Agnieszka Lipska

Sensu odnajdywanie

© Agnieszka Lipska, 2026

Tomik ten powstał z najtrudniejszego doświadczenia,

jakie może spotkać matkę.

Wiersze powstały jako próba ocalenia pamięci, jako sposób na rozmowę z bólem, ale też jako świadectwo miłości,

która nie kończy się wraz z odejściem. Tomik jest nie tylko literackim wyrazem straty, lecz także świadectwem siły, która rodzi się z wiary, miłości i pamięci. To zapis drogi serca, które uczy się żyć dalej,

choć niesie w sobie ranę.

ISBN 978-83-8440-254-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Sensu odnajdywanie

Wstęp

Sensu odnajdywanie

Rozdział I                    Dzieli nas tylko czas

In Memoriam ś.p. Krystiana (1)

Echo Syna w matczynej ciszy

In memoriam ś.p. Krystiana (2)

Bądź przy mnie zawsze

Jeszcze będzie pięknie

Jesteś w moim sercu

Bukiet wspomnień

Na białych chmurach

Kiedy ból odpłynie

Serce w ciszy

Iść do przodu

Lecz wiem, że kiedyś

Akordy smutku

Tak wiele

Z białego obłoku

Synu mój

Dziękuję za

Wspomnień obrazy

Nowy początek

W sercu mocy

W głębi serca

Ocean tęsknoty

Pomimo, wbrew i na przekór

Jesteś…

Bez Ciebie tak pusto

Deszczem

Ból zranionej duszy

Ziemska podróż

W mroku nocy i w blasku dnia

Wiem, że jesteś

Dzieli nas tylko czas

Wieczna przystań

O jeden szept bliżej

Pomiędzy nami

Budzę się

Tęsknoty filiżanka

Szukam Ciebie

W każdej życia godzinie

W ogrodzie duszy

Jesteś tam

W świecie bez Ciebie

Myślę o Tobie

Poza czasem

Jak żyć

Maluję Ciebie

Wiatr, który niesie Twe imię

Twój ślad

Szepczesz mi

Tęsknota w nadziei kolorze

Obraz Twój

Ku wiecznym przestrzeniom życia

W ciszy wieczora

Puste miejsce

II Rozdział                 Wiara jest moją siłą

Wiara jest moją siłą

Mój Dobry Boże

W sercu mocy

Chroń Panie Boże

Dziękuję Ci Panie

Po drugiej stronie życia

O Panie…

Prowadź mnie Panie

Serce pełne wiary

I wiem, że

Pokorne trwanie

III Rozdział               Przed siebie

Przed siebie

By w sercu było trochę jaśniej

Życia fragmenty

Z ciszy utkane

Ale zanim pójdę

Pomiędzy ziemią a niebem

Odnaleźć chcę

Cisza, która nie żąda

Modlitwa łez

Wybrane wiersze            w wersji muzycznej

Dorobek literacki

Wstęp

Człowiekowi można odebrać wszystko, z wyjątkiem jednego: ostatniej z ludzkich wolności, wyboru postawy wobec każdego losu.

Viktor E. Frankl, W poszukiwaniu sensu

Tomik ten zrodzony z ciszy, bólu i miłości, poświęcam pamięci ś.p. Krystiana Lipskiego, syna, którego obecność przerwana nagle, trwa w słowie, w oddechu, w każdej próbie odnalezienia sensu. Niech te wiersze będą śladem, który nie gaśnie. Modlitwą, która nie milknie. Światłem, które nie przestaje prowadzić.

XI tomik pt. Sensu odnajdywanie, to próba ujęcia w ramy języka tego, co nie ma kształtu, bólu i pustki po stracie dziecka. Zrodził się w przestrzeni, gdzie struktura czasu i logiki załamała się w dniu odejścia.

To zbiór wierszy, w których nie ma poszukiwania odpowiedzi, lecz sensu, który nie zawsze jest oczywisty.

Dla osoby wierzącej taka postawa oznacza zrozumienie,

które paradoksalnie przekracza ludzkie zrozumienie. To odnalezienie duchowego celu, który czyni życie sensownym, nawet jeśli jest nieodwracalnie złamane. W chwilach najgłębszego bólu wracałam do słów, które nie próbowały pocieszać, lecz uczyły rozumieć, słów Psalmu, które szeptały:

Bliski jest Pan tym, których serce jest złamane. ( Ps 34,19).

