Anna Subiel-Fałat

Złapani w ciszę. Emocje mężczyzn bez filtra

© Anna Subiel-Fałat, 2025

To nie historia jednego mężczyzny. To opowieść o wielu. Tych, którzy nauczyli się milczeć. Nie dlatego, że nie czują. Lecz dlatego, że świat odebrał im język

ISBN 978-83-8414-693-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Złapani w ciszę. Emocje mężczyzn bez filtra

Dedykacja

Wstęp

🎣 Rozdział 1: Ryby i Wstyd

🔥 Rozdział 2: Ognisko i Presja

🌊 Rozdział 3: Plaża i Rozwód

🥃 Rozdział 4: Przymus i Pierwszy Raz

🧳 Rozdział 5: Samolot i Lęk

🏠 Rozdział 6: Dom i Porażka

🌅 Rozdział 7: Wakacje i Samotność

♟ Rozdział 8: Szach i Cisza

🧩 Rozdział 9: Zazdrość i Braterskie Bitwy

🌌 Rozdział 10: Cisza i Pustka

🆕 Rozdział 11: Gdy wychodzisz — a nikt nie czeka

🆕 Rozdział 12: Biuro, pigułki i maska na twarzy

🆕 Rozdział 13: Pięć otwartych kart i żadnej decyzji

🆕 Rozdział 14: Sygnały, których nie rozumiem

🆕 Rozdział 15: Nieważne, więc nie ruszam się z miejsca

Rozdział 16: W cieniu brata i na piedestale matki

🆕 Rozdział 17: Gdy mózg też chce się przytulić

Rozdział 18 W lesie — o byciu innym i potrzebie akceptacji

Rozdział 19: W kościele — o wartościach i wstydzie

Rozdział 19: W pracy — o wypaleniu, sukcesie i mobbingu

Rozdział 21: W łazience — o samotności i płaczu w ukryciu

Rozdział 22: Między ufnością a rozczarowaniem

🆕 Rozdział 23: Dni, kiedy wszystko było lekkie… i te, kiedy wszystko waży

🆕 Rozdział 24: Gruboskórność i czułość — dwa języki świata

🆕 Rozdział 25: Amory i cnoty — taniec serca i kręgosłupa

🆕 Rozdział 26 Granice i korzenie

Rozdział 27: Białe damy i szakale — cienie przeszłości

Rozdział 2 8: Będę silny. Dam radę. Nie jestem ciepłą kluską

🌈 Rozdział 29 Różowe spodnie, fioletowe włosy i to, co naprawdę odważne

🎧Rozdział 30 Skin, punk, reggae i reszta świata

Rozdział 31 Rozczarowanie i obietnice, które bolą

☁️ Rozdział 32: Używki i anioły, które spadły z nieba

Recenzja

Zakończenie

Dedykacja

Dla Kogoś wyjątkowego …

Z wyrazami uznania i szacunku

Wstęp

Czasem to, co najważniejsze, nie ma dźwięku. Nie krzyczy, nie domaga się uwagi. Jest ukryte — w spojrzeniach, w ciszy po trudnym dniu, w pytaniach, na które nie umiemyznalezc odpowiedzi.

.Ta książka nie daje gotowych recept. Ale daje historie.

Historie chłopców i mężczyzn — młodych, starszych, zagubionych, odważnych i bardzo ludzkich. Ich emocje nie są słabością — są drogą. Ich milczenie nie jest pustką — jest wołaniem. Ich pytania są tym, czego często nie zdążyliśmy zadać w dzieciństwie.

Każdy rozdział to scena z życia — zwyczajna, a jednocześnie pełna ukrytego ciężaru. Łączy je jedno: prawda. Bo prawda nie zawsze boli. Czasem ratuje.

Nie piszemy tu o bohaterach. Pisaliśmy o Tobie. I o nas wszystkich — gdy byliśmy chłopcami. I gdy próbujemy być

🎣 Rozdział 1: Ryby i Wstyd

Miejsce: jezioro, świt

Bohaterowie: Orfeusz (8 lat) i tata

Orfeusz: Tato, czemu wstydzę się mówić, że się boję?

Tata: Bo wstyd to strażnik. Ale nie zawsze mówi prawdę. Czasem trzeba go ominąć i powiedzieć to, co naprawdę czujesz.

Orfeusz: Czy chłopcy mogą płakać?

Tata: Chłopcy mogą wszystko, co czyni ich ludźmi. Płacz to nie słabość. To odwaga.

🔥 Rozdział 2: Ognisko i Presja

Miejsce: zimowisko, ognisko

Bohaterowie: Hermes (14 lat) i starszy brat Apollon (17 lat)

Hermes: Czemu nie potrafię żartować tak jak inni?

