Zofia Koczur

Zamyślenie

© Zofia Koczur, 2022

Trzeci tomik poezji Zofii Koczur zawierający przemyślenia na temat różnych aspektów życia i jej własny obraz świata, stąd tytuł „Zamyślenie”

ISBN 978-83-8221-900-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

„Zamyślenie”

Moją duszę niesie muzyka

szelest liści i granie świerszcza

krople deszczu rytmu nadają

w zamyśleniu powoli tonę

Myśli jak chmury powoli płyną

Po moim niebie z marzeń utkanym

To zamyślenie przetrwać pomaga

zawieruchę zdarzeń codziennych

smutki i trwogę przed ludzi złością

wola istnienia ciągle się rodzi

Myśli jak liście w głąb opadają

serce przyśpiesza za marzeń rytmem

W zamyśleniu zastygam jak skała

Biegiem zdarzeń się nie przejmuję

Przyjmuję w ciszy to co los niesie

Na barki życie na nowo biorę

Myśli spokojnie gdzieś odpływają

Zapadam cicho w kojący sen

„Nie pytaj”

Nie pytaj wiatru

dokąd pędzi

wsłuchaj się

w głosy które niesie

Nie pytaj słońca

dlaczego razi w oczy

ciesz się jego ciepłem

i promieniami

Nie pytaj deszczu

dlaczego mokrym

strumieniem spada

na glebę

patrz na jego krople

Nie pytaj

traw wysokich

o czym szumią

podumaj nad ich melodią

Zapytaj mnie

o czym rozmyślam

wieczorową porą

„Jesiennie”

Jesienne słońce

gładzi moją twarz

uwielbiam

te muśnięcia ciepłem

Chłonę zapach

złotych liści

zrzuconych przez

wiekowe drzewa

Wędrując jesienną ścieżką

wspominam wiosnę i lato

jesiennym popołudniem

cieszę swoją duszę

zamyślona

zaplatam palcami

cienkie nitki babiego lata

jesiennie nastrojona

„Deszcz”

Deszcz odżywia

I oczyszcza Ziemię

Spłukuje zło

Na sam kraniec wszechświata

Lubię deszcz i jego miarowy

Stukot o parapet

Perkusyjne brzmienie

Układa myśli po kolei

Jest

Dobrze

„Życie”

Życiu nie można

dodać więcej dni

Ale dniom można dodać

więcej życia

Mimo upadków

wciąż się podnoszę

idę dalej

moją pokręconą drogą

trwam z całych sił

codziennie

***

Świat jest czasem brzydki

po swojej drugiej stronie

ludzka głupota

zagościła tam na dobre

nienawistne serca nie potrafią

przyjąć cudzego szczęścia

złowrogie spojrzenia

chciałyby zagarnąć wszystkie

radosne chwile innych ludzi

Nie lubię tej strony świata

tejże jednej

choć podobno ma cztery

Po mojej stronie świata

codziennie wstaje słońce

dłonie grzeją się w miłości

oczy chloną wszystkie spojrzenia

bliskich

jest mi tu dobrze

więc będę chronić tego mojego

malutkiego kawałeczka świata

z zielenią trawy i błękitem nieba

pod którym żyję ja

pod którym żyjesz Ty

i nasze dzieci

Byle dłużej

Byle zawsze

***

Zamrażam senność

zimną kawą wypitą rano

tętno pulsuje coraz raźniej

zaczynam dzień

jeden z kolejnych

kolejny z jedynych

byle szybciej

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.