Sens odnalazłam również w „terapii logosem” myśli Viktora Frankla. W swoim opus magnum, Człowiek w poszukiwaniu sensu, autor, ocalały z Holokaustu, postawił tezę, która jest kamieniem węgielnym tego tomiku: Jeśli nie możemy już zmienić sytuacji, jesteśmy zmuszeni zmienić siebie (Frankl, s.185). Nie miałam wpływu na to, co się stało, ale mam wpływ na to, jak wykorzystam swój pozostały czas.

Cierpienie przestaje być cierpieniem w chwili, gdy nabiera sensu ( s.115 ) pisał Frankl. To nauczyło mnie, że człowiek jest bytem „nastawionym na sens”. Moim nowym sensem jest zamieniać ból w siłę, a tęsknotę w drogę, pielęgnować wspomnienia i uczyć się żyć na nowo niosąc w sobie jego obecność jako dar. Sztuka, a w tym przypadku poezja, jest formą modlitwy, uchwyceniem nadziei, drogą przez ból. Pisanie jest anastrofą[1] pozwalającą uporządkować strumień bólu.

Sensu odnajdywanie to zbiór wierszy o życiu po stracie. O miłości, która nie zna granic czasu.

O duszy, którą przeszył grom.

Tomik składa się z trzech rozdziałów.

Pierwszy poświęcony jest pamięci Krystiana. To zapis tęsknoty, wspomnień i cichego dialogu z kimś, kto pozostaje obecny w sercu pomimo nieobecności.

Drugi  jest zbiorem próśb kierowanych do Boga. To poezja rodząca się z potrzeby oparcia, poszukiwania siły, która pozwala unieść trudną codzienność.

Trzeci rozdział prowadzi w stronę odnajdywania sensu, który rodzi się w ciszy i zaufaniu.

Na stronach końcowych zamieszczone są wybrane wiersze w odsłonie muzycznej, zapisane w kodach QR, dzięki którym można przejść od czytania do słuchania.

Tomik jest więc opowieścią o trzech przestrzeniach ludzkiego doświadczenia: o miłości w pamięci, o wierze, która podnosi i staje się siłą na dalszą drogę i o przechodzeniu przez ból w modlitwie. Jeśli trzymasz go w dłoni, być może i Ty szukasz sensu. Tego z całego serca Ci życzę.

W codziennym pokonywaniu tej drogi nie jestem sama.

Są moi Bliscy: Mariusz, Dawid, Wiktoria, Aurelka, Kasia, Rodzina, Przyjaciele, Znajomi, Czytelnicy.

Dziękuję tym, którzy byli i są obok, którzy milczeli ze mną, gdy słowa nie miały siły. Dziękuję za spojrzenia, które mówiły: „Jestem”. Dziękuję za obecność na drodze do odnajdywania sensu.

Agnieszka Lipska

[1] odwrócenie porządku

Sensu odnajdywanie

Wieczne lato i słońce

Wieczne kwiaty na łące

Wieczna radość i spokój

Bez najmniejszej łzy w oku

Wieczny czas, wieczny błękit

Gdzie anielskie brzmią dźwięki

Wieczne duszy istnienie

Naszych serc pocieszenie

W puchu bieli na chmurze

Wieczne życie tam w górze

Wieczne masz tam mieszkanie

Wieczne odpoczywanie

Synu mój, wieczna miłość

Serce me przepełniło

Ciche oczekiwanie

Sensu odnajdywanie

20.06.2Dz025 r.

Rozdział I                    Dzieli nas tylko czas

In Memoriam ś.p. Krystiana (1)

Oczy czerwone od łez bez końca

W sercu krzyk cichy, co nigdy nie ustanie

Pustka bezmierna, niebo bez słońca

I echo wspomnień, bolesne wołanie

Cisza w pokoju krzyczy Twym imieniem,

Które wciąż w myślach na nowo się rodzi

Matczyna miłość pod bólu kamieniem,

Której nic nie jest w stanie osłodzić

Pamiętam Twój śmiech, radosny, bezcenny

Twój dotyk ciepły, co ogrzewał dłonie

I pogłos rozmów zwyczajnych, codziennych

A teraz smutek cierń wbija w skronie

Wiem, że Twój duch unosi się nad nami

Lekki jak ptak błękitem szybuje

Wyczekiwać będę dniami i nocami

Z wiarą, że kiedyś Cię znów pocałuję

17.05.2025 r.

Echo Syna w matczynej ciszy

Gdy cisza w domu, pustka w drzwiach

Choć echo śmiechu, serce we łzach

Mój Synu drogi, światło dni

Dlaczego los zabrał Ciebie mi…

Matczyne serce krwawi dziś

Jak drzewo, gdy ucięto liść

Wiatr niesie szept Twój lekki tak

Jak nuta wspomnień, w duszy ślad

Patrzę na niebo, czy jesteś tam

Czuwasz nade mną, dajesz znak

Miłość nas łączy, wieczna nić

Przez ból i pustkę muszę iść

Lecz wiem, że kiedyś przyjdzie czas,

Gdy Dobry Bóg połączy nas

I w końcu spotkam Ciebie znów

Bezsenność minie wszystkich snów

20.05.2025 r.

