Edgar Enderson

Królowie Polski: Od Mieszka I do Stanisława Augusta Poniatowskiego

Projektant okładki Pixabay https://pixabay.com/pl/photos/kraków-pomnik-król-koń-rycerze-4061956/

© Edgar Enderson, 2023

© Pixabay https://pixabay.com/pl/photos/kraków-pomnik-król-koń-rycerze-4061956/, projekt okładki, 2023

„Królowie Polski” to książka, która skupia się na siedmiu ważnych postaciach z historii Polski. Pierwszym jest Mieszko I. Bolesław Chrobry. Władysław Łokietek, który pokonał Krzyżaków i odnowił państwo polskie.

Kolejnym Kazimierz Wielki. Następnie autor omawia panowanie Władysława II Jagiełły. Jana III Sobieskiego i jego zwycięstwo pod Wiedniem, które uchroniło Europę przed najazdem tureckim. Ostatni rozdział opowiada o Stanisławie Auguście Poniatowskim, który rządził w czasach rozbiorów Polski.

ISBN 978-83-8351-056-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Edgar Enderson

26.04.2023r.

Mieszko I — Założyciel państwa Polskiego

Wczesne życie i rodzina Mieszka I

Mieszko I był pierwszym znanym polskim władcą i uważany jest za twórcę państwa polskiego. Urodził się około 930 roku i pochodził z dynastii Piastów. Jego ojcem był książę Siemomysł, a matką nieznana z imienia księżna.

Mieszko I miał braci, którzy po jego objęciu władzy, uzyskali samodzielność w swoich księstwach. Byli to: Czcibor, który otrzymał ziemię lubuską, Leszek — ziemię sandomierską, a Strachomir — ziemię wielkopolską.

Mieszko I ożenił się z Dobrawą, córką księcia Czech Bolesława I. To małżeństwo było nie tylko politycznym sojuszem, ale także miało duże znaczenie dla chrystianizacji Polski. Dobrawa była chrześcijanką i wprowadziła do kraju chrześcijaństwo, co umożliwiło Mieszkowi nawiązanie kontaktów z innymi krajami europejskimi.

Mieszko I miał z Dobrawą kilkoro dzieci, w tym synów Bolesława, Mieszka II i Lamberta, a także córkę Świętosławę. Po śmierci Mieszka I w 992 roku władzę objął jego najstarszy syn, Bolesław Chrobry[1].

[1] Andrzej Pleszczyński, Mieszko I, 2006r.

Walka o władzę w Polsce i zjednoczenie ziem polskich

Walka o władzę w Polsce oraz zjednoczenie ziem polskich za czasów Mieszka I to ważny moment w historii Polski i Europy Środkowej. Mieszko I był pierwszym władzą, który zjednoczył plemiona polskie pod jednym panowaniem i w ten sposób stworzył podwaliny państwa polskiego.

Jego walka o władzę była trudna i niejednokrotnie krwawa, ale dzięki niej udało mu się zjednoczyć plemiona polskie i stworzyć silne państwo, które istniało przez wiele wieków. Mieszko I był także jednym z pierwszych władców Polski, który wprowadził chrześcijaństwo jako religię państwową.

Zjednoczenie ziem polskich za czasów Mieszka I było możliwe dzięki jego politycznej mądrości oraz zdolnościom militarnym. Władca ten umiał skutecznie wykorzystać sytuację polityczną i militarną w Europie Środkowej, aby wzmocnić swoje państwo i rozszerzyć swoje wpływy na sąsiednie ziemie.

Dzięki zjednoczeniu ziem polskich za czasów Mieszka I, powstało silne i stabilne państwo, które miało wpływ na całą Europę Środkową. To w tym okresie zaczęła się także kształtować polska kultura i tradycja, które do dzisiaj stanowią ważną część dziedzictwa narodowego Polski.

Podsumowując, walka o władzę w Polsce oraz zjednoczenie ziem polskich za czasów Mieszka I były kluczowe dla powstania państwa polskiego i kształtowania polskiej tożsamości narodowej. Dzięki temu Polska stała się jednym z ważniejszych graczy politycznych w Europie Środkowej i pozostała taka do dnia dzisiejszego.

