Jadwiga Gala

Białe skrzypce

Zbiór wierszy

© Jadwiga Gala, 2020

Zbiór wierszy, który stanowi swoisty tryptyk, jest debiutem książkowym autorki. Motyw przewodni pierwszej części tomiku, pod tytułem „Pod powiekami”, brzmi — „granice oczu nie stanowią granic dla spojrzenia”. Drugą część — „Kim jesteś”, najlepiej charakteryzuje pytanie, zadane w wierszu „Archeologia II” Stanisława Grochowiaka: „Jaką nam duszę przypiszą po wiekach”. W odsłonie trzeciej podróżujemy razem z autorką a walizkę taszczy czas, odmierzany przez zegar atomowy. Warto ruszyć w drogę.

ISBN 978-83-8221-783-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Białe skrzypce

Pod powiekami

Sztuczny horyzont

Wnętrze

Piosenka

Miraż

Granica

Oni

Jesteś

Dal

Palce Leonardo

Kim jesteś?

Kim jesteś?

Do Wysockiego

Dla Anny Świrszczyńskiej

Czasami

Obok

Życzenia

Pytanie

Głowa Piłata

Historia pierwsza

Historia druga

Historia trzecia

Cywilizacja

Na wskroś

Początek

14.08.2004

Recepta

Czas

Zegar atomowy

Tam

Zimne guziki

Spis gwiazd

Słowna kula

Poczta poetycka

W Kosmosie

Z czasem

Nurt

Adres

Poza czasem

Aleja Brzozowa

Żywa biblioteka

Cmentarz

Zderzacz słów

Zakaz

Przepis na miód

Po co?

Post scriptum

Taung

Bezimienne

Babci

Pod powiekami

Sztuczny horyzont

Czy korzystasz ze sztucznego horyzontu?

Wokół jak przystało na niebo

Brak punktów odniesienia

A przecież

Widok słońca nie wystarczy

Żeby wylądować

Czasem nie pomoże nawet

Rozpostarty w porę spadochron snu

Do ziemi wcale nie jest tak daleko

Jak sądzą twoje zmysły

Spójrz!

Odchyliłeś się od rzeczywistości

Nie szkodzi

Że prawdziwy jest bardziej odporny na burze

Ponad poziomem chmur

Wolę sztuczny horyzont

Wnętrze

Zamknięci

czujemy każde drgnienie

co dreszczem przebiega po ciele

kołysze w uchu dzwon

Zasklepieni

słyszymy każde

pociągnięcie smyczka

z rozedrganych strun

rozświetlając wnętrze

sypią się skry dźwięku

Kto nas tu dojrzy

W głębi

Białych Skrzypiec

Piosenka

wstaje dzień czarno-biały

iskry mrozu trzaskają

drzewa w jasnych płomieniach

cisza pada wraz z śniegiem

na kolorów cienie

barw promienie nie wskrzeszą

słońce w chmurach ugrzęzło

nieprzetarty horyzont

wzrokiem nie ma

gdzie sięgnąć

zamknij powieki

odkryj odwróconej

perspektywy cel

Miraż

śledztwo rozpoczyna się na nowo

słońce zdejmuje starannie

linie papilarne z szyb

zawęża pole widzenia

jednobarwna tęcza

koloru twoich oczu

zatacza pełny krąg

taki widok

można mieć tylko

z góry i pod warunkiem

kropel nie większych od łzy

jeżeli zdecydujesz się

zejść na ziemię

odzyskasz wolność

cień wróci na swoje miejsce

śledztwo wykaże

że nigdy nie byłeś

z tej strony

szyby

Granica

granica

wcale nie przebiega

o świcie

śpiesznym stukotem

po klawiaturze mroku

jest już

o północy

wtedy

z bezbarwnego światła księżyca

wyłania się

krawędź rzeczywistości

Oni

Oni tu wszyscy są

za pięcioma zmysłami

poza burtą światła

w milknących przestrzeniach

za schyłkiem dnia

Oni tu wszyscy są

Idą za nami

Cień w cień

Jesteś

Pamięci……

jesteś

między jednym a drugim

uniesieniem powieki

dlaczego iskry

twojego wzroku

wciąż gasną

w rozszerzonej

źrenicy nieba

mieścisz się

między sekundami

uderzenia zegara

są jednak

zbyt celne

oddzielasz

przedtem od potem

a sen uparcie

łączy je na powrót

na klawiaturze liści

deszcz wystukuje

twój niedokończony wiersz

Dal

I nie spojrzysz

dwa razy w to samo

lustro

tam też się spóźniasz

Choć tafla nieruchoma

pod powierzchnią

nurt wartki

wciąż wyprzedza wzrok

Przecierasz oczy

do lśnienia

do lśnienia

do śnienia

Refleksy zdarzeń gasząc

dotknięciem powieki

w DAL popłyniesz

na lustrzanej krze

Palce Leonardo

Uczynił je posłusznymi

Najmniej oczekiwanym myślom

Zawładnął tak że potrafiły

Tworzyć dzieła

Lżejsze od powietrza

Czasami gwiazdy

Rzucają ich skrzydlaty cień

Oddzielały światło od mroku

Na twarzach kobiet

W ich oczach zamykając

Tajemnicę Stworzenia

Gdyby żył Leonardo

Sztuka latania

Nie tak wyglądałaby

Jak dziś

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.