Tadeusz Czerniawski

Testimonium Flavianum

Książka została utworzona z pomocą AI

© Tadeusz Czerniawski, 2026

Książka jest próbą wykazanie przy użyciu metod historyczno-krytycznych, filologicznych i logicznych, że „Testimonium Flavianum” w obecnej formie jest interpolacją chrześcijańską, najprawdopodobniej dziełem Euzebiusza z Cezarei, a wszelkie próby obrony jego autentyczności opierają się na błędach logicznych, wybiórczej analizie źródeł i myśleniu życzeniowym.

Książka została utworzona z pomocą AI

ISBN 978-83-8455-113-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Przedmowa

Książka, którą Państwo trzymają w rękach, jest rezultatem ponad roku intensywnej pracy badawczej, która rozpoczęła się od pozornie prostego pytania: czy fragment dzieła Józefa Flawiusza znany jako Testimonium Flavianum jest autentyczny? Pytanie to, choć formułowane przez uczonych od stuleci, nigdy nie doczekało się tak systematycznej, wielowymiarowej i interdyscyplinarnej analizy, jaką przedstawiam w niniejszym opracowaniu. Przekonanie, że temat wymaga ponownego, głębokiego zbadania, wynikało z obserwacji, że większość dotychczasowych prac albo bezkrytycznie przyjmowała tzw. „konsensus naukowy” o częściowej autentyczności fragmentu, albo ograniczała się do polemiki z pojedynczymi argumentami, nie tworząc spójnej, całościowej wizji problemu.

Celowość podjęcia tej tematyki w XXI wieku może budzić pytania — czy po tysiącach artykułów i dziesiątkach monografii można jeszcze coś nowego powiedzieć o dwudziestu trzech greckich zdaniach sprzed niemal dwóch tysięcy lat? Odpowiedź brzmi: tak, i to z kilku powodów. Po pierwsze, rozwój metod filologicznych, lingwistycznych i historyczno-krytycznych w ostatnich dekadach dał nam narzędzia niedostępne wcześniejszym pokoleniom badaczy. Komputerowa analiza tekstów, statystyczne badania słownictwa, porównawcza analiza korpusów — wszystko to pozwala dzisiaj na precyzyjne identyfikowanie niespójności stylistycznych, które wcześniej mogły umykać intuicyjnej ocenie. Po drugie, odkrycie i opublikowanie arabskiej wersji Testimonium przez Shlomo Pinesa w latach siedemdziesiątych XX wieku otworzyło nową perspektywę, która nie została jeszcze w pełni zintegrowana z głównym nurtem badań. Po trzecie wreszcie, rosnąca świadomość dotycząca zjawiska fałszerstw w literaturze antycznej — od Donatio Constantini po Pseudo-Dionizego Areopagitę — skłania do krytycznego przewartościowania tekstów, które przez wieki uznawano za niewątpliwie autentyczne.

Niniejsze opracowanie wyróżnia się przede wszystkim całościowym ujęciem problemu. Zamiast koncentrować się wyłącznie na jednym aspekcie — filologicznym, historycznym czy teologicznym — podjęto próbę syntetycznego spojrzenia, które integruje wszystkie te perspektywy. Analiza patrystyczna pokazuje trzy wieki milczenia Ojców Kościoła, co stanowi potężny argument z braku cytowań. Badania filologiczne i stylistyczne ujawniają liczne niespójności językowe między Testimonium a resztą dzieł Józefa Flawiusza. Kontekstualizacja historyczna ukazuje, jak fragment pasuje — lub raczej nie pasuje — do tego, co wiemy o żydowskim historyku pierwszego wieku i jego sposobie pisania o mesjańskich pretendentach. Wreszcie, analiza motywów i okoliczności prawdopodobnej interpolacji w czwartym wieku pozwala zrozumieć nie tylko „czy” i „jak”, ale przede wszystkim „kto”, „kiedy” i „dlaczego”. Ta wielowymiarowość podejścia sprawia, że argumenty się wzajemnie wzmacniają, tworząc kumulatywny dowód o sile przekraczającej sumę poszczególnych części.

Szczególną zaletą pracy jest jej metodologiczna rzetelność i uczciwość intelektualna. Nie ukrywamy, że badanie to prowadziło nas do wniosków niewygodnych dla tradycyjnej apologetyki chrześcijańskiej. Ale właśnie dlatego przykładaliśmy szczególną wagę do tego, aby nie stawiać chochoła — przedstawialiśmy najsilniejsze, nie najsłabsze argumenty strony przeciwnej, cytowaliśmy uczonych o najwyższych kwalifikacjach, konfrontowaliśmy się z najpoważniejszymi kontrargumentami. Świadomie włączyliśmy do grona bohaterów naszej narracji apologetę broniącego autentyczności, dając mu przestrzeń do prezentacji swoich racji. Nie po to, aby go ośmieszyć, ale aby pokazać, że prawda rodzi się w dialogu, w konfrontacji perspektyw, w uczciwym mierzeniu się z argumentami, które kwestionują nasze wstępne przekonania.

Forma dialogu, którą przyjęliśmy jako strukturę narracyjną, służy podwójnemu celowi. Z jednej strony czyni tekst bardziej przystępnym — zamiast suchego wykładu akademickiego, czytelnik uczestniczy w żywej debacie, widzi jak argumenty są formułowane, kwestionowane, bronione. Może śledzić ewolucję myślenia bohaterów, ich wahania, momenty odkrycia, intelektualne zwycięstwa i porażki. Z drugiej strony, forma dialogu ma głębsze uzasadnienie filozoficzne: odzwierciedla rzeczywisty proces badawczy, który nigdy nie jest monologiem, ale zawsze rozmową — z tekstami, z innymi uczonymi, z własnymi założeniami. Dialog Sokratejski, który wybraliśmy jako model, służył właśnie temu — nie przekazywaniu gotowych prawd, ale wspólnemu dochodzeniu do prawdy poprzez metodyczne kwestionowanie, analizę i syntetyzowanie.

Język książki jest świadomie wyważony między precyzją akademicką a dostępnością dla szerszego kręgu czytelników. Terminy techniczne są wyjaśniane, greckie i łacińskie cytaty tłumaczone, skomplikowane argumenty rozbijane na przystępne kroki logiczne. Jednocześnie nie rezygnujemy z rygorystycznej analizy filologicznej tam, gdzie jest ona konieczna — wierzymy, że nawet czytelnik bez znajomości greki może zrozumieć istotę argumentu o nietypowym użyciu sophos anēr czy problematyczności konstrukcji men… de, jeśli zostanie mu to odpowiednio wyjaśnione. Staraliśmy się unikać żargonu tam, gdzie jest to możliwe, ale nie kosztem precyzji — czasem specjalistyczny termin jest po prostu najlepszym narzędziem do wyrażenia złożonej myśli.

Szczególną wartość dodają aneksy, które stanowią niejako „pracownię badawczą” książki. Pełne teksty Testimonium w trzech wersjach — greckiej, łacińskiej i arabskiej — pozwalają czytelnikowi samodzielnie porównywać i wyciągać wnioski. Chronologia patrystyczna dokumentuje każdego Ojca Kościoła, który mógł, ale nie cytował fragmentu, przekształcając słaby „argument z milczenia” w mocny „argument z systematycznego braku”. Bibliografia krytyczna prezentuje pełne spektrum stanowisk, od obrońców pełnej autentyczności po radykalnych krytyków, dając czytelnikowi możliwość dalszych studiów i weryfikacji naszych ustaleń. Wreszcie glosariusz wyjaśnia wszystkie terminy techniczne, czyniąc książkę dostępną także dla czytelników bez specjalistycznego przygotowania filologicznego czy teologicznego.

Nie ukrywamy, że konkluzja, do której doszliśmy — że greckie Testimonium Flavianum w obecnej formie jest prawie na pewno chrześcijańską interpolacją z czwartego wieku, najprawdopodobniej dokonaną przez Euzebiusza z Cezarei — będzie kontrowersyjna. Wielu uczonych, szczególnie w kręgach konfesyjnych, będzie się z nią nie zgadzać. Ale nasza intencja nie jest prowokacyjna czy destrukcyjna. Wręcz przeciwnie — wierzymy głęboko, że prawda historyczna, nawet jeśli jest niewygodna, służy lepiej zarówno nauce, jak i wierze, niż wygodne kłamstwa czy nieuczciwie podtrzymywane iluzje. Wiara chrześcijańska, która przetrwała dwa tysiące lat, nie zawali się przez demaskację jednego fałszerstwa. A nauka historyczna zyskuje na wiarygodności, gdy ma odwagę mówić prawdę, nawet jeśli prawda ta jest niepopularna.

Książka ta jest także świadectwem możliwości autentycznego dialogu między ludźmi o różnych światopoglądach. Nasz zespół badawczy obejmował zarówno wierzących, jak i niewierzących, katolików i agnostyków, teologów i świeckich historyków. To, co nas łączyło, było ważniejsze niż to, co dzieliło: wspólne przekonanie, że prawda ma wartość samą w sobie, że uczciwość intelektualna jest ważniejsza niż apologetyczna wygoda, że metoda krytyczna, stosowana konsekwentnie i fair, może prowadzić ludzi o różnych przekonaniach do zbliżonych wniosków. Jeden z naszych bohaterów — ksiądz, który rozpoczynał jako obrońca autentyczności, a kończył jako akceptujący prawdopodobieństwo interpolacji — jest literackim konstruktem, ale reprezentuje rzeczywisty proces intelektualny, który wszyscy przeszliśmy: transformację od obronności do otwartości, od przywiązania do konkluzji do podążania za dowodami.

Zdajemy sobie sprawę, że nasza praca nie zamknie debaty o Testimonium Flavianum. Żadna pojedyncza monografia nie może tego zrobić w przypadku tak złożonego i emocjonalnie naładowanego problemu. Ale mamy nadzieję, że ustalimy nowy standard metodologiczny dla dyskusji: systematyczność zamiast fragmentaryczności, interdyscyplinarność zamiast wąskiej specjalizacji, uczciwość wobec kontrargumentów zamiast ich ignorowania, przejrzystość założeń zamiast udawanej neutralności. Jeśli nawet nasi krytycy będą bronić autentyczności Testimonium, życzylibyśmy sobie, aby robili to na poziomie, który odpowiada powadze problemu — z pełną świadomością wszystkich trudności, które przedstawiliśmy, z rzetelnością metodologiczną, z gotowością do przyznania się do granic pewności.

Ostatecznie, książka ta jest czymś więcej niż tylko analizą dwudziestu trzech greckich zdań. Jest studium przypadku tego, jak nauka powinna działać: stawiając trudne pytania, nie bojąc się niewygodnych odpowiedzi, poddając w wątpliwość przyjęte założenia, budując argumenty krok po kroku, przyznając się do niepewności tam, gdzie pewność jest niemożliwa. Jest także refleksją o naturze prawdy historycznej, o granicach tego, co możemy wiedzieć o przeszłości, o napięciu między wiarą a rozumem, o etycznej odpowiedzialności uczonego wobec prawdy.

Zapraszamy Państwa do lektury z otwartym umysłem. Nie prosimy o ślepą akceptację naszych wniosków — prosimy o uczciwą konfrontację z naszymi argumentami. Sprawdzajcie źródła, które cytujemy. Szukajcie kontrargumentów. Weryfikujcie naszą logikę. A potem — na podstawie dowodów, nie autorytetu, nie tradycji, nie wygody — wyciągnijcie własne wnioski.

Bo jak uczył jeden z wielkich filozofów starożytności: ho de anexetastos bios ou biōtos anthrōpō — życie nie poddane badaniu nie jest warte przeżycia. To samo dotyczy przekonań. Przekonanie nie poddane krytyce nie jest warte trzymania.

Niech ta książka będzie zaproszeniem do takiego życia — examined life — życia intelektualnego, które nie boi się pytań, które ceni prawdę ponad wygodę, które ma odwagę zmieniać zdanie w obliczu dowodów.

Sapere aude — miej odwagę używać własnego rozumu.

Veritas vos liberabit — prawda was wyzwoli.

CZĘŚĆ I: FUNDAMENTY SPORU

Rozdział 1: Spotkanie w bibliotece

Deszcz bębnił monotonnie w wysokie okna czytelni głównej Biblioteki Uniwersyteckiej. Był jeden z tych listopadowych wieczorów, kiedy zmrok zapada tak wcześnie, że wydaje się, jakby dzień w ogóle nie chciał się zacząć. Dr Helena Bergman siedziała przy masywnym dębowym stole, otoczona stosem książek i fotokopii. Przed nią leżało otwarte wydanie Antiquitates Judaicae Józefa Flawiusza — to monumentalne dzieło, które od niemal dwóch tysięcy lat fascynowało i frustrowało kolejne pokolenia historyków.

