Andrzej Lebiedowicz

Pirotechnika sądowa w śledztwie

książka została utworzona przy pomocy AI

© Andrzej Lebiedowicz, 2026

„Pirotechnika sądowa w śledztwie” to specjalistyczne opracowanie dedykowane w szczególności praktykom organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości. Publikacja kompleksowo przedstawia metodykę zabezpieczania, analizowania i procesowego wykorzystania materiałów wybuchowych oraz śladów powybuchowych. Autor ukazuje standardy dowodowe, procedury opiniodawcze i kluczowe aspekty rekonstrukcji zdarzeń, czyniąc książkę niezbędnym narzędziem w profesjonalnym postępowaniu przygotowawczym.

ISBN 978-83-8455-068-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Wstęp

Pirotechnika sądowa, mimo że w strukturze nauk kryminalistycznych stanowi stosunkowo nowy obszar, odgrywa coraz istotniejszą rolę w działaniach organów ścigania. Wzrost jej znaczenia nie wynika jedynie z częstszych zdarzeń z udziałem materiałów wybuchowych — zarówno o charakterze kryminalnym, jak i terrorystycznym — lecz także z dynamicznego rozwoju metod badawczych. Współczesne techniki analityczne umożliwiają bowiem dokładniejsze wykrywanie i identyfikację pozostałości powybuchowych[1], odtwarzanie przebiegu detonacji oraz rzetelną ocenę dowodów w toku postępowania karnego.

Opracowanie to ma na celu uporządkowane omówienie najważniejszych zagadnień związanych z pirotechniką sądową, ze szczególnym uwzględnieniem jej praktycznego znaczenia dla funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, Centralnego Biura Śledczego, a także dla prokuratorów i biegłych. Intencją autora nie jest wyczerpujące przedstawienie całej problematyki, lecz wskazanie podstawowych ram teoretycznych i praktycznych, w których funkcjonuje ta specjalność, wraz z podkreśleniem jej ograniczeń, ryzyk interpretacyjnych oraz potrzeby ścisłej współpracy specjalistów z różnych dziedzin.

Pirotechnika sądowa łączy w sobie elementy chemii materiałów wybuchowych, fizyki procesów detonacyjnych, inżynierii materiałowej oraz prawa karnego — zarówno materialnego, jak i procesowego. Ma zatem charakter interdyscyplinarny i wymaga od praktyków nie tylko wiedzy technicznej, lecz także umiejętności analizy dowodowej. Ekspert sporządzający opinię na potrzeby postępowania karnego powinien potrafić nie tylko ustalić rodzaj użytej substancji, ale również odnieść się do sposobu jej zastosowania, mechanizmu inicjacji, a niekiedy także do okoliczności wskazujących na zamiar sprawcy.

Istotne jest rozróżnienie między dowodem rzeczowym, a opinią specjalisty. Pozostałości materiałów wybuchowych, fragmenty urządzeń inicjujących czy ślady chemiczne stanowią materiał dowodowy w sensie materialnym. Natomiast ich interpretacja, klasyfikacja oraz rekonstrukcja przebiegu zdarzenia należą do sfery wiedzy eksperckiej. W praktyce granica pomiędzy tymi obszarami bywa nieostra, co może prowadzić do uchybień proceduralnych i podważenia wartości dowodowej ekspertyzy.

Z tego względu przedstawiciele organów ścigania powinni dysponować przynajmniej podstawową orientacją w zakresie pirotechniki sądowej — nie w celu zastępowania biegłych, lecz by trafnie formułować pytania, właściwie oceniać treść opinii i podejmować decyzje procesowe w oparciu o świadomą analizę.

Z perspektywy prawa karnego materiały wybuchowe są objęte szczególnym reżimem prawnym. Ich wytwarzanie, posiadanie, magazynowanie czy użycie podlega ścisłej kontroli ustawowej, ponieważ potencjalnie mogą stanowić narzędzie poważnych przestępstw. Pojawienie się wątku pirotechnicznego w sprawie karnej wymaga zatem szczególnej staranności dowodowej.

W praktyce śledczej mamy do czynienia z bardzo różnorodnymi sytuacjami — od zamachów bombowych, przez podpalenia z użyciem substancji inicjujących, po zdarzenia z wykorzystaniem improwizowanych urządzeń wybuchowych. Każdy z tych przypadków rodzi odmienne problemy dowodowe i wymaga zastosowania specyficznych metod zabezpieczania oraz badań laboratoryjnych. Dodatkowym utrudnieniem bywa użycie niestandardowych, trudno wykrywalnych substancji, niekiedy wytwarzanych w warunkach domowych.

W takich realiach pirotechnika sądowa staje się narzędziem nie tylko identyfikacji technicznej, lecz również rekonstrukcji zdarzenia. Umożliwia ustalenie miejsca inicjacji, kierunku oddziaływania fali uderzeniowej, rodzaju zastosowanego materiału, a czasem także sposobu skonstruowania urządzenia. Ustalenia te mają bezpośrednie znaczenie dla kwalifikacji prawnej czynu, przypisania sprawstwa oraz oceny stopnia społecznej szkodliwości.

W postępowaniu karnym biegły pełni funkcję pomocniczą wobec organu procesowego, dostarczając wiedzy specjalistycznej niezbędnej do prawidłowej oceny faktów. W sprawach związanych z użyciem materiałów wybuchowych rola ta jest szczególnie doniosła, ponieważ większość funkcjonariuszy nie posiada wykształcenia z zakresu chemii czy inżynierii. Opinia eksperta powinna być nie tylko merytorycznie poprawna, ale również jasna i zrozumiała dla odbiorcy niemającego przygotowania technicznego. Zbyt hermetyczny język, nadmierne nagromadzenie terminologii specjalistycznej czy brak jednoznacznych wniosków mogą osłabić jej praktyczną wartość, nawet jeśli pod względem formalnym jest sporządzona prawidłowo.

Z tego względu od biegłego pirotechnika wymaga się nie tylko kompetencji technicznych, ale także umiejętności komunikowania ustaleń w sposób zgodny z wymogami procedury karnej. Powinien on rozumieć strukturę opinii, znaczenie wniosków końcowych oraz konsekwencje procesowe swoich stwierdzeń. Efektywne funkcjonowanie w realiach postępowania karnego wymaga zatem połączenia wiedzy eksperckiej z kulturą prawną.

W polskiej praktyce istotnym wyzwaniem pozostaje brak jednolitych standardów dotyczących zabezpieczania i badania śladów powybuchowych. W przeciwieństwie do takich dziedzin jak daktyloskopia czy analiza DNA, gdzie wypracowano precyzyjne procedury, w obszarze pirotechniki sądowej wciąż występują rozbieżności w metodach działania i interpretacji wyników. Może to prowadzić do różnic w opiniach oraz trudności w ocenie ich wiarygodności przez sądy.

Dlatego potrzebna jest refleksja nad standaryzacją i profesjonalizacją tej specjalności. Wskazanie podstawowych zasad zabezpieczania śladów, metod badawczych, konstrukcji opinii oraz kryteriów oceny jej wartości dowodowej stanowi krok w kierunku zwiększenia przejrzystości i jakości ekspertyz. Celem takiego podejścia nie jest stworzenie zamkniętego katalogu rozwiązań, lecz zainicjowanie dyskusji nad kierunkiem dalszego rozwoju pirotechniki sądowej jako ważnego elementu współczesnej kryminalistyki.

[1] Pozostałości powybuchowe to mikroskopowe i makroskopowe ślady chemiczne oraz fizyczne powstałe w wyniku detonacji lub deflagracji materiału wybuchowego. Obejmują niespalone cząstki substancji wybuchowej, produkty jej rozkładu oraz fragmenty urządzenia inicjującego. Ich analiza, prowadzona z wykorzystaniem metod chromatograficznych i spektroskopowych, umożliwia identyfikację użytego materiału oraz rekonstrukcję mechanizmu wybuchu w postępowaniu kryminalistycznym.

Rozdział 1: Istota oraz zakres przedmiotowy pirotechniki sądowej

Współczesna kryminalistyka, jako nauka o wykrywaniu, zabezpieczaniu i interpretowaniu śladów przestępstwa, nieustannie poszerza swoje granice. Jedną z jej najmłodszych, a zarazem najbardziej dynamicznie rozwijających się gałęzi jest pirotechnika sądowa — dziedzina, która łączy w sobie elementy chemii, fizyki, inżynierii materiałowej, a także prawa karnego i procesowego. Jej celem jest nie tylko identyfikacja materiałów wybuchowych i rekonstrukcja mechanizmów detonacji, lecz przede wszystkim dostarczenie wiedzy specjalistycznej, która może mieć znaczenie dowodowe w postępowaniu karnym.

