Andrzej Lebiedowicz

Profiler na miejscu zbrodni

książka napisana z pomocą AI

© Andrzej Lebiedowicz, 2026

„Profiler na miejscu zbrodni” to fascynująca książka naukowa, która odsłania kulisy pracy profilerów kryminalnych. Autor w przystępny sposób wyjaśnia, jak analizuje się ślady, zachowania sprawców i kontekst zbrodni, by stworzyć ich psychologiczny profil. To pozycja dla studentów, pasjonatów kryminalistyki oraz wszystkich zainteresowanych ludzką psychiką. Rzetelna wiedza, przykłady z praktyki i nowoczesne metody analizy czynią tę książkę wyjątkową i niezwykle wartościową.

ISBN 978-83-8455-050-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Wstęp

Profilowanie kryminalne stanowi jedno z najbardziej interdyscyplinarnych i jednocześnie najbardziej dyskutowanych narzędzi współczesnej praktyki śledczej. Łączy w sobie dorobek kryminologii, psychologii sądowej, kryminalistyki, nauk o bezpieczeństwie, socjologii dewiacji[1] oraz elementy analizy danych. Jego istotą jest rekonstrukcja prawdopodobnych cech sprawcy przestępstwa na podstawie analizy zachowań ujawnionych w toku zdarzenia, charakterystyki ofiary oraz kontekstu sytuacyjnego. Wbrew uproszczonym wyobrażeniom funkcjonującym w kulturze popularnej, profilowanie nie jest intuicyjną „sztuką odgadywania”, lecz procesem analitycznym opartym na określonych założeniach teoretycznych, metodologii badawczej oraz doświadczeniu praktycznym.

Współczesne systemy ścigania przestępstw funkcjonują w warunkach rosnącej złożoności zjawisk kryminalnych. Globalizacja, rozwój technologii informacyjnych, mobilność społeczna oraz dynamiczne przemiany kulturowe generują nowe formy przestępczości, w tym przestępczość transgraniczną i cyberprzestępczość. Jednocześnie tradycyjne kategorie przestępstw, takie jak zabójstwa, przestępstwa seksualne czy terroryzm, przybierają coraz bardziej zróżnicowane formy. W tych realiach organy ścigania poszukują narzędzi umożliwiających efektywniejsze zawężanie kręgu podejrzanych, racjonalizację działań operacyjnych[2] oraz lepsze rozumienie motywacji sprawców. Profilowanie kryminalne wpisuje się w tę potrzebę jako metoda wspierająca proces decyzyjny w toku postępowania przygotowawczego.

Geneza profilowania kryminalnego sięga XIX — wiecznych prób typologizacji sprawców przestępstw[3], podejmowanych przez przedstawicieli nurtu pozytywistycznego w kryminologii[4]. Koncepcje C. Lombroso[5], mimo że współcześnie poddawane krytyce, zapoczątkowały myślenie o związku między cechami jednostki, a jej zachowaniami przestępczymi. W XX wieku rozwój psychologii osobowości, teorii uczenia się społecznego, teorii kontroli społecznej oraz badań nad agresją umożliwił bardziej zniuansowane spojrzenie na etiologię przestępczości. Szczególne znaczenie dla rozwoju współczesnego profilowania miały badania nad przestępcami seryjnymi prowadzone w Stanach Zjednoczonych w latach 70. XX wieku, które doprowadziły do wypracowania pierwszych systematycznych modeli analizy behawioralnej[6].

Należy jednak podkreślić, że profilowanie kryminalne nie stanowi jednolitej, uniwersalnej metody. W literaturze przedmiotu wyróżnia się różne podejścia, m.in. podejście kliniczne, oparte na doświadczeniu i intuicji eksperta, podejście statystyczne (actuarial), wykorzystujące analizy porównawcze dużych zbiorów danych, a także podejście geograficzne, koncentrujące się na przestrzennych wzorcach zachowań sprawcy. Każde z tych podejść opiera się na odmiennych założeniach epistemologicznych i metodologicznych, a ich skuteczność zależy od jakości dostępnych danych oraz kompetencji zespołu analitycznego.

W praktyce śledczej profilowanie pełni funkcję pomocniczą. Nie zastępuje ono klasycznych czynności dowodowych ani nie stanowi samoistnego środka dowodowego w rozumieniu prawa procesowego. Jego zadaniem jest formułowanie hipotez dotyczących cech sprawcy — takich jak wiek, płeć, poziom wykształcenia, sytuacja zawodowa, cechy osobowości czy potencjalne zaburzenia psychiczne — które mogą ukierunkować dalsze działania operacyjne. W tym sensie profil kryminalny jest narzędziem heurystycznym[7], wspomagającym proces dochodzeniowy poprzez redukcję niepewności poznawczej.

Jednym z kluczowych założeń profilowania jest teza o względnej spójności zachowania sprawcy. Zakłada się, że działania podejmowane w trakcie popełniania przestępstwa odzwierciedlają określone cechy osobowości, preferencje oraz wzorce funkcjonowania w innych sferach życia. Analiza miejsca zdarzenia, sposobu działania (modus operandi) oraz ewentualnych elementów symbolicznych (tzw. podpisu sprawcy) pozwala na rekonstrukcję struktury motywacyjnej i emocjonalnej sprawcy. W praktyce oznacza to konieczność szczegółowej analizy zarówno śladów materialnych, jak i behawioralnych.

Istotnym komponentem profilowania jest również analiza wiktymologiczna, czyli badanie cech i zachowań ofiary w kontekście relacji ze sprawcą. Wybór ofiary rzadko ma charakter całkowicie przypadkowy; często odzwierciedla określone preferencje, fantazje bądź konflikty sprawcy. Zrozumienie tych zależności umożliwia formułowanie bardziej precyzyjnych hipotez dotyczących charakteru relacji między sprawcą, a ofiarą, a tym samym zawężenie kręgu podejrzanych.

Rozwój technologii informatycznych w ostatnich dekadach znacząco wpłynął na praktykę profilowania. Analiza dużych zbiorów danych, systemy informacji geograficznej (GIS), algorytmy uczenia maszynowego[8] oraz narzędzia do analizy sieci powiązań umożliwiają identyfikację wzorców niedostrzegalnych w tradycyjnej analizie jakościowej. Jednocześnie pojawiają się pytania dotyczące transparentności algorytmów, ryzyka automatyzacji uprzedzeń oraz odpowiedzialności za decyzje podejmowane na podstawie modeli predykcyjnych[9]. W tym kontekście profilowanie kryminalne staje się obszarem, w którym konieczne jest łączenie wiedzy technicznej z refleksją etyczną i prawną.

Efekt CSI (CSI effect) stanowi pojęcie wywodzące się z dyskursu kryminologicznego i prawniczego, odnoszące się do wpływu popularnych seriali kryminalnych na percepcję funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, w szczególności w zakresie dowodów naukowych i metod śledczych. Termin ten został ukuty w związku z ogromną popularnością serialu CSI: Crime Scene Investigation, który od początku XXI wieku kreował obraz śledztwa jako procesu niemal w pełni zdominowanego przez zaawansowane technologie kryminalistyczne, szybkie analizy laboratoryjne oraz jednoznaczne, spektakularne rezultaty ekspertyz. W kontekście profilowania kryminalnego efekt CSI oznacza przede wszystkim wzrost społecznych oczekiwań wobec precyzji, nieomylności i natychmiastowości analiz behawioralnych, a także przekonanie o ich quasi — naukowej pewności.

