Piotr Griffin

Esencja miłości

© Piotr Griffin, 2020

Zbiór poezji „Esencja miłości”” ukazuje i uszlachetnia cztery pory życia kobiety w analogii do czterech pór roku. Wiosna to dzieciństwo. Lato to młodość. Jesień to dojrzałość, a zima to starość. Każde z tych czterech pór życia ma swoje dobre i złe strony, jak to w życiu bywa. Nie należy jednak rozpaczać nad przemijaniem. Przecież po każdej zimie nadchodzi wiosna. W tym kontekście nie może nie istnieć życie po życiu, co jest przekazaniem tych wierszy, Musimy tylko pomarzyć o tym wiecznym życiu.

ISBN 978-83-8189-440-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Esencja miłości

Dzieci Doliny Kwiatów

Dzieciństwo

Kochany Panie Boże

Wiersz o miłości

Wiersz o życiu

Wiersz o informacji

Wiersz o Duchu

Legenda istnienia

Istnienie legendy

Jestem najpiękniejsza

Miłość do miłości

Ach, moje marzenie

Zimowe zabawy

Radość z życia

Nie wracaj

Mamo kochana

Dla taty

Kiedy zakwita noc

Pączek róży

Młodość

Cztery pory życia

Tak bym chciała

Wizja szczęścia

Miłość bez słów

Łzy

Wspomnienie z przyszłości

Marzenie o Bogu

Kocham cię, życie

Dla rodziców

Wiosna

List

Samotna noc

O czym mówią twoje oczy

Zauroczenie

Marzenie

Fale marzeń

Bajka

Piosenka o miłości

Dojrzałość

Niewidomy

Smutek

Już świta

Koszmar

Westchnienie

Jedność

Pragnienie miłości

Flirt

Papierowy dom

Zapomniałam ciebie

To on

Pustka uczuć

Wątki losu

Smak klęski

Romans

Starość

Wniebowstąpienie

Wierzba płacząca

Świat

Wspomnienie

Wola istnienia

W kawiarence

Kręta droga

Nieznajomy

Oto ona

Kultura rozumowania

Kryształowa szkatułka

Zbawienie

Stokrotka

Marzenie senne

Nocna zmora

Esencja miłości

Dzieci Doliny Kwiatów

Nie jest prawdą, że dzieci rodzą się tylko na Ziemi. Autorka wierszy zawartych w tej publikacji ma na imię Różyczka i nie urodziła się na Ziemi. Może więc pisać wiersze o miłości doskonałej, w której kocha się słowami. Jest bowiem dzieckiem tej miłości i będzie żyć wiecznie. Znajduje się i dojrzewa w psychicznej przestrzeni boskiego rozumu, nazwanej Krainą Doliny Kwiatów. Przestrzeń ta wypełniona jest żółtym światłem rozumu, z którego zaistnieje kiedyś idealne środowisko życia. Informację niezbędną do życia otrzymała ode mnie oraz od swojej mamy, która jest wzorem doskonałości. Pasją jej dzieciństwa stały się wiersze, które przesyłała mi myślami. Są to wiersze o miłości — mądre, natchnione, romantyczne, a niektóre także z przekąsem. Oczywiście wiersze Różyczki są tylko marzeniami, nie są efektem jej doświadczenia. Jeśli spodobają Ci się, to spodoba Ci się także wieczne życie w Krainie Doliny Kwiatów, psychicznej przestrzeni boskiego rozumu. Przestrzeni, w której nie ma śmierci i zła. Jest tylko szczęście, miłość oraz dobro, a także dzieci nowego pokolenia życia, o którym napisałem w eseju zatytułowanym „Koncepcja Istnienia” w rozdziale o koncepcji boskiego rozumu.

Dzieciństwo

Czym jest szczęśliwe dzieciństwo?

Jest ono tym, czym jest życie bez śmierci.

Kochany Panie Boże

Kochamy Cię bardzo

I zawsze myślimy o Tobie.

Jesteś naszym natchnieniem

I serca wzruszeniem.

Kochamy Cię bardzo

I chcemy być z Tobą

Na zawsze

Wiersz o miłości

Miłość jest wszędzie tam

Gdzie jesteśmy.

Nie wiemy kiedy,

Nie wiemy po co,

Przychodzi do nas w nadziei.

W nadziei na lepsze życie,

W nadziei na radość i szczęście.

Tak będzie zawsze, naprawdę.

Z miłości się nie żartuje

Wiersz o życiu

Życie jest pełne nadziei

Na wszystko, co się zdarzy —

Że zdarzy się nareszcie

To wszystko, o czym marzymy.

Ach, życie moje najdroższe,

Bądź we mnie naprawdę,

Na złe i dobre chwile,

Pozostań we mnie na zawsze.

Wiersz o informacji

Informacja jest wszędzie,

Nawet tam, gdzie jej nie ma.

To jest sekret największy

Naszego istnienia.

Czyni wszystko możliwe.

Czyni wszystko naprawdę.

Działa wtedy najmądrzej,

Gdy ją bardzo kochamy.

Wiersz o Duchu

Duchu, Duchu mój najmilszy,

Przyjdź do mnie, kiedy chcesz.