Mieszko I jako pierwszy władca Polski

Mieszko I był pierwszym historycznie udokumentowanym władzą Polski, który panował w X wieku. W okresie swojego rządzenia, który trwał od około 960 do 992 roku, zjednoczył on wiele plemion i doprowadził do powstania państwa polskiego.

Mieszko I pochodził z dynastii Piastów, która rządziła Polską przez wiele kolejnych wieków. Jego panowanie było kluczowe dla kształtowania się polskiej tożsamości narodowej i jej granic, a także dla rozwoju chrześcijaństwa na terenie Polski.

Jako pierwszy władca Polski, Mieszko I podjął wiele ważnych decyzji politycznych, m.in. przystąpił do chrztu i wprowadził chrześcijaństwo jako religię państwową, co wpłynęło na dalszy rozwój kultury i cywilizacji w Polsce. Zainicjował także wiele ważnych reform gospodarczych i administracyjnych, które wpłynęły na rozwój kraju i umocnienie jego pozycji w Europie Środkowej.

Podsumowując, Mieszko I był pierwszym władzą Polski i odegrał kluczową rolę w kształtowaniu się polskiej tożsamości narodowej oraz jej rozwoju gospodarczego i politycznego[1].

[1] Andrzej Pleszczyński, Mieszko I, 2006r.

Znaczenie chrztu Polski i związek z Kościołem rzymskokatolickim

Chrzest Polski, który miał miejsce w 966 roku, miał ogromne znaczenie dla historii Polski i związku Polski z Kościołem rzymskokatolickim. Chrzest Mieszka I i jego ludzi spowodował, że Polska stała się częścią cywilizacji łacińskiej i europejskiej oraz otworzyła drogę do dalszego rozwoju cywilizacyjnego.

Związek Polski z Kościołem rzymskokatolickim zaczął się od chrztu Mieszka I, który dokonał tego aktu w wyniku politycznych i strategicznych przemyśleń. Chrześcijaństwo, jako religia panująca w Europie, było uznawane za symbol potęgi i wpływów, co miało znaczenie w kontekście umacniania władzy książęcej. Ponadto, Kościół rzymskokatolicki był również instytucją, która mogła zapewnić Polsce ochronę przed zagrożeniami ze strony sąsiednich państw.

Wpływ Kościoła rzymskokatolickiego na Polskę był bardzo silny przez wieki, a Polska stała się jednym z najbardziej katolickich krajów w Europie. Kościół odegrał kluczową rolę w polskiej historii, angażując się w życie polityczne, kulturalne i społeczne kraju. Kościół stał się również ważnym elementem polskiej tożsamości narodowej.

Współpraca pomiędzy Polską a Kościołem rzymskokatolickim miała również wpływ na wiele aspektów polskiego życia, w tym na kształtowanie kultury, literatury, sztuki, edukacji i nauki. Dzięki Kościołowi rzymskokatolickiemu w Polsce rozwijała się sztuka gotycka i renesansowa, a także powstały pierwsze polskie uniwersytety.

Współpraca między Polską a Kościołem rzymskokatolickim miała również wpływ na życie codzienne Polaków, w tym na ich wartości, moralność i etykę. Kościół rzymskokatolicki był i nadal jest dla wielu Polaków źródłem duchowego wsparcia i siły.

Podsumowując, chrzest Polski i związek Polski z Kościołem rzymskokatolickim miał ogromne znaczenie dla historii Polski i wpłynął na wiele aspektów życia Polaków. Współpraca między Polską a Kościołem rzymskokatolickim miała wpływ na rozwój Polski i kształtowanie polskiej tożsamości narodowej[1].

[1] Andrzej Nowak, Chrzest Polski, 1996r.

Najważniejsze bitwy w czasie panowania Mieszka I

Mieszko I był pierwszym historycznie potwierdzonym władcą Polski i panował w latach 960—992. W czasach jego panowania miało miejsce kilka bitew i wydarzeń o znaczącej militarno-politycznej wadze dla Polski i Europy Środkowej.

Oto niektóre z bitew, które miały miejsce za czasów Mieszka I.

Bitwa pod Cedynią (972 r.)

Była to jedna z najważniejszych bitew, jakie stoczył Mieszko I. W bitwie tej Polacy pokonali armię margrabiego Hodona z Łużyc, który zagrażał władzy Mieszka na terenie Dolnego Śląska[1].

