

Branorf odwrócił się i popatrzył wymownie na burmistrza. Ten zmieszał się, nie wiedząc, co powiedzieć.

— Cóż… Eira… tak, moja córka… to piękna dziewczyna. Dałem jej wszystko, a ona ma…

— Widzi pan, jak poruszony jest mój zwierzchnik? — przerwał szybko niższy mężczyzna. — Widać po nim, że pragnie jedynie pozbycia się problemu.

— Śmiem wątpić.

— Jakież to można mieć jeszcze wątpliwości? Już wcześniej wszystko we dwójkę uzgodniliśmy.

— Uprzednio szykując całą uroczystość? — spytał beznamiętnie Skrytobójca. — Tyle przygotowań miałoby pójść na marne?

— Tym proszę się nie kłopotać, chcemy jedynie pozbyć się niewłaściwego człowieka. Liczymy na to, że wielki Skrytobójca zechce nam pomóc.

Ranayart otworzył nieznacznie usta, nic jednak nie mówiąc. Dokładnie przyglądał się Branorfowi i burmistrzowi.

— Jak więc będzie? Ile to zajmie? Jutro o zachodzie słońca odbędzie się ślub, zostało zatem niewiele czasu. Chcemy również uniknąć skandalu, prosimy więc o załatwienie tej sprawy w sposób możliwie najbardziej dyskretny.

— Jeżeli przyjmuję zlecenie, staram się je wykonać najlepiej, jak to możliwe, a że wprawę mam dużą, o niepowodzenie nie trzeba się zbytecznie obawiać. Proszę mi jednak wybaczyć to pytanie, ale kto jest tak naprawdę moim zleceniodawcą?

— Pan burmistrz — odrzekł Branorf zdecydowanym tonem, marszcząc nieco brwi.

— Nie rozumiem zatem nadal, dlaczego siedzi cicho i odzywa się tylko okazjonalnie, w dodatku nie jest pewny swej decyzji, podczas gdy zlecenie omawia jego pomocnik.

— Jestem jego prawą ręką, więc… — zaczął urzędnik, wpatrując się w gościa pełnym wzburzenia wzrokiem.

Ranayart parsknął tylko pogardliwie i odparł:

— Nie pojmuję do końca tego wszystkiego, lecz trudno. Nie moją rolą jest martwić się o konsekwencje. Przyjmuję zadanie. Nie trzeba wskazywać ofiary, sam się dowiem, gdzie ją znaleźć. Proszę tylko o zapłatę, to przypieczętuje umowę.

Burmistrz siedział sztywno, a Branorf popatrzył na Skrytobójcę z podejrzliwością.

— Pieniądze otrzymasz po zabójstwie. Dopiero gdy będziemy mieć pewność, że niczego nie spartoliłeś — stwierdził z nieukrywaną złością, porzucając wszelkie formy grzecznościowe.

Po twarzy Ranayarta przeszedł cień zaskoczenia.

— W takim razie muszę zrezygnować — odparł nad wyraz spokojnie.

— Chwila! — uniósł się zastępca rządcy, nie zauważając groźnego błysku w oczach rozmówcy. — Skąd możemy wiedzieć, że nie zabierzesz zapłaty i nie znikniesz?

— Gdy zawiera się umowę ze Skrytobójcą, nie trzeba się martwić o stratę pieniędzy. Przestrzegamy swoich zasad. To ja powinienem mieć wątpliwości co do twojej słowności — rzekł przybysz przez zaciśnięte zęby, starając się nie unosić gniewem. — Wystarczy mi pięć dukatów.

— Cóż mówisz! — wykrzyknął Branorf, nie wyczuwając zagrożenia. — Toż to rozbój! Pięć sztuk złota za morderstwo takiego człowieka?

— Owszem. Zginie przed ślubem, jeżeli otrzymam swoją należność. Proszę też o opanowanie, bo moja cierpliwość ma swoje granice.

W gabinecie zrobiło się naraz zupełnie cicho.

— To zbyt dużo — stwierdził pomocnik burmistrza nieco spokojniej. — Możemy dać panu połowę z tego.

— Myślałem, że udałeś się po rozum do głowy — rzekł Ranayart. — Nigdy nie spotkałem się z czymś takim. Pięć dukatów to cena odpowiednia. Jeżeli nie otrzymam tych pieniędzy teraz, zadanie niezwłocznie odrzucę.

