Justyna Kalata-Surowiec

Wiewiórka Ula

i zaczarowane nasiona

© Justyna Kalata-Surowiec, 2024

W tej książeczce poznacie małą Wiewiórkę Ulę, która wraz z rodziną przeniosła się do nowego lasu. Ula tęskni za starym domem i przyjaciółmi, ale dzięki mądrości Pana Szczurka oraz świeżym znajomościom stopniowo zaczyna odkrywać uroki nowego miejsca.

Gdy w lesie pojawiają się ludzie planujący wycinkę drzew, Ula i jej nowy przyjaciel, Ślimak Tobiasz, muszą wymyślić sposób na ochronę swojego domu.

„Wiewiórka Ula” to pełna przygód i humoru opowieść o odwadze, przyjaźni i miłości do natury.

ISBN 978-83-8384-005-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Promienie porannego słońca wdarły się do dziupli, budząc całą wiewiórczą rodzinę. W lesie rozlegało się ćwierkanie ptaków.

— Chrrr… — zachrapał tata, przeciągając się na legowisku z liści.

— Tatku, nie mogę spać! Chrapiesz jak stary niedźwiedź! — burknęła Wiewiórka Ula.

— I tak musisz już wstawać, czas na lekcję z Panem Szczurkiem — odezwała się mama. — Zjedz kilka żołędzi, musisz mieć siłę na naukę i zabawę.

— Nie chcę tam iść! Nikogo tu nie znam. Tęsknię za naszym poprzednim domem i za moimi przyjaciółmi: za Sową Dorotką, Łasicą Ludmiłą, Łosiem Karolem…

— Kochanie, wiesz przecież, że naszego starego domu już nie ma. Poznasz tu nowych przyjaciół, zobaczysz — powiedziała mama.

Wiewiórka Ula pokicała na polankę, na której odbywały się lekcje z Panem Szczurkiem. Inne zwierzęta zgromadziły się już wokół wielkiego kamienia, na którym zwykle siadał nauczyciel, i oczekiwały na rozpoczęcie zajęć. Ula zbliżyła się do nich nieśmiało, pomachała łapką i powiedziała:

— Cześć, mam na imię Ula, jestem tu nowa. Miło mi was poznać.

— Czeeeść Ulaaa — odpowiedziały chórem zwierzęta, patrząc na nią z zaciekawieniem.

Po chwili wyłonił się Pan Szczurek. Był najstarszym i najmądrzejszym zwierzęciem w całym lesie. Kiedyś mieszkał w dużym mieście, ale pewnego dnia postanowił przeprowadzić się bliżej natury i zamieszkać wśród drzew, a nie wysokich budynków.

Na swoich lekcjach uczył młode zwierzęta wielu interesujących rzeczy. Przestrzegał ich także przed różnymi niebezpieczeństwami: przed pożarami, burzą, upałem, drapieżnikami a także przed złymi ludźmi. Ula skuliła się ze strachu pod własnym ogonkiem na samo wspomnienie drwali, którzy wycięli drzewo z jej poprzednim domem.

Nagle zza krzaków wynurzył się spóźniony uczeń — Ślimak Tobiasz.

— Pp… Prze… Przepraszam! — wyjąkał zasapany. — Już pędzę! — zawołał, sunąc powoli po ziemi.

— Miałeś wstawać wcześniej, żeby się nie spóźniać — skarcił go Pan Szczurek.

— I wstałem! Przysięgam! Sssunąłem w ekspresowym tempie!

— No dobrze, dobrze. Dołącz do reszty. Za chwilę zaczynamy grę w szyszki. Połączcie się proszę w pary. Zanim jednak to zrobicie, chciałbym serdecznie powitać naszą nową uczennicę, Wiewiórkę Ulę — powiedział Pan Szczurek. Speszona Ula pomachała ponownie łapką do pozostałych zwierząt. Czuła się nieswojo, przebywając w grupie nieznajomych.

Nadszedł czas gry. Wszystkie zwierzęta zaczęły w popłochu łączyć się w pary. Wiewiórka Ula szukała kogoś, kto mógłby z nią zagrać, ale niestety wyglądało na to, że wszyscy mieli już swojego partnera do gry.

— Mogę zagrać z tobą? — odezwał się ktoś za jej plecami. Odwróciła się i zobaczyła za sobą Ślimaka Tobiasza. „To będzie niezwykle szybka gra” — pomyślała.

— Pewnie — odparła bez przekonania. I tak nie miała innego wyboru.

— Jesteś tu nowa? — zapytał.

— Tak, nowa… — westchnęła Ula. — Mieszkałam kiedyś w innym lesie, ale nasze drzewo zostało wycięte. Musieliśmy szukać nowego domu.

— Ojej, współczuję. Dobrze, że ja mój dom noszę zawsze ze sobą.

— Musi tam być bardzo ciasno — zaciekawiła się Ula.

— Przynajmniej nie muszę sprzątać mojego pokoju — zaśmiał się Ślimak Tobiasz.

Rozpoczęła się gra. Jedno zwierzę miało za zadanie rzucić szyszkę na koniec polany, a drugie jak najszybciej przynieść ją z powrotem. Pan Szczurek mierzył czas.

— Wiewiórka i ślimak… Ha ha! Ciekawe, jak szybko Tobiasz dobiegnie do szyszki — zachichotał Zając Leszek, wykonując przy tym wysokie susy w górę. — Patrzcie, jaki jestem zwinny, nikt ze mną nie wygra!

— Przegrasz przeze mnie — powiedział smutno Tobiasz. — Nie umiem ani szybko pobiec do szyszki, ani rzucić jej tak daleko, jak wymaga Pan Szczurek.

— Nieważne — odezwała się Wiewiórka Ula. — Nie musimy wygrać, to tylko zabawa! Rzucę szyszkę pierwsza, a ty po nią pobiegniesz… tfu — popełzasz!

— Świetny pomysł! Może zdążę przynieść ją z powrotem przed kolacją — odparł bez przekonania ślimak.

Ula wzięła duży zamach i wyrzuciła szyszkę najdalej, jak potrafiła. Rozpędzona szyszka doturlała się do końca polany.

— Udało się! Teraz spróbuj jak najszybciej po nią pójść — zwróciła się do Tobiasza. Ślimak nadął się, poprawił muszlę na swoim grzbiecie i skierował się w stronę drugiego krańca polany. Zanim zdążył wystartować, zajęcza drużyna była już obok wyrzuconej przez siebie szyszki.

— Hmm… Ta gra jest niesprawiedliwa. Nie możemy konkurować z dwoma zającami, dzięcioł i sarna też będą dużo szybsze. To bez sensu! Może po prostu… ucieknijmy? — zapytała Ula.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.