Wyprawa na Czechy (990 r.)

W czasie tej wyprawy Mieszko I zdobył kilka grodów na terenie Czech i zmusił ich książąt do uznania zwierzchnictwa polskiego władcy[2].

Bitwa z wojskami niemieckimi (991 r.)

Ta bitwa miała miejsce na terenie między Gnieznem a Poznaniem. Wojska niemieckie najechały Polskę, jednak Mieszko I zdołał odeprzeć atak i pokonać wroga[3].

Wyprawa na Pomorze (992 r.)

W czasie tej wyprawy Mieszko I zdobył wiele grodów na Pomorzu, co pozwoliło mu na powiększenie terytorium Polski.

Warto zaznaczyć, że podczas panowania Mieszka I miały także miejsce wydarzenia o znaczącej wadze religijnej, takie jak przyjęcie przez władcę chrztu i wprowadzenie chrześcijaństwa na terenie Polski[4].

[1] Kazimierz Jasiński, Wojny polskie pod rządami Mieszka I i
Bolesława Chrobrego, 2007r.

[2] Kazimierz Jasiński, Wojny polskie pod rządami Mieszka I i
Bolesława Chrobrego, 2007r.

[3] Kazimierz Jasiński, Wojny polskie pod rządami Mieszka I i
Bolesława Chrobrego, 2007r.

[4] Kazimierz Jasiński, Wojny polskie pod rządami Mieszka I i
Bolesława Chrobrego, 2007r.

Polityka zagraniczna Mieszka I

Mieszko I był pierwszym historycznym władcą Polski, który panował w latach 960—992. Jego polityka zagraniczna skupiała się na ustanowieniu trwałych stosunków dyplomatycznych z sąsiadującymi państwami oraz umocnieniu pozycji Polski na arenie międzynarodowej.

Mieszko I rozpoczął swoją politykę zagraniczną od nawiązania kontaktów dyplomatycznych z Niemcami. W 965 roku zawarł sojusz małżeński z Odonem, margrabią Marchii Wschodniej, co umożliwiło mu wzajemną pomoc w razie potrzeby. W 972 roku podpisał z cesarzem Ottonem II traktat, na mocy którego Polska uzyskała uznanie jako niepodległe państwo i zapewniono jej wsparcie w razie zagrożenia ze strony innych państw.

Mieszko I prowadził również aktywną politykę wobec Czech. W 973 roku zawarł z księciem czeskim Bolesławem II Pobożnym układ o przyjaźni i współpracy, który miał na celu zapobieżenie konfliktom terytorialnym oraz umocnienie pozycji obu państw na arenie międzynarodowej.

Polska pod rządami Mieszka I prowadziła także intensywną politykę ekspansji na wschód, w kierunku Ruśi Kijowskiej. W 981 roku Mieszko I podjął próbę podboju Kijowa, ale został odparty przez wojska ruskie. Pomimo tego, udało mu się uzyskać kilka zwycięstw nad Rusią, co umocniło pozycję Polski jako potęgi regionalnej.

Mieszko I prowadził także wojny z plemionami słowiańskimi na wschodzie i północnym wschodzie, co umocniło pozycję Polski jako państwa zdolnego do prowadzenia wojen i zdobywania nowych terytoriów.

Ponadto, Mieszko I nawiązał kontakty dyplomatyczne z Niemcami i zaczął prowadzić handel z innymi państwami, co przyczyniło się do rozwoju gospodarczego Polski.

W polityce zagranicznej Mieszka I ważną rolę odegrała również jego chrystianizacja oraz założenie biskupstwa w Poznaniu, co umocniło pozycję Polski wśród państw chrześcijańskich Europy.

Warto zaznaczyć, że polityka zagraniczna Mieszka I była skierowana przede wszystkim na umocnienie władzy i pozycji Polski w regionie, a nie na podbojach terytorialnych. Dzięki jego działaniom Polska uzyskała uznanie jako suwerenne państwo oraz stała się ważnym graczem na arenie międzynarodowej.

Podsumowując, polityka zagraniczna Mieszka I była skierowana na umocnienie pozycji Polski w Europie Środkowej poprzez nawiązywanie sojuszy, prowadzenie wojen i kontakty handlowe, co przyczyniło się do rozwoju państwa.

