Piotr Adam Kaminiczny

Nadzieja w Cieniu Bólu”

Więcej niż Cienie: Opowieść o Przemianie”

© Piotr Adam Kaminiczny, 2024

Piotr Kaminiczny, autor poruszających dzieł literackich, w swojej twórczości dzieli się surowym i szczerym obrazem życiowych walk. Jego książki niosą przesłanie wytrwałości i poszukiwania lepszego jutra, nawet w obliczu trudnej przeszłości.

ISBN 978-83-8369-794-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Rozdział 1. Życie toczyło się swoim rytmem.

Nazywano go niegdyś chłopcem, którego uśmiech był jak poranny promień słońca, rozjaśniający mroki codzienności. Życie toczyło się swoim rytmem w miasteczku zaludnionym przez spokojnych ludzi, którzy, podobnie jak on, wierzyli w dobro przenikające przez wszystkie rzeczy. Od najmłodszych lat znany z optymizmu i żywiołowego podejścia do świata, zarówno wśród rówieśników, jak i dorosłych, potrafił znaleźć swój wyjątkowy sposób na każdą przeszkodę. Wydawało się, że nic nie jest w stanie ostudzić jego entuzjazmu lub zarazić serca pesymizmem. Każdy dzień był przygodą, a on, jak śmiały odkrywca, z zapałem rzucał się w jej wir.

Rodzinne domostwo było ostoją, miejscem, gdzie podstawy bycia wrażliwym i empatycznym człowiekiem były kształtowane przez jego najbliższych. Rodzice, którzy mieli własną historię walki i sukcesu, starali się przelać swą wiedzę i wartości na potomka, zapewniając mu wyrównany start w to nierówne wyścigowe życie. Szczęśliwe chwile prowadziły go od pierwszych kroków, przez pierwsze wynalazki złożone z klocków, aż po triumfy w szkole, gdzie jego zdolności były doceniane przez nauczycieli i uczniów.

Jednak każdy, kto trochę lepiej go poznał, dostrzegał, że uśmiech ten czasem krył głębsze przemyślenia i troski, o których nie chciał mówić. Były one jak cienie rzucone przez ogromne dłonie drzew w słońcu — towarzyszyły mu na każdym kroku, chociaż starał się je ignorować. Nie wydawało się, by były powodem do zmartwień, przecież każdy nosi swoje małe ciężary. Z czasem jednak te cienie zaczęły lekko ciążyć, niestety, niezauważalnie dla tych, którym najbardziej na nim zależało.

W wieku dojrzewania życie zaczęło rzucać przed chłopca coraz większe wyzwania. Trudne decyzje i nieuniknione porażki zaczęły pojawiać się tu i ówdzie jak niespodziewane burze na letnim niebie. Strata bliskich, trudności finansowe rodziny, rozczarowania miłosne i własne wewnętrzne walki, które przychodyły z dorastaniem, stopniowo zaczęły kształtować twardą skorupę wokół wcześniej nieznanych lęków.

Druga część tej opowieści, choć wyłaniająca się z trudnych wydarzeń, dopiero zaczynała ukazywać prawdziwą siłę naszego bohatera. Walcząc z wewnętrznymi demonami, przetrzymując życiowe burze, uczył się, że nawet złamane skrzydła mogą być naprawione, a historia — choć czasami bolesna — jest tylko prologiem do przyszłych zwycięstw. Zaczynał rozumieć, że prawdziwa moc leży w pokonywaniu przeciwności i czerpaniu siły ze swoich doświadczeń. Ta część książki o jego życiu jest zapisem przemiany — od chłopca z wiecznym uśmiechem do człowieka, który nauczył się odnajdywać światło nawet w najciemniejszych zakątkach duszy.

Był 2018 rok, a słońce wiosenne zbliżało się, przynosząc z sobą obietnicę nowego życia i nadziei. Ja również miałem swoją wiosnę — moje siedemnaste urodziny. Ale różnice między symbolicznym odradzaniem się przyrody a moim własnym życiem były ogromne.