W literaturze przedmiotu wskazuje się, że efekt CSI może oddziaływać zarówno na ławników, jak i na funkcjonariuszy organów ścigania. W odniesieniu do procesu karnego zakłada się, iż odbiorcy treści medialnych zaczynają oczekiwać przedstawienia w każdej sprawie materialnych, laboratoryjnie potwierdzonych dowodów o wysokiej mocy diagnostycznej. Brak takich dowodów może być interpretowany jako niedostatki postępowania dowodowego, nawet jeżeli materiał poszlakowy lub zeznania świadków mają istotną wartość probacyjną. Analogicznie w obszarze profilowania kryminalnego pojawia się tendencja do traktowania profilu sprawcy jako narzędzia o charakterze niemal deterministycznym, podczas gdy w rzeczywistości ma on status hipotezy heurystycznej, wymagającej empirycznej weryfikacji.

Profilowanie kryminalne, rozumiane jako proces rekonstrukcji cech psychologicznych i społecznych nieznanego sprawcy na podstawie analizy miejsca zdarzenia, wiktymologii oraz dynamiki czynu, w przekazach medialnych bywa przedstawiane jako intelektualna dedukcja prowadząca do jednoznacznego wskazania konkretnej osoby. Tymczasem w praktyce śledczej profil stanowi jedynie element wspomagający proces decyzyjny, ukierunkowujący czynności operacyjne i zawężający krąg podejrzanych. Efekt CSI może zatem generować nierealistyczne oczekiwania wobec skuteczności analiz behawioralnych, a także prowadzić do nadmiernej wiary w ich trafność prognostyczną.

Szczególne znaczenie dla społecznej percepcji profilowania kryminalnego miał również serial Mindhunter, wyprodukowany przez platformę Netflix, inspirowany działalnością Behavioral Science Unit FBI w latach siedemdziesiątych XX wieku. Produkcja ta, oparta na publikacjach Johna E. Douglasa i Marka Olshakera, przedstawia genezę systematycznych badań nad sprawcami zabójstw seryjnych oraz proces wyodrębniania kategorii „serial killer”.

W przeciwieństwie do dynamicznych i technologicznie przesyconych narracji typu CSI, Mindhunter koncentruje się na dialogu, analizie psychologicznej oraz żmudnym procesie gromadzenia danych empirycznych poprzez wywiady z osadzonymi sprawcami.

Fenomen Mindhuntera polega na wprowadzeniu do kultury popularnej bardziej refleksyjnego, quasi — akademickiego obrazu profilowania, w którym kluczową rolę odgrywa metodologia badań jakościowych, analiza narracji oraz konceptualizacja wzorców zachowań przestępczych. Serial ukazuje napięcie między intuicyjnym podejściem śledczych, a potrzebą empirycznej walidacji hipotez, co przybliża widzowi realne dylematy epistemologiczne towarzyszące analizie behawioralnej. Jednocześnie jednak narracja ta wzmacnia mit wyjątkowej przenikliwości profilera, zdolnego do penetracji psychiki sprawcy poprzez pogłębioną rozmowę.

W kontekście efektu CSI Mindhunter może być interpretowany ambiwalentnie. Z jednej strony demistyfikuje on pewne aspekty pracy śledczej, ukazując jej ograniczenia, konflikty instytucjonalne oraz eksperymentalny charakter wczesnych badań nad seryjnymi zabójcami. Z drugiej strony utrwala przekonanie, że dogłębna analiza psychologiczna jest w stanie dostarczyć niemal kluczowych informacji prowadzących do zrozumienia i przewidywania zachowań przestępczych. W konsekwencji w świadomości społecznej profilowanie bywa postrzegane jako narzędzie o wysokim stopniu trafności, podczas gdy badania empiryczne wskazują na zróżnicowaną skuteczność profili oraz trudności metodologiczne w ich jednoznacznej ewaluacji.

Efekt CSI w odniesieniu do Mindhuntera przejawia się także w rosnącym zainteresowaniu opinii publicznej psychologią sprawców, etiologią przemocy oraz kategorią „zabójcy seryjnego” jako odrębnego typu osobowościowego. Zjawisko to ma wymiar kulturowy i epistemologiczny: przestępstwo przestaje być postrzegane wyłącznie jako naruszenie normy prawnej, a staje się przedmiotem analizy psychodynamicznej i społecznej. Jednocześnie istnieje ryzyko nadmiernej personalizacji i patologizacji przestępczości, co może prowadzić do uproszczonych wyjaśnień złożonych zjawisk kryminalnych.

W perspektywie nauk o bezpieczeństwie efekt CSI oraz fenomen Mindhuntera wymagają krytycznej refleksji. Popularne narracje medialne kształtują bowiem oczekiwania społeczne wobec organów ścigania, wpływają na sposób postrzegania dowodów oraz mogą oddziaływać na samych praktyków, internalizujących medialne wzorce profesjonalizmu.

Z tego względu istotne jest podkreślanie, że profilowanie kryminalne ma charakter probabilistyczny, opiera się na analizie wzorców i danych empirycznych, a jego rezultaty powinny być traktowane jako hipotezy robocze, a nie kategoryczne rozstrzygnięcia.

Efekt CSI oraz fenomen serialu Mindhunter stanowią istotne elementy współczesnego kontekstu kulturowego, w którym funkcjonuje profilowanie kryminalne. Kształtują one zarówno społeczne imaginarium dotyczące przestępczości, jak i oczekiwania wobec skuteczności analiz behawioralnych. Dla nauki i praktyki śledczej kluczowe pozostaje zachowanie metodologicznej ostrożności, krytycyzmu poznawczego oraz świadomości ograniczeń, jakie inherentnie towarzyszą próbom rekonstrukcji psychiki nieznanego sprawcy na podstawie fragmentarycznych danych empirycznych.

Nie można pominąć kontrowersji związanych z oceną skuteczności profilowania. Badania empiryczne wskazują na zróżnicowaną trafność formułowanych profili, zależną od rodzaju przestępstwa, dostępności danych oraz doświadczenia profilera. Krytycy podnoszą zarzut braku jednoznacznych standardów metodologicznych oraz ryzyka nadinterpretacji danych. Z drugiej strony praktycy podkreślają wartość profilowania jako narzędzia organizującego wiedzę o sprawie i wspierającego proces myślowy zespołu śledczego. Wydaje się, że właściwe rozumienie roli profilowania wymaga odejścia od skrajnych ocen — zarówno bezkrytycznego entuzjazmu, jak i całkowitej negacji jego użyteczności.

Celem niniejszej publikacji jest przedstawienie profilowania kryminalnego jako narzędzia osadzonego w realiach praktyki śledczej, poddanego analizie zarówno z perspektywy teoretycznej, jak i empirycznej. Autor podejmuje próbę systematyzacji pojęć, uporządkowania metod oraz wskazania granic zastosowania profilowania w postępowaniu karnym. Szczególny nacisk położono na relację między analizą behawioralną, a klasycznymi metodami kryminalistycznymi, a także na konieczność interdyscyplinarnej współpracy w ramach zespołów śledczych.

Struktura książki odzwierciedla przyjęte założenia badawcze. W pierwszych rozdziałach omówiono genezę oraz podstawy teoretyczne profilowania, ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji psychologicznych i kryminologicznych wyjaśniających zachowania przestępcze. Następnie przedstawiono metodologię konstruowania profilu, obejmującą analizę miejsca zdarzenia, rekonstrukcję przebiegu przestępstwa oraz proces formułowania hipotez. Kolejne części pracy koncentrują się na zastosowaniach praktycznych, w tym profilowaniu wybranych kategorii przestępstw oraz integracji analizy behawioralnej z dowodami materialnymi.

Ważnym elementem niniejszego opracowania jest refleksja nad aspektami prawnymi i etycznymi profilowania. W państwie prawa wszelkie działania organów ścigania muszą być podejmowane w granicach obowiązujących norm prawnych oraz z poszanowaniem praw i wolności jednostki. Profilowanie, zwłaszcza w ujęciu predykcyjnym, może rodzić ryzyko stygmatyzacji oraz naruszenia zasady domniemania niewinności. Dlatego też konieczne jest wypracowanie jasnych standardów stosowania tej metody oraz mechanizmów kontroli jej wykorzystania.