Apollon: Bo nie musisz być głośny, by być zauważony. Czasem to, co mówisz w ciszy, zostaje na dłużej.

Hermes: Czuję, że muszę być kimś lepszym…

Apollon: Nie musisz. Już jesteś „kimś”. Reszta to szum.

🌊 Rozdział 3: Plaża i Rozwód

Miejsce: plaża po południu

Bohaterowie: S (11 lat), mama, tata

S: Czy to moja wina, że się rozwodzicie?

Mama: Nie. To dorośli nie potrafili dogadać się ze sobą. Ale oboje cię kochamy.

S: Czemu muszę mieszkać w dwóch domach?

Tata: Bo czasem jedno miejsce nie wystarcza na dwie dorosłe decyzje. Ale serce mamy i moje — zawsze jest jednym domem dla ciebie.

🥃 Rozdział 4: Przymus i Pierwszy Raz

Miejsce: wycieczka szkolna, noc

Bohaterowie: Achilles (17 lat), kolega Ares (18 lat)

Achilles: Czemu dałem się namówić na alkohol?

Ares: Bo myślałeś, że bez tego nie będziesz częścią grupy. Ale prawdziwa siła nie potrzebuje dowodzenia.

Achilles: Co teraz, skoro zawiodłem?

Wychowawczyni: Nie zawiodłeś. Popełniłeś błąd. A błędy to mapa dla przyszłego ciebie.

🧳 Rozdział 5: Samolot i Lęk

Miejsce: lot międzynarodowy

Bohaterowie: Ikar (30 lat) i obca pasażerka

Ikar: Dlaczego boję się zmienić pracę, chociaż jestem nieszczęśliwy?

Pasażerka: Bo skok w nowe przypomina lot bez skrzydeł. Ale może twoje są już gotowe, tylko boisz się ich użyć.

Ikar: A jeśli spadnę?

Pasażerka: A jeśli wzlecisz?

🏠 Rozdział 6: Dom i Porażka

Miejsce: salon w domu

Bohaterowie: Odys (42 lata) i syn Perseusz (10 lat)

Perseusz: Czemu ciągle jesteś zmęczony?

Odys: Bo zapomniałem, że odpoczynek to nie słabość. Dziękuję, że mi o tym przypominasz.

Perseusz: A czemu krzyczysz, jak jesteś smutny?

Odys: Bo nie nauczyłem się jeszcze mówić „jest mi źle” bez hałasu. Ale chcę się nauczyć.

🌅 Rozdział 7: Wakacje i Samotność

Miejsce: Grecja, wakacyjny hotel

Bohaterowie: Atlas (50 lat) i jego dorosła córka Artemida (21 lat)

Artemida: Czemu ciągle sprawdzasz maile nawet na urlopie?

Atlas: Bo mam wrażenie, że jak odpuszczę, wszystko się zawali. Ale wiem, że to tylko iluzja. Moje barki już nie muszą dźwigać świata.

Artemida: A co dźwigają teraz?

Atlas: Ciszę. I pustkę. Ale uczę się, że to też przestrzeń na coś nowego.

♟ Rozdział 8: Szach i Cisza

Miejsce: turniej szachowy

Bohaterowie: Hermes (17 lat) i dziadek Kronos (75 lat)

Hermes: Czemu ty nigdy nie mówisz o emocjach?

Kronos: Bo mnie tego nie uczono. Emocje były jak pionki — nieważne. Ale teraz rozumiem, że są królową tej partii.

Hermes: A ja nie umiem grać bez ich udziału.

Kronos: I dzięki temu wygrywasz coś większego niż mecz.

🧩 Rozdział 9: Zazdrość i Braterskie Bitwy

Miejsce: pokój dziecięcy

Bohaterowie: Eros (10 lat) i brat Perseusz (13 lat)

Eros: Czemu ty zawsze jesteś lepszy w grach?

Perseusz: Bo jestem starszy. Ale ty jesteś lepszy w pytaniach. A to trudniejsze.

Eros: Myślisz, że mama bardziej cię kocha?

Perseusz: Myślę, że czasem wydaje ci się, że tak. Ale jej serce ma dwa identyczne miejsca.

🌌 Rozdział 10: Cisza i Pustka

Miejsce: szpital, ławka przed wejściem

Bohaterowie: Hektor (24 lata) i dziadek Prometeusz (82 lata)

Hektor: Dziadku… czemu boję się życia?

Prometeusz: Bo jesteś mądry. I czujesz. A to największy ciężar. Ale ty go udźwigniesz.

Hektor: A jak znaleźć sens?

Prometeusz: Nie szukaj wielkich odpowiedzi. Szukaj małych powodów, by jutro wstać.

