Andrzej Lebiedowicz

Wykorzystanie skanera 3 D w kryminalistyce

książka napisana z pomocą ai

© Andrzej Lebiedowicz, 2025

Poznaj przełomową publikację „Wykorzystanie skanera 3D w kryminalistyce” — kompleksowy przewodnik po cyfrowej dokumentacji miejsc zdarzeń. Książka ukazuje, jak technologia 3D rewolucjonizuje oględziny katastrof lotniczych, kolejowych, drogowych oraz ataków dronowych, zapewniając precyzję, szybkość i niezrównaną wartość dowodową.

ISBN 978-83-8431-447-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Wstęp

Współczesna kryminalistyka, jako nauka o mechanizmach przestępstwa, jego śladach oraz metodach ich ujawniania, zabezpieczania i interpretacji, znajduje się w stanie dynamicznej transformacji technologicznej. Przemiany te nie są jedynie konsekwencją rozwoju narzędzi technicznych, lecz także wynikiem głębokiej zmiany epistemologicznej w sposobie postrzegania miejsca zdarzenia, dowodu rzeczowego oraz roli eksperta w procesie dochodzeniowo-śledczym. W tym kontekście technologia skanowania trójwymiarowego jawi się nie jako chwilowa innowacja, lecz jako narzędzie redefiniujące granice poznania w kryminalistyce.

Skaner 3D, pierwotnie wykorzystywany w inżynierii odwrotnej, geodezji czy medycynie, wkroczył na grunt kryminalistyki z siłą, która wymusza rewizję dotychczasowych metod dokumentacji miejsca przestępstwa. Jego zastosowanie nie ogranicza się do prostego odwzorowania przestrzeni — stanowi ono próbę uchwycenia rzeczywistości w jej pełnym, geometrycznym wymiarze, z zachowaniem proporcji, perspektywy i kontekstu sytuacyjnego. W przeciwieństwie do fotografii czy szkicu, skanowanie 3D nie jest interpretacją — jest cyfrowym odciskiem przestrzeni, jej matematycznym zapisem, który może być analizowany, rekonstruowany i poddawany wielokrotnej weryfikacji.

W dobie cyfryzacji dowodów, rosnącej roli danych przestrzennych oraz konieczności ich archiwizacji w sposób umożliwiający późniejszą analizę, skaner 3D staje się nie tylko narzędziem technicznym, lecz także nośnikiem prawdy procesowej. Jego zastosowanie w praktyce kryminalistycznej wymaga jednak nie tylko znajomości zasad działania urządzenia, lecz także głębokiego zrozumienia jego miejsca w strukturze dowodowej, jego ograniczeń oraz potencjalnych pułapek interpretacyjnych.

Kryminalistyka nie jest nauką autonomiczną — jej skuteczność zależy od synergii z innymi dziedzinami: medycyną sądową, balistyką, antropologią, informatyką śledczą czy psychologią. Wprowadzenie skanera 3D do arsenału środków technicznych wymusza zatem nie tylko szkolenie operatorów, lecz także budowę wspólnego języka pomiędzy ekspertami różnych specjalności. Tylko wówczas możliwe jest pełne wykorzystanie potencjału tej technologii — nie jako gadżetu, lecz jako narzędzia poznawczego, które może rzucić nowe światło na mechanizm zdarzenia, trajektorię ruchu, rozkład śladów czy pozycję ciała ofiary.

W niniejszej monografii podjęto próbę kompleksowego ujęcia problematyki wykorzystania skanera 3D w kryminalistyce. Analiza obejmuje zarówno aspekty techniczne — związane z zasadą działania urządzenia, jego parametrami, dokładnością i sposobem przetwarzania danych — jak i kwestie metodologiczne, proceduralne oraz dowodowe. Szczególny nacisk położono na praktyczne zastosowania technologii w dokumentacji miejsca zdarzenia, rekonstrukcji przebiegu przestępstwa oraz analizie śladów biologicznych i mechanicznych.

Nie sposób pominąć również aspektu filozoficznego — skanowanie 3D zmienia bowiem sposób, w jaki postrzegamy miejsce przestępstwa. Z przestrzeni chaotycznej, pełnej niejednoznacznych śladów, staje się ono strukturą geometryczną, którą można analizować, mierzyć, porównywać i rekonstruować. Ta zmiana perspektywy niesie ze sobą zarówno korzyści, jak i zagrożenia — cyfrowa rekonstrukcja może bowiem prowadzić do nadinterpretacji, do traktowania modelu jako rzeczywistości, a nie jej odwzorowania. Dlatego też niezbędna jest refleksja nad granicami poznania, nad rolą eksperta jako interpretatora danych, a nie ich bezkrytycznego odczytywacza.