— Nie damy ci więcej, niż zaoferowaliśmy. — Branorf uparcie brnął w fatalne targi. — To jest odpowiednia cena.

— Żegnam zatem — westchnął Ranayart, po czym zabrawszy swoją szkatułkę, wstał i skierował się do wyjścia. — Życzę spokojnej nocy.

Burmistrz nie ruszył się z miejsca, podczas gdy jego zastępca sprawiał wrażenie, jakby miał zamiar zatrzymać Skrytobójcę siłą.

— Interesuje mnie, jakbyś to zrobił — zakpił gość, zauważywszy jego zamiary. — Nie radziłbym…

Niższy mężczyzna zatrzymał się i spoglądał gniewnym wzrokiem, jak Ranayart wychodzi i znika za zamykanymi drzwiami.

— To sukinsyn… — burknął wściekle Branorf, gdy głosy kroków Skrytobójcy dało się słyszeć na schodach.

— Może powinniśmy zaniechać… — mruknął niepewnie burmistrz.

Urzędnik eksplodował.

— Nie myśli pan w ogóle o interesach! Jeżeli ten gad nie zginie, może się pan pożegnać ze swoim stanowiskiem raz na zawsze. Eira mogłaby mieć szansę na poznanie innych młodzieńców, zakochałaby się, każdy by na tym skorzystał. Nie interesuje to pana?!

Rządca skulił się. Nie był silnym człowiekiem. Ciągłe napięcie, przerażenie i zmęczenie doprowadziły go do stanu, w którym nie potrafił podjąć żadnej decyzji.

— Jest jeszcze szansa, że ten psubrat wróci i przyjmie zlecenie — rozmyślał na głos Branorf, zacząwszy chodzić po pokoju tam i z powrotem. — Zaoferowałem mu przecież rozsądną cenę! Cóż to za płatny morderca, który odmawia godziwej zapłaty?

Burmistrz nie odpowiedział. Błądząc zmęczonymi oczami po blacie stołu, zaczął trzęsącymi się jeszcze rękami zbierać i układać dokumenty, nie radząc sobie jednak z plątaniną papieru. Nie był w stanie trzeźwo myśleć. Każde rozwiązanie tej sytuacji prowadziło do jeszcze większych komplikacji.

Ranayart kierował się ciemnym korytarzem w stronę schodów prowadzących na dolną kondygnację budynku. Zachodził w głowę, o cóż tu we wszystkim chodziło. Bywał w wielu domach, wykonywał zadania powierzane mu przez różnych ludzi, lecz nigdy dotąd nie spotkał się z podobnymi osobami.

Skrytobójcy cieszyli się przeważnie złą sławą, jako wyrafinowani i niebezpieczni mordercy nieprzebierający w środkach, słuchający się jedynie rozkazów dowódcy swego zakonu. Liczne plotki doprowadziły do powstania wielu legend, w których to Skrytobójcy zawsze stali po stronie sił zła, będąc najgroźniejszymi przeciwnikami opiewanych bohaterów. Niewielu ludzi zamieszkujących ziemie poza ojczystą krainą Skrytobójców, Ban Abairem, zadało sobie trud, by dowiedzieć się czegoś o prawdziwych zwyczajach tego tajemniczego zakonu.

Ranayart, syn wielkiego południowego miasta pośród złotych piasków, przemierzył tereny wielu krajów, gdzie nasłuchał się sporo opowieści o swym zakonie, często tak odbiegających od rzeczywistości, że aż przesadnie absurdalnych. Zleceniodawcy, widząc w nim bezwzględnego zabójcę, oferowali mu liczne zadania, które, choć nierzadko wiążące się ze sporymi zyskami, z różnych powodów często odrzucał. Nie inaczej byłoby w Ethom, jednakże tym razem, z powodu długotrwałego braku pieniędzy, postanowił podjąć się oferowanego zadania pomimo wielu niejasności i trapiących go wątpliwości.

Tak jak napomknął w gabinecie burmistrza, spotkał się niegdyś z podobną sytuacją. Przybył wtedy do miasta Giri-o-Bal, znajdującego się około pięćset mil na południe od Ethom. Pewni ludzie zażądali zabójstwa narzeczonego swej córki. W grę wchodził dawno zawarty układ między ich rodziną a innym rodem. Nie było mowy o miłości. Rodzice dziewczyny, niegdyś bogaci, stracili swój majątek, co w obliczu konieczności przekazania posagu pozbawiłoby ich środków do życia. Rodzina młodzieńca nie wierzyła jednak w zapewnienia o upadku fortuny zleceniodawców Ranayarta. Skrytobójca nie zastanawiał się nad tym zbyt długo. Wykonał zadanie szybko i precyzyjnie jak zawsze. Przysięga między dwoma rodami została zerwana, a on otrzymał wysoką zapłatę.