W kontekście polskiego systemu prawnego i instytucjonalnego profilowanie kryminalne znajduje się w fazie stopniowej profesjonalizacji. Coraz częściej powoływane są wyspecjalizowane zespoły analityczne, a szkolenia z zakresu analizy behawioralnej stają się elementem kształcenia funkcjonariuszy. Jednocześnie brakuje kompleksowych opracowań łączących teorię z doświadczeniami praktyki krajowej. Niniejsza książka stanowi próbę wypełnienia tej luki poprzez przedstawienie profilowania jako procesu zintegrowanego z realiami pracy śledczej.

Z perspektywy metodologicznej przyjęto podejście analityczno-syntetyczne, oparte na krytycznej analizie literatury przedmiotu, aktów prawnych oraz dostępnych badań empirycznych. Uwzględniono zarówno dorobek anglosaskiej tradycji badań nad profilowaniem, jak i osiągnięcia europejskich ośrodków naukowych. W pracy wykorzystano również wnioski płynące z analiz studiów przypadków, które pozwalają na ilustrację praktycznych aspektów konstruowania profilu.

Profilowanie kryminalne nie jest panaceum na złożoność współczesnej przestępczości. Jego wartość polega na wspieraniu racjonalnego procesu decyzyjnego poprzez integrację danych rozproszonych w toku postępowania. Wymaga ono jednak wysokich kompetencji analitycznych, świadomości ograniczeń poznawczych oraz umiejętności pracy zespołowej.

W tym sensie profilowanie stanowi nie tylko technikę analityczną, lecz także element kultury organizacyjnej instytucji odpowiedzialnych za bezpieczeństwo publiczne.

W obliczu dynamicznych przemian społecznych i technologicznych przyszłość profilowania będzie w dużej mierze zależała od zdolności do adaptacji oraz integracji z nowymi narzędziami analitycznymi. Rozwój sztucznej inteligencji, analiza predykcyjna czy modelowanie zachowań w środowisku cyfrowym otwierają nowe możliwości, ale jednocześnie generują nowe wyzwania etyczne i prawne. Konieczne staje się zatem prowadzenie dalszych badań empirycznych nad trafnością i użytecznością poszczególnych metod profilowania.

Niniejszy wstęp ma na celu nie tylko wprowadzenie czytelnika w problematykę książki, lecz także zarysowanie szerszego kontekstu teoretycznego i praktycznego, w którym funkcjonuje profilowanie kryminalne. Przedstawione rozważania wskazują, że skuteczność tej metody zależy od jej właściwego umiejscowienia w strukturze postępowania karnego — jako narzędzia wspomagającego, a nie zastępującego klasyczne czynności dowodowe. Tylko takie podejście pozwala na zachowanie równowagi między efektywnością ścigania przestępstw, a ochroną praw jednostki.

Książka adresowana jest do funkcjonariuszy organów ścigania, prokuratorów, biegłych sądowych, psychologów, studentów kierunków prawniczych i bezpieczeństwa wewnętrznego, a także wszystkich badaczy zainteresowanych problematyką analizy zachowań przestępczych. Autor wyraża nadzieję, że przedstawione treści przyczynią się do pogłębienia refleksji nad rolą profilowania w praktyce śledczej oraz do dalszego rozwoju tej dziedziny w oparciu o rzetelne podstawy naukowe.

Profilowanie kryminalne w praktyce śledczej wymaga bowiem nie tylko wiedzy specjalistycznej, lecz także krytycznego myślenia i świadomości metodologicznej. Dopiero połączenie tych elementów pozwala traktować je jako narzędzie odpowiedzialne, proporcjonalne i efektywne. W tym duchu skonstruowano niniejszą publikację — jako próbę integracji teorii i praktyki, refleksji naukowej i doświadczenia operacyjnego, tradycyjnych metod analizy i nowoczesnych technologii.

Wprowadzenie do zagadnień omawianych w kolejnych rozdziałach stanowi zaproszenie do pogłębionej analizy roli, jaką profilowanie kryminalne może i powinno odgrywać w systemie wymiaru sprawiedliwości. Zrozumienie jego potencjału oraz ograniczeń jest warunkiem odpowiedzialnego stosowania tej metody w służbie bezpieczeństwa publicznego.

[1] Socjologia dewiacji stanowi wyspecjalizowany obszar badań socjologicznych, którego przedmiotem analizy są zachowania, normy oraz procesy społeczne związane z naruszaniem obowiązujących standardów kulturowych i regulatywnych. W ujęciu klasycznym dewiacja definiowana jest jako odstępstwo od norm społecznych, przy czym kluczowe znaczenie ma relatywność normatywna — to, co w jednym kontekście społecznym uznawane jest za zachowanie dewiacyjne, w innym może posiadać status akceptowalny bądź neutralny aksjologicznie. W tradycji funkcjonalistycznej, reprezentowanej m.in. przez É. Durkheima, dewiacja traktowana jest jako zjawisko immanentne wobec struktury społecznej, pełniące określone funkcje integracyjne i regulacyjne. Z kolei teoria anomii R. K. Mertona akcentuje napięcie między kulturowo zdefiniowanymi celami a instytucjonalnie dostępnymi środkami ich realizacji jako determinantę zachowań dewiacyjnych. Perspektywy interakcjonistyczne, zwłaszcza teoria etykietowania H. Beckera, podkreślają znaczenie procesów społecznego definiowania i stygmatyzacji w konstruowaniu tożsamości dewiacyjnej. Współczesna socjologia dewiacji integruje podejścia strukturalne, kulturowe i krytyczne, analizując dewiację jako rezultat złożonych relacji władzy, kontroli społecznej oraz dyskursów normatywnych, osadzonych w szerszym kontekście przemian społecznych i globalizacyjnych.

[2] Racjonalizacja działań operacyjnych stanowi proces systematycznego doskonalenia czynności podejmowanych przez organy ścigania i służby odpowiedzialne za bezpieczeństwo publiczne poprzez ich optymalizację pod względem skuteczności, legalności oraz efektywności wykorzystania zasobów. W ujęciu teoretycznym odnosi się do implementacji zasad racjonalnego wyboru, analizy kosztów i korzyści oraz zarządzania opartego na dowodach (evidence-based policing). Obejmuje ona zarówno planowanie strategiczne, jak i bieżącą ewaluację podejmowanych działań operacyjno-rozpoznawczych, z uwzględnieniem ryzyka operacyjnego oraz potencjalnych konsekwencji prawnych i społecznych. Racjonalizacja implikuje także standaryzację procedur, wykorzystanie narzędzi analitycznych, w tym analizy danych kryminalnych, oraz interdyscyplinarną współpracę specjalistów. Jej istotnym komponentem jest minimalizacja arbitralności decyzyjnej oraz redukcja błędów poznawczych, które mogą prowadzić do nieefektywności lub naruszeń praw jednostki. W konsekwencji proces ten wzmacnia transparentność, proporcjonalność i profesjonalizm działań operacyjnych.

[3] Typologizacja sprawców przestępstw stanowi metodologiczny proces klasyfikowania jednostek dopuszczających się czynów zabronionych według określonych kryteriów psychologicznych, behawioralnych, społecznych bądź kryminologicznych. Jej celem jest identyfikacja względnie jednorodnych kategorii sprawców, co umożliwia analizę mechanizmów etiologicznych przestępczości oraz prognozowanie ryzyka recydywy. W ujęciu naukowym typologie opierają się na procedurach empirycznych, takich jak analiza statystyczna, badania aktowe czy wywiady kliniczne. Typologizacja pełni funkcję heurystyczną i aplikacyjną, wspierając proces profilowania kryminalnego, planowanie oddziaływań resocjalizacyjnych oraz racjonalizację działań operacyjnych w ramach systemu wymiaru sprawiedliwości.