Wprowadzenie skanera 3D do praktyki kryminalistycznej rodzi również pytania natury prawnej. Czy dane pozyskane w ten sposób mają wartość dowodową? Jak należy je archiwizować, zabezpieczać przed manipulacją, udostępniać stronom postępowania? Czy rekonstrukcja cyfrowa może być traktowana jako dowód, czy jedynie jako pomocniczy materiał ilustracyjny? Odpowiedzi na te pytania nie są jednoznaczne — wymagają analizy przepisów prawa, orzecznictwa oraz praktyki śledczej.

Nie bez znaczenia pozostaje także aspekt etyczny. Technologia skanowania 3D, podobnie jak każda zaawansowana metoda analizy, może być wykorzystywana w sposób niezgodny z zasadami rzetelności procesowej. Manipulacja modelem, wybiórcze prezentowanie danych, pomijanie kontekstu — to wszystko może prowadzić do wypaczenia obrazu zdarzenia. Dlatego też niezbędne jest wypracowanie standardów pracy ze skanerem 3D, procedur weryfikacji danych oraz zasad ich prezentacji w toku postępowania.

W niniejszym opracowaniu przedstawiono również studia przypadków, w których technologia skanowania odegrała kluczową rolę w ustaleniu przebiegu zdarzenia. Analiza konkretnych spraw pozwala nie tylko zilustrować możliwości technologii, lecz także ukazać jej ograniczenia, błędy interpretacyjne oraz konieczność współpracy interdyscyplinarnej. Przykłady te stanowią punkt wyjścia do refleksji nad przyszłością kryminalistyki — nad tym, jak technologia może wspierać, ale też komplikować proces dochodzeniowy.

Skaner 3D nie jest narzędziem uniwersalnym — jego zastosowanie wymaga wiedzy, doświadczenia, krytycznego myślenia oraz świadomości epistemologicznej. Nie zastępuje on pracy technika kryminalistyki, lecz ją wspiera, uzupełnia, umożliwia weryfikację hipotez oraz rekonstrukcję zdarzeń w sposób, który wcześniej był niemożliwy. Jego wartość nie tkwi w samym urządzeniu, lecz w sposobie jego wykorzystania — w umiejętności zadawania właściwych pytań, interpretowania danych, dostrzegania zależności przestrzennych i czasowych.

Wstęp ten nie ma na celu wyczerpania tematu — stanowi jedynie zaproszenie do pogłębionej refleksji nad rolą technologii w kryminalistyce. W kolejnych rozdziałach podjęto próbę systematyzacji wiedzy, przedstawienia aktualnych trendów, omówienia procedur oraz wskazania kierunków dalszych badań. Monografia ta adresowana jest zarówno do praktyków — techników kryminalistyki, biegłych sądowych, funkcjonariuszy organów ścigania — jak i do teoretyków, badaczy, studentów oraz wszystkich zainteresowanych rozwojem metod poznania w służbie sprawiedliwości.

W obliczu rosnącej złożoności przestępstw, ich coraz bardziej wyrafinowanego charakteru oraz konieczności szybkiego i precyzyjnego działania, technologia skanowania 3D może okazać się nieocenionym wsparciem. Jednak jej skuteczność zależy od człowieka — od jego wiedzy, etyki, odpowiedzialności i umiejętności krytycznego myślenia. Dlatego też refleksja nad skanerem 3D w kryminalistyce jest nie tylko analizą technologiczną, lecz także próbą odpowiedzi na pytanie o granice poznania, o rolę technologii w procesie dochodzeniowym oraz o przyszłość pracy eksperta w erze cyfrowej.