Śmierć i dziedzictwo Mieszka I

W latach 70. i 80. X wieku Mieszko I prowadził intensywną politykę ekspansji terytorialnej, co doprowadziło do wybuchu wojny z Czechami. Ostatecznie w 990 roku doszło do zawarcia pokoju, w wyniku którego Polska uzyskała kontrolę nad Ziemią Łużycką.

W ostatnich latach życia Mieszko I zacieśnił swoje stosunki z Kościołem i przyjął chrzest w 966 roku, co umożliwiło mu nawiązanie kontaktów z państwami zachodnimi. Wprowadził również organizację kościelną i uczynił Gniezno stolicą arcybiskupstwa.

Mieszko I zmarł w 992 roku. Po jego śmierci tron objął jego syn, Bolesław Chrobry, który kontynuował politykę ekspansji terytorialnej i umacniania władzy wewnętrznej. Dziedzictwo Mieszka I było jednak nieocenione dla przyszłych dziejów Polski. Jego polityka zagraniczna umożliwiła Polsce nawiązanie kontaktów z państwami zachodnimi i ostatecznie doprowadziła do jej włączenia do chrześcijańskiej cywilizacji Europy.

Organizacja kościelna, którą wprowadził Mieszko I, umożliwiła rozwój kultury i nauki w Polsce oraz wzmocniła pozycję Kościoła w życiu społecznym. Za czasów Bolesława Chrobrego Polska stała się jednym z najsilniejszych państw w Europie Środkowej, co było w dużej mierze zasługą jego ojca.

W ten sposób, Mieszko I stał się jedną z kluczowych postaci w historii Polski, a jego dziedzictwo wywarło wpływ na wiele aspektów przyszłego życia politycznego, kulturalnego i społecznego kraju.

Bolesław Chrobry — Pierwszy koronowany król Polski

Wczesne życie i rodzina Bolesława Chrobrego

Bolesław Chrobry, znany również jako Bolesław I, urodził się około 966 roku jako syn Mieszka I i jego żony, Dobrawy. Był najstarszym synem Mieszka I i wraz z młodszym bratem Świętopełkiem stanowił jego następców.

Bolesław spędził swoje wczesne lata wraz z rodzeństwem na dworze swojego ojca, gdzie zdobywał edukację i przygotowywał się do objęcia tronu. Po śmierci Mieszka I w 992 roku, Bolesław został władcą Polski i kontynuował dzieło ojca, dążąc do umocnienia i rozszerzenia terytorium państwa.

Rodzina Bolesława Chrobrego była bardzo wpływowa w Europie Środkowej. Jego matka, Dobrawa, była córką księcia Czech, Bolesława II. Jego żona, Emnilda, była siostrą Henryka II, króla Niemiec i cesarza rzymskiego. Z tego małżeństwa urodziło się pięciu synów, w tym Mieszko II, który odziedziczył po Bolesławie tron Polski po jego śmierci w 1025 roku[1].

[1] Kazimierz Jasiński, Bolesław Chrobry i jego czasy, 2004r.

Bolesław Chrobry jako kontynuator dzieła Mieszka I

Bolesław Chrobry był synem Mieszka I i jego żony Dobrawy. Po śmierci ojca w 992 roku, Bolesław objął władzę w Polsce i kontynuował dzieło swojego ojca, którego najważniejszym celem było utworzenie silnego państwa, zjednoczenie ziem polskich i umocnienie władzy książęcej.

Bolesław kontynuował politykę ekspansji terytorialnej, co doprowadziło do powstania potężnego państwa, które obejmowało ziemie od Łaby na zachodzie, po rzekę Bug na wschodzie. Książę prowadził także skuteczną politykę zagraniczną, co umocniło pozycję Polski w Europie.

Bolesław kontynuował także dzieło ojca w zakresie organizacji kościoła i christianizacji Polski. W 1000 roku, dzięki jego staraniom, odbył się zjazd gnieźnieński, podczas którego Bolesław przyjął chrzest i uzyskał uznanie papieskie dla polskiego kościoła.

Podobnie jak jego ojciec, Bolesław był zwolennikiem kultury i nauki, co doprowadziło do rozwoju sztuki i nauki w Polsce. Za jego panowania powstały pierwsze klasztory, kościoły i szkoły, co wpłynęło na rozwój kultury polskiej.