[4] Nurt pozytywistyczny w kryminologii ukształtował się w drugiej połowie XIX wieku jako reakcja na klasyczną koncepcję przestępstwa, akcentującą wolną wolę i racjonalność sprawcy. Jego fundamentalnym założeniem było przekonanie, że przestępczość stanowi zjawisko uwarunkowane obiektywnymi determinantami biologicznymi, psychicznymi oraz środowiskowymi, które podlegają empirycznemu poznaniu za pomocą metod nauk przyrodniczych. Prekursorem tego podejścia był C. Lombroso, który postulował istnienie „urodzonego przestępcy” identyfikowanego na podstawie cech antropometrycznych. W dalszym rozwoju nurtu istotną rolę odegrali E. Ferri i R. Garofalo, rozszerzając analizę o czynniki społeczne i środowiskowe. Pozytywizm kryminologiczny wprowadził do badań nad przestępczością metodologię opartą na obserwacji, statystyce i analizie porównawczej, kładąc nacisk na etiologię przestępstwa oraz indywidualizację reakcji karnej. Choć wiele jego założeń poddano krytyce, nurt ten zapoczątkował naukową, interdyscyplinarną refleksję nad genezą zachowań przestępczych.

[5] Cesare Lombroso (1835–1909) był włoskim lekarzem, psychiatrą i kryminologiem, uznawanym za twórcę nurtu pozytywistycznego w kryminologii. Największą sławę przyniosła mu koncepcja „urodzonego przestępcy”, przedstawiona w dziele L’uomo delinquente (1876). Lombroso twierdził, że skłonność do przestępstwa może mieć podłoże biologiczne i przejawiać się w określonych cechach anatomicznych, które interpretował jako przejaw atawizmu. Jego teorie, choć współcześnie w dużej mierze zakwestionowane, odegrały istotną rolę w rozwoju badań empirycznych nad przestępczością. Zapoczątkował on podejście interdyscyplinarne, łączące medycynę, psychiatrię i analizę zachowań przestępczych w ramach systematycznych badań naukowych.

[6] Analiza behawioralna stanowi interdyscyplinarne podejście badawcze ukierunkowane na identyfikację, interpretację oraz systematyzację wzorców zachowań jednostki w określonym kontekście sytuacyjnym. W kryminologii i psychologii sądowej służy rekonstrukcji motywacji, mechanizmów decyzyjnych oraz cech osobowościowych sprawcy na podstawie pozostawionych śladów działania. Opiera się na metodach empirycznych, integrując dane psychologiczne, kryminalistyczne i środowiskowe w celu formułowania wniosków prognostycznych i diagnostycznych.

[7] Narzędzie heurystyczne stanowi poznawczy instrument analityczny, służący upraszczaniu procesów wnioskowania poprzez zastosowanie reguł orientacyjnych, schematów interpretacyjnych bądź modeli pojęciowych. W przeciwieństwie do algorytmów o charakterze deterministycznym, heurystyki operują na zasadzie prawdopodobieństwa i redukcji złożoności informacyjnej, umożliwiając podejmowanie decyzji w warunkach niepewności lub ograniczonego dostępu do danych. W naukach społecznych i prawnych pełnią funkcję wspomagającą analizę zjawisk wieloczynnikowych, w tym zachowań przestępczych. Jednocześnie wymagają krytycznej refleksji metodologicznej, gdyż ich stosowanie może generować uproszczenia, stronniczość poznawczą oraz ryzyko błędnych generalizacji interpretacyjnych.

[8] Algorytmy uczenia maszynowego stanowią sformalizowane procedury obliczeniowe umożliwiające systemom informatycznym identyfikację wzorców w danych oraz generowanie predykcji bez jawnego programowania reguł decyzyjnych. Opierają się na modelach statystycznych i metodach optymalizacyjnych, takich jak regresja, drzewa decyzyjne czy sieci neuronowe. Wykorzystywane są do klasyfikacji, detekcji anomalii oraz analizy predykcyjnej w złożonych zbiorach danych.

[9] Model predykcyjny stanowi formalną konstrukcję analityczną, której celem jest prognozowanie przyszłych zdarzeń lub zachowań na podstawie danych historycznych oraz identyfikowanych zależności statystycznych. Opiera się na metodach ilościowych, takich jak regresja, analiza bayesowska czy algorytmy uczenia maszynowego, umożliwiających estymację prawdopodobieństwa wystąpienia określonych rezultatów. W naukach o bezpieczeństwie i kryminologii modele predykcyjne wykorzystywane są do oceny ryzyka, wspomagania decyzji operacyjnych oraz alokacji zasobów instytucjonalnych.

Rozdział I: Geneza i rozwój profilowania kryminalnego w naukach o bezpieczeństwie

Profilowanie kryminalne jako zinstytucjonalizowana i metodologicznie konceptualizowana forma analizy zachowań sprawców przestępstw[1] stanowi rezultat długotrwałej ewolucji myśli kryminologicznej, psychologicznej oraz kryminalistycznej, osadzonej w szerszym paradygmacie nauk o bezpieczeństwie. Jego geneza nie jest zdarzeniem punktowym, ani efektem nagłej innowacji metodologicznej, lecz konsekwencją kumulatywnego procesu epistemologicznego[2], w którym kolejne generacje badaczy i praktyków podejmowały próby systematyzacji wiedzy o relacjach między osobowością sprawcy, a manifestacją jego zachowań przestępczych. W tym sensie profilowanie kryminalne jawi się jako konstrukt interdyscyplinarny, integrujący elementy antropologii kryminalnej, psychiatrii sądowej, psychologii osobowości, socjologii dewiacji oraz nowoczesnej analityki danych.

Historyczne uwarunkowania powstania profilowania sprawców należy rozpatrywać w kontekście XIX-wiecznego pozytywizmu kryminologicznego, który odrzucił klasyczne, normatywne ujęcie przestępstwa jako wyłącznie aktu wolnej woli, na rzecz determinizmu biologiczno — społecznego. Szczególne znaczenie w tym nurcie przypisuje się koncepcjom Cesarego Lombroso, który postulował istnienie „urodzonego przestępcy” (delinquente nato), identyfikowalnego na podstawie cech anatomicznych i fizjonomicznych. Choć współczesna nauka jednoznacznie odrzuca biologiczny redukcjonizm lombrozjanizmu, nie sposób pominąć faktu, iż to właśnie w jego obrębie zainicjowano systematyczne poszukiwania korelatów między cechami jednostki, a jej skłonnościami przestępczymi. Z perspektywy metodologicznej była to pierwsza próba stworzenia typologii sprawców, a zatem embrionalna forma myślenia profilowego.

Kolejnym etapem w rozwoju myśli prowadzącej do współczesnego profilowania było wykształcenie się psychiatrii sądowej oraz psychologii klinicznej[3] jako autonomicznych dyscyplin naukowych. Wraz z rosnącym zainteresowaniem patologią osobowości, zaburzeniami afektywnymi i psychotycznymi, badacze zaczęli analizować przestępstwo jako możliwą ekspresję zaburzonej struktury psychicznej. W tym okresie wyraźnie zaznaczyła się tendencja do indywidualizacji odpowiedzialności i diagnozy sprawcy, co stworzyło podwaliny pod późniejsze modele analizy behawioralnej. Szczególne znaczenie miały badania nad psychopatią, impulsywnością oraz agresją, które dostarczyły aparatu pojęciowego umożliwiającego opisywanie trwałych wzorców zachowań antyspołecznych[4].