Rozdział 1: Ontologia przestrzeni kryminalistycznej

Przestrzeń, w której dochodzi do zdarzenia kryminalnego, nie jest jedynie fizycznym tłem dla działań sprawcy i ofiary. Nie stanowi też neutralnego kontenera dla śladów, które pozostają po przebiegu zdarzenia. W ujęciu kryminalistycznym przestrzeń ta nabiera charakteru ontologicznego — staje się strukturą znaczeń, relacji, napięć i trajektorii, które wymagają nie tylko dokumentacji, lecz także interpretacji. Miejsce przestępstwa jest bowiem nie tylko lokalizacją, ale także dynamiczną sceną, na której rozgrywa się dramat ludzkich decyzji, impulsów, konfliktów i interakcji. Z tego względu jego analiza nie może ograniczać się do pomiarów geometrycznych — musi uwzględniać kontekst sytuacyjny, czasowy, psychologiczny i społeczny.

Tradycyjna kryminalistyka operowała na pojęciu miejsca zdarzenia jako zbioru punktów, w których zlokalizowano ślady. Fotografia, szkic, opis słowny — wszystkie te formy dokumentacji miały na celu uchwycenie fragmentów rzeczywistości, które mogły mieć znaczenie dowodowe. Jednakże taka fragmentaryczna perspektywa prowadziła często do utraty kontekstu, do pominięcia relacji przestrzennych pomiędzy śladami, do zatarcia dynamiki zdarzenia. W efekcie miejsce przestępstwa stawało się mozaiką niepowiązanych ze sobą elementów, które należało zrekonstruować na podstawie hipotez, intuicji i doświadczenia śledczego.

Wprowadzenie technologii skanowania trójwymiarowego zmienia ten paradygmat. Skaner 3D nie tylko rejestruje przestrzeń — on ją rekonstruuje, odwzorowuje w sposób matematyczny, umożliwiający analizę geometryczną, porównawczą i symulacyjną. Dzięki temu możliwe staje się uchwycenie nie tylko lokalizacji śladów, lecz także ich wzajemnych relacji, kąta padania, trajektorii, odległości, perspektywy. Przestrzeń kryminalistyczna przestaje być płaskim obrazem — staje się strukturą trójwymiarową, którą można badać, eksplorować, rekonstruować i interpretować.

Ontologia przestrzeni kryminalistycznej zakłada, że każdy element miejsca zdarzenia ma potencjalne znaczenie dowodowe — nie tylko ślady biologiczne, mechaniczne czy chemiczne, lecz także ułożenie przedmiotów, deformacje powierzchni, ślady kontaktu, zarysowania, odkształcenia. Każdy z tych elementów jest częścią narracji zdarzenia, jego materialnym śladem, który może zostać odczytany dzięki odpowiednim narzędziom analitycznym. Skaner 3D umożliwia właśnie takie odczytanie — nie jako interpretację, lecz jako rekonstrukcję, jako próbę przywrócenia przestrzeni do stanu z momentu zdarzenia.

W tym kontekście technik kryminalistyki staje się nie tylko dokumentalistą, lecz także analitykiem przestrzeni. Jego zadaniem nie jest już tylko zabezpieczenie śladów, lecz także uchwycenie ich kontekstu, relacji, dynamiki. Musi on rozumieć, że przestrzeń nie jest neutralna — że jej struktura może wpływać na przebieg zdarzenia, że ułożenie przedmiotów może determinować zachowanie sprawcy, że architektura miejsca może ograniczać lub umożliwiać określone działania. Dlatego też analiza przestrzeni wymaga nie tylko wiedzy technicznej, lecz także świadomości psychologicznej, socjologicznej i behawioralnej.

Skanowanie 3D pozwala również na wielokrotną analizę miejsca zdarzenia — na powrót do przestrzeni w dowolnym momencie, na weryfikację hipotez, na przeprowadzenie symulacji. Dzięki temu możliwe staje się nie tylko odtworzenie przebiegu zdarzenia, lecz także jego falsyfikacja — sprawdzenie, czy dana wersja wydarzeń jest zgodna z geometrią przestrzeni, z trajektorią ruchu, z rozkładem śladów. Taka możliwość zmienia sposób prowadzenia śledztwa — pozwala na bardziej precyzyjne formułowanie hipotez, na ich testowanie, na eliminowanie wersji niezgodnych z materiałem przestrzennym.

