Anna Urzykowska

79 plus VAT

© Anna Urzykowska, 2021

79 plus VAT to zbiór wierszy pisanych od czasu do czasu przez ostatnie osiemnaście lat.

Większość utworów to wiersze o miłości — utraconej, raniącej, poszukiwanej.

Niektóre utwory dotyczą poszukiwania — siebie, sensu, szczęścia.

Jeszcze inne…

…a to już trzeba samemu odnaleźć.

ISBN 978-83-8245-824-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

79 plus VAT

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

66

67

68

69

70

71

72

73

74

75

76

77

78

79

80

81

82

83

84

85

86

87

88

89

90

91

92

93

94

95

96

97

0,17

1

Nie muszę już nic udowadniać

Nikomu

Nawet sobie

W końcu wiem

Ile jestem warta

Dla siebie

Zajęło mi to lata całe

Dojrzeć, że poza innymi

Też jestem ważna

I już mogę być sobą

Ignorując niezadowolenie

Postronnych

Wierząc w końcu

We własne moce

W siebie

2

Nieokreślony bezpodstawny

niepokój

Dopadający znienacka w środku

słonecznego dnia

Kiedy z uśmiechem na ustach dajesz

pieścić się promieniom

Coś jest nie tak

coś będzie nie tak

Coś się stanie

za jakiś czas

I taki koniec przyjemnego dnia

przez myśli zwykłe

3

Urodziłam się w okresie

przejściowym

Pomiędzy

Zasadami

a ich brakiem

Cenzurą

a kompletnym słowa

nieokiełznaniem

Konserwatywnością

a rozpasaniem

Ograniczeniem

a hulaj dusza

Niedopasowana do tego świata

co jest tu i teraz

4

Irracjonalnie zadowolona

Spadając na dno

Bez perspektyw

Bez opłaconych rachunków

Z debetem

I zaległą ratą

Nieopłaconym czynszem

Zaraz wyłączą ci

Wodę i światło

A szczęście rośnie

Bezwstydnie szybko

Nieproporcjonalnie do

Skali nieszczęść

Które jeszcze

Mogą nadejść

Z czego się cieszysz?

Z odkrycia być

Jak mieć zabrakło?

5

Trzymam się kurczowo

wielkiego statku

płynącego

z siłą iluś tam węzłów

starając nie spaść

do oceanu

smagana wiatrem

wodą i pomyjami

kurczowo uczepiona

czego tam się uczepić

było można

zamiast popływać

własną łodzią

na spokojnym jeziorze

wśród ptaków treli

z widokami na nasze

zachody słońca

których można dotknąć

w wodzie

Czemu pozwalam

innym mówić

gdzie mam płynąć?

6

To życie nie do końca moje

nie czuję się swoim kowalem

ani nawet jego pomocnikiem

dla kogoś wciąż

po drodze gubiąc siebie

Szukanie …

jaki ma sens

gdy nie wiesz

czego?

gdzie?

i po co?

Czy wszystko ma cel?

Czy mieć musi?

Inaczej co?

Przeżyć życie

można ładnie

i żyć przecież

bezzasadnie

gubiąc się wielokrotnie

bezładnie

7

Dałam ci czas do północy

później jeszcze akademicki kwadrans

zastanawiając się który to już raz

stawiam ultimatum

tobie czy sobie?

I tak zostaję

nawet nie spakowałam walizek

a ty wracasz nad ranem

rozkosznie rozbawiony

i zmęczony moim czekaniem

8

Nie miałam własnej przestrzeni

Przytłoczona wciąż

Twoją obecnością

Tak jak za szczenięcych lat

Przyciasne buty

Skurczony sweterek

Sukienka ze studniówki

Spodnie biodrówki

A teraz ty

9

Muszę, powinnam, chcę, zrobię

Zrobię, chcę, powinnam, muszę

Co wybrać?

Co muszę wybrać?

Co powinnam wybrać?

Co chcę wybrać?

Co zrobić?

Co muszę zrobić?

Co powinnam zrobić?

Co chcę zrobić?

Co muszę?

Czy muszę?

Czy chcę?

Co chcę?

10

Rzuciłeś mi w twarz tą swoją miłość

I co mam z nią zrobić?

Co się zwykle robi

Z niechcianymi prezentami?

Oddać z powrotem?

Odłożyć gdzieś na półkę?

Wyrzucić do śmieci?

Przekazać dalej?

Odwzajemnić

nie mogę

Sprezentować komuś innemu

nie wypada

Ja się o nią nie prosiłam i jej

nie chcę

Ani cię zwodzić

i okłamywać

A ty nie masz czasu

na rozmowę

11

Wybacz, że nie byłam szczera

Tak mnie wychowano

Być uprzejmym, miłym i grzecznym

Nie można mówić prawdy

Nawet jakby się chciało

Bo to się kłóci z tym czego mnie uczono

Więc owijam w bawełnę od lat

Moje myśli

A złość i fałsz trawią mnie od środka

Zjada mnie zakłamanie

Które karmię codziennie

Rozmowami z ludźmi, którzy mnie otaczają.