W pierwszej połowie XX wieku rozwój teorii uczenia się społecznego, koncepcji frustracji-agresji oraz teorii anomii Roberta K. Mertona[5] przyczynił się do przesunięcia akcentu z czynników czysto biologicznych na determinanty środowiskowe i strukturalne. Przestępczość zaczęto postrzegać jako zjawisko wieloczynnikowe, wynikające z interakcji pomiędzy jednostką, a jej otoczeniem społecznym.

Ta perspektywa interakcjonistyczna okazała się niezwykle istotna dla przyszłego profilowania, ponieważ umożliwiła analizę przestępstwa jako dynamicznego procesu, a nie jedynie statycznej manifestacji patologii.

Przełomowym momentem w historii profilowania było wykształcenie się w latach 70. XX wieku w Stanach Zjednoczonych wyspecjalizowanych jednostek zajmujących się analizą przestępstw o wysokim stopniu brutalności, zwłaszcza zabójstw seryjnych. Badania empiryczne prowadzone na populacjach osadzonych sprawców przestępstw seksualnych i zabójstw umożliwiły wyodrębnienie powtarzalnych wzorców modus operandi oraz tzw. „podpisu” sprawcy, rozumianego jako elementy zachowania wykraczające poza instrumentalną konieczność popełnienia czynu. Koncepcja ta opierała się na założeniu względnej stałości preferencji i potrzeb psychicznych sprawcy, co pozwalało na inferencyjne (dedukcyjne) wnioskowanie o jego cechach osobowościowych.

Ewolucja metod analizy behawioralnej przebiegała równolegle z rozwojem metodologii badań społecznych i statystycznych. O ile w początkowym okresie dominowało podejście kliniczne, oparte na jakościowej analizie przypadków oraz intuicji eksperta, o tyle w kolejnych dekadach coraz większe znaczenie zaczęły odgrywać modele aktuarialne[6], wykorzystujące analizę dużych zbiorów danych i techniki statystyczne. Wprowadzenie komputerowych baz danych przestępstw umożliwiło identyfikację korelacji między cechami zdarzenia, a charakterystyką sprawcy, co zwiększyło obiektywizację procesu profilowania.

Równocześnie rozwijało się profilowanie geograficzne, bazujące na założeniach ekologii przestępczości[7] oraz teorii racjonalnego wyboru. Analiza przestrzenna miejsc popełnienia przestępstw pozwalała na wyznaczanie tzw. stref komfortu sprawcy oraz prognozowanie jego miejsca zamieszkania. Wykorzystanie systemów informacji geograficznej (GIS) i modeli matematycznych wprowadziło do profilowania elementy formalizacji i predykcji, zbliżając je do nauk ścisłych. Tym samym analiza behawioralna przestała być wyłącznie domeną psychologów, stając się polem współpracy interdyscyplinarnej.

W perspektywie historycznej zatem za prekursora myślenia profilowego bywa uznawany Cesare Lombroso. Choć jego antropologiczna koncepcja „urodzonego przestępcy” została współcześnie poddana daleko idącej krytyce, to właśnie on jako jeden z pierwszych podjął próbę systematycznego powiązania cech sprawcy z charakterem popełnianego czynu. Lombroso wprowadził do refleksji nad przestępczością element empirycznego badania sprawców, posługując się obserwacją, pomiarami antropometrycznymi i analizą porównawczą. Jego podejście miało charakter deterministyczny i biologizujący, jednak zapoczątkowało nurt, w którym przestępstwo zaczęto analizować jako manifestację określonych właściwości jednostki.

W tym sensie Lombroso może być traktowany jako intelektualny protoplasta późniejszych koncepcji profilowych.

Sprawa tzw. Kuby Rozpruwacza (Jack the Ripper) stanowi jeden z najbardziej doniosłych przypadków w historii kryminalistyki, nie tylko ze względu na brutalność dokonanych czynów, lecz także z uwagi na znaczenie metodologiczne dla rozwoju analizy zachowań sprawcy. Seria zabójstw, do których doszło w 1888 roku w londyńskiej dzielnicy Whitechapel, obejmowała co najmniej pięć ofiar powszechnie określanych jako „kanoniczna piątka”: Mary Ann Nichols, Annie Chapman, Elizabeth Stride, Catherine Eddowes oraz Mary Jane Kelly. Ofiarami były kobiety znajdujące się w trudnej sytuacji socjoekonomicznej, utrzymujące się z prostytucji, co wskazuje na określony wzorzec wiktymologiczny.

Zbrodnie charakteryzowały się znaczną eskalacją przemocy oraz powtarzalnymi elementami modus operandi. Sprawca dokonywał podcięcia gardła, a następnie przeprowadzał rozległe okaleczenia jamy brzusznej, w niektórych przypadkach usuwając narządy wewnętrzne. Czynności te miały miejsce w przestrzeni publicznej, w warunkach ograniczonego oświetlenia, co sugeruje określony poziom śmiałości, kontroli emocjonalnej oraz znajomości topografii terenu. Pomimo intensywnego śledztwa prowadzonego przez Metropolitan Police oraz licznych hipotez, tożsamość sprawcy nie została ustalona.

W kontekście historii profilowania kryminalnego szczególne znaczenie ma raport sporządzony 10 listopada 1888 roku przez dr. Thomasa Bonda, chirurga współpracującego z policją. Dokument ten bywa uznawany za jeden z pierwszych przykładów systematycznej próby rekonstrukcji cech psychologicznych nieznanego sprawcy na podstawie analizy obrażeń ofiar i charakteru przestępstw. Choć termin „profil psychologiczny” nie funkcjonował wówczas w dzisiejszym rozumieniu, ekspertyza Bonda wykazuje cechy wnioskowania inferencyjnego typowego dla współczesnej analizy behawioralnej.

Bond dokonał syntetycznej analizy dostępnych danych medyczno-sądowych, koncentrując się na charakterze ran, ich rozmieszczeniu oraz sposobie działania sprawcy. W swojej opinii stwierdził, że wszystkie zabójstwa zostały najprawdopodobniej popełnione przez jedną osobę, co stanowiło istotne ustalenie wobec pojawiających się wątpliwości co do ich wspólnego autorstwa. Wskazał, że sprawca działał samodzielnie, nie wykazując oznak współudziału innych osób.

W zakresie charakterystyki psychologicznej Bond wyraził pogląd, iż sprawca był mężczyzną o silnych skłonnościach seksualnych o charakterze patologiczno — sadystycznym. Zwrócił uwagę, że okaleczenia miały charakter impulsywny i nie wskazywały na wysokie kompetencje chirurgiczne, co stanowiło polemikę z hipotezami sugerującymi, iż sprawca był lekarzem. Według Bonda działania te nie wymagały specjalistycznej wiedzy anatomicznej, lecz raczej determinacji i pewnej wprawy w posługiwaniu się nożem.

Istotnym elementem opinii była diagnoza stanu psychicznego sprawcy. Bond sugerował, że mamy do czynienia z osobą dotkniętą „homicidal mania” — terminem używanym w XIX wieku dla określenia zaburzeń o charakterze kompulsywnej skłonności do zabijania. W jego ocenie sprawca mógł cierpieć na rodzaj okresowych napadów manii, co tłumaczyłoby odstępy czasowe między zbrodniami. Jednocześnie wskazywał, że sprawca najprawdopodobniej prowadził pozornie zwyczajne życie, nie wzbudzając podejrzeń w otoczeniu.

Analiza Bonda zawierała również elementy dotyczące potencjalnych cech demograficznych. Uznawał on, że sprawca był osobą fizycznie sprawną, zdolną do szybkiego przemieszczania się oraz zachowania kontroli nad ofiarą. Wykluczał hipotezę o znacznym upojeniu alkoholowym w chwili czynu, argumentując, iż precyzja działań wskazywała na względną trzeźwość i koordynację ruchową.