Ból zaczął być moim cichym towarzyszem jeszcze w dzieciństwie. Z każdym rokiem stawał się bardziej intensywny, tak jakby z czasem nabierał własnej siły i mocy. W moim ciele nie proszono i nie wypartom zwapnienia, formując twarde, bolesne twory, które sprawiały, że każdy ruch był wyzwaniem, każdy dzień — przeszkodą do przezwyciężenia.

Liczne operacje były jak przystanki na mojej życiowej drodze. Każda z nich nosiła obiecankę ulgi, momentu wytchnienia, lecz ulga była krótkotrwała, a bolesne wybudzenia po narkozie stawały się częścią rutyny. Szpitalne sale, sterylność otoczenia, zamazane twarze lekarzy za chirurgicznymi maskami — wszystko to zrosło się w jedno, kreując tło mojego młodzieńczego życia.

Byłem jak każdy nastolatek — z marzeniami pełnymi barw i pragnieniami, które sięgały gwiazd. Chciałem żyć pełnią życia, cieszyć się każdą chwilą. Lecz jak tu planować przyszłość, kiedy nawet najprostsze zadania wymagały walki z własnym ciałem? Jednak mimo to, moje marzenia nie umierały; zmieniały tylko formę, dostosowując się do okoliczności.

Pewnego dnia, który wydawał się być niczym więcej niż tylko kolejnym poniedziałkiem, udałem się na kontrolę do lekarza, który miał być zwykłym chirurgiem, zwykłym człowiekiem w białym fartuchu, jednak jego spojrzenie skrywało coś więcej niż zwykła medyczna rutyna. Gdy spojrzał na mnie, w jego oczach dostrzegłem niepokój, który przyćmił standardowe procedury. Wiedział, że moje przypadłości są czymś więcej niż tylko zaburzeniami, które można by łatwo zdiagnozować i leczyć.

Opuszczając gabinet lekarski, poszedłem z mamą na zaplanowane konsultacje genetyczne. Nie byliśmy na nie przygotowani — genetyka wydawała się być dziedziną zarezerwowaną dla rzadkich przypadków, dla historii, które czyta się na łamach podręczników czy w reportażach o medycznych odkryciach.

W sali genetyka zabrakło charakterystycznego zapachu szpitala, który znałem aż za dobrze. Zamiast tego, w powietrzu unosił się zapach sterylności i zaawansowanej technologii. Kiedy wyniki badań

zostały przedstawione, obraz ułożył się w całość z boleśnie jasnymi konturami. Lekarz genetyk, z powagą w głosie, wymówił diagnozę, która brzmiała jak wyrok — choroba genetyczna, z niezwykle skomplikowanym naukowym nazewnictwem.

Stałem tam, przyjmując to wszystko z uśmiechem wbitym w twarz, jakbym słuchał o pogodzie, a nie o moim własnym zdrowiu. „Więc wezmę leki i wszystko będzie dobrze?” — pytałem, chcąc wierzyć, że jest to tylko kolejna przeszkoda do pokonania. Lekarz w odpowiedzi miał zaledwie westchnienie, a jego słowa spadły na mnie ciężko: „Przykro mi, panie Piotrze, ale na to nie ma leku.”

W tej chwili, gdy po raz pierwszy rzeczywistość uderzyła mnie ze zdwojoną siłą, zrozumiałem, że choroba będzie integralną częścią mego życia. Medycyna nie miała gotowej odpowiedzi, żadnych pigułek, które mogłyby sprawić, że stanę się taki sam jak inni. Była to diagnoza nie tylko dla mnie, ale i dla moich bliskich, którzy wspierali mnie na każdym kroku.

Niemniej w tamtej chwili zdałem sobie sprawę, że opierałem się nie tylko na lekach i operacjach, ale przede wszystkim na niewidzialnej sile — nadziei. Nadzieja, która przychodziła z każdym nowym wschodem słońca, z każdym uśmiechem mamy i każdą rozmową z przyjacielem.