Pojęcie „pirotechniki sądowej” nie doczekało się jeszcze jednoznacznej definicji w literaturze prawniczej ani kryminalistycznej.

W praktyce operacyjnej funkcjonuje jako zbiór procedur i metod analitycznych stosowanych przez biegłych, techników kryminalistycznych oraz funkcjonariuszy wyspecjalizowanych jednostek (np. policyjnych grup minersko-pirotechnicznych) w celu identyfikacji, zabezpieczenia i interpretacji śladów związanych z użyciem materiałów wybuchowych.

Z punktu widzenia naukowego, pirotechnika sądowa może być definiowana jako: interdyscyplinarna dziedzina wiedzy, której przedmiotem są materiały wybuchowe, ich właściwości fizykochemiczne, mechanizmy działania oraz ślady pozostawione w wyniku ich użycia — analizowane w kontekście dowodowym, z uwzględnieniem zasad procesu karnego.

W mojej ocenie pirotechnika sądowa to wyspecjalizowana dziedzina kryminalistyki zajmująca się naukową identyfikacją, analizą i rekonstrukcją zdarzeń związanych z użyciem materiałów wybuchowych oraz urządzeń inicjujących, opartą na badaniu śladów chemicznych, fizycznych i przestrzennych w celu ustalenia mechanizmu, źródła i skutków eksplozji na potrzeby postępowania procesowego.

Warto w tym miejscu odróżnić pirotechnikę sądową od pirotechniki użytkowej, która obejmuje zastosowania cywilne (np. fajerwerki, systemy ratownicze, techniki górnicze) oraz wojskowe (np. amunicja, granaty, ładunki burzące). Pirotechnika sądowa nie zajmuje się projektowaniem ani produkcją materiałów wybuchowych, lecz ich analizą po zdarzeniu — w kontekście śledczym i sądowym.

Jak każda dziedzina kryminalistyki, pirotechnika sądowa funkcjonuje na styku teorii i praktyki. Z jednej strony opiera się na ścisłych naukach przyrodniczych, takich jak chemia analityczna[1], spektroskopia[2], chromatografia[3] czy balistyka[4]. Z drugiej — jej zastosowanie wymaga znajomości procedur procesowych, zasad dowodowych oraz umiejętności interpretacji faktów w świetle przepisów prawa karnego.

W tym sensie pirotechnika sądowa jest dziedziną hybrydową, wymagającą od praktyków nie tylko kompetencji technicznych, lecz także swoistej kultury prawniczej. Biegły pirotechnik, sporządzający opinię dla potrzeb postępowania karnego, musi być świadomy, że jego ustalenia nie funkcjonują w próżni — lecz stają się częścią narracji procesowej, podlegają ocenie sądu, a nierzadko — są przedmiotem polemiki stron.

Granice między nauką, a praktyką są szczególnie widoczne w sytuacjach, gdy ekspertyza pirotechniczna staje się kluczowym dowodem w sprawie. Wówczas od biegłego oczekuje się nie tylko precyzyjnych ustaleń technicznych, lecz także jasnych, logicznych wniosków, które mogą być zrozumiane przez osoby nieposiadające wiedzy specjalistycznej. To właśnie w takich momentach ujawnia się znaczenie stylu wypowiedzi eksperta — jego zdolność do komunikowania złożonych treści w sposób przejrzysty, spójny i przekonujący.

Zakres zastosowania pirotechniki sądowej jest szeroki i obejmuje m.in.:

— identyfikację materiałów wybuchowych znalezionych na miejscu zdarzenia,

— analizę pozostałości po wybuchu (np. ślady chemiczne, fragmenty urządzeń inicjujących),

— rekonstrukcję mechanizmu detonacji,

— ocenę siły wybuchu i jego skutków fizycznych,

— ustalenie miejsca inicjacji wybuchu,

— klasyfikację użytego materiału (legalny/nielegalny, przemysłowy/improwizowany),

— ocenę możliwości samodzielnego wytworzenia materiału wybuchowego,

— analizę zgodności śladów z wersją zdarzeń przedstawioną przez podejrzanego lub świadków.

W praktyce śledczej pirotechnika sądowa znajduje zastosowanie w sprawach dotyczących:

— zamachów bombowych,

— podpaleń z użyciem substancji inicjujących,

— produkcji i posiadania materiałów wybuchowych bez zezwolenia,

— prób samobójczych z użyciem IED (Improvised Explosive Devices),

— przestępstw z użyciem granatów, bomb rurowych, min pułapek,

— incydentów związanych z nielegalnym handlem materiałami wybuchowymi.

W każdym z tych przypadków analiza pirotechniczna może mieć kluczowe znaczenie dla ustalenia sprawstwa, kwalifikacji prawnej czynu, a także oceny stopnia społecznej szkodliwości.

Nie sposób mówić o pirotechnice sądowej bez odniesienia do filozofii dowodu.

W postępowaniu karnym dowód nie jest wyłącznie informacją techniczną — lecz elementem narracji procesowej, który podlega ocenie według kryteriów logicznych, prawnych i aksjologicznych. W tym sensie ekspertyza pirotechniczna nie jest „prawdą naukową”, lecz „dowodem sądowym” — podlegającym zasadom kontradyktoryjności, swobodnej oceny i legalności.

Z tego punktu widzenia szczególnie istotne jest, by opinia biegłego pirotechnika była nie tylko poprawna merytorycznie, lecz także zgodna z zasadami procesu karnego. Powinna zawierać jasne wnioski, odniesienia do materiału dowodowego, logiczne uzasadnienie oraz — co nie mniej ważne — świadomość granic własnej kompetencji. Biegły nie powinien wypowiadać się na temat winy, zamiaru czy motywacji sprawcy — lecz ograniczyć się do ustaleń technicznych, które mogą być wykorzystane przez organ procesowy.

W tym kontekście warto przypomnieć słowa prof. Jana Widackiego, który wielokrotnie podkreślał, że „ekspertyza nie jest wyrokiem, a biegły nie jest sędzią”. To proste zdanie zawiera głęboką prawdę o roli nauki w procesie karnym — jej zadaniem nie jest rozstrzyganie, lecz dostarczanie wiedzy, która umożliwia rozstrzyganie.

W klasycznym ujęciu kryminalistyka dzieli się na kilka podstawowych działów: identyfikację osób (daktyloskopia, genetyka sądowa), identyfikację rzeczy (traseologia, mechanoskopia), analizę dokumentów (grafologia, technika dokumentów), rekonstrukcję zdarzeń (balistyka, wypadkologia), a także analizę substancji chemicznych (toksykologia, chemia sądowa). Pirotechnika sądowa, choć nie zawsze wyodrębniana jako osobny dział, w istocie łączy elementy kilku z nich — zwłaszcza chemii sądowej, balistyki i rekonstrukcji zdarzeń.

Jej specyfika polega na tym, że nie zajmuje się wyłącznie identyfikacją substancji, lecz także analizą mechanizmu ich działania, skutków fizycznych oraz kontekstu użycia. W tym sensie pirotechnika sądowa jest dziedziną syntetyczną, wymagającą nie tylko wiedzy specjalistycznej, lecz także umiejętności integracji danych z różnych źródeł: śladów fizycznych, wyników badań laboratoryjnych, zeznań świadków, dokumentacji fotograficznej, a nawet danych z telefonów komórkowych czy systemów monitoringu.

W praktyce oznacza to, że ekspert pirotechniczny musi być nie tylko chemikiem, lecz także kryminalistykiem — osobą zdolną do analizy faktów w kontekście procesowym, z uwzględnieniem zasad dowodowych, logiki śledczej oraz wymogów proceduralnych.

Współpraca między ekspertami pirotechnicznymi, a przedstawicielami organów ścigania jest kluczowa dla skutecznego wykorzystania pirotechniki sądowej w praktyce. Niestety, wciąż zdarzają się sytuacje, w których brak komunikacji, nieprecyzyjne sformułowanie pytań do biegłego, błędne zabezpieczenie miejsca zdarzenia czy zaniechanie pobrania próbek prowadzą do utraty wartości dowodowej materiału.

