Aleksander Konieczny

Przekraczaj granice

Wiersze

© Aleksander Konieczny, 2022

Przekraczaj granice to tomik poezji, który powstał w czasie zmagania się z chorobą nowotworową — chłoniakiem Burkitta.

Autor dotyka tematów, na które zazwyczaj większość ludzi milczy. Przełamuje tematy tabu — pokazując, że choroba jest pełna życia.

Wiersze studenta psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego to nie tylko wyraz trudnych emocji doświadczanych podczas konfrontowania się z sytuacją graniczną. To głębokie, egzystencjalne refleksje o życiu, śmierci, izolacji, odpowiedzialności i sensie.

ISBN 978-83-8273-052-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Inny świat

Odkąd choruję

wkroczyłem w inny świat.

Zatarła się granica

między tym co pewne i niepewne,

oczekiwane i zaskakujące.

Rzeczywiście coś się zmieniło.

Oczy zaczęły dostrzegać

detale codzienności.

Powieki ich nie przykrywały

w chwilach cierpienia.

Łzy nawilżały, aby każda chwila

zapamiętana była wyraźniej.

Spoglądając odżyłem.

Odczułem, że jest więcej drobinek,

a każda z nich oczekuje cierpliwie

na swoją kolej.

Istnienie odarte z tajemnic,

wystawione na próbę losu

— usłyszało nowy świat.

Wsłuchiwało się w dźwięki, słowa, melodie.

Powstały historie

warte opowiedzenia.

Odkąd choruję

wkroczyłem w inny świat.

Zatarła się granica

ustępując miejsca temu

co maleńkie.

Niechciane.

Brudne.

Rzeczywiście coś się zmieniło.

Zegar wybił godzinę decyzji.

Czas obrał w swoje ramiona

drobinki istnienia.

Aby nie zapomnieć.

Aby żyć.

Śniadanie mistrzów

Na śniadanie

powiadają, że mistrzów

zgromadziło się

nie więcej, nie mniej,

a dokładnie — trzynaście osób.

Atmosfera?

Jak najbardziej gościnna.

Nad oparami herbaty

z imbirem i miodem

rozpoczęły się fascynujące dyskusje.

Gdzieś tam z boku,

wśród pajęczych sieci,

ze snu budził się,

pan Robert — pająk.

Zaczął tkać swoje sieci.

Umiejętnie.

Spokojnie.

Powoli.

Podobnie jak zebrani goście.

Spo-tkanie bez pośpiechu,

bezpieczne,

rozumiejące.

Stroje, które na początku

wydały się zwyczajne,

nabrały nowych barw,

a niektóre zostały zmienione.

Ubrano się w ludzkie historie,

czego świadkiem był pan Robert.

Tkał i nie śmiał wątpić, że

oprócz roli świadka,

nadano mu inną.

Stał się ekspertem,

którego podziwiano.

Nie tylko dał przykład

jak spo-tkać drugiego,

ale również uczył

najróżniejszych wzorów spo-tkania.

Czasem rozpoczyna się ono

od niewiedzy i niepewności,

na której można stanąć

— i to obiema nogami.

Czasem otuchy dodaje poezja,

proza, a nawet film.

Jednak czym byłoby spo-tkanie

bez obecności uczuć?

Gęsiej skórki?

Impulsów namiętności?

Pasji?

Pożądania i przerażania

czy zespalających popędów Tanatosa i Erosa?

Najróżniejsze wzory pana Roberta

nie mogły obyć się bez zasady:

ichi-go ichi-e.[1]

Wrażliwość zgromadzonych gości

bezbłędnie, lecz po ludzku

pozwoliła na uchwycenie

istotny spo-tkania,

tej chwili — która jest pełna życia.

Nawiązały się nici relacji.

Na razie cienkie i kruche,

inspirują do odważnego bycia.

Dają nadzieję, że

cierpienie, choroba

jak i śmierć

są pełne życia.

Napawają dumą i zachwycają pięknem.

Ta polifonia

zebranych głosów

mówi życiu tak.

To coś pięknego,

powiedzieć życiu tak.

Czego świadkiem był pan Robert?

[1] „Ten jeden raz”; „To jedno spotkanie”. Zasada uwrażliwia na to coś, co się już nie powtórzy w tej samej formie.

Niepewność

Niepewność

domaga się obecności.

Nie walecznej odwagi,

czy niezwyciężonej nadziei.

Lecz promyków wiary,

szczerego uśmiechu

i dobrego słowa.

Niepewność

domaga się obecności,

tych, którzy pozo-stali

— cichutko i skrycie.

Nie potrzebuje

podniesionego głosu

ni krzyku ni wołania.

Lecz ukojenia

w cichej obecności

niewypowiedzianych słów.

Niepewność

zaprzecza wszystkiemu,

co uniwersalne.

Bywa stale,

lecz dalej ulotnie.

Wymyka się próbom

uchwycenia jej wyjątkowości.

Lecz dalej

domaga się

obecności.

Trzy melodie

Męczy mnie patrzenie w górę,

zresztą w dół też.

Czuję jakby w tych momentach

niewidzialna nić

niczym laser

próbowała zatrzymać ból.

Na próżno.

Lepiej nie patrzeć.

Zamknąć oczy

Co zostaje?

Dźwięki.

Pełno ich dookoła,

a przecież nikt nie włączył telewizora.

Otacza mnie niesłychana ilość melodii.

Jedna to kroki pielęgniarek.

Słyszę ich tupot

od jednej sali do drugiej.

Tu nie ma przerw.

Tu nie ma pauz

— nawet tych najmniejszych.

Tu zaraz gra druga melodia

— pacjenta.

Dźwiękiem sygnalizuje,

czego mu potrzeba.

[1] Jeśli chcesz znieść życie, gotuj się na śmierć.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.