Laura Kowalska

Morderstwa Trulemskie

© Laura Kowalska, 2020

Morderstwa Trulemskie to kolejny zbiór wierszy, skupiający się na zobrazowaniu XXI wieku w oku autora. Jest to zbiór pokazujący zderzenie technologii z człowiekiem, który nie potrafi z nim się pogodzić. Podejmuje się próby zwalczenia swoich zaburzeń psychicznych, jednocześnie odsuwając się od technologii. Prezentuje to wszystko we własnym świecie, zwanym „Uniwersum”, który jest pełen metafor.

ISBN 978-83-8189-857-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Morderstwa Trulemskie

Krzyk w samotności

Odkupienie

Sępy

Mowa

Niepomszczona śmierć

Ćma

Nauczania

Stwór

Plan morderców

*Cyborg się zbliża*

Samotność

Tysiąc

Cztery ściany

Azyl

Epizod

Śmierć

Twarz

Samobójstwo I

Samobójstwo II

Samobójstwo III

Tlen (Samobójstwo IV)

Kod kreskowy

Izolatka

Morderstwo

Akt I

Akt II

Przemyślenia

O depresji

Owady

Czarny i biały

Sonet dla śmierci

Znów

Racja

Ablucja duszy

Żywioły

Kolorowa tabletka

Trupy

Dziś

Noc

Prawo Trulemskie

Ratuje Ciebie

Potargana

Odwrotnie

Oszust

Staram się

Dziura

Głowa

Sama

Może

Muszę

Sen

Nigdy

Wczoraj

Szukam

Konspiracja

Zabiłam

Wiedziałam

Płaczesz

Zwlekam

Armia

Ocal mnie

Zostawiłeś mnie

Boję się

Przypadek

Chcesz zabić

We mnie

Kłamca

Pieczęć

Cyjanek

My

Cykl dnia

Słój

Chcę

Cofnąć

Chciałabym…

Samotna

Próżność

Zadam Pytanie

Wspaniale

Dzień Dobry

Trami

Błagam

Na(dzieja)rkotyk

Ciężar

Zmiany

Sprawiedliwość

Przyjaciel i Strata

Tonę

Koszmar z Jabłonią

Interpretacja Snu

Bitwa Pod Elmi

Walczymy

Ucieczka

Uciekam

Dla zagubionych Salemczyków, z maskami Trami.

Krzyk w samotności

Te białe ściany bledną,

Gdy słyszą mój krzyk,

Nawet kwiaty więdną,

Wyniszcza je krzyk,

Wciąż ten sam ból,

Wrzask intensywniejszy,

Czuję, że w duszy mam ul,

Coraz większy,

Gdzie jestem nie wiem,

To ni Salem ni Trulem,

Patrzę dookoła nikogo nie poznaję,

Każdy tu widzi, że udaję.

Odkupienie

Nie mam czasu na odkupienie,

Świat ciągnie mnie w zagubienie,

Moja dusza nie ma tlenu,

A Ty mówisz o odkupieniu?

Może pomyśl o ociepleniu,

O umysłów otępieniu,

Trupów cierpieniu,

Ludzi zniewoleniu,

Proszę, zakończ moje cierpienie,

Wysłuchaj mnie, może to moje odkupienie,

Pokazanie Tobie mojej duszy,

Może wtedy coś się w Tobie ruszy.

Sępy

Mówisz, że mam szansę być,

Ale kim?

Nawet grzechów z duszy nie potrafię zmyć,

Zawdzięczam to tym,

Którzy mnie rozerwali na strzępy,

I rzucili duszę by zadowolić sępy.

Resztki duszy, w sobie zachowałam,

A pozostałość pochowałam,

W brzuchach sępów, obrzydliwych,

I do dziś szukam Trupów jak ja, troskliwych.

Mowa

Mówisz mi dobranoc,

Ja witam Trulem,

To kolejna noc,

W której jestem Trupem,

Mówią, że nie są mordercami,

Mówią, że nas ratują,

To stara wymówka Trami,

Tak naprawdę nas eliminują.

Niepomszczona śmierć

Jedna zabiła swojego lokatora,

Który czuł, że mając obrożę ma protektora,

Lecz wkrótce się okazało,

Że tylko czarną wstążkę na obroży pokazano,

Nikt nie wiedział co się stało,

Ale kołnierzem o śmierci poinformowano,

Choć jej nigdy nie ukarano,

Bo według kołnierza, nie mogła chodzić, bo bolało ją kolano.