Helena właśnie pochylała się nad księgą osiemnastą, ołówkiem zakreślając w notesie interesujące fragmenty, gdy usłyszała skrzypnięcie ciężkich drzwi. Do czytelni wszedł wysoki mężczyzna po sześćdziesiątce, z siwą brodą i inteligentnym spojrzeniem zza okularów w drucianych oprawkach. Rozpoznała go natychmiast — profesor Marcus Steinhardt, legenda filologii klasycznej, człowiek, który znał grecki klasyczny lepiej niż własny język ojczysty.

„Droga Heleno,” odezwał się po cichu, zbliżając się do jej stołu, „przeczytałem pani e-mail. Testimonium Flavianum, tak? Ciekawe, że właśnie teraz.”

Helena uśmiechnęła się blado.

„Witam, profesorze. Dziękuję, że zechciał pan przyjść. Wiem, że to późna pora, ale…”

„Nonsens,” przerwał jej Steinhardt, siadając naprzeciwko. „Dla Testimonium można zrobić wyjątek o każdej porze. To przecież najbardziej kontrowersyjny fragment w całej literaturze antycznej. Locus controversissimus, jak mawiał mój stary nauczyciel.”

Zanim Helena zdążyła odpowiedzieć, drzwi otworzyły się ponownie. Tym razem wszedł młodszy mężczyzna, około czterdziestoletni, w czarnej koszuli duchownej.

„Przepraszam za spóźnienie,” powiedział ksiądz, zdejmując mokry płaszcz. „Korek na ulicy Długiej.”

„Ksiądz Adam Kowalczyk,” przedstawiła go Helena. „Apologeta, autor wielu artykułów broniących autentyczności Testimonium. Profesorze Steinhardt, ksiądz Kowalczyk.”

Mężczyźni skinęli sobie głowami. W powietrzu zawisło niewypowiedziane napięcie — napięcie, które zawsze pojawia się, gdy wiara spotyka się z krytycznym badaniem źródeł.

„A więc mamy dziś małą dyskusję o Flawiuszu?” zapytał retorycznie ksiądz, siadając. „Fascynujący temat. Muszę przyznać, że rzadko spotykam historyków gotowych otwarcie rozmawiać o Testimonium.”

„Bo większość boi się oskarżeń o bias,” wtrącił nowy głos. Do stołu podeszła drobna kobieta o ciemnych włosach i intensywnym spojrzeniu. „Dr Sarah Cohen, historia judaizmu. Przepraszam za spóźnienie.”

Helena wstała, by ją przywitać.

„Dr Cohen! Nie byłam pewna, czy pani przyjedzie.”

„Przy takim temacie? Żartuje pani?” Sarah usiadła, wyciągając z torby notes i kilka książek. „Józef Flawiusz to moja obsesja od lat. A Testimonium Flavianum… cóż, to szczególny przypadek.”

„Szczególny przypadek fałszerstwa,” mruknął ktoś od drzwi.

Wszyscy odwrócili głowy. W progu stał niedbale ubrany mężczyzna w okularach, z rozczochranymi włosami, trzymający pod pachą starą skórzaną teczkę.

„Dr Tomasz Górski,” przedstawił się, podchodząc do stołu. „Patrysta. Specjalizuję się w literaturze wczesnego chrześcijaństwa. I tak, uważam Testimonium za interpolację. Znaczącą interpolację.”

Ksiądz Kowalczyk uniósł brwi.

„Jak bezpośrednio. Doceniam szczerość, choć nie zgadzam się z wnioskami.”

„Zgoda,” wtrąciła Helena, podnosząc rękę. „Zanim zaczniemy się spierać, może ustalmy pewne podstawy? Profesor Steinhardt, może pan nam przypomnieć, o czym właściwie rozmawiamy?”

Steinhardt odchrząknął, poprawiając okulary.

„Testimonium Flavianum,” zaczął tonem wykładowcy, „to fragment z księgi osiemnastej Dawnych dziejów Izraela Józefa Flawiusza, napisanej około roku 93 lub 94 naszej ery. Tekst grecki, który przyszedł do nas poprzez średniowieczne rękopisy, brzmi mniej więcej tak…”

Otworzył swoją książkę i przeczytał powoli, z doskonałą greką wymową:

„Γίνεται δὲ κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον Ἰησοῦς σοφὸς ἀνήρ, εἴγε ἄνδρα αὐτὸν λέγειν χρή: ἦν γὰρ παραδόξων ἔργων ποιητής, διδάσκαλος ἀνθρώπων τῶν ἡδονῇ τἀληθῆ δεχομένων, καὶ πολλοὺς μὲν Ἰουδαίους, πολλοὺς δὲ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ ἐπηγάγετο: ὁ Χριστὸς οὗτος ἦν.”

Przerwał, by zaczerpnąć tchu, po czym kontynuował:

„καὶ αὐτὸν ἐνδείξει τῶν πρώτων ἀνδρῶν παρ᾽ ἡμῖν σταυρῷ ἐπιτετιμηκότος Πιλάτου οὐκ ἐπαύσαντο οἱ τὸ πρῶτον ἀγαπήσαντες: ἐφάνη γὰρ αὐτοῖς τρίτην ἔχων ἡμέραν πάλιν ζῶν τῶν θείων προφητῶν ταῦτά τε καὶ ἄλλα μυρία περὶ αὐτοῦ θαυμάσια εἰρηκότων. εἰς ἔτι τε νῦν τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τοῦδε ὠνομασμένον οὐκ ἐπέλιπε τὸ φῦλον.”

„Dziękuję, profesorze,” powiedziała Helena. „A teraz może tłumaczenie dla tych z nas, którzy nie czytają płynnie po grecku?”

Steinhardt uśmiechnął się lekko.

„Oczywiście. W tłumaczeniu brzmi to mniej więcej tak: »W tym czasie żył Jezus, człowiek mądry, jeśli w ogóle można go nazwać człowiekiem. Był bowiem dokonywającym niezwykłych czynów, nauczycielem ludzi, którzy z radością przyjmują prawdę. I pozyskał wielu Żydów, a także wielu Greków. Był Mesjaszem. A gdy na doniesienie naszych przywódców Piłat skazał go na śmierć krzyżową, ci, którzy go przedtem umiłowali, nie przestali. Ukazał się bowiem im trzeciego dnia znów żyjący, gdyż przepowiedzieli to boży prorocy, jak również dziesięć tysięcy innych cudownych rzeczy o nim. Aż do dzisiaj istnieje plemię chrześcijan, nazwanych tak od niego.«”

Cisza, która zapadła po tych słowach, była gęsta jak listopadowy zmrok za oknami.

Wreszcie Sarah Cohen odezwała się cicho, ale z wyraźną ironią w głosie:

„Czy tylko mnie to brzmi jak… wyznanie wiary? Żydowski historyk, który pozostał Żydem do końca życia, nagle brzmi jak autor Symbolu Nicejskiego?”

„To właśnie problem,” zgodził się Górski. „Ten fragment to nie historia, to teologia. I dość prymitywna teologia, muszę dodać.”

Ksiądz Kowalczyk pokręcił głową z wyraźnym niezadowoleniem.

„Proszę państwa, właśnie tego rodzaju przedwczesne osądy sprawiają, że dyskusja o Testimonium nigdy nie wychodzi poza wzajemne oskarżenia. Tak, tekst zawiera elementy, które mogą zaskakiwać. Ale czy to automatycznie czyni go fałszywym?”

„Nie automatycznie,” odpowiedziała Helena spokojnie. „Ale systematyczna analiza historyczna, filologiczna i kontekstualna może nas do takiego wniosku doprowadzić. I właśnie po to tu jesteśmy — żeby przeprowadzić taką analizę. Bez uprzedzeń, bez a priori przyjętych wniosków.”

„Szlachetne założenie,” mruknął Steinhardt. „Choć obawiam się, że każdy z nas przychodzi tu ze swoimi założeniami. Nullum magnum ingenium sine mixtura dementiae fuit, mawiał Seneka — nie ma wielkiego umysłu bez domieszki szaleństwa. A my wszyscy jesteśmy trochę szaleni w swojej specjalizacji.”

Sarah roześmiała się cicho.

„Prawda. Ale może właśnie dlatego to spotkanie ma sens? Każdy z nas patrzy na Testimonium z innej perspektywy. Helena jako historyczka starożytności, profesor jako filolog, ksiądz Adam jako apologeta…”

„A pani jako specjalistka od judaizmu,” dokończył Górski. „I ja jako znawca literatury patrystycznej. Razem możemy zobaczyć pełny obraz.”

Helena pochyliła się do przodu, składając dłonie na stole.

„Dobrze. To pozwólcie, że zacznę od fundamentalnego pytania: dlaczego w ogóle dyskutujemy o tym fragmencie? Przecież istnieją setki antycznych tekstów, których autentyczność nie budzi kontrowersji. Co sprawia, że Testimonium Flavianum jest inne?”

Zapadła chwila ciszy. Wreszcie Steinhardt odezwał się powoli, dobierając słowa z chirurgiczną precyzją:

„Ponieważ, moja droga, ten fragment jest zbyt ważny. Gdyby był autentyczny, mielibyśmy niezależne, żydowskie, niemal współczesne świadectwo o Jezusie. Nie chrześcijańskie, nie hagiograficzne, ale pochodzące od respektowanego historyka, który żył zaledwie pokolenie po Jezusie. To byłby dowód historyczny najwyższej jakości.”

„Dokładnie,” przytaknął ksiądz Kowalczyk z ożywieniem. „I dlatego sceptycy tak desperacko chcą go zdyskredytować. Gdyby Testimonium było autentyczne, wiele ich argumentów przeciwko historyczności Jezusa po prostu by upadło.”

„Moment,” wtrącił Górski, podnosząc palec. „To manipulacja retoryczna, księże. Nikt z poważnych historyków nie kwestionuje historyczności Jezusa jako takiej. Kwestionujemy autentyczność tego konkretnego fragmentu, który wygląda i brzmi jak chrześcijańska interpolacja.”

„A czym właściwie jest interpolacja?” zapytała nagle Helena, patrząc na pozostałych. Nie czekała na odpowiedź, tylko kontynuowała: „Pytam nie dla siebie, oczywiście, ale dla klarowności naszej dyskusji. Musimy posługiwać się tym samym językiem.”

Sarah skinęła głową i odpowiedziała:

„Interpolacja to fragment tekstu, który nie pochodzi od oryginalnego autora, ale został dodany później przez kopistę. W starożytności, kiedy książki przepisywano ręcznie, było to dość powszechne. Czasem niezamierzone — ktoś robił notatkę na marginesie, a następny kopista włączał ją do głównego tekstu. Czasem zamierzone — celowa »poprawa« lub »uzupełnienie« tekstu.”

„I tu dochodzimy do sedna,” powiedział Steinhardt, przekładając kilka kartek w swojej książce. „W przypadku Testimonium mówimy o interpolacji zamierzonej. Pytanie brzmi: kto, kiedy i dlaczego?”

Ksiądz Kowalczyk westchnął głęboko.

„Profesorze, z całym szacunkiem, ale to pytanie zakłada już winę. Assumptio non probatum, jak mawiali Rzymianie. Zakładamy to, co trzeba dopiero udowodnić.”

„Słusznie,” zgodziła się Helena. „Więc zacznijmy od początku. Co wiemy na pewno, bez żadnych założeń?”

Górski otworzył swoją teczkę i wyciągnął kilka pożółkłych kartek z notatkami.

„Po pierwsze,” zaczął metodycznie, „wiemy, że Józef Flawiusz napisał Dawne dzieje Izraela około roku 93—94. Po drugie, wiemy, że był faryzeuszem, później został historykiem na dworze Flawiuszy w Rzymie. Po trzecie, wiemy że napisał także Wojnę żydowską i autobiografię. Po czwarte…”

„Po czwarte,” przerwała mu Sarah, „wiemy, że żaden chrześcijański autor przed Euzebiuszem z Cezarei — a piszemy tu o początku czwartego wieku — nie cytuje Testimonium. To milczenie jest ogłuszające.”

„Argument z milczenia?” zaatakował natychmiast ksiądz Kowalczyk. „Argumentum ex silentio to jeden z najsłabszych argumentów w historii. Brak dowodu to nie dowód braku.”

„Zazwyczaj tak,” zgodził się Steinhardt, „ale są sytuacje, kiedy milczenie jest wymowne. Jeśli mam świadectwo, które doskonale wspiera moją tezę, a go nie cytuję, gdy by mi bardzo się przydało, to trzeba zapytać: dlaczego?”

Helena podniosła rękę, przerywając narastający spór.

„Panowie, panie, zatrzymajmy się na chwilę. Widzę, że szybko wchodzimy w szczegóły techniczne, a jeszcze nie ustaliliśmy podstawowej metodologii. Jak zamierzamy prowadzić tę dyskusję?”