Ontologia przestrzeni kryminalistycznej zakłada również, że miejsce zdarzenia jest strukturą dynamiczną — że zmienia się w czasie, że podlega wpływom środowiskowym, że może zostać zniekształcone przez działania osób trzecich. Dlatego też dokumentacja musi być przeprowadzona jak najszybciej, z zachowaniem procedur zabezpieczających integralność danych. Skaner 3D, dzięki swojej szybkości i precyzji, umożliwia właśnie takie działanie — pozwala na uchwycenie przestrzeni w stanie możliwie najbliższym momentowi zdarzenia, zanim nastąpi jej degradacja, zatarcie lub manipulacja.

Warto również zauważyć, że przestrzeń kryminalistyczna nie kończy się na miejscu przestępstwa. Może ona obejmować również miejsca związane z działaniami sprawcy przed i po zdarzeniu — miejsca przygotowań, ucieczki, ukrycia dowodów. Skanowanie 3D może być stosowane także w tych lokalizacjach — pozwala na analizę śladów obecności, na rekonstrukcję działań, na identyfikację punktów kontaktu. Dzięki temu możliwe staje się zbudowanie pełnej mapy zdarzenia — nie tylko jego epicentrum, lecz także jego peryferii, jego kontekstu przestrzennego.

Ontologia przestrzeni kryminalistycznej wymaga również refleksji nad granicami poznania. Skaner 3D, mimo swojej precyzji, nie jest narzędziem absolutnym — jego dane wymagają interpretacji, ich jakość zależy od warunków skanowania, od ustawień urządzenia, od umiejętności operatora. Dlatego też niezbędna jest świadomość epistemologiczna — rozumienie, że rekonstrukcja przestrzeni jest zawsze przybliżeniem, że model cyfrowy nie jest rzeczywistością, lecz jej odwzorowaniem. Tylko taka świadomość pozwala na rzetelną analizę, na unikanie nadinterpretacji, na zachowanie obiektywizmu.

Wprowadzenie skanera 3D do kryminalistyki nie oznacza rezygnacji z innych metod dokumentacji — fotografia, opis słowny, szkic nadal mają swoje miejsce. Jednakże ich rola ulega zmianie — stają się one uzupełnieniem, ilustracją, kontekstem dla danych przestrzennych. Skanowanie 3D staje się natomiast podstawą — punktem wyjścia do analizy, do rekonstrukcji, do interpretacji. Taka zmiana wymaga nie tylko przeszkolenia technicznego, lecz także zmiany mentalnej — zrozumienia, że przestrzeń jest strukturą poznawczą, że jej analiza wymaga interdyscyplinarnego podejścia, że technologia jest narzędziem, a nie celem samym w sobie.

W niniejszym rozdziale podjęto próbę zarysowania nowego paradygmatu analizy miejsca zdarzenia — paradygmatu przestrzennego, geometrycznego, ontologicznego. W kolejnych częściach monografii przedstawione zostaną konkretne zastosowania skanera 3D, procedury jego wykorzystania, przykłady rekonstrukcji oraz refleksje nad jego wartością dowodową. Jednakże fundamentem tych rozważań jest właśnie ontologia przestrzeni — rozumienie, że miejsce przestępstwa jest strukturą znaczeń, że jego analiza wymaga nie tylko narzędzi, lecz także świadomości, wiedzy i odpowiedzialności.

Rozdział 2: Ewolucja metod dokumentacji miejsca przestępstwa

Dokumentacja miejsca przestępstwa stanowi jeden z fundamentów pracy kryminalistycznej. Jest to proces, który nie tylko umożliwia zabezpieczenie śladów, lecz także pozwala na rekonstrukcję przebiegu zdarzenia, weryfikację hipotez śledczych oraz prezentację materiału dowodowego w toku postępowania karnego. W ciągu ostatnich dekad metody dokumentacyjne przeszły istotną ewolucję — od prostych szkiców wykonywanych ręcznie, przez fotografię analogową, aż po zaawansowane technologie cyfrowe, w tym skanowanie trójwymiarowe. Każdy z tych etapów wiązał się z określonymi możliwościami, ograniczeniami oraz wymaganiami technicznymi i poznawczymi.

Początki dokumentacji kryminalistycznej sięgają XIX wieku, kiedy to technicy kryminalistyki posługiwali się głównie szkicem i opisem słownym. Miejsce zdarzenia było odwzorowywane na papierze milimetrowym, z zaznaczeniem pozycji śladów, przedmiotów, ciał oraz elementów infrastruktury. Tego rodzaju dokumentacja miała charakter subiektywny — zależała od umiejętności rysunkowych technika, jego spostrzegawczości, doświadczenia oraz interpretacji sytuacyjnej. Choć stanowiła istotny materiał pomocniczy, jej wartość dowodowa była ograniczona — nie pozwalała na precyzyjne pomiary, nie oddawała perspektywy ani głębi przestrzeni, nie umożliwiała rekonstrukcji zdarzenia w sposób obiektywny.