In memoriam ś.p. Krystiana (2)

W chmurnym poranku, po deszczu nocy

Chytra śmierć skrycie czyhała pod drzewem

Po to, by zamknąć na zawsze Twe oczy

Napełnić bólu żałobnym śpiewem

Czasu zabrakło na pożegnanie

Została rozpacz, co w garści nas trzyma

I tylko to rzewne, gorzkie płakanie

Co dławi i dręczy, i dusić zaczyna…

Płaczą drzewa i trawy, i płaczą kamienie,

Które choć raz jeden spotkały się z Tobą

I miejsce, gdzie oddałeś swe ostatnie tchnienie

Łzawią nasze oczy i chmury nad głową

Gdzież szukać przyczyny? W marnym przeznaczeniu?…

Że miejsce, że czas zły, że los niepomyślny?

Że cel osiągnięty w Twym krótkim istnieniu?

Że teraz marzenie Twe senne się ziści?

W niebiańską ciszę, głęboki spokój

Dusza się Twoja zatapia powoli

Tam, gdzie już żadnych zmartwień wokół,

Gdzie nic nie dręczy i nic nie boli

Teraz drogami do Boga kroczysz

I swoją duszą dosięgasz nieba

Na ziemską marność przymykasz oczy

A nam tak smutno, że Ciebie już nie ma

Lecz ciągle czujemy, że jesteś wśród nas

To tylko Twe ciało zabrał zły czas

To, że zasnąłeś w lat młodych rozkwicie,

Znaczy, że istnieją rzeczy cenniejsze, niż życie

Choć słowa modlitwy umilą nam życie

Choć łzy osuszy czasu przemijanie

To Twoi bliscy zawsze będą tęsknić skrycie

To pamięć o Tobie w nas zawsze zostanie

21.05.2025 r.

Bądź przy mnie zawsze

Mój Synu Kochany, Cudny Kwiecie

Cichy wiatr szepcze Twe imię wśród drzew

Jak żyć bez Ciebie na tym świecie?

Czas stanął w miejscu, zatrzymał się śmiech

Tęsknota jak rzeka przez serce me płynie

Szukam Cię w słońcu, w deszczu i mgle

Pamięć o Tobie nigdy nie minie

Nadzieja światło w mroku śle

Bądź przy mnie zawsze w pięknych wspomnieniach

Z nich czerpię moc swej wytrwałości

W nich szukam chwili ukojenia

Wspomnieniach pełnych naszej miłości

22.05.2025 r.

Jeszcze będzie pięknie

Jeszcze będzie pięknie, lecz dziś świat się łamie

Słońce zasnuły chmury z rozpaczy utkane

Jeszcze będzie pięknie, choć dziś czas się plącze

Pęknięte godziny, minuty palące

Jeszcze będzie pięknie, lecz dziś księżyc blady

Gasnącym światłem głaszcze smutku ślady

Jeszcze będzie pięknie, choć echo Twych kroków

Zamilkło w korytarzach czasu bez powrotu

Jeszcze będzie pięknie, szepczą gwiazdy w ciszy

Gdy w dalekim świecie Twój śmiech znów się zbliży

Jeszcze będzie pięknie, łzy się w perły zmienią

I słońce znów wzejdzie i dni zajaśnieją

26.05.2025 r.

Jesteś w moim sercu

Wznieść się ponad cierpienie, choć serce tak drży

Gdy echo wspomnień wciąż woła zza mgły

Szal tęsknoty otula jak zimowy wiatr

Lecz miłość nie gaśnie, wciąż świeci jej blask

Choć świat się zatrzymał, w ciszy i we łzach

Choć ran nie zagoi mijający czas

To w każdym wspomnieniu, co w duszy się tli

Jest ciepło, jest miłość, Ty wciąż żyjesz w nich

Wznieść się ponad cierpienie, odnaleźć swój dzień

Niech miłość rozświetli i ciemność i cień

Bo choć Cię nie widzę, choć zmienił się świat

Jesteś w moim sercu, myśli znaczysz szlak

Wznieść się ponad cierpienie, poskładać swój los

Niech wiara mnie prowadzi pośród życia trosk

Bo choć Cię nie widzę, choć nie słyszę już

W sercu ciągle jesteś jak błękitny stróż

27.05.2025 r.