Zapadła chwila zastanowienia. Wreszcie Steinhardt odezwał się wolno:

„Proponuję metodę historyczno-krytyczną. Najpierw analiza zewnętrzna — kwestie transmisji tekstu, świadectw patrystycznych, historii rękopisów. Potem analiza wewnętrzna — język, styl, spójność z resztą dzieła Flawiusza. Wreszcie kontekst historyczny i teologiczny.”

„Zgoda,” skinęła głową Sarah. „Ale musimy także zbadać motywy. Cui bono? — kto na tym skorzystał? Jeśli mówimy o fałszerstwie, musimy wskazać nie tylko »jak«, ale i »po co«.”

Ksiądz Kowalczyk pokręcił głową z wyraźnym sceptycyzmem.

„Ta dyskusja zaczyna przypominać proces sądowy, w którym oskarżony — Józef Flawiusz — nie ma prawa do obrony. Przychodzicie z założeniem, że to fałszerstwo, i szukacie dowodów.”

„Nie,” odpowiedziała stanowczo Helena. „Przychodzę z pytaniem: czy tekst, który mamy, jest autentyczny? To fundamentalna różnica. Krytyczna analiza to nie oskarżenie, to badanie.”

Górski wtrącił się z typową dla siebie bezpośredniością:

„Księże, pytam szczerze: czy gdyby w dziele Tacyta znalazł się fragment brzmiący jak chrześcijański hymn, nie uznałby go pan za podejrzany? Gdyby Swetoniusz nagle zaczął pisać o cudach Apolloniusza z Tyany jak pobożny czciciel, nie zapytałby pan: co tu się stało?”

„To nie jest fair porównanie,” odparł ksiądz. „Tacyt i Swetoniusz to inny kontekst, inni autorzy.”

„Ale zasada pozostaje ta sama,” nalegał Górski. „Norma normans, nie norma normata. Tekst musi odpowiadać standardom krytyki historycznej, niezależnie od tego, czy jego autentyczność wspiera nasze przekonania.”

Sarah przechyliła się w krześle, patrząc na księcia Kowalczyka z ciekawością.

„Mam pytanie, księże. Gdybyśmy — czysto hipotetycznie — udowodnili, że Testimonium jest interpolacją, czy to zagrażałoby pańskiej wierze?”

Ksiądz zawahał się. To było dobre pytanie i wszyscy przy stole wiedzieli, że odpowiedź będzie kluczowa dla dalszej dyskusji.

„Nie,” powiedział wreszcie spokojnie. „Moja wiara nie opiera się na Józefie Flawiuszu. Opiera się na Ewangeliach, na dwóch tysiącach lat tradycji, na osobistym doświadczeniu. Ale…”

„Ale?” zachęciła Helena.

„Ale,” kontynuował ksiądz, „chodzi o prawdę. Jeśli Testimonium jest autentyczne, to znaczy, że żydowski historyk I wieku potwierdził kluczowe fakty o Jezusie. Jeśli jest fałszywe… cóż, tracimy jedno świadectwo. Ale prawda pozostaje prawdą.”

„Szlachetne stanowisko,” mruknął Steinhardt. „I właśnie w tym duchu powinniśmy prowadzić tę rozmowę. Amicus Plato, sed magis amica veritas — Platon mi przyjaciel, lecz prawda droższa.”

Helena spojrzała na zegarek na ścianie. Była już prawie dziewiąta wieczorem.

„Panowie, panie, proponuję, żebyśmy na dziś ustalili podstawowe ramy naszej dyskusji. Zgadzamy się, że będziemy badać Testimonium metodami historyczno-krytycznymi?”

Wszyscy skinęli głowami, choć ksiądz Kowalczyk z lekką niechęcią.

„Zgadzamy się, że będziemy otwarci na argumenty, nawet jeśli kwestionują nasze założenia?”

Ponowne skinięcia.

„I zgadzamy się, że prawda historyczna jest ważniejsza niż wygoda teologiczna czy ideologiczna?”

Tym razem nawet ksiądz Kowalczyk przytaknął zdecydowanie.

„Dobrze,” powiedziała Helena, zamykając swój notes. „To następnym razem zaczniemy od podstawowego pytania: co wiemy o historii tekstu Testimonium? Kto pierwszy go zacytował i dlaczego to ma znaczenie?”

Górski uśmiechnął się ironicznie.

„Euzebiusz z Cezarei. To będzie fascynujący temat.”

„Euzebiusz?” zapytał zaintrygowany Steinhardt. „Ojciec historii kościelnej? Co z nim?”

„Wszystko,” odpowiedział Górski. „On pierwszy cytuje Testimonium. W czwartym wieku. I ma bardzo interesujące poglądy na temat prawdy i kłamstwa w służbie wiary.”

Ksiądz Kowalczyk zmarszczył brwi.

„To znów insynuacje. Euzebiusz był szanowanym historykiem.”

„Był,” zgodziła się Sarah, „ale był też politykiem kościelnym w czasach Konstantyna. I miał swoje motywacje. Ale to temat na następne spotkanie.”

Zbierali się do wyjścia, gdy Helena zatrzymała ich gestem.

„Jeszcze jedno. Chcę, żebyśmy wszyscy przeczytali przed następnym spotkaniem fragmenty z dzieł wczesnych Ojców Kościoła — Justyna Męczennika, Tertuliana, Orygenesa. Sprawdźmy, czy i jak odnoszą się do Flawiusza.”

„Szuka pani milczenia?” zapytał z lekką ironią ksiądz Kowalczyk.

„Szukam kontekstu,” odpowiedziała Helena. „Milczenie może być równie wymowne jak słowa. Qui tacet consentire videtur, owszem. Ale czasem qui tacet, nescit — kto milczy, nie wie. Albo nie ma o czym mówić.”

Steinhardt zapiął płaszcz i spojrzał przez okno na padający deszcz.

„Wiecie,” powiedział w zamyśleniu, „istnieje pewien paradoks w naszym przedsięwzięciu. Dyskutujemy o dwudziestu kilku greckich zdaniach, które mogły — lub nie — zostać napisane prawie dwa tysiące lat temu. A od tych kilkunastu zdań zależy… co właściwie?”

„Zależy nasze rozumienie historii,” odpowiedziała Helena. „I nasze podejście do źródeł. Jeśli akceptujemy interpolacje bez krytyki, bo wspierają nasze przekonania, to przestajemy być historykami. Stajemy się propagandystami.”

„Albo wierzącymi,” dodał cicho ksiądz Kowalczyk.

„Niekoniecznie,” odpowiedziała Sarah łagodnie. „Można być osobą wierzącą i dobrym historykiem. Ale trzeba umieć rozdzielić te dwie role. Fides quaerens intellectum, wiara poszukująca zrozumienia, jak mawiał Anzelm z Canterbury.”

Wychodzili z biblioteki jeden po drugim, każdy pogrążony w swoich myślach. Deszcz nie ustawał. Ksiądz Kowalczyk zatrzymał się pod parasolem i odwrócił do Heleny.

„Wie pani,” powiedział, „mam złe przeczucia co do tych spotkań. Obawiam się, że nie dojdziemy do konsensusu.”

„Pewnie nie,” zgodziła się Helena. „Ale może dojdziemy do czegoś równie cennego — do jasnego zrozumienia naszych nieporozumień. Do wiedzy, na czym dokładnie się różnimy i dlaczego.”

„A to ma wartość?” zapytał ksiądz szczerze zaciekawiony.

„Ogromną,” odpowiedziała Helena, otwierając swój parasol. „Większość sporów o Testimonium to spory pozorne — ludzie mówią o różnych rzeczach, używając tych samych słów. Albo kłócą się o coś, czego druga strona wcale nie twierdzi. Jeśli uda nam się to rozplątać…”

„To i tak będziemy się nie zgadzać,” dokończył z półuśmiechem ksiądz.

„Ale będziemy wiedzieć dlaczego,” odpowiedziała Helena. „I to już coś.”

Rozeszli się w różne strony, każdy unosząc ze sobą ekscytację i niepokój pierwszego starcia. Steinhardt wracał do domu pieszo, mimo deszczu, rozmyślając o greckiej składni Testimonium. Sarah przeglądała w tramwaju notatki o Józefie Flawiuszu i jego poglądach na fałszywych proroków. Górski siedział w nocnym autobusie, kartkując fotokopie z dzieł Euzebiusza. A ksiądz Kowalczyk, sam w pustym kościele o północy, klęczał przed ołtarzem i modlił się o mądrość i odwagę do przyjęcia prawdy, jakąkolwiek ona będzie.

Helena zaś siedziała jeszcze godzinę w nocnej kawiarni naprzeciwko biblioteki, zapisując pierwsze przemyślenia. Na końcu notatnika napisała pytanie, które nie dawało jej spokoju od lat:

„Jeśli Testimonium jest fałszywe, to kto, kiedy i dlaczego uznał, że trzeba je stworzyć? I co to mówi nam o wczesnym chrześcijaństwie?”

Pytanie pozostało bez odpowiedzi. Na razie.

Deszcz padał coraz mocniej, jakby niebo samo chciało zmyć wieki pyłu z tej odwiecznej zagadki. Dwadzieścia kilka greckich zdań. Dziewięćdziesiąt trzy słowa. A w nich pytanie, które niepokoi uczonych od stuleci: czy Józef Flawiusz naprawdę napisał o Jezusie? A jeśli nie — to kto to zrobił za niego?

Pierwsza bitwa została stoczona. Ustalono fronty. Następne spotkanie obiecywało być znacznie bardziej burzliwe.

Rozdział 2: Historia tekstu i jego odkrycia

Następne spotkanie odbyło się dokładnie tydzień później, tym razem w pracowni profesora Steinhardta — przytulnym pokoju na trzecim piętrze starego gmachu filologicznego. Ściany zastawione były regałami z książkami, mapy antycznego świata wisiały na ścianach obok zdjęć stanowisk archeologicznych. Na biurku sterczały tomy greckiego kodeksu i mikrofilmy średniowiecznych rękopisów.

Helena weszła pierwsza, niosąc kawę i owoce. Za nią pojawiła się Sarah z folderem pełnym wydruków artykułów akademickich. Ksiądz Kowalczyk przybył z tomem Historii kościelnej Euzebiusza, a Górski — jak zawsze — z teczkę pełną fotokopii i notatek.

„Panowie, panie,” zaczął Steinhardt, gdy wszyscy zajęli miejsca wokół jego biurka, „dzisiaj robimy coś, co mogę nazwać archeologią tekstu. Chcemy wiedzieć: jak Testimonium Flavianum trafiło do nas? Gdzie ono żyło przez te prawie dwa tysiące lat? Kto je znał, kto je cytował, kto je przepisywał?”

„I co się z nim stało po drodze,” dodała Helena.

„Dokładnie,” przytaknął Steinhardt. „Zaczniemy od podstawy. Wszyscy przeczytaliście wyznaczone fragmenty?”

„Przeczytałem,” odezwał się Górski, wyciągając zeszyt pełen notatek. „I odkryliśmy coś bardzo interesującego. Wciąż robi mi się słabo, gdy myślę o tym milczeniu.”

„Jaki milczeniu?” zapytał ksiądz Kowalczyk. „Czy moglibyśmy być trochę bardziej konkretni?”

Sarah odsunęła swoje notatki i zaczęła systematycznie:

„Przeczytałam wszystkie zachowane fragmenty Apologii Justyna Męczennika — napisanej około roku 155. Justyn żył i nauczał w Rzymie, znał doskonale dzieła żydowskich autorów. Pisał o tym, co Żydzi mówili o Jezusie. Przytacza nawet Talmudzistów i ich krytykę chrześcijaństwa.”

Zatrzymała się, szukając konkretnego fragmentu w swoim zeszycie.

„Wiesz co? Nigdzie nie cytuje Józefa Flawiusza. A miałby najlepszy powód. Gdyby Józef rzeczywiście napisał o Jezusie jako o mądrym mężczyźnie, o tym, że miał uczniów… Justyn mógłby powiedzieć: »Patrz, nawet żydowski historyk się z nami zgadza!«”

„Ale nie powiedział,” skomentował Górski. „Natomiast cytuje teksty Stare Testamentu, cytuje tradycję żydowską. Po co by milczał o Flawiuszu, gdyby ten mówił o Jezusie?”

Ksiądz Kowalczyk wzniósł oczy do góry.

„Znowu to argumentum ex silentio. Może Justyn po prostu nie znał tego fragmentu? Może jego egzemplarz Dawnych dziejów nie zawierał tego passusu?”

„Możliwe,” przytaknęła Helena, „ale pamiętajcie, że rozmawiamy o tekście, który miał być częścią dzieła napisanego około roku 93—94. Przez sześćdziesiąt lat — między napisaniem a czasami Justyna — rozpowszechniał się w świecie antycznym. Byłby dostępny żydowskim uczonym, greckim i rzymskim historykom…”

„Tak,” zgodził się Steinhardt, „a tu dochodzimy do czegoś fascynującego. Pozwólcie, że przytoczę fragment z Euzebiusza. To jest kluczowe — może to być moment, w którym Testimonium pojawia się w tekstach patrystycznych po raz pierwszy.”