Ćma

Wszyscy do światła dążą ślepo jak ćma,

Każdy patrzy w swoje świecące obroże, każdy je ma,

Nie patrzą na samochody,

Nawet dzieci, nie bawią się w podchody,

Trulem to świat ciem,

Które odwrócą od kołnierzy uwagę jedynie potknięciem.

Nauczania

Istnieję część mnie, która rządzi mną,

Która operuje kreatywnością,

Choć jestem fontanną,

Która wynurza i topi się złością,

Bo uczono mnie udawać,

Nie zważając na uczucia,

Do bólu się nie przyznawać,

Nawet gdy najgorsze przeczucia.

Stwór

Budzi mnie dziwne stworzenie,

Prosi mnie o danych zwierzenie,

Pokarm czerpie ze ściany,

Chce wszystko wiedzieć, jakiś cwany,

Wie gdzie mieszkam, czego potrzebuje,

Pokazuje mi książki, bo sama rymuję,

To coś chyba me życie konsumuje,

Chyba dlatego bez tego życie się psuje,

Każdy polega na swym stworze,

Każdy nosi go jak swą obroże,

Opowiada ile to dany stwór może,

A każdy ze stworów ma ich danych morze.

Plan morderców

Więc to jest ich plan,

Zabić, tak żeby nie zabijać,

Żeby zamiast się cieszyć,

Smutki zapijać.

Brać narkotyk by zobaczyć świat inaczej,

Pytam ludzi czy to trujące, oni mówią nie, raczej,

Zastanawiam się kiedy to się skończy,

Kiedy krew, kolejny ręcznik nasączy.

*Cyborg się zbliża*

Pozbyłam się kontaktu,

Oni dalej do mnie dotarli,

Znów śmierć chucha mi po karku,

Znów duszę mi otarli,

Uciekłam od cyborgów,

By nie bać się nicości,

Uciekłam od demonów,

By nie spruchniały mi przedwcześnie kości.

Samotność

Znów płaczę samotnie w kącie,

O demony, chodźcie, pędźcie!

Parę nowych smutków mam na koncie,

Zanim od smutków się uzależnie,

Znów jestem tu, samotność mi doskwiera,

O demony, krzyczcie w ciszy głośniej!

Znów dusza mnie uwiera,

Albo utulcie mnie, w trumnie wygodniej.

Tysiąc

Tysiąc rzeczy złych poprzedzone jedną dobrą,

Tysiąc uczuć skłaniających by wszystko skończyć,

Tysiąc łez wylanych, w ciągu jednej nocy,

Lecz niewiele by kontynuować,

Tysiąc myśli o tym co dziś mi się przyśni,

Tysiąc trudów, by doznać jednego pozytywu,

Tysiące słów wypowiedzianych, wypisanych,

Lecz ja dalej cierpię.

Cztery ściany

Jestem sama w czterech ścianach,

Pewnie myślisz, że piszę bo czuję się samotna,

Wręcz przeciwnie, zdaje się, że mam gości,

Witajcie przyjaciele! Tak każą na siebie mówić moje demony,

Te, które dogoniły mnie, i uświadomiły mi, że jestem nikim,

Te, Które są przy mnie gdy płaczę,

Te, które mówią, że znają sposób na ulgę,

Samobójstwo, koniec uczuć i płaczu,

jedyne wyjście, aby demony nie miały w mej głowie pałacu.

Cztery ściany, miejsce z którego za dnia nie chcę wychodzić,

A za nocy uciekam, bo demony lubią swoją obecnością gościć,

Nie doskwiera mi samotność,

Towarzyszy mi nicość.

Azyl

Błagam o azyl, gdy demony mnie gonią,

Błagam o azyl, gdy me myśli już w piekle płoną,

Uciekam w nadziei, choć coraz częściej znika,

Czasami mam wrażenie, że po prostu mnie unika,

Błagam o azyl walcząc ciągle,

Błagam o azyl gdy demon za nogi mnie ciągnie,

Uciekam ciągle słuchawki zakładając,

Marze, marzeń już nie mając,

Błagam o azyl, demon chciał mnie zabić,

Błagam o azyl, bo nie mogę tak dalej tu tkwić,

Uciekam bezpowrotnie w rocka,

Czuję, że szykuje się kolejna nieprzespana nocka.