12

Dzisiaj nie powiem ci jeszcze wszystkiego

Może jutro albo za rok

Albo nigdy

Bo i tak nie zrozumiesz

Choćbym tłumaczyła wszystkimi

Językami świata

Bo nie chcesz widzieć mimo,

że patrzysz

Bo nie chcesz słyszeć mimo,

że słuchasz

Bo nie chcesz kochać mimo,

że czujesz

13

Obraź się i obnoś

obrażoną minę

rób obrażone kroki

odpowiadaj obrażonym

tonem albo wcale

i absolutnie pod żadnym

pozorem nie mów

o co ci chodzi

Licz, że się domyślimy

zaczniemy na wszelki wypadek

przepraszać

za wyimaginowane

przez ciebie winy

Bo ty w swojej głowie ułożyłaś

scenariusz

Według którego my mamy

żyć

Ale kompletnie nie trzymamy się

planu

I nie umiemy swoich

kwestii

Które wymyśliłaś sobie

w głowie

Eh, my dzieci niepokorne

14

Coś za coś

dobrze się sprawdza

jest uczciwsze

od samego brania

i mniej altruistyczne

od dawania

odbijanie piłeczki

ja tobie

a ty mnie

żeby za nic

w świecie

nie być komuś za coś

dozgonnie wdzięcznym

żeby za nic

na świecie

nie zostawić

niewyrównanych rachunków

żeby za nic

na świecie

nie dziękować,

nie prosić

żeby za nic

na świecie…

15

Pozbierałam się

wreszcie

Posklejałam

klejem i taśmą

Poskładałam nawet

drobne elementy

I bardzo się staram

nie rozpaść

Jeszcze wszystko

jest za świeże

Jeszcze wszystko

jest za krótkie

Jeszcze wszystko

jest niewiadome

Jeszcze wszystko

nie jest całością

Jak dziury

po gwoździach

16

Tak szybko uciekasz

A ja ciebie nie gonię

Odpowiadasz

A ja ciebie nie pytam

Tłumaczysz się

A ja nawet nie mam podejrzeń

Przynosisz kwiaty

Ot tak bez okazji

Dzwonisz do niej

Kiedy myślisz, że śpię

17

Chęć do życia:

podawana

w tabletkach

trzy razy dziennie

po jednej sztuce

Dodatkowa energia:

tu już wystarczy jedna

co drugi dzień

A na szczęście:

butelka wina

zamiennie z pół litrem wódki

to ostatnie z sokiem lub colą

zaleca się drinki

i towarzystwo minimum jednej osoby

i tak do czasu do całkowitego wyleczenia

z…

No właśnie z czego?

18

Gdybym odeszła sama

Uprzednio analizując bezsennie

Wszelkie za i przeciw

Gdybym z nadzieją nie czekała

Aż wykorzystasz kolejną szansę

Nawet o niej nie wiedząc

Gdybym widziała to co inni wokół

O wiele wcześniej i wyraźniej

Zamiast patrzeć na ciebie jak w obrazek

Mniej by bolało

To twoje odchodzę rzucone

Chwilę przed trzaśnięciem drzwiami

19

Kolejna noc spędzona samotnie

odmawiasz mi nawet tych

paru godzin za dnia

a nasza miłość wypala się

bez ciebie muszę być silna

przez ciebie muszę być silna

i dźwigać ból z podniesionym czołem

dlaczego tak szybko

masz mnie dość

przechodzi ci jak

trzydniowa gorączka

Mówisz, że to moja wina

mówisz, że ja czepiam się

czy to źle, że chcę być z tobą

czy to źle, że brakuje mi ciebie

czy to źle, że kocham cię?

tak łatwo jest ci odejść

powiedzieć ”nara”

odwrócić się…

20

Wyśniłam sobie ciebie

Na moje deszczowe dni

Miałeś mi być przyjacielem

Zostawiłeś pustkę i łzy

I już nie śnię o tobie nocami

Na jawie jesteś jak zły sen

Uciec przed tobą się nie da

Jesteś jak mój cień

A jednak teraz

Gdy ciebie nie ma

To słońca też brak

21

Chciałabym być człowiekiem

bo dobrze jest być człowiekiem

i dobrze jest człowiekowi

gdy człowiekiem jest

na przystanku tramwajowym

i gdy człowiek dostrzeże

w tłumie drugiego człowieka

i raźniej mu gdy nie musi sam

nosić miana ostatniego człowieka

że nie musi szczerzyć kłów

deptać głów

pędzić do przodu

po marchewkę na kiju

że może przystanąć

i dostrzec Boga

co stoi pośród

szarego tłumu

stada ludzi co widzą

czubek swojego nosa

i źdźbło w oku sąsiada

22

O ile łatwiej byłoby

Nie przejmować się niczym i nikim

Żyć samemu dla nikogo

Wracać do pustego domu gdzie nie czeka nikt

Nie czekać na żaden telefon

Nie musieć do nikogo dzwonić

Nie zależeć od nikogo i niczego

Nie pytać o zdanie i pozwolenie

Bo niby kogo i dlaczego

O ile smutniej byłoby

Jak się traci sens i cel

To dalsze życie też bezsensu

A mimo to nie wypada

Zniknąć na własne życzenie

Wypisać się z życia

To nie takie proste

Wyjść z siebie

Skończyć siebie

Zmienić siebie

Zabić siebie

O ile łatwiej byłoby

O ile smutniej byłoby

23

W otchłani ciemności nie ma co

Liczyć na promyk światła

Który cudownie mrok rozświetli

I wszystko co złe stanie się dobre

Bo nie ma co się oszukiwać

Czy w mroku czy w świetle

Zło będzie złem

A dobro dobrem

W świetle tylko łatwiej

Dostrzec prawdę

24

Nie będzie mnie już wtedy

Gdy będę ci potrzebna

Więc wybacz mi

Ale nie daję już rady

Nie będzie mnie już wtedy

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.