Otworzył grubą książkę, a jego palec znalazł odpowiednie miejsce. Czytał z teatralnym podkreśleniem:

„Phoinos de kai autoi toutōi tōi chronōi historēthē, aneir sophōs, eige anthrōpon auton legein chrē: ēn gar paradoxōn ergōn poiētēs, didáskalos anthrōpōn tōn hēdonē ta alēthē dechoménōn…”

„To Euzebiusz,” powiedział, odkładając książkę, „z jego Historii kościelnej, z Przygotowania ewangelicznego oraz z Dowodu ewangelicznego — napisanych w czwartym wieku, dokładnie trzystuletnio po Józefie.”

„Połowę trzeciego wieku,” sprostowała Sarah.

„Oczywiście,” uśmiechnął się Steinhardt. „Historia nie lubi zaokrągleń. Ale punkt stoi — Euzebiusz to pierwszy znany nam autor, który cytuje Testimonium. To jest fakt historyczny niekwestionowalny.”

„Euzebiusz,” powiedział Górski, pochylając się do przodu, „który napisał — pozwólcie, że przytoczę cytat z jego Przygotowania — sławny fragment o eusebeian pseuden, czyli pobożnym kłamstwie. Czytajcie:”

Wyjął ze swojej teczki fotokopię starego wydania i czytał:

„Jeśli pobożna i dostojną rzeczą jest czasami kłamać w służbie wiary, wówczas możemy to uczynić. Prawda historyczna to jedno, ale budowanie wiary — to coś innego. Jeśli łganie posłuży wielkiemu celowi, to już nie jest grzechem.”

Ksiądz Kowalczyk natychmiast wznowił protest:

„To cytat często cytowany, ale równie często błędnie interpretowany. Euzebiusz nie mówi, że można bezkarnie kłamać. Mówi o konieczności przystosowania nauczania do poziomu ucznia…”

„Oczywiście, księże,” przerwała mu Helena. „Ale czy nie widzisz problemu? Mamy człowieka — Euzebiusza — który uważa, że czasami kłamstwo w służbie wiary jest usprawiedliwione. I ten sam człowiek jest PIERWSZĄ osobą, która cytuje Testimonium.”

„To nie dowód nic się nie stało,” zaprotestował ksiądz.

„Nie dowód,” zgodziła się Helena. „Ale wskaźnik. Iluminacja czerwona. Powód do przeglądania rachunków bardziej starannie.”

Sarah podniosła rękę, aby zabrać głos:

„Zróbmy to systematycznie. Mam tutaj listę wczesnych Ojców Kościoła i ich wiadomości o Józefie Flawiuszu. Justyn Męczennik — nie cytuje Testimonium, ale zna Józefa. Tertulian — zna Józefa, cytuje go kilkakrotnie w sprawie żydowskich wojen, nigdy o Jezusie. Orygenes…”

Zatrzymała się, szukając w swoim notesie.

„Ah, tak. Orygenes jest szczególnie ciekawy. Tych cytowanie jest fundamentalne dla naszego śledztwa.”

„Czytaj, proszę,” zachęciła Helena.

Sarah przytula notatnik do siebie i recytuje:

„W swoim komentarzu do Ewangelii Mateusza Orygenes pisze — i pozwolę sobie na dokładny cytat: »Józef Flawiusz w Dawnych dziejach Izraela pisze: «Józef sądził, że Jakub, zaraz po jego wniebowstąpieniu do nieba, powołany został w celu osiągnięcia zbawienia dla narodu. A chociaż wydawało mu się, że to było raczej ze względu na małżeństwo Jakuba, które było naruszeniem Prawa Mojżeszowego, niż ze względu na Jezusa».« Są tu rzeczy, które wydają się mi istotne.”

„Co jest istotne?” zapytał Górski, już wiedząc odpowiedź.

„To, że Orygenes cytuje inny fragment z Józefa — ten o Jakubie, bracie Jezusa. NIE cytuje Testimonium.”

„Ale czeka,” zaprotestował ksiądz Kowalczyk, „może to znaczy, że Orygenes po prostu nie znał tego fragmentu o Jezusie?”

„Może,” przyznała Sarah, „ale czytaj dalej. W tym samym dziele Orygenes wyraźnie stwierdza — mam to tutaj:”

Przerzucając notatki, znaleźć właściwy fragment:

„»Ale czego takiego Józef mówi o Jezusie? Na pewno mówi, że Jakaś wielkie rzeczy widział na temat niego, bowiem, gdy napisał Historię wojen żydowskich nie nazwał Jezusa Bogiem.«”

Cisza. Gęsta, wymowna cisza.

„Czekaj,” powiedziała Helena powoli. „Czekaj. Orygenes wyraźnie stwierdza, że Józef nie uznał Jezusa za Boga?”

„Zgadza się,” potwierdziła Sarah. „A słucha dalej: »I nie byłoby dziwne, jeśli Józef, chociaż nie uznawał Jezusa za Chrystusa, napisałby coś o Nim i jego nauczaniu.«”

Steinhardt wstał i zaczął szybko chodić po pokoju, gestykulując:

„To jest moment zwrotny. MOMENT ZWROTNY. Orygenes — największy uczony wczesnego chrześcijaństwa — wyraźnie mówi, że Józef Flawiusz NIE uznał Jezusa za Mesjasza. NIE UZNAŁ GO ZA BOGIEM. A jednak Euzebiusz, który przychodzi sto lat później, cytuje Testimonium, w którym Józef mówi: »Był Mesjaszem«.”

„Może Orygenes po prostu nie miał dostępu do pełnego tekstu?” zasugerował ksiądz.

„Czy na pewno?” zapytał Górski. „Orygenes miał dostęp do najlepszych bibliotek swojej epoki. Nauczał w Aleksandrii, gdzie przechowywano ogromne kolekcje. Gdyby Testimonium istniało w jego czasach, znałby go. A jeśli je znał — pytanie brzmi: dlaczego jego przytoczony fragment zupełnie się z nim nie pokrywa?”

Helena odsunęła swój notes i spojrzała bezpośrednio na Steinhardta:

„Profesorze, może nam pan wyjaśnić: czy istnieją jakiekolwiek rękopisy Historii Flawiusza sprzed Euzebiusza, które zawierałyby Testimonium?”

Steinhardt przestał chodzić i sadowił się z powrotem w krześle:

„Tutaj dochodzimy do sprawy nawet bardziej zawiłej niż sam tekst. Nie istnieje ani jeden manuskrypt greckiego tekstu Antiguities starszy niż dziesiąty wiek. Ano jeden. Manuskrypt Vaticanus 5, pochodzący z dziesiątego wieku, zawiera Testimonium.”

„Dziesiąty wiek?” spytał Górski.

„Dziesiąty wiek,” potwierdził Steinhardt. „Prawie tysiąc lat po tym, jak Józef napisał dzieło. Milion lat we wspólczesnych warunkach przechowywania tekstów — tysiąc lat w starożytności to ocean czasu.”

Sarah wysunęła się do przodu:

„A co z tekstem łacińskim? Hieronima tłumaczenie?”

„Ach, Hieronim,” mruknął Steinhardt. „Tam sytuacja jest bardziej skomplikowana. Hieronim robił swoją łacińską Wulgatę w czwartym wieku, zaraz po Euzebiuszu. Jego wersja też zawiera Testimonium. Ale tutaj mamy ciekawe pytanie…”

„Jakie?” zainteresowała się Helena.

„Czy Hieronim tłumaczył grecki tekst, który zapamiętał, czy słyszał od Euzebiusza?” Steinhardt oparł się w krześle, rozkładając ręce. „Bo Hieronim znał Euzebiusza, korespondował z nim, przyznaje się do jego wpływu. Gdyby Euzebiusz — zauważcie, że mówię »zakładam« — wstawił Testimonium do greckiego tekstu, to Hieronim mógłby go po prostu przejąć.”

„Możemy to prześledzić?” zapytała Helena.

„Teoretycznie,” odpowiedział Steinhardt, „ale to wymaga głębokich badań porównawczych greckiego tekstu Euzebiusza i łacińskiego tekstu Hieronima. Mam tutaj kilka artykułów na ten temat.”

Wyciągnął spod stosu papierów kilka fotokopii artykułów akademickich, pokrytych zaznaczeniami i notatkami.

„Chciałbym przyciągnąć uwagę na inny aspekt,” powiedział Górski, ostrożnie dobierając słowa. „Historia przechowywania tekstów greckiego Antiquities jest bezpośrednią linią od Euzebiusza. Mamy podstawę, aby powiedzieć, że wszystkie istniejące rękopisy greckie pochodzą z tradycji, którą zainicjował Euzebiusz.”

Ksiądz Kowalczyk pokręcił głową:

„To założenie, które nie ma dowodów. Może istniały wcześniejsze rękopisy, które się nie zachowały. Historia tekstów antycznych to historia straty. Tracimy więcej, niż zachowujemy.”

„Prawda,” przyznał Górski. „Ale tracimy losowo. Gubka w pożarze biblioteki Aleksandryjskiej, robaki w krypta średniowiecznego klasztoru, przypadkowe zniszczenia. Ale co jest bardzo, bardzo rzadkie to sytuacja, w której tekst pojawia się dopiero u JEDNEGO autora w CAŁYM czwartym wieku, kiedy znów pojawia się wszędzie w wiekach następnych.”

Helena pochyliła się do przodu, inteligentnie łącząc wątki:

„Czekaj, mówimy tu o czymś bardzo konkretnym. Jeśli Testimonium jest autentyczne — napisane przez Józefa — to powinno pojawić się wcześniej, prawda? Powinno być znane Justynowi, Tertulinowi, Orygenesowi, innym uczonym wczesnego chrześcijaństwa. Ale nie pojawia się. Pojawia się dopiero u Euzebiusza.”

„Oczywiście,” powiedział Steinhardt. „To jest faktycznie moment zwrotny w badaniach nad Testimonium. Wiele prac — naukowych prac, rozumiesz — wskazuje na to, że Testimonium w greckiej formie, którą znamy, jest produktem czwartego wieku, czasów Euzebiusza.”

„Ale Euzebiusz ma dostęp do lepszych rękopisów niż my!” protestował ksiądz. „Żyje bliżej czasów Józefa Flawiusza. Może teksty, które znał, zawierały Testimonium, a my po prostu je utraciliśmy w trakcie transmisji!”

„Możliwe,” zgodzić się Górski, „ale wtedy biorąc pod uwagę, że żaden inny autor przed Euzebiuszem go nie cytuje, musimy zapytać: czy to jest rozsądne wyjaśnienie? Czy nie jest bardziej rozsądne stwierdzenie, że tekst, który pojawia się pierwszy raz u Euzebiusza, pochodzi od Euzebiusza?”

Sarah wstała i podeszła do regału pełnego ksiąg Steinhardta. Jej palec przebiegał po grzbietach tomów.

„Pozwólcie mi podsumować to, co wiemy z absolutną pewnością, bez żadnych założeń. Po pierwsze: Józef Flawiusz napisał Dawne dzieje Izraela około roku 93—94. Po drugie: żaden znany nam autor chrześcijański, piszący przez pierwsze trzy wieki — Justyn, Tertulian, Orygenes, inni — nie cytuje Testimonium. Po trzecie: Euzebiusz z Cezarei, w czwartym wieku, jest PIERWSZYM autorem, który Testimonium cytuje. Po czwarte: Euzebiusz sam mówi, że czasami pobożne kłamstwo jest usprawiedliwione.”

Wróciła do stołu i spojrzała na wszystkich z naciskiem:

„To nie jest oskarżenie. To jest konstrukcja faktów. I ta konstrukcja faktów sugeruje co najmniej… podejrzenia.”

Ksiądz Kowalczyk milczał przez chwilę, walcząc widocznie wewnętrznie.

„Rozumiem waszą logikę,” powiedział wreszcie. „Ale muszę spytać: czy nie ma tu przesunięcia wartości dowodu? Czy standard naukowy nie wymaga, żebyśmy uznali tekst za autentyczny, dopóki nie będzie dowód na jego fałszerstwo?”

„To zależy,” odpowiedziała Helena, „od tego, co uznajemy za wystarczający dowód. Jeśli milczenie trzech wieków Ojców Kościoła — ludzi, którzy mieliby każdy powód, aby cytować Józefa — nie liczy się jako znacz? podejrzenia, to co będzie?”

„Ale to nie jest dowód!” zaprotestował ksiądz. „To jest brak dowodu na to, że znali fragment.”