Z perspektywy współczesnej kryminologii raport Bonda można interpretować jako wczesną formę analizy behawioralnej, opartej na dedukcji z danych medycznych do cech osobowościowych sprawcy. Jego metodologia miała charakter jakościowy i opierała się na wiedzy klinicznej oraz doświadczeniu zawodowym. Nie była to analiza statystyczna, ani empirycznie walidowana w sensie współczesnym, jednak stanowiła próbę przełożenia obserwacji materialnych na hipotezy dotyczące motywacji i struktury psychicznej sprawcy.

Sprawa Kuby Rozpruwacza oraz opinia dr. Thomasa Bonda zajmują zatem istotne miejsce w genealogii profilowania kryminalnego. Choć śledztwo nie doprowadziło do identyfikacji sprawcy, sam fakt podjęcia próby systematycznej charakterystyki psychologicznej na podstawie analizy miejsca zdarzenia i obrażeń ofiar zapowiadał rozwój późniejszych, bardziej sformalizowanych metod profilowania. W tym sensie raport Bonda można uznać za jeden z pierwszych kamieni milowych w historii analizy zachowań przestępczych.

Jednym z najbardziej znanych i jednocześnie najwcześniejszych przykładów zastosowania pogłębionej analizy psychologicznej do oceny przywódcy politycznego w kontekście strategicznym była ekspertyza sporządzona w 1943 roku przez amerykańskiego psychoanalityka Waltera C. Langera na zlecenie Office of Strategic Services (OSS), poprzedniczki CIA. Opracowanie to, zatytułowane

„A Psychological Analysis of Adolf Hitler: His Life and Legend”, stanowiło próbę stworzenia kompleksowego profilu psychologicznego Adolfa Hitlera w warunkach wojennych, przy braku bezpośredniego dostępu do badanego podmiotu. Dokument ten bywa uznawany za jedno z pierwszych systematycznych zastosowań metodologii profilowania osobowości w wymiarze wywiadowczym i politycznym.

Geneza raportu była ściśle związana z potrzebami strategicznymi aliantów. W obliczu trwającej II wojny światowej kluczowe znaczenie miało przewidywanie potencjalnych decyzji i reakcji przywódcy III Rzeszy, w tym ocena prawdopodobieństwa jego kapitulacji, ucieczki bądź popełnienia samobójstwa w sytuacji militarnej klęski. OSS, dostrzegając znaczenie czynników osobowościowych w procesie decyzyjnym, zleciło zespołowi ekspertów opracowanie analizy opartej na dostępnych źródłach pośrednich. Langer, będący psychoanalitykiem wykształconym w tradycji freudowskiej, pracował wraz z interdyscyplinarnym zespołem obejmującym m.in. Henry’ego A. Murraya i Ernsta Kris. Metodologicznie raport opierał się na analizie materiałów wtórnych: biografii, przemówień, relacji świadków, publikacji propagandowych, a także zeznań osób, które znały Hitlera osobiście. Współcześnie podejście to określono by jako analizę „at a distance”, czyli ocenę osobowości bez bezpośredniego badania klinicznego, z wykorzystaniem źródeł zastępczych.

Centralnym elementem opracowania była rekonstrukcja rozwoju osobowości Hitlera w ujęciu psychodynamicznym. Langer analizował relacje rodzinne, zwłaszcza ambiwalentny stosunek do ojca i silne przywiązanie do matki, interpretując je w kategoriach konfliktów edypalnych oraz mechanizmów kompensacyjnych. W duchu klasycznej psychoanalizy wskazywał na możliwe urazy narcystyczne z okresu młodzieńczego, niepowodzenia artystyczne oraz doświadczenie marginalizacji społecznej jako czynniki sprzyjające rozwojowi patologicznego poczucia misji i megalomanii.

Raport zawierał również próbę klasyfikacji struktury osobowości Hitlera. Langer sugerował obecność cech osobowości paranoidalnej, narcystycznej oraz histrionicznej, a także tendencji sadystycznych. Opisywał go jako jednostkę o silnej potrzebie dominacji, wysokim poziomie podejrzliwości oraz skłonności do projekcji — mechanizmu polegającego na przypisywaniu innym własnych wrogich impulsów. Antysemityzm Hitlera interpretowany był jako przejaw głęboko zakorzenionych lęków i konfliktów intrapsychicznych, zinternalizowanych i następnie eksternalizowanych w postaci ideologii nienawiści.

Istotnym aspektem raportu była analiza dynamiki przywództwa. Langer podkreślał zdolność Hitlera do oddziaływania na masy poprzez retorykę, teatralność gestów oraz umiejętność odwoływania się do zbiorowych frustracji i resentymentów społeczeństwa niemieckiego po I wojnie światowej. Wskazywał, że jego charyzma miała charakter quasi-religijny, a relacja z wyznawcami przypominała strukturę sekty, w której przywódca pełni rolę obiektu idealizacji.

Szczególne znaczenie miały prognozy zawarte w końcowej części opracowania. Langer rozważał kilka scenariuszy zakończenia wojny w odniesieniu do osoby Hitlera: możliwość ucieczki do innego kraju, próbę negocjacji, obalenie przez własne otoczenie lub samobójstwo. W oparciu o analizę struktury osobowości oraz systemu przekonań uznał, że najbardziej prawdopodobnym scenariuszem w obliczu nieuchronnej klęski będzie samobójstwo. Jak wiadomo z późniejszych wydarzeń, Hitler rzeczywiście odebrał sobie życie w kwietniu 1945 roku, co często przywoływane jest jako potwierdzenie trafności prognozy.

Z metodologicznego punktu widzenia raport Langera rodzi jednak liczne pytania. Oparcie analizy na źródłach wtórnych wiązało się z ryzykiem stronniczości, selektywnej interpretacji oraz nadmiernej spekulatywności. Dominacja paradygmatu psychoanalitycznego sprzyjała formułowaniu hipotez trudnych do empirycznej weryfikacji. Współczesna psychologia osobowości, oparta na modelach empirycznych i operacjonalizowanych kryteriach diagnostycznych, podchodzi krytycznie do jednoznacznych rozpoznań klinicznych dokonywanych bez bezpośredniego badania.

Jednocześnie nie można pomijać innowacyjnego charakteru tego przedsięwzięcia. Raport Langera stanowił wczesny przykład wykorzystania wiedzy psychologicznej w analizie przywództwa politycznego i prognozowaniu zachowań strategicznych. Zapoczątkował rozwój tzw. political psychology oraz praktyki sporządzania profili liderów państw w kontekście wywiadowczym. W późniejszych dekadach metodologia ta była rozwijana i udoskonalana, uwzględniając bardziej zróżnicowane źródła danych oraz modele teoretyczne.

W kontekście historii profilowania psychologicznego opracowanie Langera zajmuje miejsce szczególne. Choć nie dotyczyło przestępstwa w klasycznym sensie kryminalnym, lecz przywódcy państwa totalitarnego, stanowiło przykład zastosowania analizy osobowości do przewidywania zachowań o ogromnym znaczeniu społecznym i politycznym. Pokazało, że wnioskowanie psychologiczne może być użyteczne nie tylko w śledztwach kryminalnych, lecz także w analizie decyzji na najwyższym szczeblu władzy.

Podsumowując, profil psychologiczny Adolfa Hitlera sporządzony przez Waltera C. Langera był przedsięwzięciem pionierskim, łączącym psychoanalizę, analizę biograficzną i potrzeby wywiadowcze czasu wojny. Mimo metodologicznych ograniczeń pozostaje istotnym punktem odniesienia w historii zastosowań psychologii w analizie zachowań ekstremalnych oraz w rozwoju profilowania jako narzędzia prognostycznego.