Wraz z rozwojem fotografii analogowej nastąpił przełom w sposobie dokumentowania miejsca przestępstwa. Zdjęcia pozwalały na uchwycenie rzeczywistego wyglądu przestrzeni, śladów, pozycji ciał i przedmiotów. Fotografia stała się podstawowym narzędziem dokumentacyjnym, wykorzystywanym zarówno w terenie, jak i w laboratorium. Jednakże również ona miała swoje ograniczenia — była dwuwymiarowa, nie oddawała proporcji przestrzennych, wymagała odpowiedniego oświetlenia, kąta ujęcia, a jej interpretacja zależała od kontekstu sytuacyjnego. Co więcej, zdjęcia wykonywane w różnych momentach mogły przedstawiać zmienione układy przestrzenne, co utrudniało rekonstrukcję zdarzenia.

Kolejnym etapem ewolucji było wprowadzenie fotografii cyfrowej oraz narzędzi do obróbki graficznej. Technicy kryminalistyki zyskali możliwość wykonywania zdjęć w wysokiej rozdzielczości, ich edycji, powiększania, analizy kolorystycznej oraz archiwizacji w formie cyfrowej. Pojawiły się również programy do tworzenia planów miejsca zdarzenia, modele 2D, animacje oraz wizualizacje komputerowe. Dokumentacja zaczęła nabierać charakteru multimedialnego — łączono zdjęcia, opisy, szkice, nagrania wideo oraz dane z innych źródeł. Jednakże mimo tych udoskonaleń, nadal pozostawała ona ograniczona do płaskiego odwzorowania przestrzeni, bez możliwości pełnej rekonstrukcji geometrycznej.

W tym kontekście pojawienie się technologii skanowania trójwymiarowego stanowiło jakościową zmianę w sposobie dokumentowania miejsca przestępstwa. Skaner 3D pozwala na uchwycenie przestrzeni w jej rzeczywistym kształcie, z zachowaniem proporcji, perspektywy, głębi oraz relacji pomiędzy obiektami. Dzięki temu możliwe jest nie tylko odwzorowanie miejsca zdarzenia, lecz także jego rekonstrukcja, analiza geometryczna, pomiar odległości, kąta, trajektorii oraz symulacja przebiegu zdarzenia. Technologia ta eliminuje subiektywność dokumentacji — dane są pozyskiwane automatycznie, w sposób powtarzalny, z możliwością ich archiwizacji i późniejszej analizy.

Skanowanie 3D zmienia również sposób pracy technika kryminalistyki. Zamiast wykonywać dziesiątki zdjęć, szkiców i pomiarów, może on zeskanować całą przestrzeń w ciągu kilku minut, uzyskując pełny model miejsca zdarzenia. Taki model może być następnie analizowany w laboratorium, udostępniany biegłym, prezentowany w sądzie, a nawet wykorzystywany w szkoleniach i rekonstrukcjach eksperymentalnych. Co więcej, skanowanie pozwala na uchwycenie detali, które mogłyby zostać pominięte w tradycyjnej dokumentacji — drobnych śladów, deformacji powierzchni, ułożenia przedmiotów, śladów kontaktu.

Ewolucja metod dokumentacyjnych wiąże się również ze zmianą roli dokumentacji w procesie dowodowym. W przeszłości dokumentacja była jedynie pomocą dla technika — służyła do zapamiętania układu przestrzennego, do sporządzenia protokołu, do przygotowania opinii. Obecnie staje się ona samodzielnym materiałem dowodowym — może być analizowana przez biegłych, porównywana z innymi danymi, wykorzystywana w rekonstrukcji zdarzenia. Skanowanie 3D pozwala na stworzenie cyfrowego dowodu — modelu, który może być poddawany analizie geometrycznej, porównawczej, symulacyjnej, bez konieczności powrotu na miejsce zdarzenia.

