Patrycja Kula
Gośka Zając

Ulotne myśli dwóch dusz

© Patrycja Kula, 2022

© Gośka Zając, 2022

Tomik” Ulotne myśli dwóch dusz” to zbiór 44 wierszy dwóch wspaniałych autorek. Pisanie sprawia im ogromną przyjemność i z radością dzielą się tym z innymi. W tomiku każdy znajdzie coś dla siebie.

ISBN 978-83-8273-516-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Ulotne myśli dwóch dusz

Wprowadzenie

Czasami za kimś gonisz

Idą, idą czarownice

Czary mary, Panna śpi

Czy ona była?

Czy widział ktoś, tę czarownicę?

Dołącz do nas, siostro!

Diabeł w ciele anioła

Dwie dusze

I było tak…

Gra w kolory

Gwiazda z nieba

I niechaj, ja złego szeptu nie słyszę

Idąc w niebo, kwiaty wzięła

Jej miłość

Kołysanka z nieba

Jestem słowem

W każdej z nas są jakieś niedoskonałości

Makowa panienka

Miła wiedźma

Mama Bohaterka

Mówią, bądź taka i taka

Mój mały

Niewidzialna

Muzykę którą grała

Nie bój się mój braciszku, chociaż za oknem jest świat zły

Nieznośnie lekka dusza

Oh Ty duszo błądząca

Piękna kraina

Podcięte skrzydła

Powrót

Postanowiła być sobą, nie jej odbiciem, nie Tobą

Szukała światła

Ścieżkę wybrała sama

Serce tej małej

Smutna królewna

Spotkanie z aniołem

Tajemnicza

Tęsknota

Trzy damy

Wydajesz się, taka piękna

Założyła swoją spódnice

Wyjątkowa istota

Żywioły

Życiowa droga

Podziękowania

Wprowadzenie

Kochani!

Razem ze wspaniałą Gosią Zając stworzyłyśmy dla Was wspólny tomik. Składa się on z 44 wierszy i nie jest to przypadkowa liczba. Ma ona swoje magiczne znaczenie, ale to już nasza tajemnica… Połączyło nas słowo i niech ta przygoda trwa dalej, a Wy bądźcie z nami podczas tej podróży. Miłego czytania!

Czasami za kimś gonisz

Wspierasz, serce oddajesz,

A po wszystkim i tak

Na końcu sam zostajesz

Smucisz się, płaczesz w nocy

I w głębi pytasz nieśmiało

Co takiego znowu zrobiłem

Czego tym razem we mnie brakowało

W sobie problemu nie szukaj

Zaraz Ci powiem dlaczego

Ty jesteś pięknym człowiekiem

Nie ma w Tobie nic złego

To tylko nieodpowiedni ludzie

Na Twojej drodze stali

W końcu znajdziesz taką,

Która od nich Cię ocali

Idą, idą czarownice

powiewają im spódnice.

Idą siostry uśmiechnięte,

ślą spojrzenia niepojęte.

Idą, idą przez Mazury,

z Warmii widać ich fryzury.

Kroczą dumnie ulicami,

kuszą gapiów słodyczami.

I choć każda wiedźmą jest.

Słychać czasem skrzydeł szelest.

Miotła zdobi wiedźmy bok.

Lecz to skrzydła dają lot.

Jak na imię ma Wiedźmuszka?

To już powiem ci do uszka.

Ich Imiona to zaklęcia.

Ale chętne są do zdjęcia.

Chętnie zrobią zdjęcie z Tobą.

Bowiem one, dużo mogą.

Cała magia w spódnic fałdach

i w falbanach i kokardach.

A gdy w koło się obróci,

to wspomnienia Ci przywróci.

Chcesz Ty taką czarownicę?

Spójrz jaką nosi spódnicę.

Tylko ta co sięga ziemi,

może dużo, dużo zmienić.

Czary mary, Panna śpi

Kto ją zbudzi?

Może Ty?

Kto, otworzy Pannie oczy.

Kto otuli szalem nocy?

Aaa, aaa.

Kto spokojny sen jej da?

Kto zabierze wszystkie lęki?

Pousuwa wszelkie zgiełki,

dnia, co zasiał w sercu strach.

Kto bezpieczny, da jej dach?

Śpi Panienka, pośród kwiatów.

Pośród swoich sennych maków.

Nie, nie zamykaj w złotej klatce.

Będzie smutna jak w pułapce.

Jeśli uśmiech jej chcesz zdobyć,

musisz dla niej miejsce zrobić.

Pośród dźwięków, pośród rosy,

musisz do niej podejść bosy.

