Rafał Robert Leniar

Odchody. Wiersze wyda(lo)ne

Ilustrator Rafał Robert Leniar

© Rafał Robert Leniar, 2021

© Rafał Robert Leniar, ilustracje, 2021

Wiersze o zmiatanych pod dywan, odpychanych, pomijanych, wydalanych rzeczach. Szczypta poezji niezbyt estetycznej, lecz nie wulgarnej.

ISBN 978-83-8155-750-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Odchody. Wiersze wyda(lo)ne

GALICJA (Środek na przeczyszczenie)

Syn Lota

Polubię ten wiersz, jeśli go nie polubią

BIG Brother

Fizjologia

Ulądowanie

Nie tylko tren

Nawracarka

Noc późną wiosną na wsi

Teolożka

Warkot motocykli

Czytnik

Pejzaż wiejski I — Burza

Pejzaż wiejski II — Żniwa

RZEŹBiArz

Aniela

Rubaszna boginka

Z guseł: śnienia

Z guseł: wyrd

Cietrzew

Zabawa w mszę

Wadera lidera niełatwo umiera

Zasiłek dla wrażliwych

NOL-e pod Karpatami

Dodatkowe uprawnienia

Mandragora

Baśń lokalna

Droga śmierć

Czuję się jakbym miał zostać lujem

Wiersz wyda(lo)ny

GALICJA (Środek na przeczyszczenie)

Motto: (…) chłopak morowy (…) zapładnia krowy

przyśpiewka z gimnazjum

Raj się mieszał tutaj z ohydną Gomorą,

Jak zapachy łąki z cuchnącą oborą.

Lecz czemu ja o tym, gdy lubią sielanki,

Harce i majówki, uplecione wianki?

Lubią też miód, mleko, pszczoły i jałówki,

Byczki zarzynane oraz słodkie krówki.

Nie lubią — wierszyków, lecz je recytują,

Te ze szkolnej ławy na pamięć wykują.

Inne wchodzą w głowę szybciej niż alkohol.

Uwaga! Abstynent. Między zbożem kąkol.

Syn Lota

Ja syn Lota wyjątek w regule

Święty wśród przeklętych i wśród świętych zły

Potwierdzam prawo łamiąc je z nakazu

Świecę w ciemności w świetle rzucam cień

Spłodził mnie ojciec urodziła siostra

Wywiódł mnie Pan Bóg z niewoli profanum

Spłodziłem plemię niezbyt bogobojne

Które walczyło ze świętym narodem

Chciałem obejrzeć się za słupem soli

Nie czuję prawie gdy jest ona w oku

Może to pustynia mi tak łzy wysusza

Zanim zaczną płynąć na gorący piach

Polubię ten wiersz, jeśli go nie polubią

że hostyję świętą w swym bezbożnym gniewie

dzieci podeptały wieść mi zakwiliła

lecz wiem też na pewno iż jak wielu nie wie

grzeczna strona mocy hostię wydaliła

nazajutrz lub jeszcze dnia tego samego

nie ascetycznego w jadło obfitego

co się ciałem stało wnet się wydostało

z ciała

idylla ironią niemała

a teraz pointa

z pupy wyjęta

lepszy jest ten kał wprost z pupy

niźli cuda z Gwadelupy

BIG Brother

      Uśmiechnij się, jesteś w ukrytej kamerze. Twoja prababka też była, podglądał ją Bóg, który patrzył. Potem wolnomularze rozkleili plakaty, głosząc: „wielkie oko patrzy”. Następnie emitowano program, by przygotować na to, że będziemy ciągle, lecz w jawnej kamerze. Teraz jesteśmy nadzy, jak przed wygnaniem z raju, a Bóg, który patrzył, zamienia się w kał. Mieliśmy kilka promili jego faktycznego ciała w śmierdzących wnętrznościach. Nie martw się, jest już nie konieczny, zastąpił go big brother w tysiącach kamer. Spróbuj się nie uśmiechnąć.

Fizjologia

Ksiądz prawi kazania

Wierni od słuchania

W aniołów zmienieni

Lecz ksiądz się czerwieni

W swojej toalecie

Kiedy to w klozecie

Sączy się moczowa

Jucha chrystusowa

Co spływa ze świętej i nietkniętej cewki?

Czy tylko nieważne to jakieś… przelewki?

Ulądowanie

to będzie jak animacja

w programie graficznym

alegoria utraty wiary lub szaleństwa

na tarczy Słońca

lśniącej aureoli

sylwetka gołębia

światło oślepia

klatki się przesuwają

gołąb staje się szary

jak pospolity

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.