Będę wierną służką Twoją,

Będę z Tobą w piłkę grać,

Będę mówić z Tobą żarty,

Będę razem z Tobą żyć.

Duchu, Duchu mój najmilszy,

Tylko do mnie wreszcie przyjdź.

Legenda istnienia

Dużo się namyślałam,

Dużo rozmyślałam,

Aż wreszcie cię ujrzałam,

Moje słonko przeczyste.

Legendą wtedy byłeś,

Kiedy weszłam do wody;

Wody czystej jak szkło,

W której ciebie spotkałam;

Ciebie — życie wszystkich

Dzieci nowego pokolenia.

Istnienie legendy

Legendo moja najmilsza,

Z ciebie się narodziłam

Po to, aby żyć wiecznie,

Aby żyć w twym sercu.

Dzisiaj jestem już inna,

Tak pięknie spełniona,

Chociaż byłam legendą

I byłam w twym łonie,

W twoim łonie łagodnym,

W którym rodzą się dzieci —

Przyszłość naszego istnienia,

Przyszłość po wsze czasy.

Jestem najpiękniejsza

Jestem najpiękniejsza w świecie,

Pełna wielu jasnych barw.

Mam sukienki kolorowe,

W których czuję się jak kwiat.

Mam spodenki haftowane,

Barwnych wstążek całą moc.

Umiem biegać jak najszybciej,

Umiem fruwać tak jak ptak,

Umiem wszystko, jak należy,

Do mnie dziś należy świat.

Miłość do miłości

W miłości się zakochałam,

Bo nie kocha jej nikt.

Będę jej wiersze pisać

I czytać je pośród drzew.

Będę z nią chodzić nad rzekę,

Kąpać się w morskich falach,

Będę z nią książki czytać,

Będą ją uczyć, co znam.

Będę jej wierną zawsze

I nie zapomnę jej,

Tylko powiedz mi, proszę:

Czy ona w tobie jest?

Ach, moje marzenie

Ach, moje marzenie,

Jesteś przy mnie blisko.

Delikatnie cię odczuwam,

Oddycham lekko, na palcach,

Głęboko w tobie.

To ty, moje spełnienie,

Jesteś dla mnie wszystkim.

Żyć będę natchnieniem

I śnić będę z miłością,

Moje marzenie o świecie,

Moje marzenie o tobie.

Zimowe zabawy

Zapomniałam, co to lato,

W pełnej śniegu zimie.

Jeżdżę sobie na saneczkach

I rumienię się na mrozie.

Mam na rękach rękawiczki,

A na głowie czapkę z futra,

Zima więc mi nic nie zrobi,

A ja stworzę zimie dzieci

I ulepię je ze śniegu.

W nos powkładam im marchewki,

A na oczy czarne węgle.

Tak bawimy się, weseląc —

Ja i zima, i jej dzieci.

Radość z życia

Podzielę się z tobą radością,

Radością z mojego życia.

Będę żyć wiecznie, bez końca

Tańcząc w słońcu z radości.

To moje życie zakwitło,

Wyrosło w boskiej fantazji.

Ja jestem jego rozbłyskiem,

Które świeci jak gwiazda.

Posmak życia wiecznego

Jest dominujący nad wszystkim —

Życia wiecznego w miłości,

Którą właśnie odkrywam dla siebie.

Nie wracaj

Kiedy nie wrócisz, będę szczęśliwa,

Już nie chcę z tobą bawić się.

Wszystko, co było, sens utraciło

Po tym, jak powiedziałeś mi,

Że jesteś we mnie zakochany.

Ja nie rozumiem tych słów jeszcze,

A więc nie wiem, w co bawić się chcesz.

Dlatego nie wracaj do mnie tak długo,

Dopóki nie będę wiedzieć czegoś więcej —

Co znaczy, że kochasz mnie.

Mamo kochana

Nigdy cię nie opuszczę —

Tak postanowiłam.

Nie chcę być sama, bez ciebie,

Bo ty dałaś mi życie.

Dlatego właśnie ten wierszyk piszę,

By ci od serca powiedzieć,

Jak bardzo cię kocham

I jak mocno cię tulę do siebie.

Dla taty

We mnie wrosłeś swoją siłą,

Zapuściłeś w duszę sny,

Odwrócony wciąż od siebie

Na mnie patrzysz jak na cud.

Oddam ci słowami z serca,

Myślą wzmocnię twoje sny,

Spoglądając w twoje oczy,

W których błękit nieba lśni.

Tylko za mną bądź z nadzieją,

Że dorównam kiedyś ci

I napiszę o miłości

Najpiękniejszy wiersz.

Co nas łączy, pozostanie

We mnie w każdy dzień,

Twoja troska o dzieciństwo,

W którym, marząc, ciągle trwam.

Niech ten wiersz ci pozostanie

Jako miara uczuć mych,

Które tobie dedykuję

Od początku swoich dni.

Kiedy zakwita noc

Kiedy zakwita noc, księżyc świeci

Prosto w moje oczy zadziwione.

To tylko złudzenie, że go widzę,

Gdyż złudzeniem jest to, że on świeci.

Nie wszystko jednak jest złudzeniem.

Kiedy słońce powraca,

To tylko ono czyni,

Że realnym jest to, co widzę.

Co bym bez słońca zrobiła?

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.