Lekarz genetyk spojrzał na mnie z szacunkiem, widząc mój uśmiech, swoistą zbroję w obliczu tej nowej rzeczywistości. Nie oferował fałszu ani pustych obietnic, ale przekazał mi prawdę, surową i nieubrzaną. Od tego dnia, moje życie weszło na nieznane tory, a ja z odrobiną nadziei w kieszeni i uśmiechem, który mimo wszystko nie zgasł, stanąłem twarzą w twarz z zupełnie nowym wyzwaniem.

Następne dni rozwinęły się przed mną niczym wiosenny poranek — pełne świeżości, obietnic i nowych możliwości. Może to był sposób, w jaki moja psychika radziła sobie z niedawnym wykryciem, że moje condition nie ma lekarstwa, albo po prostu chwilowy optymizm duszy młodej i spragnionej życia. Bez względu na powód, z niewytłumaczalną łatwością odwróciłem się od diagnozy i zwróciłem ku temu, co było bezpieczniejsze i przyjemniejsze — marzeniom i codziennym radościom.

W głowie tworzyłem plany. Wyobrażałem sobie siebie za rok, pięć, dziesięć lat — z wykształceniem, może nawet karierą naukową, która pomogłaby zrozumieć i, kto wie, nawet znaleźć sposób na walkę z moją chorobą. Z dzikim entuzjazmem oddawałem się nauce, która zawsze była moim azylem, miejscem, gdzie ból fizyczny nie miał władzy, a tylko umysł pokonywał granice.

Spotkania z kolegami były jak balsam na moje dotychczasowe zmagania. Przyjaciele, zawsze gotowi do żartów, przygód i niekończących się rozmów, sprawiali, że ból i przerażenie, jakie jeszcze niedawno zakłócało myśli, teraz przycichło, stając się ledwie szepczącym echem w tle. Muzyka, gry, wspólne projekty i pomysły na wytrwałe zapomnienie o ciężarze codzienności — wszystko to wprowadzało mnie w stan prawie euforycznego zapomnienia.

Radość towarzyszyła mi nawet w najdrobniejszych czynnościach — planowanie weekendowych wypadów, wizje podróży, które kiedyś mogłem zrealizować, i proste codzienne czynności, jak kolacje z rodziną, którym teraz nadawałem zupełnie nową wartość. Wydawało mi się, że światło zawsze znajdzie drogę przez ciemność, a ja byłem gotów śledzić jego blask przez każdą kolejną chwilę.

Dobre informacje zdawały się padać na mnie jak łagodny deszcz w upalny dzień. Moja szkoła doceniła osiągnięcia akademickie, otrzymałem zawiadomienie o stypendium, które otwierało nowe perspektywy na przyszłość edukacyjną. Rodzina stała się bardziej złączona niż kiedykolwiek, a moje zdrowie, chociaż nie zmienione przez ostatnie diagnozy, zdawało się być stabilne, pozwalając mi na chwilkę zapomnienie o ciągłym niepokoju.

W tej chwili, zawieszony między rzeczywistością a marzeniami, znalazłem pokój. Poczułem, że znakomicie radzę sobie z kartami, które los rozdał. Uświadomiłem sobie, że mój uśmiech jest moim aktem odwagi, a otaczający mnie świat — sceną nieograniczonych możliwości. Z zawziętością duszy, która wie, że każdy jej oddech jest cenny, postanowiłem chwycić każdy dzień i wycisnąć z niego całą magię, jaką potrafi zaoferować.

Przez następne miesiące życie toczyło się spokojnie. Dni upływały na pracy, spotkaniach z przyjaciółmi i drobnych przyjemnościach. W domu panowała harmonia, wspólne posiłki i rozmowy na różne tematy zbliżyły nas do siebie bardziej niż kiedykolwiek. Wydawało się, że wszystkie trudności są już za nami, a przed nami jedynie radosne chwile.