Bukiet wspomnień

W ogrodzie czasu, wśród lat rozkwitu

Kwitną obrazy dni pełnych radości

Śmiech Twój jak pieśń każdego świtu

Ciepłem rozbrzmiewa i w sercu gości

W dłoniach miał jasnych marzeń tysiące

Promień poranka w oczach mu lśnił

Radość dziecięcą, serce gorące

Kroki beztroskie wiatr rozwiał w pył

Choć świat bez Ciebie dziś tak zmieniony

W ogrodzie czasu wciąż kwitną chwile

W sercu mym bukiet wspomnień zielony

W nich nadal jesteś, marzysz i żyjesz

29.05.2025 r.

Na białych chmurach

W sercu mym nić srebrna, co nigdy nie pęka

Łączy mnie z Tobą, choć puste są dni

Melodia wspomnień gra w duszy dźwiękach

Tęsknota łez deszczem na policzkach drży

W ogrodzie kwiaty jakby mniej się śmieją

Głos Twój na wietrze słyszę, choć Cię nie ma tu

Bo Twoje miejsce już ponad ziemską sferą

Na białych chmurach spoczywa Twój duch

Bo Ty już jesteś za niebieską bramą

Przemierzasz przestrzeń, pokonujesz czas

Choć moje serce wielką jest raną

Żyję nadzieją w nocach i dniach

31.05.2025 r.

Kiedy ból odpłynie

Zraniona dusza w labiryncie bólu

Wybrzmiewa myślą wśród zawiłych dni

Twój obraz w splotach błękitnego tiulu

W pamięci serca uśmiech oczu Twych

W dłoniach codziennie niosę Twoje imię

Smutek jak kropla drąży serce wciąż

Czekam na chwile, kiedy ból odpłynie

Wiatr pocieszenia wzbudzi nową moc

Świat trwa, deszcz szepcze, ale Ciebie nie ma

Lecz wierzę, że kiedyś los się odmieni

Na nowo zakwitnie radość i nadzieja

A serce w blasku dni się zazieleni

02.06. 2025 r.

Serce w ciszy

Nie uronię żadnej chwili,

Gdy tuliłam Cię w ramionach

Każdy oddech wznieca siły

Chociaż serce w ciszy kona

Czekam ulgi, by nadeszła

Może z czasem czas pomoże,

By na nowo radość wzeszła

Jak rozbite szkło się złożę

I choć serce mam w kawałkach

Choć to wszystko bardzo boli

Pamięć trwa we wspomnień kształtach

Z ran uleczę się powoli

04.06.2025 r.

Iść do przodu

Wiatr przysiada na mym progu

Niosąc szeptem imię Twoje

Łzy się perlą w smutnym oku

Serce wciąż tęsknotą płonie

W bólu mnie nadzieja wspiera

Wiatr przewiewa na wskroś duszę

Ty już jesteś w wiecznym teraz

Ja do przodu wciąż iść muszę

Iść do przodu, z miejsca ruszyć

Choć zamglona moja droga

Choć ból serce mi pokruszył

Żyję każdym dniem od nowa

07.06. 2025 r.

Lecz wiem, że kiedyś

Płyną łzy, cichy strumień bez końca

Każda kropla to tęsknoty sól

Jak rzeka, która płynie do słońca

By wypłukać z serca niezmierzony ból

Płyną łzy, gdy cisza w domu woła

Twojego śmiechu, co zniknął jak cień

Czy pustkę w sercu sen ukoić zdoła

Przynosząc po nocy kolejny dzień

Płyną łzy, w nich widzę Twój obraz

Uśmiech, spojrzenie, dotyk Twych rąk

Dziecięcych lat beztroski krajobraz

Przenika me serce i duszę w głąb

Wędrujesz w przestrzeń dziś mi jeszcze nieznaną

Lecz wiem, że kiedyś łzy wyschną na wietrze

I spotkam Ciebie za niebieską bramą

Bo żadna łza tej miłości nie zetrze

08.06. 2025 r.

Akordy smutku

W mym sercu ból wciąż się odzywa

Dzień każdy bez Ciebie to nowa rana

Tęsknota duszę na strzępy rozrywa

W niej miłość do Ciebie głęboko schowana

Cienie dni minionych bluszczem oplatają

Każda myśl jak nuta w melodii rozpaczy

W tych życia chwilach, co sercem drgają

Czasem to cisza najwięcej tłumaczy

Każdy mój krok w cierpienie się zmienia

A czas wciąż pyta, czy ból się skończy

Kiedy dzień zbudzi się w jasnych promieniach

Wspomnieniem echa, które nas łączy

W sercu mym grają akordy smutku

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.