W Ethom sprawy potoczyły się zupełnie inaczej. Liczne intrygi i manipulacje zastępcy burmistrza nie przedstawiały dobrze całej sytuacji. Co więcej, doszło do przerwania ciągłości otwartej gry pomiędzy Skrytobójcą a zleceniodawcą — Skrytobójcy mieli w zwyczaju pobierać uczciwe wynagrodzenia, zawsze jednak wypłacane jako swoiste pokwitowanie umowy przed wykonaniem zadania. Żaden mocodawca nigdy nie kwestionował tej reguły, Ranayart zaś nigdy nie złamał danego słowa. Niestety, rozmowa w gabinecie burmistrza przebiegła zupełnie opacznie. Ostatecznie, oprócz niesmaku, Ranayart nie zyskał nic.

Niezadowolony z obrotu spraw, szedł wolnym krokiem po skrzypiącej podłodze. Skręciwszy w lewą stronę, już miał zacząć schodzić na dół, lecz nagle coś uderzyło w niego z impetem. Odskoczył i odruchowo wyjął ukryty sztylet. Postawiwszy skrzynkę na posadzce, przyjął pozycję gotową do ataku.

— Ostrożnie! — rozległ się zirytowany głos należący do jakiejś młodej dziewczyny.

— Wybacz mi, pani, było ciemno, a szedłem zamyślony — wytłumaczył Ranayart i wyprostowawszy się, schował broń.

— Chodź więc ostrożnie i uważaj na innych. Powinieneś raczej słyszeć, kiedy ktoś biegnie po schodach — odparła lekko zarozumiałym tonem. — Masz krzesiwo? Przez ciebie zgasła mi lampa.

Skrytobójca bez słów wyciągnął poproszoną rzecz i roznieciwszy iskry, podpalił knot. W części korytarza rozlało się przyjemne światło. Mężczyzna spojrzał w twarz dziewczyny i zmarszczył brwi. Była całkiem urodziwa, miała ciemne, rozpuszczone włosy i dość jasne lico. Nosiła długą, zieloną suknię. Ranayart nigdy nie zwracał uwagi na kobiety, będąc w przekonaniu, że to zbyt rozpraszające i mało zajmujące istoty, obojętnie więc podchodził do jakiejkolwiek. Ta jednak zdawała się mieć w sobie coś, co niespodziewanie zwróciło jego uwagę. Spojrzeli sobie w oczy.

— Co tak patrzysz? — spytała dufnie. — Przepuść mnie, idę do gabinetu ojca.

— Nie trzymam cię na siłę — odpowiedział. — Ty jesteś córką burmistrza?

— Tak, w czym rzecz?

— Byłem przed chwilą u niego, jestem kupcem z Dal-al-Hadar, załatwiałem sprawy handlowe.

— O tej porze? — spytała podejrzliwie. — Nigdy nie widziałam, by ktoś przychodził kiedykolwiek w podobnych prawach do mego ojca tak późno.

— Sam byłem zdziwiony — odparł niezmieszany Ranayart. — Wezwał mnie jego zastępca, niejaki…

— Branorf — dokończyła kpiącym tonem. — Wielebny Branorf, miłościwie nam urzędujący wierny zastępca burmistrza Ethom — dodała sarkastycznie.

— Cóż, był tam i nie sprawił złe… — spokojnie załgał Skrytobójca.

— Och, nie kłam — westchnęła oburzona, przerywając mu. — Co jak co, lecz przeoczyć tego, co on sobą przedstawia, się nie da. Ale cóż wy, kupcy z południa, możecie wiedzieć o życiu w Ethom!

— Zapewne niewiele. Pierwszy raz przywędrowałem w te strony, nie znam ani tutejszych mieszkańców, ani lokalnych obyczajów. Obecni w gabinecie mężczyźni wspominali jednak o tobie i jutrzejszej uroczystości. Tyś jest Eira?