Jednak spokój ten został niespodziewanie przerwany pewnego popołudnia, kiedy mama zwróciła się do mnie z nietypową prośbą. Z jej słów przebijał niepokój, a w oczach malował się stres. Prosiła mnie o coś, czego byłem zupełnie nieprzygotowany — o wzięcie kredytu. Nie byłem przekonany do tego pomysłu. Przeszły mi przez myśl wszystkie historie znajomych, których kredyty przygniotły ciężarem miesięcznych rat i odsetek. Miałem swoje plany, marzenia, a przede wszystkim — realnie oceniałem swoje możliwości finansowe.

„Z jakich pieniędzy go spłacę?”, pytałem, próbując uświadomić mamie absurdalność tej sytuacji. Ona jednak nie dawała za wygraną. Długie rozmowy, które odbywaliśmy na temat kredytu, były pełne emocji i wzajemnych argumentów. Mama przekonywała mnie, że brak środków jest jedynie tymczasowy, a dodatkowe pieniądze pozwolą na szybkie dokończenie budowy naszego nowego domu. W mojej głowie kłębiły się wątpliwości, ale w końcu zaczęło do mnie docierać, że jej zamiary są jak najbardziej szlachetne.

W końcu, po wielu nocach bezsennego ważenia za i przeciw, ugiąłem się pod ciężarem matczynej perswazji. Uznałem, że nawet jeśli to ja będę musiał spłacać kredyt, to warto zainwestować w dom, który miał być naszą rodziną ostoją. Zgadzając się, uczyniłem pierwszy krok na niepewnej ścieżce dorosłości, na której decyzje rzadko bywają jednoznaczne i bez ryzyka.

Wszystko zostało zorganizowane bardzo szybko. Formalności, choć przytłaczające, posuwały się do przodu z nieoczekiwaną łatwością. Podpis pod umową kredytową postawiłem z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony obawiałem się, że ta decyzja będzie dla mnie ciężkim brzemieniem, ale z drugiej — czułem, że to początek nowego, choć wyboistego, rozdziału w naszym życiu.

Każdego jeszcze wieczoru, zanim zasnąłem, przypominałem sobie o tym, jak bardzo zmienia się moja rzeczywistość. Dom, który mieliśmy dokończyć, miał stać się symbolem naszej rodzinnej

Rozdział 2. Wkrótce potem nadeszły dni pełne napięcia i niepewności

jedności, determinacji i wiary w przyszłość. Czy jednak wszystko pójdzie zgodnie z planem? Czas miał odpowiedzieć na to pytanie

Po odebraniu pieniędzy od banku, poczułem niepokój towarzyszący wielkiej odpowiedzialności. Decyzja o kredycie, którą podjąłem z przekonaniem, że wspieram nasze wspólne marzenie, zaczęła sprawiać mi coraz więcej wątpliwości. Tym większe były, kiedy pieniądze bez wahania przelałem na konto mamy. Miały służyć dokończeniu budowy — przynajmniej tak myślałem.

Wkrótce potem nadeszły dni pełne napięcia i niepewności. Moja mama, która zawsze wydawała się dla mnie ostoją stabilności, coraz więcej czasu spędzała wpatrzona w ekran telefonu, śledząc wahania rynku. Tak się okazało, że gra na giełdzie, ta pełna ryzyka i nieprzewidywalności, stała się jej nowym zajęciem. To, co miało być inwestycją w naszą przyszłość, okazało się hazardową grą z naszą wspólną stabilnością.

Pewnego dnia, oszołomiony tą nagłą zmianą, z siedzeń na ławce w parku, chwyciłem za telefon. Bez zastanowienia, w podobny impulsywny sposób jak moja mama, zarejestrowałem się na stronie kasyna. Myślę, że pod wpływem stresu i chęci szybkiego zarobku, uwierzyłem, że mogę zmienić bieg wydarzeń. Szukałem kontroli, która wydawała się wymknąć z rąk, zastępstwa dla porządku, który powoli chylił się ku chaosowi.