🆕 Rozdział 11: Gdy wychodzisz — a nikt nie czeka

Scena: ławka przed ośrodkiem, zimny wieczór

Bohater: Endymion (19 lat), wychodzi z placówki opiekuńczo-wychowawczej

— Pytanie: Co teraz? Dokąd mam iść? Kim jestem bez tej instytucji?

— Emocje: osamotnienie 😶, lęk 😨, złość 😡, pustka 🕳️

— Dialog: rozmowa z wychowawcą, z chłopakiem poznanym na zewnątrz

— Puenta: „Zasługuję na przyszłość, nawet jeśli nie dano mi przeszłości.”

🆕 Rozdział 12: Biuro, pigułki i maska na twarzy

Scena: korporacyjna kuchnia — rozmowa w pracy

Bohater: Ikar (32 lata) i Hypnos (37 lat) — dwóch pracowników

Temat: lęk, przemęczenie, bezsenność, leki, przetrwanie vs sens

Pytania:

— „Czy to normalne, że boli mnie życie?”

— „Czy muszę brać coś, by przetrwać dzień?”

— „Czemu nikt nie mówi, jak się naprawdę czuje?”

Emocje: wyczerpanie 😩, napięcie 😬, bezsilność 😞

Rozmowa:

— Hypnos: „Pigułki nie są oznaką słabości. Czasem to kamizelka ratunkowa.”

— Ikar: „Ale co, jeśli nie chcę tylko przeżyć — tylko żyć?”

Puenta: „Zdjąłem krawat i maskę. Próbuję pierwszy raz oddychać jako ja.”

🆕 Rozdział 13: Pięć otwartych kart i żadnej decyzji

Scena: kawiarnia, przed ważnym wyborem życiowym

Bohater: Dedal (21 lat), student z diagnozą ADHD, przyjaciel Orion (27 lat)

Temat: chaos w głowie, gonitwa myśli, brak decyzji, niska samoocena

Pytania:

— „Dlaczego zawsze jestem ostatni, żeby coś wybrać?”

— „Czemu każde ‘tak’ boli, jakbym coś tracił?”

— „Czy to przez to, że jestem inny?”

Emocje: frustracja 😖, lęk 😨, przeciążenie 🧠, smutek 😢

Rozmowa:

— Orion: „Masz ADHD. Twój mózg przetwarza świat inaczej. Ale to nie wada.”

— Dedal: „Czuję się, jakby wszystko było ‘za dużo’. Nawet cisza.”

Puenta: „Czasem potrzebuję więcej czasu. Ale w końcu też znajdę swoją drogę.”

🆕 Rozdział 14: Sygnały, których nie rozumiem

Scena: ławka w parku, popołudnie, chłodny wiatr

Bohater: Narkissos (16 lat), chłopak w spektrum autyzmu, rozmawia z kuzynką Hebe (18 lat)

Temat: zakochanie, trudność w odczytywaniu emocji innych, poczucie bycia niezrozumianym

Narkissos: Myślę o niej ciągle. Ale nie wiem, czy to miłość. Czy mogę to poczuć, skoro nie rozumiem, co ona czuje?

Hebe: Możesz kochać — tylko twoja miłość wygląda inaczej. I to jest w porządku.

Narkissos: Nie wiem, czy jej spojrzenie znaczy: „lubię cię”, czy tylko: „jesteś dziwny”.

Hebe: Ty nie czytasz gestów, tylko sercem. I ono mówi prawdę.

Pytania z książki (adaptowane):

— Czy moje uczucia są prawdziwe, skoro nie umiem ich opisać?

— Czy mogę kochać, jeśli mam zespół Aspergera?

— Czemu świat miłości wydaje się tak chaotyczny?

Emocje: niepewność 😟, napięcie 😬, fascynacja 💓, lęk przed odrzuceniem 😞

Puenta: „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.”

— Antoine de Saint-Exupéry, Mały Książę „Nie musisz rozumieć każdego kodu społecznego, by być prawdziwy w uczuciach. Zakochanie nie zna jednej instrukcji — ale zna autentyczność. A ty ją masz.”

🆕 Rozdział 15: Nieważne, więc nie ruszam się z miejsca

Scena: sala treningowa, poranek, rozmowa dwóch chłopaków

Bohaterowie: Ares (18 lat, pewny siebie, dominujący) i Chiron (21 lat, wycofany, bez motywacji) Chiron: Coś we mnie nie chce już nic robić. Wstaję, siadam, czekam, aż dzień się skończy.

Ares: Trzeba się ruszyć. Zdominować to. Wygrać.

Chiron: A jeśli ja nie chcę wygrywać? Jeśli chcę… po prostu być?

Tematy:

— Brak motywacji — depresyjne wycofanie, pustka

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.