Dlatego tak istotne jest, by funkcjonariusze Policji, Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej czy Centralnego Biura Śledczego posiadali choćby podstawową wiedzę z zakresu pirotechniki sądowej. Nie chodzi o to, by zastępowali ekspertów — lecz by potrafili rozpoznać sytuację wymagającą specjalistycznej analizy, właściwie zabezpieczyć miejsce zdarzenia, sformułować pytania do biegłego oraz ocenić wartość opinii.

W tym kontekście warto postulować wprowadzenie szkoleń z zakresu pirotechniki sądowej do programów edukacyjnych służb mundurowych. Powinny one obejmować nie tylko aspekty techniczne, lecz także podstawy prawa karnego, zasady procesu dowodowego oraz umiejętność analizy opinii eksperckiej.

Pirotechnika sądowa, jako dziedzina interdyscyplinarna, wymaga systemowego podejścia — zarówno w zakresie edukacji, jak i organizacji pracy. W Polsce wciąż brakuje jednolitych standardów postępowania w sprawach z użyciem materiałów wybuchowych. O ile w przypadku analizy DNA czy daktyloskopii istnieją wypracowane procedury, o tyle w pirotechnice sądowej panuje znaczna dowolność.

Skutkuje to rozbieżnościami w opiniach biegłych, trudnościami w ocenie ich wiarygodności przez sądy, a niekiedy — podważeniem wartości dowodowej całego materiału. Dlatego tak ważne jest, by środowisko ekspertów, funkcjonariuszy i prawników podjęło wspólny wysiłek na rzecz standaryzacji metod, procedur i formułowania opinii.

W tym sensie niniejsza książka jest nie tylko próbą systematyzacji wiedzy, lecz także zaproszeniem do dyskusji — nad miejscem pirotechniki sądowej w strukturze kryminalistyki, nad jej rolą w procesie karnym, a przede wszystkim — nad potrzebą profesjonalizacji tej dziedziny.

[1] Chemia analityczna jest działem chemii zajmującym się identyfikacją składników substancji oraz określaniem ich ilościowego udziału w badanym materiale. Jej zasadniczym celem jest uzyskanie wiarygodnej informacji o składzie jakościowym i ilościowym próbek, niezależnie od ich pochodzenia czy stopnia złożoności. Stanowi ona fundament wielu innych dyscyplin naukowych i technicznych, w tym chemii sądowej, ochrony środowiska, farmacji, medycyny laboratoryjnej oraz kontroli jakości w przemyśle. W klasycznym ujęciu chemia analityczna dzieli się na analizę jakościową, której zadaniem jest wykrycie i identyfikacja obecnych składników, oraz analizę ilościową, polegającą na oznaczeniu ich stężenia. Współcześnie zakres tej dyscypliny obejmuje jednak znacznie więcej niż tradycyjne metody miareczkowe czy wagowe. Dynamiczny rozwój aparatury pomiarowej doprowadził do powstania zaawansowanych technik instrumentalnych, takich jak chromatografia (gazowa i cieczowa), spektroskopia (UV — Vis, IR, AAS, ICP-OES), spektrometria mas czy metody elektrochemiczne. Umożliwiają one oznaczanie śladowych ilości substancji w bardzo złożonych matrycach, często na poziomie części na milion (ppm) lub nawet części na miliard (ppb). Istotnym elementem chemii analitycznej jest także etap przygotowania próbki, obejmujący jej pobranie, przechowywanie, mineralizację, ekstrakcję czy oczyszczanie. Błędy popełnione na tym etapie mogą prowadzić do zafałszowania wyników, dlatego procedury analityczne muszą być ściśle kontrolowane i walidowane. Kluczowe znaczenie mają również zagadnienia związane z niepewnością pomiaru, powtarzalnością, dokładnością oraz selektywnością metody. Chemia analityczna ma charakter interdyscyplinarny, łącząc elementy chemii fizycznej, matematyki i statystyki. Współczesna analiza danych opiera się na metodach chemometrii, umożliwiających interpretację złożonych zestawów wyników. Dzięki temu chemia analityczna pozostaje jedną z najważniejszych i najbardziej dynamicznie rozwijających się gałęzi nauk chemicznych, zapewniając rzetelne podstawy do podejmowania decyzji naukowych, technologicznych i prawnych.

[2] Spektroskopia jest dziedziną nauki zajmującą się badaniem oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego z materią w celu uzyskania informacji o jej budowie i składzie. Podstawą metod spektroskopowych jest analiza widm absorpcyjnych, emisyjnych lub rozproszeniowych, które odzwierciedlają przejścia energetyczne zachodzące w atomach i cząsteczkach. W zależności od zakresu długości fali wyróżnia się m.in. spektroskopię UV — Vis, podczerwieni (IR), Ramana czy spektroskopię atomową. Techniki te umożliwiają identyfikację substancji oraz oznaczanie ich stężenia, a także badanie struktury chemicznej i właściwości fizykochemicznych materiałów. Spektroskopia znajduje szerokie zastosowanie w chemii analitycznej, fizyce, biologii, medycynie oraz kryminalistyce.

[3] Chromatografia jest techniką analityczną służącą do rozdzielania, identyfikacji i oznaczania składników mieszanin chemicznych. Jej istota polega na zróżnicowanym podziale badanych substancji pomiędzy dwie fazy: nieruchomą (stacjonarną) oraz ruchomą (mobilną). Składniki próbki przemieszczają się wraz z fazą ruchomą z różną prędkością, w zależności od ich powinowactwa do obu faz, co prowadzi do ich rozdzielenia. Wyróżnia się wiele odmian chromatografii, spośród których najważniejsze to chromatografia gazowa (GC) oraz cieczowa (HPLC). W chromatografii gazowej fazą ruchomą jest gaz nośny, natomiast w cieczowej — odpowiednio dobrany rozpuszczalnik. Metoda ta umożliwia analizę związków organicznych i nieorganicznych, często w bardzo niskich stężeniach. Chromatografia znajduje szerokie zastosowanie w chemii analitycznej, farmacji, toksykologii, badaniach środowiskowych oraz kryminalistyce, zapewniając wysoką selektywność, czułość i powtarzalność wyników.

[4] Balistyka jest dziedziną nauki zajmującą się badaniem ruchu pocisków oraz innych obiektów wyrzucanych z broni palnej, a także zjawisk towarzyszących ich przemieszczaniu się. Obejmuje analizę procesów zachodzących wewnątrz lufy (balistyka wewnętrzna), toru lotu pocisku w powietrzu (balistyka zewnętrzna) oraz jego oddziaływania z celem (balistyka końcowa). W ujęciu kryminalistycznym balistyka koncentruje się na identyfikacji broni i amunicji na podstawie śladów pozostawionych na pociskach i łuskach. Wykorzystuje metody porównawcze oraz badania mikroskopowe. Stanowi istotne narzędzie w rekonstrukcji zdarzeń z użyciem broni palnej.

Rozdział 2: Klasyfikacja materiałów wybuchowych — aspekty techniczne oraz prawne

Materiały wybuchowe, choć w potocznym rozumieniu kojarzone głównie z militariami lub aktami terrorystycznymi, stanowią przedmiot zainteresowania nie tylko inżynierii wojskowej, lecz także kryminalistyki, prawa karnego oraz pirotechniki sądowej. Ich obecność w miejscu zdarzenia, niezależnie od kontekstu, rodzi szereg pytań dowodowych, które wymagają precyzyjnej klasyfikacji, identyfikacji oraz interpretacji.

W niniejszym rozdziale podjęto próbę systematycznego przedstawienia typologii materiałów wybuchowych, z uwzględnieniem ich właściwości fizykochemicznych, zastosowań oraz statusu prawnego.

Zgodnie z definicją techniczną, materiał wybuchowy to substancja lub mieszanina substancji zdolna do gwałtownej reakcji chemicznej, której skutkiem jest wydzielenie dużej ilości gazów, energii cieplnej i mechanicznej w bardzo krótkim czasie. Reakcja ta może przebiegać w formie detonacji[1] (fala uderzeniowa porusza się szybciej niż prędkość dźwięku) lub deflagracji[2] (reakcja rozprzestrzenia się wolniej, przez spalanie).

Z punktu widzenia prawa karnego, materiał wybuchowy jest substancją o szczególnym statusie — jego posiadanie, produkcja, przechowywanie czy użycie podlega ścisłej reglamentacji. W polskim systemie prawnym kwestie te reguluje m.in.. ustawa z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, a także przepisy Kodeksu karnego (np. art. 163, 164, 171).