Grałem małymi kwotami z mojej renty, a adrenalinę, którą dostarczały mi każda kolejna rozgrywka, błędnie uznałem za rozwiązanie problemów. Byłem świadkiem, jak mamie giełda dyktowała warunki życia, ale sam nie dostrzegałem ironii, gdy poddałem się podobnemu urokowi niepewnej szansy. Z każdym kliknięciem, z każdą przegraną, zapadałem się głębiej w to samo bagno finansowego niepokoju, od którego chciałem uciec.

Niestety, to, co zaczęło się jako desperacka próba naprawienia sytuacji, przekształciło się w cykl przegranych i coraz większych stawek. Z czasem zdałem sobie sprawę, że żadna suma nie jest w stanie zapełnić rosnącego długu — ani finansowego, ani emocjonalnego.

Gdybym wtedy wiedział, że te pierwsze kroki na stronie kasyna staną się dla mnie drogą, po której nie ma łatwego powrotu, wybrałbym inaczej. Teraz mogłem tylko żałować swoich decyzji, zastanawiając się, jak mogłem stracić tak wiele, będąc przekonanym, że jedynie zyskuję.

Ten rozdział byłby przestrogą — dla mnie i dla innych, którzy mogą znaleźć się na podobnym rozdrożu — że w grze, gdzie stawką są nasze pieniądze i emocje, bardzo rzadko ktoś naprawdę wygrywa

Gdy słońce wznosiło się na niebie w kolejnych dniach, gorycz moich postępowań z ostatniej nocy wisiała nad nami jak chmura. Mimo nagromadzonych strat, mama nie ustawała w swoich próbach odzyskania równowagi finansowej, wciąż inwestując w giełdę z determinacją, która miała zarówno coś heroiczkiego, jak i tragicznego. Ciągle szukała jakiegoś promienia nadziei w tym tunelu ryzyka finansowego, ale ja wiedziałem, że tylko pogłębiamy nasze problemy.

Mój wcześniejszy czyn, wywołany impulsem i brakiem rozsądku, był teraz przyczyną jeszcze większego nieszczęścia. W tajemnicy i cichu, wykorzystując spokój nocnej ciszy, dokonałem zuchwałej kradzieży karty mamy i przelałem 300 zł na konto w kasynie online. Serce biło mi szybciej, nie tylko z radości chwilowego wygrania, ale także z obawy i wstydu, co stanie się, gdy prawda wyjdzie na jaw. A prawda zawsze wychodzi na światło dzienne.

Gdy odkryła, co się stało, zapadła między nami cisza, która mówiła więcej niż jakiekolwiek słowa. Patrząc na matkę, która traciła nadzieję i zaufanie, czułem, jak mur, który przez lata wspólnie budowaliśmy, kruszy się w jednej chwili. Jej łzy, spowodowane przede wszystkim rozczarowaniem i bólem, przekłuły moje serce gorzej niż najdotkliwsza kara.

„Przepraszam” — to było jedno słowo, które wypowiedziałem, lecz wiedziałem, że samo słowo w tej sytuacji jest pustym gestem.

Dni później, gdy już emocje nieco opadły, przyszła chwila refleksji. Czy mogłem naprawić ten błąd? Czy można odwrócić czas i powstrzymać rękę, zanim popełni she wykroczenie? Odpowiedź była prosta, lecz egzekucja skomplikowana. Za moim postępkiem musiała iść zmiana, prawdziwe działanie, które może wynagrodzić szkody.

Podjęliśmy decyzję o szukaniu profesjonalnej pomocy w zarządzaniu naszymi finansami i emocjami. Musieliśmy nauczyć się rozpoznawać destrukcyjne wzorce, które nas sprowadziły na tę ciemną ścieżkę. To nie była łatwa podróż — wymagała czasu, cierpliwości i zrozumienia — ale był to jedyny sposób, by wyswobodzić się z finansowego dołka, a zarazem naprawić więź, która była tak mocno nadwątlona.