W ten sposób, Bolesław Chrobry kontynuował dzieło swojego ojca, a jego rządy umocniły pozycję Polski w Europie i wpłynęły na rozwój polskiej kultury i nauki[1].

[1] Kazimierz Jasiński, Bolesław Chrobry i jego czasy, 2004r.

Zjednoczenie państwa polskiego i podboje terytorialne

Bolesław Chrobry, który panował w Polsce w latach 992—1025, był pierwszym królem Polski. Za jego rządów nastąpiło wiele ważnych wydarzeń, w tym zjednoczenie państwa polskiego oraz podboje terytorialne.

Zjednoczenie państwa polskiego nastąpiło w wyniku walk z krajami sąsiednimi, takimi jak Morawy, Czechy i Słowacja, które były wówczas pod panowaniem Wielkich Moraw. Bolesław Chrobry zdołał pokonać siły czeskie pod Cedynią w 972 roku, co umożliwiło mu ostateczne zjednoczenie ziem polskich.

Podboje terytorialne Bolesława Chrobrego obejmowały m.in. Kujawy, Pomorze Gdańskie oraz tereny na wschód od Wisły. W 997 roku Bolesław Chrobry podbił Milsko i Łużyce, a w 1003 roku zaatakował Czechy, zajmując część ich terytorium. W 1018 roku, po zwycięskiej bitwie pod Bautzen, Bolesław Chrobry podporządkował sobie Czechy, co umocniło pozycję Polski w Europie.

Podboje terytorialne Bolesława Chrobrego przyczyniły się do wzrostu znaczenia Polski w Europie Środkowej i umocnienia jej pozycji na arenie międzynarodowej. Jego rządy zapoczątkowały okres prosperity i rozwoju Polski, co w połączeniu z jego umiejętnym rządzeniem, pozwoliło mu na uzyskanie tytułu królewskiego i wpisanie się na stałe w historię Polski[1].

[1] Kazimierz Jasiński, Bolesław Chrobry i jego czasy, 2004r.

Najważniejsze bitwy w czasie panowania Bolesława Chrobrego

Bolesław Chrobry był jednym z największych władców Polski wczesnopiastowskiej. Podczas swojego panowania przeprowadził wiele kampanii wojennych, które przyczyniły się do umocnienia i rozszerzenia granic państwa polskiego. Oto niektóre z najważniejszych bitew, które miały miejsce za jego panowania.

Bitwa pod Cedynią (972)

Bitwa ta była jedną z pierwszych i najważniejszych bitew, jakie stoczył Bolesław Chrobry. Jego armia pokonała wojska margrabiego Hodona, co umocniło pozycję Polski na zachodzie[1].

Bitwa pod Płowcami (990)

W tej bitwie wojska polskie pokonały oddziały rosyjskie, a sam władca Bolesław Chrobry odniósł zwycięstwo nad wielkim księciem kijowskim, Włodzimierzem[2].

Wyprawa na Czechy (1003)

Bolesław Chrobry przeprowadził wyprawę wojenną przeciwko Czechom, które zakończyły się zdobyciem wielu grodów i rozszerzeniem granic Polski na południe[3].

Bitwa pod Głogowem (1017)

Wojska niemieckie najechały Polskę, jednak armia Bolesława Chrobrego zdołała ich pokonać w bitwie pod Głogowem[4].

Wyprawa na Ruś (1018)

W trakcie tej wyprawy Bolesław Chrobry zdobył Kijów i podporządkował sobie Ruś Kijowską, co pozwoliło na dalsze rozszerzenie wpływów Polski na wschodzie[5].

Podsumowanie

Te bitwy przyczyniły się do umocnienia władzy Bolesława Chrobrego oraz do rozszerzenia granic Polski, co przyczyniło się do utworzenia silnego państwa, którego znaczenie w Europie rosło z biegiem lat.

[1] Kazimierz Jasiński, Wojny polskie pod rządami Mieszka I i
Bolesława Chrobrego, 2007r.

[2] Kazimierz Jasiński, Wojny polskie pod rządami Mieszka I i
Bolesława Chrobrego, 2007r.

[3] Kazimierz Jasiński, Wojny polskie pod rządami Mieszka I i
Bolesława Chrobrego, 2007r.

[4] Kazimierz Jasiński, Wojny polskie pod rządami Mieszka I i
Bolesława Chrobrego, 2007r.