W praktyce pirotechniki sądowej kluczowe znaczenie ma nie tyle definicja ustawowa, co zdolność do identyfikacji konkretnej substancji, jej klasyfikacji oraz oceny potencjału wybuchowego. W tym celu stosuje się podział materiałów wybuchowych według różnych kryteriów: chemicznego, funkcjonalnego, strukturalnego oraz prawnego.

Najbardziej podstawowy podział materiałów wybuchowych opiera się na ich składzie chemicznym. Wyróżniamy tu:

a) materiały wybuchowe jednoskładnikowe: są to substancje chemiczne, które same w sobie wykazują właściwości wybuchowe, przykłady: nitrogliceryna (C₃H₅N₃O₉), trójnitrotoluen (TNT, C₇H₅N₃O₆), heksogen (RDX, C₃H₆N₆O₆), oktogen (HMX, C₄H₈N₈O₈); charakteryzują się wysoką stabilnością chemiczną, dużą siłą wybuchu oraz stosunkowo łatwą identyfikacją laboratoryjną;

b) materiały wybuchowe wieloskładnikowe: powstają przez zmieszanie kilku substancji, z których każda z osobna może nie wykazywać właściwości wybuchowych, przykłady: mieszanina azotanu amonu z olejem napędowym (ANFO), czarny proch (saletra, siarka, węgiel drzewny), termit (tlenek żelaza + aluminium); ich właściwości zależą od proporcji składników, warunków przechowywania oraz sposobu inicjacji.

Z punktu widzenia zastosowania, materiały wybuchowe dzieli się na:

a) materiały inicjujące: służą do zapoczątkowania reakcji wybuchowej, charakteryzują się dużą czułością na bodźce mechaniczne, cieplne lub elektryczne, przykłady: azotek ołowiu, fulminian rtęci, styfnian ołowiu, są stosowane w zapalnikach, detonatorach, spłonkach;

b) materiały miotające: wykorzystywane do nadania ruchu pociskom, np. w amunicji, ich reakcja przebiega w formie deflagracji, przykłady: proch bezdymny, nitroceluloza;

c) materiały burzące: służą do niszczenia struktur, generowania fali uderzeniowej, reakcja przebiega w formie detonacji, przykłady: TNT[3], RDX[4], PETN[5].

W praktyce pirotechniki sądowej najczęściej mamy do czynienia z materiałami burzącymi, używanymi w zamachach bombowych, oraz z mieszaninami improwizowanymi, których klasyfikacja bywa problematyczna.

W ostatnich latach szczególne znaczenie zyskały tzw. improwizowane urządzenia wybuchowe (Improvised Explosive Devices — IED), które są produkowane poza kontrolą państwową, często z użyciem dostępnych środków chemicznych, nawozów, paliw, baterii, telefonów komórkowych.

Z punktu widzenia pirotechniki sądowej IED stanowią wyzwanie analityczne, ponieważ:

— ich skład jest niestandardowy, trudny do przewidzenia,

— często zawierają substancje trudne do wykrycia klasycznymi metodami,

— sposób inicjacji bywa złożony (np. zdalny zapłon, czujniki ruchu),

— mogą zawierać elementy pułapek wtórnych (np. drugi zapalnik).

W praktyce śledczej analiza IED wymaga nie tylko wiedzy chemicznej, lecz także umiejętności rekonstrukcji mechanizmu działania, oceny ryzyka wtórnego oraz interpretacji intencji sprawcy.

W polskim porządku prawnym materiały wybuchowe objęte są szczególnym reżimem regulacyjnym. Ich produkcja, posiadanie, przechowywanie, transport i użycie podlegają ścisłej kontroli administracyjnej, a naruszenie tych zasad może skutkować odpowiedzialnością karną. Kluczowe akty prawne w tym zakresie to:

— ustawa z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, która określa zasady obrotu, przechowywania i stosowania materiałów wybuchowych w działalności gospodarczej;

— rozporządzenia wykonawcze, regulujące szczegółowe wymagania techniczne, warunki magazynowania, transportu i ewidencji (Rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań bezpieczeństwa dla materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego — określa zasady projektowania, wytwarzania, oceny zgodności, dokumentacji technicznej i oznakowania materiałów wybuchowych w celu zgodności z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa, Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 5 sierpnia 2021 r. w sprawie obiektów i pomieszczeń magazynowych do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii  o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym — określa klasyfikację obiektów magazynowych, szczegółowe wymagania organizacyjne i techniczne takich obiektów, warunki lokalizacyjne, zabezpieczenia techniczne i organizacyjne oraz zasady prowadzenia kart kwalifikacyjnych obiektów, Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji, transporcie wewnątrzzakładowym oraz obrocie materiałów wybuchowych, w tym wyrobów pirotechnicznych — określa wymagania w zakresie BHP przy produkcji, wewnątrzzakładowym transporcie oraz obrocie materiałami wybuchowymi, co obejmuje również zasady zabezpieczenia i postępowania z tymi materiałami w toku prac przedsiębiorstwa.;

— kodeks karny, w szczególności art. 171 §1 k.k., penalizujący nielegalne posiadanie, wytwarzanie lub obrót materiałami wybuchowymi.

Z punktu widzenia pirotechniki sądowej istotne jest, by ekspert potrafił nie tylko zidentyfikować substancję, lecz także określić jej status prawny: czy jest dopuszczona do obrotu, czy wymaga zezwolenia, czy została pozyskana legalnie, czy też stanowi tzw. materiał improwizowany[6]. Taka kwalifikacja ma bezpośrednie znaczenie dla oceny zamiaru sprawcy, stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz kwalifikacji prawnej.

Materiały wybuchowe, ze względu na swój potencjał destrukcyjny, podlegają szczególnej reglamentacji. W Polsce funkcjonuje system zezwoleń, ewidencji i kontroli, który ma na celu ograniczenie dostępu do tych substancji osobom nieuprawnionym. W praktyce oznacza to:

— obowiązek uzyskania zezwolenia na zakup, przechowywanie i użycie materiałów wybuchowych;

— prowadzenie ewidencji ilościowej i jakościowej, z uwzględnieniem numerów partii, dat ważności, miejsca przechowywania;

— regularne kontrole przeprowadzane przez organy nadzoru technicznego, Policję, Straż Graniczną;

— obowiązek zgłaszania incydentów związanych z zaginięciem, kradzieżą lub nieprawidłowym użyciem materiałów.

Z punktu widzenia organów ścigania istotne jest, by w toku postępowania ustalić, czy dana substancja została pozyskana legalnie, czy też doszło do naruszenia przepisów reglamentacyjnych. W tym celu niezbędna jest współpraca z instytucjami nadzorującymi obrót materiałami wybuchowymi, a także analiza dokumentacji technicznej, faktur, zezwoleń.

Klasyfikacja materiałów wybuchowych nie jest wyłącznie kwestią techniczną — ma ona bezpośrednie przełożenie na praktykę śledczą. Od rodzaju użytej substancji zależy:

— ocena intencji sprawcy — użycie materiału wojskowego może świadczyć o profesjonalnym przygotowaniu, natomiast substancji improwizowanej — o działaniu amatorskim lub desperackim;

— zakres zagrożenia — materiały o wysokiej sile detonacji stwarzają większe ryzyko dla życia i zdrowia, co wpływa na kwalifikację prawną;

— możliwość identyfikacji źródła — niektóre substancje są znakowane (np. przez producentów), co umożliwia śledzenie ich pochodzenia;

— ocena wiarygodności wersji zdarzeń — np. twierdzenie podejrzanego, że doszło do przypadkowego wybuchu, może być skonfrontowane z charakterem użytej substancji.

W tym kontekście rola eksperta pirotechnicznego polega nie tylko na identyfikacji materiału, lecz także na jego interpretacji w świetle okoliczności sprawy. Taka analiza wymaga nie tylko wiedzy chemicznej, lecz także znajomości prawa, logiki śledczej oraz umiejętności formułowania wniosków w sposób zrozumiały dla organu procesowego.

Klasyfikacja (podział) materiałów wybuchowych, choć z pozoru techniczna, stanowi fundament pirotechniki sądowej. Od jej precyzji zależy jakość ekspertyzy, wartość dowodowa ustaleń, a w konsekwencji — skuteczność postępowania karnego. Współczesna praktyka śledcza wymaga nie tylko identyfikacji substancji, lecz także ich interpretacji w kontekście prawnym, procesowym i kryminalistycznym.