Stopy bose, postaw na trawie.

Będziesz z nią śnił sny na jawie.

Jak ciekawie.

Jak ciekawie.

Słyszysz?

To las woła.

Moja dola.

Moja dola.

Słyszysz?

Tak bije jej serce.

Weź je.

Ujmij ją za ręce.

Czy ona była?

Skąd skrzydła miała.

Bo gdyby przyszła, to by została.

A jej nie było, choć wielu widziało.

I co po tej małej, co po niej zostało?

Czy ona była?

Kim?

I dla kogo…

Czy ona była?

Możesz ją spotkać, często idzie Twoją drogą

Czy widział ktoś, tę czarownicę?

Bo mi mignęły, gdzieś jej spódnice.

Czy ona już, wyruszyła w drogę?

I tak bez butów, w taką pogodę?

Czy widział ktoś, gdzie ona szła?

Czy z sobą miała kota, czy psa?

Bo jeśli psa, to szybko wróci do domu.

Z kotem zaś...nie życzę jej spotkać wtedy, nikomu.

Czarownica, tym ciekawszą bywa.

Co za spojrzeniem ukrywa.

Więc jeśli spotkasz ją, kiedyś w nocy.

Nie patrz jej nigdy, nie patrz jej w oczy.

Czy widział ktoś?

O, jesteś… Goś.

Dołącz do nas, siostro!

Nie bój się niczego.

Świat stoi otworem.

Marzenia realne.

Dołącz do nas, siostro!

Teraz nie nad ranem.

Ranek, to czas wyjątkowy.

Łączą się dwa światy.

Dołącz do nas, siostro!

Lećmy na Sabaty.

Gdzieś tam tli się w Tobie,

dusza Małgorzaty.

Niech więc, tak się stanie.

Zgadzam się siostry,

na Wasze wezwanie.

Diabeł w ciele anioła

Bezczelnie Ci w życie zagląda

Bez wstydu wszystkiemu przygląda

Umoralnia jakby sam był święty,

A tak naprawdę w nim diabeł zaklęty

Anioła skrzydła sobie kupi

I myśli, że ludzi ogłupi

Wydaje mu się, że nikt nie zdoła

Poznać go w przebraniu anioła

Na głowie nadal ma rożki

Nie pomogą tu czary dobrej wróżki

Żadna też mikstura nie podoła,

By zrobić z takiego anioła

Dwie dusze

Tak się właśnie przydarzyło,

Że słowo nas połączyło

I w wiersze je składamy,

Bo taką moc mamy

Piszemy dla siebie wzajemnie,

By było nam przyjemnie

Gdy łezka się u jednej pojawia

Druga zaraz nastrój poprawia

Jak wietrzyk lekka jest jej dusza

Swymi wierszami ludzi porusza

Prosto do serca trafia słowami

Tymi tak pięknie złożonymi zdaniami

Ja dla niej emocjami pisze,

A jej dobro do snu mnie kołysze

Razem pewną tajemnicę mamy

I niedługo w Wasze ręce ją oddamy

I było tak…

I było tak, jak powiedziała.

Nikt palcem na nią nie wskazał.

Nikomu nikt nie powtarzał,

bo ona by to wiedziała.

Dlatego też miej na uwadze,

szczęście i smutek innych.

Sekret być może ci zdradzę,

jak pozbyć się takich serc zimnych.

Jedno mnie tylko martwi,

gdy skrzydła przybieram krucze.

Że jeśli spotykam złych ludzi,

to nie chcąc, słowa te nucę:

I będą ci co się śmiali,

leżeć pokotem przy płocie.

A ci co wzrok odwracali,

będą się nurzać w błocie.

Dlatego proszę was siostry,

byście świec nie żałowały,

niechaj ten błogi ogień,

niechaj się długo pali.

Niech moja postać kobiety

jak najdłużej się trzyma.

Bo jeśli znów księżyc wyjdzie,

spojrzę kruka oczyma.

A wtedy niech na baczności

mają się nasi wrogowie,

bo siła wasza jest we mnie,

i ognia, co nie zna litości.

I idzie tak ciemną nocą, a suknia jej cieniem przybrana.

A gdy masz coś na sumieniu, to nie doczekasz już rana.

Wystarczy, że tylko pomyśli, spojrzy głęboko w duszę.

To biada ci wtedy, oj biada, więcej pisać nie muszę.

Lecz jeśli żeś dobrym człowiekiem, to nieba ci wtedy uchyli.

I szepnie cichutko do ucha: Dziękuję, że byliście mili.

A szept jej, ochroni przed złem.

Ale skąd ja o tym wiem?

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.