Ten rozdział stał się przestrogą przed działaniem na życiowych skrajnościach, ale także przykładem, że nawet w najciemniejszych chwilach jest miejsce na nadzieję, na możliwość zmiany i zdobycia przebaczenia. Był to czas nauczenia się, że odpowiedzialność za nasze czyny to nie tylko konsekwencje, ale także szansa na wzrost i stawanie się lepszym człowiekiem.

Miesiące pełzły powoli, a ja, wciąż w wirze przeklętego nałogu, nieustannie staczając się w dół, do miejsca, z którego coraz trudniej było wyjść. W głębi duszy nosiłem ciężar krzywd, które wyrządziłem własnej rodzinie, a mimo to, chwytany przez szpony hazardu, kontynuowałem grę.

Nasz dom, który kiedyś był oazą spokoju, przeistoczył się w arenę niekończących się trosk. Pewnego dnia, diabelski kołowrotek moich decyzji przerwała wizyta cioci i wuja. Ich spojrzenia, pełne zdziwienia i rozczarowania, zderzyły się z rzeczywistością, którą starannie ukrywałem. Nie mieli pojęcia o demona, który wziął mnie w posiadanie, zmuszając do grania dnia i nocy. W ich oczach dostrzegłem odzwierciedlenie ukrytej przed samym sobą prawdy.

Niesiony skruchą, obiecałem cioci, że odłożę w kąt to niezdrowe nawyk, jednak, mimo uczciwego zamiaru, obietnica ta przemieniła się w kolejne puste słowo. Łańcuch zdarzeń, który zdawałem się przeciąć, był tylko na chwilę osłabiony, a ja nie miałem siły, by z niego wyjść.

W następnych miesiącach, kiedy dom zdawał się rysować ścieżkę do normalności, nadeszła babcia na odwiedziny. Wiedziałem, że przyjdzie moment, w którym dowie się o wszystkim. Gnębiła mnie myśl, że prawda może dostarczyć jej bólu i rozczarowania. Staruszka, której siły były już zmniejszone przez chorobę, jakiej doświadczała, nie powinna była ponosić dodatkowego ciężaru, którym były moje decyzje.

Patrzyłem na nią tamtego poranka, jak siedziała na rogu kanapy, trzymając w dłoniach fotografie sprzed lat, a w jej oczach widziałem wspomnienie żarliwości życia, które kiedyś dzieliliśmy. Bałem się, jak zareaguje, gdy odkryje, jak nisko upadłem. Moje obawy jednak rozpłynęły się szybciej, niż można było przewidzieć. W jej oczach, kiedy w końcu rozmawialiśmy o wszystkim, nie dostrzegłem gniewu — tylko smutek i troskę.

„Musisz walczyć, mój chłopcze” — powiedziała mi cicho, głaszcze mnie po policzku z całym ciepłem, którego przez te miesiące tak mi brakowało. „Walcz nie dla nas, lecz dla siebie.”

Jej słowa, choć proste, niosły ciężar mądrości i miłości, niepojęty dla tych, którzy jeszcze nie odczuwali siły, jaką może dać nieoczekiwane wsparcie. Była to cenna lekcja — prawdziwa siła leży nie w stawianiu na kolejną kartę, lecz w odwadze, by stanąć twarzą w twarz z własnymi demonami, pokonać je i powstać silniejszym.

Ta wizyta i jej wyrazy stanowczości stanowiły dla mnie początek długiej i trudnej drogi do zdrowienia. Babcia stała się moim latarnikiem na burzliwych i ciemnych wodach, niepewności i samopoczucia. Głęboko we mnie coś się zmieniło, zrozumiałem, że czas na zmiany jest teraz lub nigdy.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.