Dlatego tak istotne jest, by przedstawiciele organów ścigania posiadali podstawową wiedzę z zakresu klasyfikacji materiałów wybuchowych — nie po to, by zastępować ekspertów, lecz by umiejętnie współpracować z nimi, formułować pytania, oceniać wartość opinii i podejmować decyzje procesowe w sposób świadomy, odpowiedzialny i profesjonalny.

[1] Detonacja jest gwałtownym procesem chemicznym zachodzącym w materiale wybuchowym, w którym przemiana reakcyjna rozprzestrzenia się z prędkością naddźwiękową w postaci fali uderzeniowej sprzężonej z frontem reakcji chemicznej. W odróżnieniu od deflagracji, gdzie spalanie przebiega z prędkością poddźwiękową i jest kontrolowane głównie przez przewodzenie ciepła, detonacja ma charakter samopodtrzymujący się i jest inicjowana przez silny impuls energetyczny, najczęściej w postaci zapalnika lub detonatora. Mechanizm detonacji opisuje model ZND (Zel’dowicza–von Neumanna–Döringa), zgodnie z którym w pierwszej fazie dochodzi do powstania silnej fali uderzeniowej sprężającej materiał wybuchowy do bardzo wysokiego ciśnienia i temperatury. Bezpośrednio za frontem fali zachodzi szybka reakcja chemiczna, prowadząca do rozkładu materiału i wytworzenia dużej ilości gazowych produktów reakcji. Powstałe gazy rozprężają się, generując ekstremalne ciśnienia rzędu kilkudziesięciu gigapaskali oraz temperatury sięgające kilku tysięcy kelwinów. Prędkość detonacji zależy od rodzaju materiału wybuchowego i może wynosić od około 1500 m/s do ponad 9000 m/s w przypadku silnych materiałów kruszących. Zjawisko detonacji wiąże się z powstaniem fali uderzeniowej, która oddziałuje na otoczenie, powodując zniszczenia mechaniczne, fragmentację materiałów oraz charakterystyczne efekty termiczne. Parametry takie jak prędkość detonacji, ciśnienie w punkcie Chapmana–Jougueta oraz zdolność brizancyjna są kluczowe dla oceny właściwości materiału wybuchowego. Badania nad detonacją mają istotne znaczenie w inżynierii materiałowej, wojskowości, górnictwie oraz kryminalistyce. Pozwalają one na analizę mechanizmów wybuchu, ocenę skutków oddziaływania fali uderzeniowej oraz rekonstrukcję zdarzeń z użyciem materiałów wybuchowych.

[2] Deflagracja jest procesem szybkiego spalania, w którym front reakcji chemicznej rozprzestrzenia się w ośrodku z prędkością poddźwiękową względem nieprzereagowanego materiału. W odróżnieniu od detonacji mechanizm deflagracji opiera się przede wszystkim na przewodzeniu ciepła oraz dyfuzji reaktywnych cząstek, które inicjują reakcję w kolejnych warstwach substancji. Prędkość spalania zależy od właściwości fizykochemicznych materiału, stopnia rozdrobnienia, ciśnienia oraz temperatury otoczenia i zwykle mieści się w zakresie od kilku milimetrów na sekundę do kilkuset metrów na sekundę. Procesowi deflagracji towarzyszy wydzielanie ciepła i gazowych produktów reakcji, co prowadzi do wzrostu ciśnienia w zamkniętej przestrzeni. W określonych warunkach, zwłaszcza przy ograniczonej objętości i wysokim stopniu sprężenia gazów, deflagracja może ulec przyspieszeniu i przejść w detonację (zjawisko DDT — deflagration-to-detonation transition). Zjawisko to ma istotne znaczenie w analizie bezpieczeństwa przemysłowego. Deflagracja jest charakterystyczna dla materiałów miotających, takich jak prochy strzelnicze, oraz dla wielu mieszanin palnych gazów i pyłów. Jej badanie ma znaczenie w inżynierii bezpieczeństwa, balistyce wewnętrznej oraz kryminalistyce, zwłaszcza przy analizie przyczyn wybuchów i pożarów.

[3] Trinitrotoluen (TNT, 2,4,6-trinitrotoluen) jest aromatycznym związkiem nitrowym o wzorze sumarycznym C₇H₅N₃O₆, należącym do grupy materiałów wybuchowych kruszących. Otrzymywany jest w procesie stopniowej nitrowania toluenu mieszaniną stężonych kwasów azotowego i siarkowego. W temperaturze pokojowej TNT występuje w postaci jasnożółtych kryształów o temperaturze topnienia około 80,3°C, co umożliwia jego bezpieczne topienie i odlewanie do form bez ryzyka przypadkowej detonacji. TNT charakteryzuje się stosunkowo wysoką stabilnością chemiczną i mechaniczną, niską wrażliwością na tarcie oraz uderzenie w porównaniu z wieloma innymi materiałami wybuchowymi. Prędkość detonacji wynosi około 6900 m/s, a jego właściwości brizancyjne czynią go efektywnym materiałem do zastosowań wojskowych i inżynieryjnych. Często stanowi składnik mieszanin wybuchowych, takich jak amatol czy kompozycje z heksogenem. Ze względu na trwałość w środowisku TNT może stanowić istotne zagrożenie ekologiczne, wykazując toksyczność wobec organizmów żywych. Jego identyfikacja w próbkach środowiskowych i materiałach dowodowych opiera się na technikach chromatograficznych i spektroskopowych, co ma znaczenie w badaniach wojskowych, środowiskowych oraz kryminalistycznych.

[4] RDX (Research Department Explosive), znany również jako heksogen lub cyklonit, jest wysokoenergetycznym materiałem wybuchowym o wzorze sumarycznym C₃H₆N₆O₆. Chemicznie stanowi cykliczną nitraminę — 1,3,5-trinitro-1,3,5-triazynan (heksahydro-1,3,5-trinitro-1,3,5-triazyna). Otrzymywany jest w procesach nitrolizy heksaminy (metenaminy), najczęściej z wykorzystaniem stężonego kwasu azotowego. W temperaturze pokojowej występuje w postaci białego, krystalicznego proszku o gęstości około 1,8 g/cm³. RDX charakteryzuje się bardzo wysoką prędkością detonacji, wynoszącą około 8500–8800 m/s, co plasuje go wśród najsilniejszych materiałów wybuchowych o znaczeniu militarnym. Wykazuje dużą brizancję i zdolność do generowania silnej fali uderzeniowej. Jednocześnie jest bardziej wrażliwy na bodźce mechaniczne niż TNT, dlatego w praktyce często stosuje się go w postaci mieszanin z innymi substancjami, np. w kompozycjach typu C-4 lub w mieszankach z TNT (tzw. Composition B). RDX znajduje zastosowanie w amunicji, ładunkach kumulacyjnych oraz materiałach inicjujących. Ze względu na toksyczność i trwałość w środowisku może stanowić zagrożenie ekologiczne. W analizie laboratoryjnej identyfikowany jest metodami chromatografii cieczowej, spektrometrii mas oraz spektroskopii podczerwieni, co ma istotne znaczenie w badaniach środowiskowych i kryminalistycznych.

[5] PENT, powszechnie oznaczany jako PETN (pentaerytrytol tetranitrat), jest wysokoenergetycznym materiałem wybuchowym należącym do grupy estrów kwasu azotowego. Jego wzór sumaryczny to C₅H₈N₄O₁₂. Otrzymywany jest w procesie nitrowania pentaerytrytolu stężonym kwasem azotowym, często w obecności kwasu siarkowego jako czynnika odwadniającego. W temperaturze pokojowej występuje w postaci białego, krystalicznego proszku o dużej gęstości i znacznej wrażliwości na bodźce mechaniczne. PETN charakteryzuje się bardzo wysoką prędkością detonacji, wynoszącą około 8300–8400 m/s, oraz znaczną brizancją, co czyni go jednym z najsilniejszych przemysłowo wykorzystywanych materiałów wybuchowych. Ze względu na wrażliwość znajduje zastosowanie głównie w detonatorach, lontach detonujących oraz jako składnik mieszanin plastycznych. W analizie laboratoryjnej identyfikowany jest metodami chromatografii cieczowej i spektrometrii mas, co ma znaczenie w badaniach kryminalistycznych i wojskowych.