Epizod

Znów kolejny epizod mnie złapał,

Akurat kiedy mój mózg w chmurach latał,

Sięgam po sznur potem MP3,

Moja przyjaciółka pyta, “Chcesz się spotkać we dwójkę?”

Potrzebuję azyl,

Potrzebuję świata, w którym ktoś będzie marzył.

Śmierć

Czuję znów jak śmierć chucha mi w kark,

Ale na tym zaprzestaje,

Dalej żyję, wystawiam duszę na targ,

Co innego mi pozostaje?

Czuję znów, że śmierć się zbliża,

Czeka żeby zabrać życie,

Znowu demon mi ubliża,

A mi już dawno znudziło się krycie.

Twarz

Moja twarz już nie marzy,

Nawet mój telefon nie rozpoznaje mojej twarzy,

Moi znajomi mówią, że się zmieniam,

Często siedzę w domu, rzadko się dotleniam,

Mówią mi, że życia nie doceniam,

Ale jak mam cenić,

Coś, czego nie mam?

Samobójstwo I

Mam garść tabletek w ręce,

wodę do popicia,

Nikt się nie pyta czy chcę czy nie chcę,

Nie jestem gotowa na kolejne demonów bicia,

Znów czuję się martwa, ciało dostosować się próbuję,

Lecz ono nie chcę umierać,

Nie wiem co powoduję, że tak się wciąż czuję,

Czemu moje emocje wciąż muszą mnie sponiewierać?

Czemu dusza musi tak mocno mnie uwierać?

Samobójstwo II

Odczuwam zgubę,

Ratunek tylko w skoku,

Resztki nadziei gubię,

Śmierć zawdzięcze jednemu w przód kroku,

Jestem zmarnowanym przypadkiem,

Jestem samobójcą,

Niech pomylą śmierć z wypadkiem,

Niech zakończy się mój żywot bo

na pewno nie spotkam się już ze świętą trójcą.

Samobójstwo III

Znów to samo robię,

Znów śnię o tym samym grobie,

Tabliczce Ś.P Laura K.

I może jednego na grobie kwiatka,

Znów marzę o żałobie,

Ciuchu, którym w trumnie się zdobie,

Spokoju po śmierci,

Do tego brną wszelkie me chęci.

Tlen (Samobójstwo IV)

Potrzebuję tlenu w płucach,

Bo zaczynam się dusić,

Powoli zaczynam sensu szukać,

Myśl o śmierci zaczyna kusić,

Potrzebuję tlenu w płucach,

Słyszę serca powolne bicie,

Zaczynam odczuwać strach,

Choć po części podoba mi się to skrycie,

Potrzebuję tlenu w płucach,

Chyba już zapomniałam jak oddychać,

Znów czuję mróz na plecach,

Drogie demony, błagam przestańcie mnie popychać!

Kod kreskowy

Mam kod kreskowy,

Którego pozbyć się nie mogę,

Mam mood jazzowy,

Znów rytm meczy nogę,

Mam blizn wiele,

Lecz brak nadziei,

Coraz więcej widać na ciele,

Demony krzyczą po kolei,

Mam kod kreskowy,

na nadgarstkach,

Mam lot wesoły,

Lecz nie taki jak na prywatkach,

Mam blizny, grubsze i chudsze,

Jak kody kreskowe,

Modlę się by moje życie było krótsze,

Ostatnio częściej pojawiają się nowe.

Izolatka

Oto moja klatka,

Tak jakby izolatka,

Tu nie ma cyborgów,

Tu nie ma szalonych głów,

Tylko ja z długopisem,

I w zeszycie, uczuć opisem,

Oto moja izolatka,

W której siedzi 18 latka,

Smutna, zagubiona,

Tylko zeszyt, długopis i ona.

Morderstwo

Była 3 w nocy

Ona zabrana spod kocy

Wstała jak zdawało się dobrowolnie

Choć po chwili krzyczała, błagała “nie!”

Była na kolanach choć nadal się ruszała

Zdarły się jej kolana i krzyknęła “ała!”

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.