Patrycja Kula

Pisane Emocjami

© Patrycja Kula, 2021

Motywem przewodnim tomiku „Pisane emocjami” jest ukazanie wewnętrznej walki, która towarzyszy nam każdego dnia. Każdy z nas codziennie mierzy się z jakimiś trudnościami.

W tym przypadku można możecie poznać z czym mierzy się autorka.

Życie to droga pełna przeszkód, ale każda z nich daje nam nowe doświadczenia i ogromną siłę.

ISBN 978-83-8245-508-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Pisane Emocjami

Wprowadzenie

Anioły

Beze mnie…

Bezsenność

Bezsilność

Bliźniaczy płomień

Bratnia dusza

Chwila

Czerń i biel

Dama

Dlaczego

Ile jeszcze…

Inna

Iskierka

Jesienna tęsknota

Kolęda serc

Marionetka

Maska

Miłość do siebie

Myśli

Nadzieja

Naiwna

Nieodgadniona

Niepokonana

Niewysłany list

Niezłomna

Obecność

Odpowiedz

Oparcie

Panna Tajemnicza

Początek

Powiedz, że kochasz…

Samotna

Silna

Siła kobiet

Strata

Szczęście

Tańcząca w polu

Twoje serce

Wiedźma

Wolność

Wspomnienia

Wyjątkowa

Wyścig

Zagubiona

Zła chwila

Zmienność

Zraniona

Żywioły

Podziękowania

Wprowadzenie

Odnalazłam siebie i drogę, którą chcę podążać. Wierzę, że jestem cudem! Tak jak Ty!

Każdy z nas ma w sobie coś niezwykłego!

Bardzo bym chciała byś czytając te wiersze poczuł się ważny i wyjątkowy.

Życie to droga pełna przeszkód, ale każda z nich daje nam nowe doświadczenia i ogromną siłę.

Każdy z tych wierszy ma dla mnie wielkie znaczenie, jest częścią historii, mojej historii.

Czytając je poznasz emocje, które może już są Ci dobrze znane. Jeśli odnajdziesz w nich choć cząstkę siebie to będzie dla mnie najpiękniejsza nagroda.

Życzę miłej lektury!

Anioły

Anioły są tu z nami

Otaczają nas swymi skrzydłami

Patrzą na nas z czułością

Karmiąc swoją miłością

Gdy pojawiają się dni mgliste

Anioły, istoty srebrzyste

Rozganiają chmury nad nami

Głaszcząc twarze słońca promieniami

Nasze łzy w dzbanuszki zbierają

Potem je głęboko chowają

Zabierają nasze troski,

By nasz świat stał się boski

Beze mnie…

Może brakowało mi ciepła

Czy ona ma go więcej?

Widzę, że jest lepsza

Teraz stoi przed Tobą

W sukience w kolorze lila,

A Ty patrzysz w jej zielone oczy

Jesteś szczęśliwy

Beze mnie…

Bezsenność

Godzina już późna nadal nie możesz

Spać

To przyszła Twoja przyjaciółka

Bezsenność,

A każda kolejna minuta

Jest dla Ciebie jak wieczność

Mija następna godzina

Patrzysz z niecierpliwością,

A narastająca panika

Wciąż miesza się z bezsilnością

Wiesz, że takie ataki są teraz

Dla Ciebie już codziennością

Kolejna noc okazuje się być

Koszmarem

Lecz po tej ciężkiej walce zasypiasz

W końcu nad ranem

Bezsilność

Brakuje siły na kolejny dzień

Wszystkie zmartwienia są niczym cień

Gdy tylko rano otwierasz oczy

Czekasz co dzisiaj Ciebie zaskoczy

Szukasz powodu, by z łóżka wstać

Chociaż wolałabyś już się poddać

Na twarz uśmiech najlepszy zakładasz

Mimo, że w środku znowu upadasz

Próbujesz spełnić ich oczekiwania

Choć wielki smutek wciąż Cię pochłania

Na dół ciągnie, przed światem zamyka

I szansa na szczęście znów z rąk się wymyka

Bliźniaczy płomień

W swoim życiu tylko jedną masz szanse,

By poznać swój bliźniaczy płomień

Po tym już nic nie będzie tak samo

Twoje życie na zawsze będzie odmienione

Bliźniaczy płomień jak bratnia dusza,

Ale to jednak coś więcej

To dwie dusze w jedną złączone

Dwa ciała lecz jedno serce

Chociażby byli na dwóch końcach świata

Ona jego, on jej myśli odgadnie,

Bo myślą i czują to samo

Jedno drugiego coraz mocniej pragnie

Bratnia dusza

Każdy z nas ma taką osobę

Gdy zabłądzisz to wskaże Ci drogę

Otrze łzy, które czasami

Nocą płyną strumieniami

Gdy milczysz sama zadzwoni

Czarne myśli szybko rozgoni

Jedna wiadomość od niej sprawia,

Że humor od razu się poprawia

Rozśmieszy, wesprze, zrozumie

Najlepiej jak tylko umie

Odwiedzi Cię nawet w niedziele,

Bo od tego są przyjaciele

Chwila

Stoję na pomoście, słucham

Ta cisza, która tu jest mnie uspokaja

Chcę zatrzymać tę chwilę jak najdłużej

Rozglądam się, widzę

Jezioro i zachodzące nad nim słońce

Chcę zatrzymać tę chwilę jak najdłużej

Zamykam oczy, oddycham

W końcu czuję, że jestem

Chcę zatrzymać tę chwilę jak najdłużej

Czerń i biel

Chcemy wiedzieć czym jest prawda

Gdy wokół jest tyle fałszu

Chcemy być szczęśliwi,

A wciąż wracamy do przeszłości

Chcemy być kochani

Nie potrafiąc kochać siebie

Chcemy być rozumiani

Nieustannie milcząc

Jesteśmy pełni kontrastu

Istnieje dla nas tylko czerń i biel

Musimy w końcu dostrzec kolory

Dama

Ta wrażliwa, piękna dama

Lubi czasem pobyć sama

Często się ze światem mierzy,

Ale nadal w dobro wierzy

Gdy ulicą wolno kroczy

Ma czasami smutne oczy

Idzie wtedy zamyślona

Jakby to nie była ona

Kiedy sił już ma niewiele

Są tu przy niej przyjaciele

Wiedzą, że ta istota

Serce swoje ma ze złota

Dlaczego

Dlaczego jesteśmy samotni

Gdy możemy być razem

Dlaczego wylewamy łzy

Choć możemy się uśmiechać

Dlaczego nienawidzimy

Przecież możemy kochać

Dlaczego milczymy

Kiedy czujemy, że musimy rozmawiać

Dlaczego czujemy się źle

Choć szczęście jest już blisko

Właśnie tacy jesteśmy

Niezmienni…

Zagubieni w czarnych myślach

Szukajmy światła i spokoju

W chwili, która trwa

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.