Jedną z najczęściej przywoływanych w literaturze kryminologicznej spraw, w której analiza behawioralna i profil psychologiczny odegrały istotną rolę wspomagającą proces śledczy, jest sprawa tzw. „Mad Bombera” z Nowego Jorku, czyli George’a Metesky’ego. Przypadek ten, datowany na lata 1940 — 1957, stanowi klasyczny przykład wykorzystania wnioskowania psychologicznego do zawężenia kręgu podejrzanych w warunkach ograniczonych danych bezpośrednich.

Sprawca przez kilkanaście lat umieszczał ładunki wybuchowe w przestrzeni publicznej — w teatrach, dworcach, bibliotekach oraz biurowcach. Bomby były konstruowane w sposób relatywnie prosty, lecz wykazywały pewne powtarzalne cechy techniczne i stylistyczne. Oprócz samych eksplozji istotnym elementem sprawy były listy kierowane do mediów oraz policji, w których sprawca uzasadniał swoje działania rzekomą krzywdą doznaną ze strony przedsiębiorstwa energetycznego Consolidated Edison. W korespondencji tej obecne były charakterystyczne elementy językowe, specyficzna interpunkcja oraz formalny, archaizujący styl wypowiedzi.

Wobec braku przełomu operacyjnego nowojorska policja zwróciła się o pomoc do psychiatry Jamesa A. Brussela, który podjął próbę opracowania profilu psychologicznego nieznanego sprawcy. Warto podkreślić, że działania te miały miejsce przed instytucjonalizacją współczesnego profilowania kryminalnego, a więc stanowiły w istocie prekursorski przykład zastosowania wiedzy psychiatrycznej w praktyce śledczej.

Brussel przeanalizował zarówno miejsca eksplozji, jak i treść listów. Zwrócił uwagę na brak intencji masowego zabójstwa — wiele ładunków było konstruowanych w sposób ograniczający potencjalną śmiertelność, co sugerowało ambiwalentny stosunek sprawcy do przemocy. Jednocześnie systematyczność działań oraz utrzymywanie konfliktu z określoną instytucją wskazywały na utrwalony system urojeń o charakterze prześladowczym. Na tej podstawie psychiatra wysunął hipotezę, że sprawca może cierpieć na paranoidalne zaburzenie psychiczne, z centralnym motywem krzywdy i niesprawiedliwości.

Profil zawierał szereg szczegółowych przewidywań. Brussel oszacował, że sprawca jest mężczyzną w średnim wieku, najprawdopodobniej kawalerem, o pochodzeniu wschodnioeuropejskim, wychowanym w środowisku katolickim, zamieszkującym z członkami rodziny. Wnioskował również, że może mieć doświadczenie techniczne związane z obsługą instalacji przemysłowych, co tłumaczyłoby zarówno konstrukcję bomb, jak i skoncentrowanie gniewu na przedsiębiorstwie energetycznym. W jednym z najbardziej znanych elementów profilu przewidział nawet, że w chwili zatrzymania sprawca będzie ubrany w starannie dopasowany, konserwatywny garnitur.

Część tych wniosków wynikała z analizy językowej listów — formalny styl, przesadna uprzejmość oraz konsekwentne używanie określonych zwrotów miały wskazywać na osobę skrupulatną, sztywną i przywiązaną do tradycyjnych norm. Równie istotna była interpretacja dynamiki przestępstw: długotrwałość kampanii bombowej bez wyraźnej eskalacji w kierunku masowych ofiar sugerowała, że motywacja sprawcy ma charakter kompensacyjny i symboliczny, a nie czysto destrukcyjny.

Opublikowanie części profilu w prasie doprowadziło do napływu nowych informacji.

W rezultacie śledczy skoncentrowali się na byłych pracownikach Consolidated Edison, którzy w przeszłości wchodzili w konflikt z firmą. Wśród nich znalazł się George Metesky, były pracownik elektrowni, który po urazie odniesionym w pracy uważał się za niesprawiedliwie potraktowanego.

W 1957 roku został zatrzymany w swoim domu w stanie Connecticut. Zgodność wielu elementów profilu z rzeczywistością — wiek, stan cywilny, pochodzenie, zamieszkiwanie z siostrami oraz formalny sposób bycia — została szeroko nagłośniona w mediach.

W momencie aresztowania Metesky rzeczywiście miał na sobie dwurzędowy garnitur, co w przekazie publicznym zostało uznane za spektakularne potwierdzenie trafności przewidywań. Należy jednak zaznaczyć, że część tych elementów miała charakter ogólny i probabilistyczny, a ich zgodność z faktami mogła być częściowo wynikiem efektu selektywnej percepcji.

Z perspektywy metodologicznej sprawa „Mad Bombera” ilustruje zarówno potencjał, jak i ograniczenia profilowania psychologicznego.

Z jednej strony analiza behawioralna przyczyniła się do zawężenia kręgu podejrzanych i ukierunkowania śledztwa na określoną kategorię osób. Z drugiej strony sukces ten był wypadkową wielu czynników, w tym intensywnych działań operacyjnych oraz analizy dokumentacji kadrowej przedsiębiorstwa.

Sprawa ta miała istotne znaczenie dla rozwoju analizy behawioralnej w Stanach Zjednoczonych. Stała się jednym z argumentów na rzecz włączenia specjalistów z zakresu psychiatrii i psychologii do zespołów śledczych. W późniejszych dekadach doświadczenia te zostały rozwinięte przez FBI w ramach systematycznych badań nad seryjnymi sprawcami przemocy, co doprowadziło do powstania wyspecjalizowanych jednostek analizy zachowań.

W wymiarze teoretycznym przypadek Metesky’ego ukazuje, że profil psychologiczny jest narzędziem inferencyjnym opartym na interpretacji wzorców zachowania, komunikacji oraz kontekstu społecznego. Jego skuteczność zależy od jakości danych, trafności przyjętych założeń oraz umiejętności unikania zniekształceń poznawczych. Profil nie stanowi dowodu sensu stricto, lecz hipotezę roboczą wymagającą weryfikacji empirycznej.

Podsumowując, sprawa „Mad Bombera” jest jednym z najbardziej znanych przykładów, w których analiza psychologiczna odegrała istotną rolę w procesie identyfikacji sprawcy. Jej znaczenie polega nie tylko na efekcie operacyjnym, lecz także na historycznym wkładzie w rozwój profilowania kryminalnego jako dziedziny łączącej wiedzę psychiatryczną, kryminologiczną i śledczą.

W ujęciu nowoczesnym, odnoszącym się do praktyki śledczej XX wieku, za „ojca profilowania kryminalnego” najczęściej uznaje się Johna E. Douglasa, agenta Federalnego Biura Śledczego (FBI), współtwórcę Behavioral Science Unit. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku Douglas wraz z Robertem Resslerem i Ann Burgess prowadził pionierskie badania nad sprawcami zabójstw seryjnych, opierając się na bezpośrednich wywiadach z osadzonymi przestępcami. Celem tych badań było wyodrębnienie powtarzalnych wzorców zachowań, motywacji i dynamiki czynu, które mogłyby zostać wykorzystane w praktyce śledczej do rekonstrukcji cech nieznanego sprawcy.

Metodologia przyjęta przez Douglasa miała charakter jakościowy i eksploracyjny. Opierała się na analizie przypadków (case study), rekonstrukcji modus operandi oraz identyfikacji tzw. „podpisu” sprawcy (signature), czyli elementów zachowania wykraczających poza funkcjonalną konieczność popełnienia przestępstwa i odzwierciedlających potrzeby psychologiczne sprawcy. W wyniku tych badań wypracowano m.in. klasyczną typologię zabójców seryjnych jako zorganizowanych i niezorganizowanych, która — mimo późniejszej krytyki metodologicznej — odegrała istotną rolę w rozwoju profilowania jako narzędzia operacyjnego.