[6] Materiał improwizowany (ang. improvised explosive material, IEM) to substancja lub mieszanina o właściwościach wybuchowych wytworzona poza kontrolowanym, przemysłowym procesem produkcji, najczęściej z ogólnodostępnych prekursorów chemicznych. W odróżnieniu od materiałów wybuchowych wytwarzanych zgodnie z normami technologicznymi i objętych systemem certyfikacji, materiały improwizowane powstają w warunkach niestandardowych, bez zapewnienia stabilności składu, jednorodności oraz kontroli parametrów fizykochemicznych. Do materiałów improwizowanych zalicza się zarówno proste mieszaniny utleniaczy i paliw (np. typu ANFO wytwarzane w warunkach nieprzemysłowych), jak i związki chemiczne otrzymywane metodami domowymi z wykorzystaniem dostępnych odczynników. Cechują się one często podwyższoną wrażliwością na bodźce mechaniczne, termiczne lub elektrostatyczne, co zwiększa ryzyko niekontrolowanej inicjacji. Ich właściwości detonacyjne, takie jak prędkość detonacji czy brizancja, są zazwyczaj mniej przewidywalne niż w przypadku materiałów standaryzowanych. W kontekście bezpieczeństwa publicznego i kryminalistyki materiały improwizowane stanowią istotne zagrożenie ze względu na łatwość pozyskania prekursorów oraz trudności w identyfikacji ich pochodzenia. Analiza takich substancji wymaga zastosowania metod chromatograficznych i spektroskopowych oraz oceny kontekstu technologicznego ich wytworzenia.

Rozdział 3: Mechanizmy detonacji i deflagracji — fizykochemiczne podstawy analizy pirotechnicznej

W pirotechnice sądowej, jak w każdej dziedzinie kryminalistyki opartej na naukach ścisłych, kluczowe znaczenie ma zrozumienie mechanizmów fizykochemicznych, które leżą u podstaw analizowanych zjawisk.

W przypadku materiałów wybuchowych są to przede wszystkim procesy detonacji i deflagracji — dwa zasadniczo odmienne sposoby przebiegu reakcji egzotermicznej, prowadzącej do gwałtownego uwolnienia energii. Ich rozróżnienie nie jest wyłącznie akademickie: ma ono bezpośrednie przełożenie na interpretację śladów, rekonstrukcję zdarzenia, a w konsekwencji — na ocenę dowodową i kwalifikację prawną czynu.

Zjawisko wybuchu, choć w potocznym rozumieniu postrzegane jako jednorodne, może przebiegać w dwóch zasadniczo różnych formach, a mianowicie wystąpić jako:

— detonacja — to reakcja chemiczna, w której fala uderzeniowa porusza się szybciej niż prędkość dźwięku w danym ośrodku. Charakteryzuje się bardzo wysokim ciśnieniem, gwałtownym wzrostem temperatury i niemal natychmiastowym rozpadem cząsteczek materiału wybuchowego. Detonacja jest typowa dla materiałów burzących, takich jak TNT, RDX czy PETN;

— deflagracja — to reakcja spalania, w której front reakcji rozprzestrzenia się wolniej niż prędkość dźwięku. Proces ten jest mniej gwałtowny, a energia uwalniana jest w sposób bardziej rozciągnięty w czasie. Deflagracja występuje w przypadku materiałów miotających, takich jak proch czarny czy nitroceluloza.

Z punktu widzenia pirotechniki sądowej rozróżnienie to ma fundamentalne znaczenie. Detonacja pozostawia inne ślady niż deflagracja: generuje charakterystyczne zniszczenia strukturalne, rozrzut odłamków, deformacje metalu, a także specyficzne ślady chemiczne. Deflagracja, choć również niebezpieczna, nie powoduje tak gwałtownych skutków fizycznych, co może mieć znaczenie przy rekonstrukcji zdarzenia.

Aby móc skutecznie analizować mechanizm wybuchu, niezbędne jest zrozumienie podstawowych parametrów technicznych, które go opisują. Do najważniejszych należą:

— prędkość detonacji (VoD — Velocity of Detonation) — wyrażana w m/s, określa szybkość, z jaką fala uderzeniowa przemieszcza się przez materiał wybuchowy. Dla TNT wynosi ok. 6900 m/s, dla RDX — ok. 8750 m/s;

— ciśnienie wybuchu — maksymalne ciśnienie osiągane w wyniku detonacji, mające wpływ na zasięg zniszczeń. Może sięgać kilkudziesięciu tysięcy atmosfer;

— temperatura reakcji — w przypadku detonacji może przekraczać 3000°C, co prowadzi do natychmiastowego rozpadu struktury chemicznej materiału;

— objętość gazów — ilość gazów powstających w wyniku reakcji, mająca wpływ na siłę miotającą i rozrzut odłamków;

— czas trwania reakcji — w przypadku detonacji jest to rząd mikrosekund, co utrudnia bezpośrednią obserwację i wymaga specjalistycznych metod rejestracji.

Wszystkie te parametry mają znaczenie nie tylko dla inżynierii materiałowej, lecz także dla kryminalistyki. Pozwalają bowiem na ocenę rodzaju użytego materiału, sposobu jego inicjacji, a także potencjalnego zagrożenia dla otoczenia.

Detonacja jest procesem złożonym, przebiegającym w kilku etapach, takich jak:

— inicjacja — zapoczątkowanie reakcji przez impuls mechaniczny, cieplny lub elektryczny. W praktyce stosuje się zapalniki, spłonki, detonatory;

— powstanie fali uderzeniowej — fala ciśnienia przemieszcza się przez materiał, powodując jego kompresję i wzrost temperatury;

— rozpad cząsteczek — pod wpływem wysokiego ciśnienia i temperatury następuje gwałtowny rozpad wiązań chemicznych;

— powstanie gazów — produkty reakcji to głównie gazy (CO₂, H₂O, N₂), które rozprężają się, generując siłę wybuchu;

— rozrzut odłamków — fala uderzeniowa przenosi energię na otoczenie, powodując zniszczenia mechaniczne.

W praktyce sądowej analiza mechanizmu detonacji pozwala na ustalenie m.in.. miejsca inicjacji, kierunku rozprzestrzeniania się fali, rodzaju użytego materiału, a także potencjalnej intencji sprawcy (np. czy celem było zabójstwo, zastraszenie, zniszczenie mienia).

Deflagracja, choć mniej gwałtowna niż detonacja, również może prowadzić do poważnych skutków. Jej mechanizm obejmuje:

— inicjację spalania — najczęściej przez zapłon termiczny (np. zapałka, iskra);

— rozprzestrzenianie się frontu spalania — reakcja przebiega od cząsteczki do cząsteczki, w sposób ciągły;

— powstanie gazów — produkty spalania to głównie CO₂, H₂O, N₂, które rozprężają się, generując ciśnienie,

— efekt miotający — w przypadku amunicji, gaz rozprężający się nadaje ruch pociskowi.

W kontekście pirotechniki sądowej deflagracja występuje najczęściej w przypadkach podpaleń, eksplozji zbiorników paliwa, wybuchów gazu. Jej analiza pozwala na ustalenie źródła zapłonu, rodzaju użytej substancji, a także ewentualnego sabotażu.

W praktyce pirotechniki sądowej jednym z najważniejszych zadań eksperta jest rekonstrukcja wybuchu. Nie chodzi tu wyłącznie o ustalenie, że wybuch miał miejsce — lecz o możliwie precyzyjne odtworzenie jego przebiegu: rodzaju użytego materiału, miejsca inicjacji, kierunku fali uderzeniowej, siły eksplozji, a także sposobu detonacji. Taka rekonstrukcja ma bezpośrednie znaczenie dla ustalenia sprawstwa, kwalifikacji prawnej czynu oraz oceny stopnia zagrożenia.

Metody rekonstrukcji wybuchu obejmują:

— analizę śladów fizycznych — deformacje strukturalne, rozrzut odłamków, charakter zniszczeń (np. wygięcia blachy, pęknięcia betonu), które pozwalają określić kierunek fali uderzeniowej i miejsce inicjacji;

— analizę chemiczną pozostałości — identyfikacja produktów reakcji (np. azotany, nitrozwiązki, resztki paliw), które wskazują na rodzaj użytego materiału wybuchowego;

— symulacje komputerowe — modelowanie wybuchu na podstawie danych wejściowych, pozwalające na ocenę siły eksplozji i jej skutków;

— eksperymenty porównawcze — przeprowadzanie kontrolowanych detonacji w warunkach laboratoryjnych lub poligonowych, w celu porównania śladów.