Warto również zauważyć, że ewolucja dokumentacji miejsca przestępstwa nie jest procesem jednokierunkowym. Wprowadzenie nowych technologii nie oznacza rezygnacji z metod tradycyjnych — fotografia, szkic, opis słowny nadal mają swoje miejsce, zwłaszcza w sytuacjach, gdy skanowanie jest niemożliwe lub niewystarczające. Jednakże ich rola ulega zmianie — stają się one uzupełnieniem, ilustracją, kontekstem dla danych przestrzennych. Skanowanie 3D staje się natomiast podstawą — punktem wyjścia do analizy, do rekonstrukcji, do interpretacji.

Ewolucja metod dokumentacyjnych wiąże się również z koniecznością zmiany procedur operacyjnych. Wprowadzenie skanera 3D wymaga przeszkolenia techników, opracowania standardów pracy, procedur zabezpieczania danych, zasad archiwizacji oraz metod prezentacji wyników. Konieczne jest również wypracowanie wspólnego języka pomiędzy ekspertami różnych dziedzin — technikami kryminalistyki, informatykami, biegłymi sądowymi, prokuratorami i sędziami. Tylko wówczas możliwe jest pełne wykorzystanie potencjału technologii — nie jako gadżetu, lecz jako narzędzia poznawczego, które może rzucić nowe światło na przebieg zdarzenia.

Wprowadzenie skanowania 3D do dokumentacji miejsca przestępstwa rodzi również pytania natury prawnej. Czy dane pozyskane w ten sposób mają wartość dowodową? Jak należy je archiwizować, zabezpieczać przed manipulacją, udostępniać stronom postępowania? Czy rekonstrukcja cyfrowa może być traktowana jako dowód, czy jedynie jako pomocniczy materiał ilustracyjny? Odpowiedzi na te pytania wymagają analizy przepisów prawa, orzecznictwa oraz praktyki śledczej. Konieczne jest również wypracowanie standardów prezentacji danych w toku postępowania — tak, aby były one zrozumiałe, wiarygodne i zgodne z zasadami rzetelności procesowej.

Ewolucja dokumentacji miejsca przestępstwa to nie tylko zmiana narzędzi — to zmiana sposobu myślenia, percepcji, interpretacji. Przestrzeń przestaje być tłem — staje się strukturą poznawczą, którą można analizować, badać, rekonstruować. Dokumentacja przestaje być zapisem — staje się modelem, który może być poddawany symulacji, weryfikacji, porównaniu. Technik kryminalistyki przestaje być jedynie rejestratorem faktów. Wraz z rozwojem technologii dokumentacyjnych, jego rola ewoluuje w kierunku analityka przestrzeni, specjalisty od rekonstrukcji zdarzeń, a niekiedy wręcz cyfrowego architekta przeszłości. Wymaga to nie tylko biegłości technicznej, lecz także głębokiego zrozumienia mechanizmów przestępstwa, dynamiki ludzkiego zachowania oraz zasad interpretacji danych przestrzennych.

W tym kontekście nie sposób pominąć również roli edukacji i przygotowania zawodowego. Wprowadzenie skanowania 3D do praktyki kryminalistycznej wymusza zmianę programów szkoleniowych, aktualizację podręczników, opracowanie nowych standardów pracy oraz wdrożenie systemów certyfikacji kompetencji. Technik kryminalistyki musi znać nie tylko zasady działania urządzenia, lecz także potrafić ocenić jakość danych, rozpoznać błędy pomiarowe, zidentyfikować artefakty oraz przeprowadzić analizę geometryczną w kontekście śledczym. Tylko wówczas możliwe jest pełne wykorzystanie potencjału technologii, bez ryzyka błędów interpretacyjnych czy nadużyć procesowych.

Ewolucja metod dokumentacyjnych to także zmiana w sposobie prezentacji materiału dowodowego. Tradycyjna dokumentacja — zdjęcia, szkice, opisy — była trudna do interpretacji przez osoby niezwiązane z kryminalistyką. Skanowanie 3D pozwala na stworzenie modeli, które mogą być prezentowane w sposób interaktywny, z możliwością zmiany perspektywy, powiększenia detali, przeprowadzenia symulacji. Dzięki temu możliwe jest lepsze zrozumienie przebiegu zdarzenia przez prokuratora, obrońcę, sędziego czy ławników. Technologia ta zwiększa przejrzystość procesu dowodowego, ułatwia komunikację pomiędzy ekspertami a uczestnikami postępowania oraz pozwala na bardziej świadome podejmowanie decyzji procesowych.