Poruszyła się nerwowo z zamiarem odejścia, lecz mimo to stała nadal, zatrzymawszy wzrok na lewej ręce rozmówcy. Ranayart niby mimochodem ukrył ją za siebie i wciąż uważnie wpatrywał się w dziewczynę. Czyżby rozpoznała symbol na pierścieniu? Nie, przemknęło mu w myślach, to zbytnia podejrzliwość z jego strony…

Eira otworzyła lekko usta, jakby chcąc coś powiedzieć, potem jednak zamknęła je i wyglądało, jakby intensywnie myślała. Po chwili potrząsnęła delikatnie głową i znów spojrzała Skrytobójcy w twarz.

— Wiesz zatem o święcie… — powiedziała. — Cóż, może przybyłbyś na nie jutro?

Ranayart uśmiechnął się delikatnie.

— Wybacz mi, panienko, ale następnego dnia opuszczam te ziemie. Nie jestem zresztą dla ciebie nikim bliskim, jedynie zwykłym kupcem, nic więc dla twej rodziny nie znaczę. Moja wizyta w czas trwania tej uroczystości może nie być tolerowana, a i mi nie wypada, bym tam się udawał.

— A jednak chcę, byś skorzystał z zaproszenia. Odpoczniesz od trudów podróży, bawiąc się, jak przystało.

— Pani, spotkałaś mnie przed chwilą, nie znasz mnie. Zaproś rodzinę, ludzi z miasteczka. Nie pochodzę stąd, tutejsze zwyczaje i uroczystości są mi obce — wyjaśnił Skrytobójca, przypatrując się uważnie rozmówczyni i zachodząc w głowę, o co mogło jej chodzić.

— Przyjdź — powiedziała z powabnym uśmiechem i oddaliła się, zmierzając w stronę drzwi gabinetu burmistrza.

Ranayart stał jeszcze chwilę zdziwiony zaistniałą sytuacją, po czym ostrożnie, by w ciemności nie spaść ze schodów, zszedł na dół i wyszedł z ratusza. Odetchnąwszy świeżym, chłodnym nocnym powietrzem, przeszedł przez mały plac centralny i skierował się w stronę gospody, w której wynajął izbę. Znajdowała się ona przy ulicy biegnącej naprzeciw budynku, w którym przeprowadził rozmowę z burmistrzem, jego córką i zastępcą rządcy.

Niezadowolenie spowodowane odmową zapłaty ustąpiło zdumieniu niecodziennym zachowaniem dziewczyny. Dlaczego zaprosiła go na uroczystość tak w jej życiu ważną? Nie znała go, nie wiedziała, kim jest, a mimo to uparcie twierdziła, że chciałaby widzieć go na swym ślubie. Co skłoniło ją do tak dziwacznej decyzji?

— A może jednak… — mruknął cicho, zastanawiając się, czy rozpoznała w nim Skrytobójcę. Jednakże, jaki byłby w tym wszystkim sens?

Głosy dochodzące z gospody jako jedyne zakłócały nocną ciszę. Tylko tam świeciło się światło, a gwar rozmów dawał do zrozumienia, że karczma stanowi centrum ethomskiego życia towarzyskiego. Podczas swoich wojaży Ranayart niejednokrotnie zatrzymywał się w podobnych miejscach. Rzadko nocował pod gołym niebem, przy głównych gościńcach ciągnęły się bowiem w odległości jednego dnia drogi mniejsze bądź większe oberże. Skrytobójca przesiadywał zwykle samotnie, słuchając i obserwując. Uczył się dialektów, zwyczajów i obyczajów innych kultur, co często ułatwiało mu pracę. Jednakże, gdy tylko któryś z bardziej rozochoconych lub szukających towarzystwa gości usiłował się do niego dosiąść, Skrytobójca spławiał go wzrokiem i dawał do zrozumienia o swej niechęci. Nigdy nie pił niczego poza wodą i herbatą, jak przykazały obyczaje jego ojczyzny, dzięki czemu, jak i również własnym umiejętnościom, z ewentualnych bójek wychodził zawsze cało.

Darmowy fragment

Rozdział II

Darmowy fragment

Rozdział III

Darmowy fragment

Rozdział IV

Darmowy fragment

Rozdział V

Darmowy fragment

Rozdział VI

Darmowy fragment

Rozdział VII

Darmowy fragment

Rozdział VIII

Darmowy fragment

Rozdział IX

Darmowy fragment

Rozdział X

Darmowy fragment

Rozdział XI

Darmowy fragment

Rozdział XII

Darmowy fragment

Lśnienie

Darmowy fragment