Rekonstrukcja wybuchu wymaga nie tylko wiedzy technicznej, lecz także umiejętności interpretacji danych w kontekście procesowym. Ekspert musi być świadomy, że jego ustalenia będą podlegać ocenie sądu, a ich wartość dowodowa zależy od precyzji, spójności i logicznego uzasadnienia.

Z punktu widzenia kryminalistyki, rozróżnienie między detonacją, a deflagracją znajduje odzwierciedlenie w charakterze śladów pozostawionych na miejscu zdarzenia. Ich analiza pozwala nie tylko na identyfikację rodzaju reakcji, lecz także na ocenę intencji sprawcy, stopnia zagrożenia oraz potencjalnej kwalifikacji prawnej.

Ślady po detonacji to:

— zniszczenia strukturalne — gwałtowne deformacje, rozrzut odłamków na dużą odległość, charakterystyczne wygięcia metalu, pęknięcia betonu;

— odłamki wtórne — fragmenty urządzenia wybuchowego, elementy otoczenia przemieszczone przez falę uderzeniową;

— ślady chemiczne — obecność produktów detonacji (np. tlenki azotu, resztki materiału wybuchowego), często wykrywalne metodami spektrometrycznymi;

— efekty termiczne — miejscowe nadpalenia, osmalenia, ślady wysokiej temperatury.

Ślady po deflagracji to:

— ograniczone zniszczenia — lokalne nadpalenia, pęknięcia, osmalenia, bez rozrzutu odłamków;

— brak fali uderzeniowej — brak charakterystycznych deformacji strukturalnych;

— ślady spalania — obecność sadzy, resztek niespalonego materiału, charakterystyczny zapach;

— niższa temperatura — brak śladów działania ekstremalnego ciepła.

W praktyce sądowej różnice te mają znaczenie nie tylko dla rekonstrukcji zdarzenia, lecz także dla oceny stopnia zagrożenia. Detonacja może być kwalifikowana jako zamach z użyciem materiału wybuchowego (art. 163 §1 k.k.), podczas gdy deflagracja — jako podpalenie lub sprowadzenie niebezpieczeństwa pożaru (art. 163 §3 k.k.).

Zrozumienie mechanizmu wybuchu ma bezpośrednie przełożenie na kwalifikację prawną czynu. W polskim Kodeksie karnym występuje kilka przepisów, które odnoszą się do użycia materiałów wybuchowych, a mianowicie:

— art. 163 §1 k.k. — sprowadzenie zdarzenia zagrażającego życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach, m.in.. przez wybuch materiałów wybuchowych;

— art. 164 §1 k.k. — sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa takiego zdarzenia;

— art. 171 §1 k.k. — wytwarzanie, posiadanie lub obrót materiałami wybuchowymi bez zezwolenia;

— art. 148 §1 k.k. — zabójstwo, w tym z użyciem materiału wybuchowego.

W każdym z tych przypadków kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy doszło do detonacji, deflagracji, czy też próby użycia materiału wybuchowego. Ekspertyza pirotechniczna może przesądzić o kwalifikacji czynu jako zbrodni, występku, czy też czynu nieumyślnego. Dlatego tak istotne jest, by biegły pirotechnik posiadał nie tylko wiedzę techniczną, lecz także świadomość konsekwencji prawnych swoich ustaleń.

Rozdział 4: Zabezpieczanie śladów pirotechnicznych

W pirotechnice sądowej, podobnie jak w innych działach kryminalistyki, ślad jest podstawową jednostką analizy. To właśnie ślad — materialny, chemiczny, fizyczny — stanowi pomost między zdarzeniem, a jego rekonstrukcją. W przypadku eksplozji ślady są szczególnie złożone: rozproszone, często zniszczone, trudne do jednoznacznej interpretacji. Tym większe znaczenie ma ich właściwa identyfikacja, zabezpieczenie i analiza. W niniejszym rozdziale omówione zostaną typologie śladów wybuchu, metody ich zabezpieczania oraz najczęstsze błędy popełniane przez służby na miejscu zdarzenia.

Ślad pirotechniczny to każdy materialny lub niematerialny rezultat działania materiału wybuchowego, który może mieć znaczenie dowodowe w postępowaniu karnym.

W odróżnieniu od klasycznych śladów kryminalistycznych (np. odcisków palców, śladów biologicznych), ślady wybuchu są często rozproszone, zdegradowane, a ich obecność nie zawsze jest oczywista.

W praktyce wyróżnia się kilka podstawowych kategorii śladów pirotechnicznych, a mianowicie:

— ślady chemiczne — pozostałości materiału wybuchowego, jego produktów rozkładu, substancji pomocniczych (np. azotany, nitrozwiązki, resztki paliw);

— ślady fizyczne — fragmenty urządzenia wybuchowego, odłamki, deformacje strukturalne, ślady działania fali uderzeniowej;

— ślady termiczne — osmalenia, nadpalenia, zmiany barwy materiałów, ślady wysokiej temperatury;

— ślady mechaniczne — pęknięcia, wygięcia, przemieszczenia elementów konstrukcyjnych, charakterystyczne wzory zniszczeń;

— ślady wtórne — ślady biologiczne (np. tkanki ofiar), ślady kontaktowe (np. odciski palców na urządzeniu), ślady elektroniczne (np. dane z telefonu użytego jako zapalnik).

Każdy z tych śladów może mieć wartość dowodową — pod warunkiem, że zostanie właściwie zidentyfikowany, zabezpieczony i przeanalizowany.

Zabezpieczenie miejsca wybuchu jest jednym z najtrudniejszych zadań w pracy technika kryminalistyki. Wymaga nie tylko wiedzy specjalistycznej, lecz także umiejętności pracy w warunkach zagrożenia, presji czasowej i chaosu informacyjnego. Kluczowe znaczenie mają tu kluczowe etapy obejmujące w pierwszej kolejności zabezpieczenie terenu. Pierwszym krokiem jest wyznaczenie strefy bezpieczeństwa — zarówno dla ochrony życia i zdrowia funkcjonariuszy, jak i dla zachowania integralności śladów. Strefa powinna uwzględniać: potencjalne zagrożenie wtórne (np. drugi ładunek), rozrzut odłamków, obecność substancji toksycznych. Zbyt wczesne wejście na miejsce zdarzenia może skutkować zniszczeniem śladów lub narażeniem życia. Zbyt późne — utratą materiału dowodowego.

Jeśli chodzi o dokumentację miejsca zdarzenia, to przed przystąpieniem do pobierania śladów należy sporządzić szczegółową dokumentację fotograficzną, filmową i opisową.

Powinna ona obejmować: ogólny widok miejsca zdarzenia, szczegóły zniszczeń, lokalizację śladów, pozycję ciał (jeśli są ofiary), rozmieszczenie odłamków. Dokumentacja ta ma kluczowe znaczenie dla późniejszej rekonstrukcji zdarzenia i oceny wiarygodności opinii biegłego.

Koncentrując się na zagadnieniu zabezpieczania śladów wskazać należy, iż pobieranie śladów powinno odbywać się według ustalonej procedury, z uwzględnieniem: rodzaju śladu (chemiczny, fizyczny, termiczny), metody pobrania (np. wymaz, próbka, fragment), sposobu pakowania (np. pojemniki hermetyczne, woreczki antystatyczne), oznaczenia (numer próbki, lokalizacja, data, osoba pobierająca). Każdy ślad powinien być opisany, sfotografowany i zarejestrowany w protokole. Niedbałość w tym zakresie może skutkować jego odrzuceniem przez sąd jako dowodu.

Oględziny miejsca wybuchu materiałów wybuchowych stanowią jedno z najbardziej złożonych i wymagających działań w ramach kryminalistyki i inżynierii bezpieczeństwa[1]. Charakter destrukcji, rozproszenie materiału dowodowego oraz potencjalne zagrożenia wtórne (niewybuchy, skażenia chemiczne, niestabilne konstrukcje) powodują, że proces dokumentowania i zabezpieczania śladów musi być prowadzony według ściśle określonych procedur. Jedną z najbardziej efektywnych metod organizacyjnych jest sektorowe prowadzenie oględzin, uzupełnione o zastosowanie naziemnego skanowania laserowego 3D (Terrestrial Laser Scanning, TLS). Integracja tych dwóch podejść pozwala na systematyczne, powtarzalne i obiektywne odwzorowanie miejsca zdarzenia, minimalizując ryzyko utraty informacji dowodowej.

