Katarzyna Lisowska

Kartoteka Jula Słowackiego

Dramat w jednej scenie

© Katarzyna Lisowska, 2016

Utwór zawiera przekształcone obrazy, fakty, przestrzenie czasowe, nie tylko językowo bywa połączeniem nie tym, który nakazuje poprawność. To emocjonalny wstrząs bez przypadków, jaki przeżywa się pod wpływem doświadczenia, które wiodło Słowackiego na barykady mistycyzmu. Żaden brak przecinka nie jest bez przyczyny. Realizm z podwójnym dnem, groteska z podwójnym dnem, życie z podwójnym…

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Scena ta sama — umierania.

Słowacki znowu siedzi na parapecie, udaje, że myje okna,

a a a patrzy w koty przybłędy włóczące się po blokach, które

są jak pudła maków baraków rozsypane po obszarze

odruconym.

Idealne dostosowanie przestrzeni destrukcji do życia.

Widoczna jest od razu zapaść.

Słowacki znowu umiera, wydanie trzynaste.

Wychodzi wreszcie z „Wnętrza” i idzie do wnętrza sklepu

po bułki i piwo. Jest noc, kiedy Słowacki idzie.

Emocjonalność kobiety, rozum dziecka,

siła starca, krzepkość wódki.

Siła dziecka, siła starca,

głupota mężczyzna.

Słowacki jest znowu kobietą, wygląda przez okno i woła

„Ave rozpacz,

osiągnąłem dno jestestwa”.

Mickiewicz pisze wizjonerską

przekładnie swojego życia,

a ja jeszcze tkwię w oświeceniowym absurdzie

rzeczywistości. Mickiewicz już stoi na górze, dotyka

Darmowy fragment