Douglasowi przypisuje się status „ojca” profilowania przede wszystkim dlatego, że przyczynił się do jego instytucjonalizacji oraz implementacji w strukturach organów ścigania. To właśnie w ramach FBI profilowanie zostało sformalizowane jako element wspierający proces dochodzeniowy, a analiza behawioralna zaczęła funkcjonować jako względnie autonomiczna specjalizacja. Publikacje Douglasa, w tym prace popularyzatorskie, przyczyniły się ponadto do upowszechnienia idei profilowania w dyskursie publicznym i naukowym.

Nie można jednak pominąć wkładu Davida Cantera, brytyjskiego psychologa, twórcy nurtu określanego jako investigative psychology. Canter odrzucił częściowo intuicyjno-kliniczną orientację amerykańskiego profilowania, postulując jego silniejsze osadzenie w metodologii naukowej i analizie statystycznej. W swoich badaniach wykorzystywał m.in. analizę wielowymiarową oraz modele przestrzenne, rozwijając koncepcję profilowania geograficznego. W tym sensie Canter może być uznany za twórcę bardziej rygorystycznego, empirycznie ugruntowanego paradygmatu analizy zachowań sprawców.

Rozstrzygnięcie, kto jest „ojcem profilowania kryminalnego”, zależy zatem od przyjętego kryterium. Jeżeli za punkt odniesienia przyjmiemy genezę idei łączenia cech sprawcy z charakterem czynu, wówczas należałoby wskazać Lombrosa jako prekursora myślenia typologicznego. Jeżeli natomiast za kluczowe uznamy powstanie profilowania jako zinstytucjonalizowanej praktyki śledczej, najbardziej adekwatnym kandydatem wydaje się John E. Douglas. Wreszcie, jeśli podkreślimy znaczenie rygoru metodologicznego i empirycznej walidacji, istotną rolę przypisać należy Davidowi Canterowi.

W ujęciu syntetycznym można stwierdzić, że profilowanie kryminalne ma charakter hybrydalny i interdyscyplinarny, a jego rozwój był rezultatem kumulatywnego procesu epistemologicznego, obejmującego zarówno refleksję biologiczną, psychologiczną, jak i statystyczną. Określenie jednej osoby mianem „ojca profilowania” ma zatem wymiar symboliczny i upraszczający, jednak w praktyce dyskursu naukowego najczęściej tytuł ten przypisywany jest Johnowi E. Douglasowi jako twórcy nowoczesnej, operacyjnej analizy behawioralnej w ramach FBI.

Profilowanie w ujęciu międzynarodowym charakteryzuje się znaczną heterogenicznością metodologiczną i instytucjonalną. W krajach anglosaskich dominowało podejście behawioralno — psychologiczne, skoncentrowane na analizie indywidualnych cech sprawcy, podczas gdy w niektórych państwach europejskich większy nacisk kładziono na analizę kryminalistyczną i statystyczną. W Niemczech rozwijano koncepcję tzw. „operacyjnej analizy przypadku” (Operative Fallanalyse), integrującą elementy psychologii, kryminalistyki i taktyki policyjnej. W Wielkiej Brytanii natomiast wykształciło się podejście oparte na psychologii śledczej (investigative psychology), akcentujące empiryczną weryfikowalność hipotez profilowych.

[1] Metodologicznie konceptualizowana forma analizy zachowań stanowi usystematyzowany model badawczy, w którym obserwowane działania jednostki poddawane są interpretacji w oparciu o precyzyjnie zdefiniowane kategorie pojęciowe, procedury operacjonalizacji oraz zweryfikowane empirycznie schematy wyjaśniające. Jej istotą jest odejście od intuicyjnych ocen na rzecz strukturalnie uporządkowanego procesu analitycznego, obejmującego identyfikację zmiennych, rekonstrukcję kontekstu sytuacyjnego oraz analizę relacji przyczynowo-skutkowych. W ujęciu interdyscyplinarnym integruje ona dorobek psychologii, socjologii, kryminologii i nauk o bezpieczeństwie, tworząc ramy interpretacyjne pozwalające na wyjaśnianie i prognozowanie zachowań w sposób replikowalny i intersubiektywnie komunikowalny. Kluczowe znaczenie ma tu transparentność metodologiczna, obejmująca explicite określone kryteria wnioskowania, kontrolę błędów poznawczych oraz walidację hipotez. Taka forma analizy umożliwia zarówno deskryptywne odwzorowanie wzorców zachowań, jak i formułowanie wniosków prognostycznych o charakterze probabilistycznym.

[2] Proces epistemologiczny oznacza złożony ciąg operacji poznawczych ukierunkowanych na wytwarzanie, uzasadnianie i weryfikację wiedzy. Obejmuje on formułowanie problemów badawczych, konceptualizację pojęć, operacjonalizację zmiennych oraz empiryczną kontrolę hipotez. W jego ramach kluczowe znaczenie ma refleksja nad źródłami poznania, kryteriami prawdziwości oraz ograniczeniami poznawczymi podmiotu. Proces ten warunkuje intersubiektywną komunikowalność i metodologiczną rzetelność twierdzeń naukowych.

[3] Psychologia kliniczna jest subdyscypliną psychologii zajmującą się diagnozą, etiologią oraz terapią zaburzeń psychicznych i problemów adaptacyjnych. Integruje wiedzę teoretyczną z praktyką diagnostyczno-terapeutyczną, wykorzystując wystandaryzowane narzędzia badawcze oraz metody interwencji psychologicznej, ukierunkowane na poprawę funkcjonowania jednostki w sferze emocjonalnej, poznawczej i społecznej.

[4] Zachowania antyspołeczne stanowią kategorię działań naruszających normy prawne, moralne lub obyczajowe, godzących w dobro innych osób bądź porządek społeczny. W ujęciu psychologicznym i kryminologicznym analizowane są jako rezultat interakcji czynników osobowościowych, środowiskowych oraz sytuacyjnych. Często korelują z deficytami empatii, impulsywnością oraz zaburzeniami kontroli zachowań, w tym z antyspołecznym zaburzeniem osobowości.

[5] Teoria anomii Roberta K. Mertona stanowi rozwinięcie koncepcji anomii Émile’a Durkheima i odnosi się do strukturalnych napięć występujących w systemie społecznym. Merton wskazywał, że przestępczość i inne formy dewiacji są konsekwencją dysonansu między kulturowo zdefiniowanymi celami społecznymi, takimi jak sukces materialny, a instytucjonalnie usankcjonowanymi środkami ich osiągania. W sytuacji ograniczonego dostępu do legalnych sposobów realizacji tych celów jednostki mogą adaptować się poprzez innowację, rytualizm, wycofanie lub bunt. Teoria ta podkreśla strukturalne uwarunkowania zachowań dewiacyjnych, odchodząc od indywidualistycznych wyjaśnień przestępczości i akcentując rolę nierówności społecznych oraz presji kulturowej.

[6] Modele aktuarialne to statystyczne narzędzia prognostyczne służące do szacowania prawdopodobieństwa określonych zdarzeń na podstawie danych empirycznych i zmiennych ryzyka. W kryminologii wykorzystywane są do oceny ryzyka recydywy oraz wspomagania decyzji procesowych w sposób obiektywizowany i standaryzowany.

[7] Ekologia przestępczości stanowi nurt badań kryminologicznych analizujący przestrzenne i środowiskowe uwarunkowania zjawisk przestępczych. Koncentruje się na relacjach między strukturą urbanistyczną, dezorganizacją społeczną a natężeniem przestępczości. Wykorzystuje metody analizy geostatystycznej i mapowania przestępstw w celu identyfikacji obszarów podwyższonego ryzyka oraz mechanizmów koncentracji czynów zabronionych.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.