Steinhardt wstał i podszedł do okna, patrząc na miasto roztaczające się poniżej:

„Znacie paradoks Sherlocka Holmesa? W nocy w kwestii zakłopotanego psa — pies nie szczekał, co było dziwne. Pies POWINIEN był szczekać, ale nie szczekał. To było wskazówką. Tutaj sytuacja jest podobna. Żydowscy uczeni POWINNI znać Józefa Flawiusza. Chrześcijańscy uczeni POWINNI cytować dokument, który wspierałby ich pozycję. Ale tego się nie dzieje. Pies nie szczeka.”

„To je piękna metafora,” rzekł ksiądz Kowalczyk, „ale detektywistyczne rozumowanie nie jest dowód historycznym.”

„Zgoda,” powiedział Górski. „Ale jest wskaźnikiem. I w połączeniu z analiza filologiczną, stylistyczną i teologiczną, wskaźniki tworzą wzór.”

Helena otworzyła swoją teczkę i wyciągnęła grupę stron:

„Chcę wam pokazać coś, co znalazłam badając wersję arabską Testimonium. Wiecie, że jest arabska wersja?”

„Oczywiście,” powiedział Steinhardt. „Arabskie Antiquities powstały w średniowieczu. Niektórzy uważają, że zawierają oryginalne czytania, które zagubiliśmy w greckiej tradycji.”

Helena rozłożyła fotokopie:

„Arabska wersja Testimonium jest dramatycznie inna. Nie mówi, że Jezus był Mesjaszem. Mówi, że jego uczniowie uważali go za Mesjasza. Jest tam fragment: »I jeśli ktoś mógłby go nazwać Mesjaszem, to mój, ponieważ wykonał cudy.« Słyszycie to? To zupełnie inne!”

„To bardzo ważne,” powiedział Sarah, nachylając się, aby czytać. „To byłoby dokładnie tym rodzajem fragmentu, jaki oczekiwalibyśmy od Żydowskiego historyka. Coś o charakterze obserwacyjnym, a nie afirmacyjnym.”

„Dokładnie!” zareplikowała Helena. „Józef mówi o tym, co INNI myśleli o Jezusie, a nie o tym, co ON myślał. To jest Historia. To jest neutralne stanowisko. Grecki tekst, który znamy, to nie jest Historia. To jest Świadectwo wiary.”

Ksiądz Kowalczyk postanowił nie poddawać się:

„Ale arabska wersja mogła sama być zmieniona. Translacja to interpretacja. Arabscy tłumacze mogli zmienić grecki tekst.”

„Mogliby,” przyznała Helena, „ale dlaczego by zrobili? Gdyby arabski tłumacz znał grecki tekst z Testimonium, czemu by go osłabiał? Czemu by zmienił potężne świadectwo na coś neutralnego?”

„Może dlatego,” powiedział Górski, „że arabski tłumacz miał dostęp do starszej tradycji greckiego tekstu. Może jego źródło było bliższe Józefowi niż nasze greckie teksty, które przeszły przez filtr Euzebiusza.”

Steinhardt wrócił do stołu i sadowił się z powagą:

„To prowadzi nas do kluczowego pytania: czym właściwie jest Testimonium Flavianum, które znamy? To nie jest tekst Józefa Flawiusza w jego czystej formie. To jest tekst, który przeszedł przez pryzmat Euzebiusza, jest zawarty w greckich rękopisach z dziesiątego wieku, potem tłumaczony, reinterpretowany, oceniany przez dwa tysiące lat.”

„Tekstualna historia,” mruknęła Sarah, robiąc notatki.

„Dokładnie,” przytaknął Steinhardt. „I ta historia tekstu sama w sobie jest dowodem. Historia, którą możemy prześledzić, zaczyna się od Euzebiusza. Wszystko wcześniej to dym.”

Helena zauważyła, że ksiądz Kowalczyk coraz bardziej spada na duchu. Postanowiła zadać pytanie bardziej łagodne:

„Księże, spytam szczerze: co by cię przekonało? Co byśmy musieli znaleźć, żeby uważał, że Testimonium jest interpolacją?”

Ksiądz zastanowił się przez długą chwilę:

„Wczesny manuskrypt — mówię nawet trzeciego, czwartego wieku — greckiego tekstu Antiquities bez Testimonium. To byłoby bezpośrednim dowodem, że w tamtych czasach Testimonium tam nie było. Albo — nałożyć, jeśli mogę — starszy manuskrypt z wersją arabską bez zmian, co pokazałoby, że grecki tekst został zmieniony.”

„To jest fair,” przyznała Helena. „A my odwrotnie — co by cię przekonało, że Testimonium jest autentyczne?”

„To jest bardziej skomplikowane,” powiedział ksiądz. „Citation przez wczesnych Ojców. Cytat z czasów bezpośrednio po Józefie. Wersja arabska, która jest bardziej potwierdzająca. I — to jest ważne — wyjaśnienie Euzebiusza, dlaczego tak długo ten fragment znika z tekstów.”

Górski parsknął:

„Ale jego nigdy nie wyjaśnił! To jest to! Euzebiusz po prostu cytat Testimonium, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie. Nie mówi: »Oh, wciąż to znaleźliśmy w lepszym manuskrypcie!« Nie tłumaczy się. Po prostu: bam, tutaj jest Testimonium.”

„Może dlatego,” zasugerował ksiądz, „że dla Euzebiusza było to oczywiste? Że miał dostęp do tekstów, które znały to miejsce, i to było naturalne dla niego cytować?”

„Możliwe,” powiedziała Helena, „ale to jest spekulacja. A musimy pracować z tym, co mamy — z faktami. A fakt jest taki, że Testimonium pojawia się pierwszy raz u Euzebiusza, człowieka, który sądził, że pobożne kłamstwo jest czasami usprawiedliwione.”

Steinhardt wyciągnął spod stosu papierów starą, zmiętą notatkę:

„Pozwólcie, że przytoczę sam Euzebiusz, z jego Historii kościelnej, mówiący o tym, jak relacjonować historię: „Czasami konieczne jest przystosować narrację do potrzeb słuchaczy i celów, które mamy na względzie. Pisanie dla sławy Boga to nie to samo co pisanie zwykłą historię. Jeśli Historia może być tak sformułowana, aby przyniosła większą chwałę Bogu, wtedy… i tak dalej.”

„To nie jest dokładny cytat,” powiedział ksiądz.

„Nie, nie jest,” przyznał Steinhardt, „ale to jest dokładnie sens tego, co mówi. I to jest istota problemu. Mamy człowieka — Euzebiusza — który ma filozoficzne uzasadnienie dla fałszerstwa. I mamy tekst — Testimonium — który pojawia się dla pierwszy raz dokładnie w jego czasach.”

Sarah postanowiła wrócić do elementów tekstualnych:

„Pozwólcie, że podam wam coś innego. Zawsze mnie dziwiło, że w Testimonium mówi się »jeśli w ogóle można go nazwać człowiekiem« — eige anthrōpon auton legein chrē. To jest bardzo dziwne stwierdzenie. Dla żydowskiego historyka. Jazda byłoby to zasugerować, że Jezus był czymś więcej niż człowiekiem!”

„Dokładnie!” powiedziała Helena. „To jest chrystologiczne stwierdzenie! To nie brzmi jak Józef Flawiusz. To brzmi jak wczesnochrześcijańska refleksja teologiczna.”

Ksiądz Kowalczyk próbował się bronić:

„Ale może Józef był pod wpływem pogłosek o tym, że niektórzy chrześcijanie uważają Jezusa za Boga? Może to była jego obserwacja?”

„Może,” powiedziała Sarah, „ale jeśli byłoby to obserwacja historyczna, Józef opisywałby ją inaczej. Mówił by: »Niektórzy jego zwolennicy uważali go za coś więcej niż człowieka« — to byłoby neutralnym raportowaniem. Ale ten tekst brzmi jak aprobata. Brzmi jak »jeśli w ogóle można go nazwać człowiekiem, to dlatego, że był czymś więcej«.”

Steinhardt wstał i podszedł do mapy Imperium Rzymskiego wiszącej na ścianie:

„Wiecie, co jest dla mnie najbardziej fascynujące w tej historii? To jest nie tylko kwestia jednego fragmentu. To jest kwestia tego, jak teksty żyją, jak się rozprzestrzeniają, jak się zmieniają. Testimonium jest fenomenem historycznym nie dlatego, że jest autentyczne, ale dlatego, że jest ważne. To pokazuje nam, jak wczesne chrześcijaństwo konstruowało sobie świadectwa.”

„To jest mocne stwierdzenie,” powiedział ksiądz. „Mówisz, że chrześcijaństwo celowo fałszuje źródła?”

„Nie chrześcijaństwo,” sprostowała Helena. „Euzebiusz. Jeden człowiek w jednym momencie historii, który miał powody — ideologiczne, teologiczne, polityczne — aby wzmocnić swoją narrację o wczesnym chrześcijaństwie poprzez dodanie autorytatywnego świadectwa żydowskiego.”

„Ale dlaczego akurat to miejsce?” zapytał ksiądz. „Dlaczego akurat o Jezusie?”

„Bo,” odpowiedział Górski, „to by był idealnym dowodem. Jeśli mogę pokazać, że nawet żydowski historyk uznał Jezusa za coś szczególnego — mądrą mężczyznę, którego uczniowie wierzyli, że żyje po zmartwychwstaniu — to jakaż pozycja to daje chrześcijańskiej wierze?”

„Niedowartościowana,” powiedział Sarah. „To jest właśnie powód, dla którego Testimonium, jeśli jest fałszywe, jest genialne jako fałszerstwo. Jest nie zbyt zakamieniałe — nie mówi, że Józef uznał Jezusa za syna Boga. Mówi prostsze rzeczy. Mądry człowiek. Nauczyciel. Uczniowie, którzy powiedzieli, że zmartwychwstał. To byłoby wiarygodne ze strony żydowskiego historyka.”

Helena stanęła i zaczęła szybko chodzić po pokoju:

„A to właśnie byłoby błędem interpolatora. Jeśli byłby to Euzebiusz, byłby wystarczająco mądry, żeby nie być zbyt oczywisty. Nie byłby mówić »Jezus był Bogiem« w wydaniu Józefa. Byłby mówić »mądry człowiek«, »nauczyciel«, »czynił cuda«. Rzeczy, które żydowski historyk mógłby faktycznie powiedzieć, nawet jeśli nie wierzył w Jezusa.”

„To jest świetne obserwacja,” przyznał ksiądz. „Ale znowu — to jest spekulacja na temat intencji. Nie wiemy, co myślał Euzebiusz.”

„Ale wiemy, co napisał,” powiedziała Helena. „I to nam musi wystarczać. Wiemy, że mówił, że pobożne kłamstwo jest czasami usprawiedliwione. Wiemy, że Testimonium pojawia się pierwszy raz w jego tekstach. Wiemy, że żaden poprzedni autor go nie cytuje. Wiemy, że grecki tekst radykalnie różni się od arabskiego wariantu. Wiemy wszystko to, i pytania, które ono niesie.”

Steinhardt wrócił do stołu i usiadł się głowę między rękami:

„Jeśli mam być całkowicie szczery, po latach badania tego problemu doszedłem do wniosku, że Testimonium Flavianum, w postaci, w której go znamy, jest niemożliwe do przypisania Józefowi Flawiuszowi. Struktura argumentacyjna, słownictwo, teologia — wszystko to wskazuje na autorstwo z czasów czwartego wieku. A wszystko wskazuje na Euzebiusza jako kandydata na tego autora.”

„Ale to nie jest pewność,” powiedziała Sarah. „Historia nigdy nie daje nam absolutnej pewności. Daje nam najlepsze wyjaśnienie dostępnych danych.”

„A najlepsze wyjaśnienie danych,” dodał Górski, „to że Testimonium jest interpolacją czwartowieczną, najprawdopodobniej dokonaną przez Euzebiusza lub kogoś w jego kręgu.”

Ksiądz Kowalczyk milczał, patrząc na stół ze słabym uśmiechem:

„Widzę, że jestem w mniejszości tutaj.”

„To nie jest głosowanie demokratyczne,” powiedziała łagodnie Helena. „To jest dyskusja naukowa. Ale tak, są tutaj mocne argumenty za tym, że Testimonium jest problematyczne.”

„Pozwólcie mi zapytać ostatnie pytanie na dzisiejszą noc,” powiedział ksiądz. „Jeśli Testimonium jest fałszywe, czy to coś zmienia dla sądu nad historyczną rzeczywistością Jezusa i wczesnego chrześcijaństwa?”

Wszyscy spojrzeli na siebie, myśląc.

„To jest pytanie na inny dzień,” powiedziała wreszcie Helena. „Ale pierwsza odpowiedź to: nie zmienia TYLE, ile ludzie sobie wyobrażają. Bez Testimonium mamy inne źródła. Nowy Testament. Tacyta. Pliniusza. Ewangelie apokryficzne. Coś pozostaje.”