Nie można jednak zapominać o zagrożeniach związanych z nadmiernym zaufaniem do technologii. Skanowanie 3D, mimo swojej precyzji, nie jest wolne od błędów — może generować artefakty, zniekształcenia, pomijać elementy niewidoczne dla lasera, a jego interpretacja zależy od ustawień, warunków środowiskowych oraz kompetencji operatora. Dlatego też niezbędna jest krytyczna refleksja nad granicami poznania, nad rolą technologii jako narzędzia wspomagającego, a nie zastępującego ludzką analizę. Dokumentacja cyfrowa musi być traktowana jako element szerszego procesu poznawczego — jako materiał, który wymaga interpretacji, weryfikacji, konfrontacji z innymi źródłami dowodowymi.

Podsumowując, ewolucja metod dokumentacji miejsca przestępstwa odzwierciedla szerszy proces transformacji kryminalistyki — od nauki empirycznej, opartej na obserwacji i doświadczeniu, do nauki analitycznej, wspomaganej przez technologie cyfrowe, modele geometryczne i narzędzia symulacyjne. Skanowanie 3D nie jest jedynie kolejnym etapem tej ewolucji — jest punktem zwrotnym, który zmienia sposób postrzegania przestrzeni, śladów, dowodów oraz roli eksperta. W kolejnych rozdziałach monografii zostaną przedstawione konkretne procedury wykorzystania skanera 3D, jego zastosowania w analizie śladów, rekonstrukcji zdarzeń oraz ocenie wartości dowodowej danych przestrzennych. Jednakże fundamentem tych rozważań pozostaje właśnie dokumentacja — jako proces poznawczy, jako narzędzie analizy, jako świadectwo zdarzenia, które wymaga nie tylko technologii, lecz także wiedzy, etyki i odpowiedzialności.

Rozdział 3: Zasady działania skanera 3D w ujęciu kryminalistycznym

Technologia skanowania trójwymiarowego, choć wywodząca się z obszarów inżynierii odwrotnej, geodezji i przemysłu, znalazła swoje miejsce w kryminalistyce jako narzędzie dokumentacji, analizy i rekonstrukcji przestrzeni miejsca zdarzenia. Jej zastosowanie w praktyce śledczej wymaga jednak nie tylko znajomości funkcjonalności urządzenia, lecz także głębokiego zrozumienia zasad jego działania, ograniczeń technicznych oraz implikacji poznawczych wynikających z charakteru pozyskiwanych danych. W niniejszym rozdziale podjęto próbę systematycznego omówienia mechanizmów operacyjnych skanera 3D w kontekście kryminalistycznym, z uwzględnieniem specyfiki pracy terenowej, wymagań dowodowych oraz standardów analitycznych.

Skaner 3D, w swojej podstawowej formie, jest urządzeniem rejestrującym geometrię przestrzeni poprzez pomiar odległości między punktem odniesienia (najczęściej głowicą skanującą) a powierzchnią obiektu. Pomiar ten odbywa się za pomocą wiązki laserowej lub światła strukturalnego, które odbijając się od powierzchni, wraca do czujnika, umożliwiając obliczenie współrzędnych punktu w przestrzeni trójwymiarowej. Efektem działania skanera jest tzw. chmura punktów — zbiór milionów punktów opisujących kształt, wielkość i położenie obiektów w przestrzeni. Chmura ta może być następnie przetwarzana, filtrowana, segmentowana i konwertowana do formy siatki trójkątów (mesh), umożliwiającej wizualizację i analizę geometryczną.

W kontekście kryminalistyki kluczowe znaczenie ma nie tylko dokładność pomiaru, lecz także jego rozdzielczość, zasięg, odporność na warunki środowiskowe oraz możliwość integracji z innymi źródłami danych. Skaner wykorzystywany w dokumentacji miejsca przestępstwa musi być w stanie pracować w warunkach terenowych — przy zmiennym oświetleniu, obecności przeszkód, nierównym podłożu, a niekiedy również w obecności substancji biologicznych, płynów ustrojowych czy śladów mechanicznych. Dlatego też wybór urządzenia oraz jego konfiguracja muszą być dostosowane do specyfiki zdarzenia, rodzaju przestrzeni oraz oczekiwanej precyzji rekonstrukcji.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.