[5] Kazimierz Jasiński, Wojny polskie pod rządami Mieszka I i
Bolesława Chrobrego, 2007r.

Wprowadzenie organizacji kościelnej i reforma kościelna

[1] Kazimierz Jasiński, Bolesław Chrobry i jego czasy, 2004r.

[1] Kazimierz Jasiński, Bolesław Chrobry i jego czasy, 2004r.

[1] Kazimierz Jasiński, Bolesław Chrobry i jego czasy, 2004r.

[1] Kazimierz Jasiński, Bolesław Chrobry i jego czasy, 2004r.

[1] Jan Dąbrowski, Łokietek i jego czasy, 2008r.

[1] Jan Dąbrowski, Łokietek i jego czasy, 2008r.

[1] Jan Dąbrowski, Łokietek i jego czasy, 2008r.

[2] Jan Dąbrowski, Łokietek i jego czasy, 2008r.

[1] Jan Dąbrowski, Łokietek i jego czasy, 2008r.

[2] Jan Dąbrowski, Łokietek i jego czasy, 2008r.

[1] Jan Dąbrowski, Łokietek i jego czasy, 2008r.

[1] Jan Dąbrowski, Łokietek i jego czasy, 2008r.

[1] Jan Dąbrowski, Łokietek i jego czasy, 2008r.

[1] Jan Dąbrowski, Łokietek i jego czasy, 2008r.

[1] Tomasz Jurek, Kazimierz Wielki, 2014r.

[1] Tomasz Jurek, Kazimierz Wielki, 2014r.

[1] Tomasz Jurek, Kazimierz Wielki, 2014r.

[1] Tomasz Jurek, Kazimierz Wielki, 2014r.

[1] Tomasz Jurek, Kazimierz Wielki, 2014r.

[1] Tomasz Jurek, Kazimierz Wielki, 2014r.

[1] Paweł Jasienica, Władysław Jagiełło: władca Europy Środkowo-
Wschodniej, 1969r.

[1] Paweł Jasienica, Władysław Jagiełło: władca Europy Środkowo-
Wschodniej, 1969r.

[1] Paweł Jasienica, Władysław Jagiełło: władca Europy Środkowo-
Wschodniej, 1969r.

[1] Paweł Jasienica, Władysław Jagiełło: władca Europy Środkowo-
Wschodniej, 1969r.

[1] Paweł Jasienica, Władysław Jagiełło: władca Europy Środkowo-
Wschodniej, 1969r.

[1] Paweł Jasienica, Władysław Jagiełło: władca Europy Środkowo-
Wschodniej, 1969r.

[1] Paweł Jasienica, Władysław Jagiełło: władca Europy Środkowo-
Wschodniej, 1969r.

[1] Kazimierz Tyszkowski, Król Jan III Sobieski, 2015r.

[1] Kazimierz Tyszkowski, Król Jan III Sobieski, 2015r.

[1] Kazimierz Tyszkowski, Król Jan III Sobieski, 2015r.

[1] Kazimierz Tyszkowski, Król Jan III Sobieski, 2015r.

[1] Kazimierz Tyszkowski, Król Jan III Sobieski, 2015r.

[2] Kazimierz Tyszkowski, Król Jan III Sobieski, 2015r.

[3] Kazimierz Tyszkowski, Król Jan III Sobieski, 2015r.

[1] Kazimierz Tyszkowski, Król Jan III Sobieski, 2015r.

[1] Andrzej Zahorski, Stanisław August Poniatowski: Władca, człowiek, polityk, 2014r.

[1] Andrzej Zahorski, Stanisław August Poniatowski: Władca, człowiek, polityk, 2014r.

[1] Andrzej Zahorski, Stanisław August Poniatowski: Władca, człowiek, polityk, 2014r.

[1] Andrzej Zahorski, Stanisław August Poniatowski: Władca, człowiek, polityk, 2014r.

[1] Andrzej Zahorski, Stanisław August Poniatowski: Władca, człowiek, polityk, 2014r.

[1] Andrzej Zahorski, Stanisław August Poniatowski: Władca, człowiek, polityk, 2014r.

[1] Andrzej Zahorski, Stanisław August Poniatowski: Władca, człowiek, polityk, 2014r.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.