Sektorowe prowadzenie oględzin polega na podziale miejsca zdarzenia na logicznie wyodrębnione obszary (sektory), w których czynności dowodowe wykonywane są sekwencyjnie i w sposób kontrolowany. Podział ten może mieć charakter geometryczny (np. siatka kwadratów), radialny (koncentryczne pierścienie wokół epicentrum wybuchu) lub funkcjonalny (obszary o różnym stopniu zniszczeń bądź odmiennym charakterze materiału dowodowego).

W przypadku eksplozji szczególnie uzasadnione jest zastosowanie modelu koncentrycznego, którego punktem odniesienia jest domniemane centrum wybuchu (seat of explosion). Wewnętrzny sektor obejmuje strefę bezpośredniej destrukcji, gdzie najczęściej lokalizowane są fragmenty urządzenia wybuchowego (Improvised Explosive Device — IED), ślady inicjacji oraz charakterystyczne deformacje konstrukcyjne. Kolejne sektory obejmują obszary o malejącym stopniu zniszczeń, gdzie znajdują się rozproszone fragmenty materiału wybuchowego, elementy opakowań, komponenty elektroniczne oraz wtórne uszkodzenia.

Z naukowego punktu widzenia sektorowy model oględzin zwiększa kontrolę nad procesem poznawczym poprzez redukcję chaosu informacyjnego. Umożliwia systematyczną rejestrację danych, ogranicza nakładanie się czynności zespołów badawczych oraz wspiera łańcuch dowodowy (chain of custody)[2]. Dodatkowo pozwala na precyzyjne przypisanie każdego zabezpieczonego śladu do konkretnej lokalizacji przestrzennej.

Przed przystąpieniem do właściwych oględzin konieczne jest przeprowadzenie rozpoznania minersko-pirotechnicznego w celu wyeliminowania zagrożeń wtórnych. Dopiero po potwierdzeniu bezpieczeństwa teren zostaje podzielony na sektory, oznaczony i udokumentowany w sposób wstępny (fotografia ogólna, szkic sytuacyjny).

Każdy sektor powinien być przypisany do określonego zespołu specjalistów, w skład którego wchodzą technicy kryminalistyki, eksperci z zakresu materiałów wybuchowych, a w razie potrzeby także inżynierowie budowlani. Czynności w sektorach prowadzone są od obszarów najbardziej zniszczonych ku peryferiom, przy zachowaniu zasady minimalnej ingerencji w układ śladów.

W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera dokumentacja przestrzenna, która umożliwia zachowanie pierwotnego stanu miejsca zdarzenia w formie cyfrowej. Tradycyjne metody, takie jak fotografia i szkic, są obecnie uzupełniane lub zastępowane przez technologie skanowania 3D.

Skaner 3D, wykorzystujący technologię laserowego pomiaru odległości (LiDAR), umożliwia tworzenie chmury punktów (point cloud) reprezentującej trójwymiarową geometrię badanego obszaru. Każdy punkt zawiera współrzędne przestrzenne (X, Y, Z), a często również informację o intensywności odbicia wiązki laserowej.

W kontekście miejsca wybuchu skanowanie 3D oferuje kilka kluczowych zalet, takich jak: a) bezinwazyjność — dokumentacja odbywa się bez konieczności przemieszczania obiektów, b) precyzja pomiarowa — dokładność rzędu milimetrów umożliwia analizę deformacji konstrukcyjnych, c) kompleksowość danych — pełne odwzorowanie geometrii przestrzeni, w tym trudno dostępnych miejsc, d) możliwość rekonstrukcji — tworzenie modeli numerycznych do analiz symulacyjnych.

Proces skanowania obejmuje ustawienie urządzenia w kilku stanowiskach pomiarowych w obrębie poszczególnych sektorów. Dane z różnych pozycji są następnie łączone (rejestracja chmur punktów) przy użyciu punktów referencyjnych lub technologii SLAM (Simultaneous Localization and Mapping). W efekcie powstaje spójny model 3D całego miejsca zdarzenia.

Kluczową wartością metodologiczną jest integracja sektorowego podziału terenu z cyfrową mapą 3D. Każdy sektor może zostać oznaczony w modelu jako odrębna warstwa analityczna. Umożliwia to: przypisanie zabezpieczonych śladów do precyzyjnych współrzędnych przestrzennych; analizę trajektorii rozrzutu fragmentów; określenie kierunkowości fali uderzeniowej, identyfikację asymetrii zniszczeń wskazujących na ekranowanie lub odbicia fali ciśnieniowej.

W analizach powybuchowych istotne znaczenie ma możliwość obliczenia objętości krateru, kąta deformacji elementów konstrukcyjnych czy odległości między fragmentami. Dane te mogą być wykorzystywane w modelowaniu numerycznym (np. metodą elementów skończonych — FEM) w celu oszacowania rodzaju i masy użytego materiału wybuchowego.

Chmura punktów podlega dalszej obróbce: filtracji szumów, klasyfikacji obiektów oraz generowaniu siatek trójkątnych (mesh). W oprogramowaniu analitycznym możliwe jest wykonywanie przekrojów, pomiarów liniowych i objętościowych oraz symulacji rozprzestrzeniania się fali uderzeniowej.

Z naukowego punktu widzenia istotne jest zachowanie

[1] Inżynieria bezpieczeństwa jest interdyscyplinarną dziedziną nauki i praktyki technicznej, której celem jest identyfikacja, analiza oraz minimalizacja ryzyka w systemach technicznych, organizacyjnych i społecznych. Obejmuje projektowanie, wdrażanie i doskonalenie rozwiązań zapobiegających awariom, katastrofom oraz zagrożeniom dla życia, zdrowia i środowiska. Jej fundamentem są metody ilościowej oceny ryzyka, takie jak analiza FMEA (Failure Mode and Effects Analysis), HAZOP (Hazard and Operability Study) czy analiza drzewa błędów (FTA), umożliwiające systematyczne badanie potencjalnych scenariuszy zagrożeń. W ujęciu systemowym inżynieria bezpieczeństwa traktuje obiekt badań jako złożony układ elementów technicznych, ludzkich i organizacyjnych, pomiędzy którymi zachodzą dynamiczne interakcje. Kluczowe znaczenie ma tu koncepcja odporności (resilience), oznaczająca zdolność systemu do utrzymania funkcjonalności w warunkach zakłóceń. Współczesne podejście integruje narzędzia modelowania numerycznego, symulacje komputerowe oraz analizę danych, wspierając proces decyzyjny na etapie projektowania i eksploatacji. Inżynieria bezpieczeństwa znajduje zastosowanie w przemyśle, transporcie, energetyce, budownictwie oraz systemach ochrony ludności, stanowiąc istotny element strategii zarządzania ryzykiem i zrównoważonego rozwoju.

[2] Łańcuch dowodowy (ang. chain of custody) stanowi sformalizowany system dokumentowania i kontrolowania przepływu materiału dowodowego od momentu jego ujawnienia do przedstawienia przed organem procesowym. Jego celem jest zapewnienie integralności, autentyczności oraz identyfikowalności dowodu, a tym samym zagwarantowanie jego wartości procesowej. W ujęciu naukowym łańcuch dowodowy opiera się na zasadach ciągłości, nienaruszalności oraz rozliczalności działań podejmowanych wobec zabezpieczonego materiału. Każdy etap — ujawnienie, zabezpieczenie, pakowanie, transport, przechowywanie, analiza laboratoryjna oraz archiwizacja — musi być udokumentowany w sposób umożliwiający jednoznaczne ustalenie, kto, kiedy i w jakim celu miał kontakt z dowodem. Stosuje się w tym celu protokoły przekazania, systemy ewidencyjne, oznaczenia identyfikacyjne oraz zabezpieczenia techniczne (np. opakowania plombowane, rejestry elektroniczne). Z perspektywy kryminalistyki i nauk sądowych łańcuch dowodowy minimalizuje ryzyko kontaminacji, utraty lub manipulacji materiałem badawczym. Jego przerwanie może skutkować podważeniem wiarygodności dowodu w postępowaniu sądowym. Współcześnie coraz większe znaczenie mają cyfrowe systemy zarządzania dowodami, które zwiększają transparentność i kontrolę nad obiegiem informacji.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.