„Ale traci się potencjał,” powiedział Górski. „Tracę silny argument dla wiary, jeśli jestem chrześcijaninem. Ale historyk nie żyje wiarą. Żyje faktami.”

„A fakty,” powiedział Steinhardt, stojąc i zbierając swoje papierów, „prowadzą nas do trzeciego rozdziału naszej historii. Bo historia tekstu to dopiero początek. Dalej czeka nas analiza samego języka i stylu Testimonium. I tam, moi przyjaciele, czekają nas jeszcze większe niespodzianki.”

Wszyscy zaczęli zbierać się do wyjścia. W drzwiach ksiądz Kowalczyk zatrzymał się i powiedział cicho:

„Jeśli macie rację, to co to mówi nam o Euzebiuszu? O tym, jak konstruowaliśmy historię chrześcijaństwa?”

„To mówi nam, że historia zawsze jest czymś więcej niż fakty,” odpowiedziała Helena. „To mówi nam, że nawet wielcy, uczciwi ludzie mogą być uwikłani w społeczne, polityczne i teologiczne struktury, które sprawiają, że odkształcają rzeczywistość. Nie dlatego, że są źli, ale dlatego, że są ludźmi.”

Ksiądz skinął głową powoli i wyszedł, ponury, ale nieco mniej obronny niż wcześniej.

Na ulicy, w mroku listopadowego wieczoru, każdy szedł w swoją stronę, niosąc ze sobą ciężar historii — historii tekstu, która miała kształtować rozumienie człowieka i jego przeznaczenia przez dwa tysiące lat.

Rozdział 3: Trzy wersje — grecka, łacińska i arabska

Tym razem spotkali się w starej bibliotece parafialnej — ironiczne miejsce, jak zauważyła Helena, na dyskusję o możliwym kościelnym fałszerstwie. Ksiądz Kowalczyk zaproponował to miejsce, tłumacząc, że ma tam dostęp do rzadkich wydań patrystycznych tekstów, których nie znajdą w bibliotece uniwersyteckiej. Nikt nie protestował — w końcu prawda nie zależy od miejsca, w którym się jej szuka.

Biblioteka pachniała starym papierem i kadzidłem. Wysokie okna wpuszczały blade zimowe światło, które padało na ciężkie dębowe stoły. Sarah była już na miejscu, gdy pozostali przybyli, otoczona stosem książek w różnych językach — greką, łaciną, arabskim, nawet syryjskim.

„Witajcie w moim świecie,” powiedziała z uśmiechem, gdy weszli. „Dzisiaj zajmujemy się filologią porównawczą. To będzie technicznie, ostrzegam.”

Steinhardt potarł ręce z entuzjazmem:

„Doskonale! In medias res. Nic nie lubię bardziej niż dobra analiza tekstualna nad ranem.”

„Jest już południe, profesorze,” zauważył Górski, siadając.

„Dla filologa każda pora jest ranem, gdy chodzi o teksty,” odpowiedział Steinhardt z błyskiem w oku.

Helena rozłożyła na stole trzy fotokopie — grecką, łacińską i arabską wersję tego samego fragmentu.

„Dobrze,” zaczęła, zakładając okulary do czytania. „Dzisiaj porównujemy trzy wersje Testimonium Flavianum. Po pierwsze — grecki tekst, który znamy z rękopisów średniowiecznych. Po drugie — łacińska wersja, zachowana w przekładach Hieronima i późniejszych kopistów. Po trzecie — arabska wersja, którą znamy głównie dzięki Agapiuszowi, chrześcijańskiemu historykowi z dziesiątego wieku.”

„Pozwólcie, że zacznę od greckiego oryginału,” powiedział Steinhardt, biorąc do ręki pierwszą fotokopię. „Przeczytam go ponownie, ale tym razem zatrzymując się przy kluczowych fragmentach. Ginetai de kata touton ton chronon Iēsous sophos anēr…”

Przerwał, podnosząc palec.

„Już tutaj mamy problem. Sophos anēr — mądry człowiek. Jak Józef Flawiusz używa tego terminu w innych miejscach swoich dzieł?”

Sarah przewróciła strony w swoim notesie:

„Sprawdziłam to dokładnie. Józef używa sophos anēr bardzo rzadko i zawsze w kontekście filozofów greckich lub wybitnych mędrców żydowskich. Nigdy — podkreślam, NIGDY — w odniesieniu do kogoś, kogo uważa za fałszywego proroka lub demagoga.”

„A jak przedstawia innych mesjańskich pretendentów?” zapytała Helena.

„Och, to jest fascynujące,” odpowiedziała Sarah, wyciągając zakładkę z innej książki. „Weźmy na przykład Teudasa. Józef pisze o nim: »goēs anthrōpos« — szarlatan, oszust. Albo egipski fałszywy prorok: »pseudoprophētēs«. Józef ma bardzo negatywne słownictwo dla ludzi, którzy rościli sobie pretensje do władzy religijnej czy politycznej.”

„Co sugeruje?” zapytał ksiądz Kowalczyk, choć ton jego głosu wskazywał, że zna odpowiedź.

„Sugeruje,” odpowiedział Steinhardt, „że jeśli Józef rzeczywiście pisał o Jezusie, prawdopodobnie nie użyłby terminu sophos anēr. Użyłby czegoś bardziej… krytycznego. Coś w stylu »pewien człowiek«, »jakiś nauczyciel« — neutralnie albo negatywnie.”

Górski pochylił się nad greckim tekstem:

„A co z następnym fragmentem — eige anthrōpon auton legein chrē? »Jeśli w ogóle można go nazwać człowiekiem.« To jest absolutnie niewiarygodne w ustach żydowskiego historyka.”

„Dlaczego?” zapytał ksiądz, choć jego ton był już mniej defensywny niż tydzień temu.

„Bo,” wyjaśnił Steinhardt cierpliwie, „to jest formuła chrześcijańska. To jest sposób, w jaki wczesnochrześcijańscy autorzy mówili o Jezusie — sugerując jego boskość poprzez negację zwykłego człowieczeństwa. Orygenes używa podobnych konstrukcji. Tertulian też. To jest język chrystologii, nie historii.”

Sarah dodała:

„I co więcej, Józef Flawiusz był faryzeuszem. Dla niego sugerowanie, że ktoś może być czymś więcej niż człowiekiem — poza Bogiem, oczywiście — byłoby blisko bałwochwalstwa. To byłoby teologicznie nie do przyjęcia.”

Helena spojrzała na łacińską wersję:

„A co z przekładem Hieronima? Jak on to renderuje?”

Steinhardt wziął łacińską fotokopię:

„Hieronim tłumaczy: »Fuit temporibus illis Iesus, vir sapiens, siquidem virum eum appellare fas est.« To jest praktycznie dosłowne tłumaczenie z greckiego. »Vir sapiens« dla sophos anēr, »siquidem virum eum appellare fas est« dla eige anthrōpon auton legein chrē.”

„Co nam to mówi?” zapytała Helena.

„Mówi nam,” odpowiedział Steinhardt, „że Hieronim tłumaczył z greckiego tekstu, który już zawierał te problematyczne frazy. Co jest zgodne z naszą tezą — jeśli Euzebiusz wstawił te słowa do greckiego tekstu w czwartym wieku, Hieronim, tłumacząc kilkadziesiąt lat później, po prostu je przejął.”

Górski postukał palcem w stół:

„Ale tutaj dochodzimy do kluczowej kwestii. Jeśli zarówno grecki, jak i łaciński tekst zawierają te same problematyczne frazy, to może one są autentyczne? Może to dowód na to, że tak brzmiał oryginalny tekst Józefa?”

„To byłoby przekonujące,” zgodziła się Sarah, „gdyby nie było trzeciej wersji. Arabskiej.”

Wszyscy spojrzeli na arabską fotokopię.

Helena wzięła ją do ręki:

„Agapiusz, chrześcijański historyk piszący po arabsku w dziesiątym wieku, podaje wersję Testimonium, która jest radykalnie inna. Pozwólcie, że przeczytam tłumaczenie:”

Oczyściła gardło i czytała powoli:

„»W tym czasie żył mądry człowiek, którego nazywano Jezusem, i jego postępowanie było dobre, i był znany jako cnotliwy. Wielu ludzi spośród Żydów i innych narodów zostało jego uczniami. Piłat skazał go na ukrzyżowanie i śmierć. Ale ci, którzy zostali jego uczniami, nie porzucili jego nauki. Donosili, że ukazał się im trzy dni po ukrzyżowaniu i że żył. Być może był Mesjaszem, o którym prorocy opowiadali cuda.«”

Zapadła cisza. Wszyscy patrzyli na tekst, jakby próbowali wydobyć z niego ukryte znaczenie.

Wreszcie ksiądz Kowalczyk odezwał się cicho:

„To jest… zupełnie inne.”

„Dokładnie,” powiedział Steinhardt. „Porównajmy kluczowe różnice. Po pierwsze: grecka wersja mówi »ho Christos houtos ēn« — »był Mesjaszem«. Arabska wersja mówi »być może był Mesjaszem« — »rubbamā kāna huwa al-Masīḥ«. To jest fundamentalna różnica.”

Sarah kontynuowała:

„Po drugie: grecka wersja mówi »ukazał się im trzeciego dnia znów żyjący« — to jest stwierdzenie faktu. Arabska wersja mówi »donosili, że ukazał się im« — to jest raport o tym, co inni twierdzili, nie potwierdzenie historyczne.”

„Po trzecie,” dodał Górski, „grecka wersja używa języka pewności — »był«, »ukazał się«, »przepowiedzieli prorocy«. Arabska wersja używa języka dystansu — »nazywano«, »donosili«, »być może«. To jest różnica między świadectwem a relacją historyczną.”

Helena pochyliła się do przodu:

„I to jest kluczowe. Arabska wersja brzmi dokładnie tak, jak powinna brzmieć relacja żydowskiego historyka o Jezusie. Neutralnie. Z dystansem. Raportując, co inni mówili, ale nie potwierdzając tego osobiście.”

Ksiądz Kowalczyk pokręcił głową powoli:

„Ale czy to nie może oznaczać, że arabski tłumacz osłabił oryginalny tekst? Może znał grecką wersję i celowo ją złagodził, bo wydawała się zbyt śmiała?”

„To jest dobra kontrargument,” przyznał Steinhardt. „Ale mamy problem. Po pierwsze: dlaczego chrześcijański historyk — a Agapiusz był chrześcijaninem — miałby osłabiać świadectwo o Jezusie? To byłoby przeciwko jego własnym interesom.”

„Chyba że,” wtrąciła Sarah, „miał dostęp do starszej wersji tekstu. Wersji, która istniała przed interpolacją Euzebiusza. Jeśli arabska tradycja tekstualna pochodziła z linii niezależnej od greckiej tradycji Euzebiusza, mogła zachować starsze czytanie.”

Górski otworzył swoją teczkę i wyciągnął kopię artykułu:

„Jest na to pewien dowód. Shlomo Pines, izraelski badacz, opublikował w 1971 roku studium arabskiej wersji Testimonium. Argumentował, że arabska wersja reprezentuje starszą, być może autentyczną formę tekstu Józefa. Jego argument był następujący…”

Przerwał, szukając właściwego fragmentu.

„Ach, tutaj: Pines twierdzi, że arabska wersja ma wszystkie cechy neutralnej relacji historycznej. Nie zawiera chrystologicznych afirmacji. Nie potwierdza zmartwychwstania jako faktu. Używa języka »być może« i »donosili«. To wszystko pasuje do tego, co wiemy o metodzie historycznej Józefa Flawiusza.”

„Ale Pines to mniejszość w nauce,” zaprotestował ksiądz. „Większość uczonych przyjmuje grecką wersję jako pierwotną.”

„Większość uczonych,” odpowiedziała Helena ostro, „nie przeprowadziła dokładnej analizy porównawczej wszystkich trzech wersji. I większość uczonych ma presję — świadomą lub nieświadomą — aby bronić tradycyjnej interpretacji.”

Steinhardt podniósł rękę uspokajająco:

„Nie oskarżajmy kolegów po fachu. Ale Helena ma rację co do jednego — musimy patrzeć na dane, nie na konsensus. Veritas non auctoritas facit legem — prawda, nie autorytet, tworzy prawo.”

Sarah zaczęła pisać na kartce, tworząc porównanie:

„Pozwólcie mi to usystematyzować. Mamy trzy wersje. Grecka: afirmatywna, chrystologiczna, potwierdza zmartwychwstanie, nazywa Jezusa Mesjaszem. Łacińska: praktycznie identyczna z grecką, bo to bezpośrednie tłumaczenie. Arabska: neutralna, historyczna, raportuje opinie innych, używa »być może«.”

„I pytanie brzmi,” powiedział Górski, „która wersja jest bardziej prawdopodobna jako oryginał Józefa Flawiusza?”

Wszyscy spojrzeli po sobie.

Helena odpowiedziała pierwsza:

„Arabska. Bez wątpienia arabska. Brzmi jak żydowski historyk próbujący być obiektywnym wobec kontrowersyjnej postaci religijnej.”

„Zgadzam się,” powiedział Steinhardt. „Konstrukcje gramatyczne, ton, dystans epistemiczny — wszystko wskazuje na to, że arabska wersja zachowuje coś bliższego oryginalnemu zamysłowi Józefa.”

Sarah skinęła głową:

„I jeśli arabska wersja jest bliższa oryginałowi, to oznacza, że grecka wersja została… zmodyfikowana.”

„Przez kogo?” zapytał retorycznie Górski. „Przez kogoś, kto chciał uczynić z neutralnej relacji historycznej świadectwo wiary. Przez kogoś w czwartym wieku, kto miał powody teologiczne i polityczne do wzmocnienia historyczności Jezusa. Przez…”

„Euzebiusza,” dokończył cicho ksiądz Kowalczyk.

Zapadła długa cisza. Ksiądz patrzył w przestrzeń, jakby walczył z czymś wewnętrznym.

Wreszcie Helena zapytała łagodnie:

„Księże, co pan o tym myśli?”

Ksiądz westchnął głęboko:

„Myślę… myślę, że muszę przyznać, że arabska wersja jest rzeczywiście bardziej prawdopodobna jako oryginał. Nie chcę tego przyznawać, ale logika argumentu jest mocna.”

„To nie jest porażka wiary,” powiedziała Sarah ciepło. „To jest zwycięstwo uczciwości intelektualnej.”

„Ale,” kontynuował ksiądz, podnosząc palec, „to jeszcze nie dowodzi, że grecka wersja została sfałszowana przez Euzebiusza. Mogła być zmieniona wcześniej, przez anonimowych kopistów, przez przypadkowe interpolacje…”

„To prawda,” zgodził się Steinhardt. „Ale prawdopodobieństwo wskazuje w jednym kierunku. Mamy tekst, który pojawia się pierwszy raz u Euzebiusza. Mamy Euzebiusza, który mówi o pobożnym kłamstwie. Mamy grecką wersję, która brzmi jak chrystologia czwartego wieku. I mamy arabską wersję, która brzmi jak neutralna historia.”

Górski dodał:

„Cui bono? Kto na tym skorzystał? Euzebiusz miał wszystkie powody, aby »poprawić« tekst Józefa. Żył w czasach, gdy chrześcijaństwo stawało się religią imperialną. Pisał Historię kościelną, która miała legitymizować chrześcijaństwo historycznie. Potrzebował świadectwa żydowskiego historyka, który potwierdziłby kluczowe fakty o Jezusie.”

„Ale to nadal spekulacja o motywach,” zaprotestował ksiądz.

„Spekulacja motywowana danymi,” odpowiedziała Helena. „Mamy means — Euzebiusz miał dostęp do rękopisów i możliwość ich modyfikowania. Mamy motive — potrzebował historycznego potwierdzenia dla swojej teologii. Mamy opportunity — był jednym z pierwszych, którzy cytują Testimonium. To tworzy prima facie case dla interpolacji.”

Steinhardt wstał i podszedł do okna, patrząc na zimowy krajobraz:

„Wiecie, co mnie najbardziej fascynuje w tej historii? To nie jest przypadek prostego fałszerstwa. To jest przypadek teologicznej interpretacji, która stała się tekstem. Euzebiusz — zakładając, że to on — nie wymyślił Jezusa. Nie wymyślił tego, że Józef o nim pisał. On »poprawił« to, co Józef napisał, aby bardziej odpowiadało temu, co powinien był napisać z chrześcijańskiej perspektywy.”

„To jest subtelna różnica,” zauważyła Sarah.

„Ale kluczowa,” odpowiedział Steinhardt. „To nie jest fabricatio ex nihilo — tworzenie z niczego. To jest interpolatio pia — pobożna interpolacja. Tekst Józefa prawdopodobnie wspominał Jezusa — w neutralny sposób, jak pokazuje wersja arabska. Euzebiusz uznał, że ten tekst jest zbyt słaby, zbyt neutralny. Więc go »wzmocnił«.”

Helena otworzyła inną książkę i zaczęła czytać:

„Pozwólcie, że przytoczę sam Euzebiusz z jego Przygotowania ewangelicznego. To fragment, który pokazuje jego metodę pracy z tekstami:”

„»Będzie dozwolone używać fałszywego świadectwa jako medycyny, używając fałszu jako typu leczenia dla dobra tych, którzy tego potrzebują. Tak jak lekarze czasami dają chorym leki prawdziwych lekarstw, czasem leki o innej naturze, które wydają się być rzeczywiste, ale nie są… tak samo będzie mądre dla tych, którzy są lekarzami dusz, aby produkować fałszywą mowę dla dobra tych, którzy tego potrzebują.«”

Cisza, która zapadła, była ciężka.

„To jest,” powiedział w końcu Górski, „najbardziej eksplicytne uzasadnienie pobożnego kłamstwa, jakie kiedykolwiek czytałem. Euzebiusz wprost mówi: możemy fałszować teksty, jeśli służy to dobru wiary.”

„W kontekście,” próbował bronić ksiądz Kowalczyk, „on mówi o nauczaniu, o pedagogice. Nie koniecznie o fałszowaniu historycznych dokumentów.”

„Ale granica jest cienka,” odpowiedziała Helena. „Jeśli uznaję, że mogę »poprawić« nauczanie dla dobra słuchaczy, to czy nie mogę »poprawić« historycznego tekstu dla dobra wiary?”

Sarah wzięła do ręki grecką wersję i arabską, kładąc je obok siebie:

„Zobaczcie różnicę. Grecki tekst brzmi jak credo: »Był Mesjaszem. Ukazał się trzeciego dnia żyjący. Prorocy przepowiedzieli cuda.« Arabski tekst brzmi jak raport: »Nazywano go Jezusem. Jego uczniowie donosili, że żył. Być może był Mesjaszem.« To jest różnica między teologią a historią.”

Steinhardt wrócił do stołu i usiadł ciężko:

„A teraz pozwólcie, że pokażę wam coś, co odkryłem, badając szczegóły gramatyczne. W greckim tekście jest dziwna konstrukcja: »kai pollous men Ioudaious, pollous de kai tou Hellēnikou epēgageto« — »i pozyskał wielu Żydów, a także wielu Greków«.”

„Co z tym nie tak?” zapytał Górski.

„Konstrukcja »men… de« w klasycznej grece zazwyczaj wskazuje kontrast lub progresję. »Z jednej strony… z drugiej strony.« Ale tutaj nie ma kontrastu. Żydzi i Grecy są wymienieni równorzędnie. To jest… niezręczne. Nie brzmi jak naturalny grecki Józefa Flawiusza.”

Sarah sprawdziła coś w swoich notatkach:

„Ma pan rację. Porównałam z innymi fragmentami Antiquities. Józef używa »men… de« bardzo precyzyjnie, zawsze dla prawdziwego kontrastu. Tutaj konstrukcja jest sztuczna, jakby ktoś próbował brzmieć jak klasyczny grecki, ale nie do końca rozumiał niuanse.”

„Co sugeruje interpolację przez kogoś, kto znał grekę, ale nie był native speaker,” podsumował Steinhardt. „Ktoś, kto pisał w grece jako drugim języku. Ktoś jak… Euzebiusz, którego pierwszy język był prawdopodobnie aramejski lub syryjski.”

Ksiądz Kowalczyk patrzył na teksty z rosnącym niepokojem:

„Ile takich nieścisłości gramatycznych można znaleźć w Testimonium?”

„Kilka,” odpowiedział Steinhardt. „Ale najbardziej problematyczna jest ogólna niezgodność stylistyczna z resztą księgi osiemnastej Antiquities. Józef ma bardzo charakterystyczny styl — długie, złożone zdania, częste użycie participiów, specyficzne słownictwo. Testimonium odstaje.”

Górski wyjął ze swojej teczki wydruk:

„Zrobiłem prostą analizę statystyczną. Policzyłem częstotliwość niektórych słów i konstrukcji gramatycznych w księdze osiemnastej. Testimonium ma znacząco inny profil statystyczny niż otaczający kontekst. To nie jest absolutny dowód, ale jest to wskaźnik.”

„Wskaźnik czego?” zapytała Helena.

„Wskaźnik tego, że Testimonium nie wyszło spod tego samego pióra co reszta księgi osiemnastej. Że ktoś inny to napisał lub znacząco zmodyfikował.”

Sarah zaczęła zbierać swoje notatki:

„Pozwólcie, że podsumuje to, co mamy. Po pierwsze: mamy trzy wersje — grecką, łacińską i arabską. Po drugie: grecka i łacińska są praktycznie identyczne, co sugeruje, że łacińska to bezpośrednie tłumaczenie greckiej. Po trzecie: arabska jest fundamentalnie inna — bardziej neutralna, bardziej historyczna. Po czwarte: arabska wersja brzmi dokładnie tak, jak powinien brzmieć żydowski historyk piszący o Jezusie — z dystansem, raportując opinie innych, nie afirmując cudów. Po piąte: grecka wersja zawiera nieścisłości gramatyczne i stylistyczne, które sugerują autorstwo inne niż Józef Flawiusz.”

„A konkluzja?” zapytał cicho ksiądz Kowalczyk.

„Konkluzja,” powiedziała Helena stanowczo, „jest taka, że grecka wersja Testimonium Flavianum, którą znamy, jest interpolacją. Prawdopodobnie opartą na autentycznym jądrze — Józef prawdopodobnie wspominał Jezusa — ale znacząco zmodyfikowaną przez chrześcijańskiego redaktora, najprawdopodobniej Euzebiusza w czwartym wieku.”

Steinhardt skinął głową:

„I arabska wersja zachowuje echo tego, co Józef prawdopodobnie napisał — neutralną, historyczną notatkę o pewnym nauczycielu żydowskim nazwanym Jezusem, którego uczniowie wierzyli, że zmartwychwstał.”

Górski dodał ostatni punkt:

„Co oznacza, że Testimonium w formie greckiej nie jest wiarygodnym świadectwem o Jezusie. Jest świadectwem o tym, jak wczesnochrześcijańscy pisarze manipulowali tekstami, aby wspierać swoją teologię.”

Ksiądz Kowalczyk siedział w milczeniu przez długą chwilę. Wreszcie powiedział cicho:

„Wiesz co jest najtrudniejsze w tym wszystkim? Nie to, że mogłem się mylić co do autentyczności Testimonium. To jest po prostu kwestia faktów historycznych. Najtrudniejsze jest zrozumienie, że ludzie, których uważamy za świętych, za Ojców Kościoła, mogli świadomie fałszować dokumenty.”

„Ale,” powiedziała łagodnie Sarah, „oni nie uważali tego za fałszerstwo. Dla Euzebiusza — jeśli to rzeczywiście on — to była correctio, poprawka. Józef napisał o Jezusie, ale nie napisał wystarczająco dobrze. Więc Euzebiusz »poprawił« tekst, aby odpowiadał temu, co powinien był zawierać.”

„To jest racjonalizacja,” powiedział ksiądz.

„Oczywiście,” zgodziła się Helena. „Ale to racjonalizacja, którą ludzie stosują przez całą historię. Myślimy, że służymy wyższej prawdzie, więc dopuszczamy mniejsze kłamstwa. Euzebiusz prawdopodobnie wierzył, że robi dobrą rzecz — że pomaga wierze, że broni prawdy o Jezusie przeciwko niewiernym.”

Steinhardt westchnął:

„Corruptio optimi pessima — zepsucie najlepszych jest najgorsze. Euzebiusz był prawdopodobnie szczerym wierzącym, który chciał bronić swojej wiary. Ale w procesie skompromitował historyczną prawdę.”

Górski spojrzał na zegarek:

„Spędziliśmy trzy godziny nad tymi tekstami. I mam wrażenie, że dopiero zaczęliśmy.”

„Bo dopiero zaczęliśmy,” powiedziała Helena. „Następnym krokiem jest analiza kontekstu historycznego. Musimy zrozumieć, jak Józef Flawiusz przedstawiał innych mesjańskich pretendentów. Jak pisał o religijnych ruchach swojej epoki. Dopiero wtedy zobaczymy, jak bardzo Testimonium odstaje od jego normalnej metody.”

Sarah zaczęła pakować swoje książki:

„I musimy przyjrzeć się Euzebiuszowi bliżej. Nie jako demonowi, ale jako człowiekowi swojej epoki. Co go motywowało? Jakie presje na nim ciążyły? Dlaczego uznał, że musi »poprawić« Józefa?”

Wstawali od stołu jeden po drugim, zmęczeni intensywnością analizy. Ksiądz Kowalczyk zatrzymał się przy drzwiach i odwrócił do pozostałych:

„Wiecie, przez te trzy tygodnie nasze spotkania zmieniły mój sposób patrzenia na Testimonium. Nie jestem jeszcze całkowicie przekonany, że to fałszerstwo Euzebiusza. Ale… widzę, że argumenty są znacznie mocniejsze niż myślałem.”

„To jest wszystko, czego możemy chcieć,” powiedziała Helena z uśmiechem. „Nie szukamy konwersji. Szukamy uczciwej oceny dowodów.”

„A dowody,” dodał Steinhardt, zakładając płaszcz, „prowadzą nas w jednym kierunku. Pytanie brzmi: czy mamy odwagę podążać za nimi, nawet jeśli prowadzą w niewygodne miejsca?”

Wychodzili z biblioteki do zimnego popołudnia. Niebo było szare, zasnute nisko wiszącymi chmurami. Na ulicy rozstali się — każdy z nich niosąc ze sobą ciężar tego, czego się dowiedzieli.

Helena została jeszcze chwilę, stojąc przed biblioteką. Myślała o trzech wersjach tego samego tekstu — greckiej, łacińskiej, arabskiej. Trzy wersje tej samej historii. Ale która była prawdziwa?

Odpowiedź, jak zaczynała rozumieć, nie była prosta. Prawda była gdzieś pomiędzy — w tym, co Józef prawdopodobnie napisał, w tym, co Euzebiusz zmienił, w tym, co arabska tradycja zachowała. Wielowarstwowa, skomplikowana, wymykająca się prostym kategoriom prawdy i fałszu.

Veritas est adequatio rei et intellectus, pomyślała, przypominając sobie starą scholastyczną definicję — prawda jest zgodnością rzeczy i intelektu. Ale co się dzieje, gdy sama rzecz — tekst — istnieje w wielu wersjach? Która wersja jest res, którą intelekt ma pojmować?

To pytanie, wiedziała, będzie ich prześladować przez wszystkie kolejne spotkania.

CZĘŚĆ II: KRYTYKA ARGUMENTÓW ZA AUTENTYCZNOŚCIĄ

Rozdział 4: Mit o „konsensusie naukowym”

Luty przyniósł ze sobą gwałtowny mróz i krystalicznie czyste niebo. Tym razem spotkali się w seminaryjnej sali uniwersyteckiej — neutralnym terenie, jak zauważył Górski. Helena specjalnie poprosiła o tę lokalizację, bo chciała mieć dostęp do biblioteki i jej komputerowych baz danych. To, co planowała na dzisiejsze spotkanie, wymagało liczb, statystyk, twardych danych.

Gdy wszyscy się zebrali, Helena rozłożyła na stole kilkanaście wydruków — artykuły z czasopism naukowych, fragmenty książek, cytaty ze stron internetowych apologetycznych.

„Dzisiaj,” zaczęła, „zajmiemy się prawdopodobnie najczęściej powtarzanym argumentem za autentycznością Testimonium Flavianum. Argument, który brzmi mniej więcej tak: »Większość współczesnych uczonych akceptuje przynajmniej częściową autentyczność Testimonium, więc kto jesteś ty, żeby się sprzeciwiać?«”

Ksiądz Kowalczyk uniósł brwi:

„To nie jest unfair argument. Consensus sapientium — zgoda mędrców — to jednak coś znaczy w nauce.”

„Oczywiście,” zgodził się Steinhardt. „Ale musimy zadać kilka pytań. Po pierwsze: czy ten konsensus rzeczywiście istnieje? Po drugie: jeśli tak, to na czym jest oparty? Po trzecie: czy konsensus sam w sobie jest dowodem prawdy?”

Sarah otworzyła swój laptop:

„Zrobiłam małe badanie. Przejrzałam artykuły o Testimonium opublikowane w głównych czasopismach z historii starożytnej i studiów biblijnych w ciągu ostatnich trzydziestu lat. Chcecie zobaczyć wyniki?”

„Naturalnie,” powiedziała Helena.

Sarah przekręciła laptop, żeby wszyscy widzieli ekran:

„W latach 1990—2020 opublikowano osiemdziesiąt trzy artykuły specjalnie poświęcone Testimonium Flavianum w czasopismach naukowych z peer review. Z tych osiemdziesięciu trzech: dwadzieścia siedem — czyli około trzydzieści trzy procent — argumentowało za całkowitą interpolacją. Czterdzieści jeden — około pięćdziesiąt procent — argumentowało za częściową autentycznością. Piętnaście — około osiemnaście procent — argumentowało za całkowitą autentycznością.”

Zapanowała chwilowa cisza.

„To nie jest konsensus,” powiedział w końcu Górski. „To jest podział opinii z lekką większością za częściową autentycznością.”

„Dokładnie,” przytaknęła Sarah. „Ale teraz robi się ciekawiej. Kiedy przejrzałam, kto te artykuły pisał, odkryłam fascynujący wzór.”

„Jaki?” zapytała Helena, choć z jej tonu wynikało, że już znała odpowiedź.

„Artykuły argumentujące za całkowitą autentycznością były głównie pisane przez uczonych afiliowanych z instytucjami religijnymi — katolickimi uniwersytetami, ewangelickimi seminariami. Artykuły argumentujące za całkowitą interpolacją były głównie pisane przez uczonych z sekularnych uniwersytetów. A artykuły argumentujące za częściową autentycznością były… wszędzie.”

Ksiądz Kowalczyk zmarszczył brwi:

„To jest ad hominem. Sugerujesz, że reliijni uczeni nie mogą być obiektywni?”

„Nie,” odpowiedziała spokojnie Sarah. „Sugeruję, że wszyscy mamy biases — uprzedzenia. Religijni uczeni mają bias na rzecz autentyczności, bo wspiera to ich wiarę. Sekularni uczeni mogą mieć bias przeciwko autentyczności, bo pasuje to do ich sceptycyzmu wobec religii. A uczeni próbujący być »wyważeni« grawitują ku środkowej pozycji — częściowa autentyczność — bo wydaje się to najbezpieczniejsze.”

Steinhardt klasnął w dłonie:

„Dokładnie! To jest problem z argumentum ad populum w nauce. Konsensus może odzwierciedlać nie prawdę, ale społeczną dynamikę akademii. Ludzie głosują swoimi publikacjami, ale głosują pod wpływem presji, kariery, ideologii.”

Helena wyciągnęła jeden z wydruków:

„Pozwólcie, że przeczytam fragment z artykułu Jana Lewandowskiego — tego apologety z internetu, którego argumenty analizujemy. Pisze on: »Prawie wszyscy współcześni uczeni zgadzają się, że Testimonium zawiera autentyczne jądro. To jest fakt naukowy, który należy zaakceptować.«”

Przerwała, patrząc na pozostałych:

„Ale jak widzieliście z danych Sarah, to nie jest prawda. Nie ma »prawie wszystkich«. Jest podzielona opinia z lekką większością za częściową autentycznością. A różnica między »prawie wszyscy« a »około połowa« jest kolosalna.”

Górski pochylił się do przodu:

„To jest klasyczna manipulacja retoryczna. Przesadza się konsensus, żeby uciszyć opozycję. »Jak możesz się nie zgadzać, skoro wszyscy eksperci się zgadzają?« Ale gdy sprawdzasz faktycznie, okazuje się, że »wszyscy« to maksymalnie »niektórzy« albo nawet »kilku«.”

Ksiądz Kowalczyk wyglądał na zaniepokojonego:

„Ale są jednak prominent uczeni, którzy bronią autentyczności. John Meier, James Dunn, Geza Vermes… to nie są marginalni ludzie.”

„Absolutnie nie,” zgodziła się Helena. „To są szanowani badacze. Ale pytanie brzmi: dlaczego oni bronią autentyczności? Jakie są ich argumenty? Czy powtarzają konsensus, czy przedstawiają nowe dowody?”

Sarah przewinęła swój ekran:

„Sprawdziłam to też. John Meier w swoim monumentalnym A Marginal Jew pisze o Testimonium. Jego główny argument brzmi mniej więcej tak: »Chociaż tekst zawiera oczywiste interpolacje chrześcijańskie, jest mało prawdopodobne, żeby cały fragment został wymyślony. Prawdopodobnie istnieje autentyczne jądro.«”

„Zauważcie słowo »prawdopodobnie«, ” wtrącił Steinhardt. „To nie jest definitywne stwierdzenie. To jest hipoteza. Meier sam przyznaje, że nie ma pewności.”

„Dokładnie,” powiedziała Sarah. „A James Dunn używa podobnego języka. Pisze: »Rozsądne jest założyć, że Józef wspomniał o Jezusie.« Znowu — »rozsądne jest założyć«, nie »dowody wskazują definitywnie«.”

Górski wyciągnął swoją teczkę:

„Mam tutaj listę uczonych, którzy wyraźnie odrzucają autentyczność całego Testimonium. Earl Doherty, Richard Carrier, Ken Olson, Paul Hopper… to też nie są marginalni ludzie. Carrier ma doktorat z historii starożytnej z Columbia. Olson opublikował szczegółową analizę stylistyczną w Catholic Biblical Quarterly, pokazującą, że język Testimonium jest nie do pogodzenia z Józefem Flawiuszem.”

„Catholic Biblical Quarterly?” powtórzył zdziwiony ksiądz. „Katolicki czasopismo publikuje artykuły przeciwko autentyczności?”

„To pokazuje,” odpowiedziała Helena, „że debata jest żywa nawet w środowiskach religijnych. Nie ma monolitu opinii.”

Steinhardt wstał i zaczął chodzić po pokoju, jak zwykle robił, gdy myślał intensywnie:

„Pozwólcie, że opowiem wam małą historię. W dziewiętnastym wieku istniał naukowy konsensus, że Homer był jedną osobą, która napisała zarówno Iliadę, jak i Odyseję. Prawie wszyscy uczeni się z tym zgadzali. Był to »fakt naukowy«. Potem przyszedł Friedrich August Wolf ze swoją analizą, pokazując, że te dzieła to prawdopodobnie kompilacje różnych źródeł. Najpierw został wyśmiany. Jak śmiał kwestionować konsensus? Ale stopniowo jego argumenty zaczęły być akceptowane. Dzisiaj prawie nikt nie wierzy w pojedynczego Homera.”

„Czyli konsensusy się zmieniają,” podsumował Górski.

„Dokładnie,” przytaknął Steinhardt. „Auctoritas philosophorum non est argumentum, jak mawiał Bacon — autorytet filozofów nie jest argumentem. W nauce liczy się dowód, nie głosowanie.”

Helena otworzyła kolejny wydruk:

„Chcę przeczytać wam coś z artykułu Alice Whealey, która jest często cytowana jako obrończyni autentyczności Testimonium. Pisze ona: »Chociaż nie możemy być pewni, że Józef napisał o Jezusie, wydaje się niewiarygodne, żeby całkowicie pominął postać, która miała taki wpływ na jego epokę.«”

Przerwała, patrząc na pozostałych:

„Zauważyliście argumentację? Ona nie mówi: »mamy dowody, że Józef napisał o Jezusie«. Mówi: »wydaje się niewiarygodne, żeby nie napisał«. To jest argument z prawdopodobieństwa, nie z dowodu.”

„Ale to jest fair argument,” zaprotestował ksiądz. „Józef pisał o wielu mniejszych postaciach swojej epoki. Dlaczego miałby pominąć Jezusa?”

Sarah odpowiedziała:

„Bo Jezus za życia Józefa prawdopodobnie nie był tak znaczącą postacią, jak myślimy z perspektywy dwóch tysięcy lat chrześcijaństwa. Dla Józefa, piszącego w latach 90., Jezus był jednym z wielu wędrownych nauczycieli, którzy działali sześćdziesiąt lat wcześniej. Ruch, który założył, był wciąż marginalny, głównie w diasporze.”

„Ale Józef pisze o Janie Chrzcicielu,” zaprotestował ksiądz. „A Jan był równie marginalny.”

„Ależ Jan został stracony przez Heroda Antypę,” odpowiedziała Helena. „To było polityczne wydarzenie, które Józef musiał odnotować w swojej historii dynastii herodiańskiej. Jezus został stracony przez Piłata, ale jako jeden z prawdopodobnie setek ukrzyżowanych w tym okresie. Z perspektywy Józefa to mogło nie być warte szczegółowej wzmianki.”

Górski dodał:

„A pamiętajmy, że arabska wersja Testimonium sugeruje, że Józef faktycznie wspomniał o Jezusie — ale bardzo krótko, bardzo neutralnie. To byłoby wystarczające dla marginalnej postaci.”

Steinhardt wrócił do stołu i usiadł:

„Chcę wrócić do kwestii konsensusu. Helena, pokazałaś, że Lewandowski przesadza, mówiąc o »prawie wszystkich uczonych«. Ale nawet jeśli pięćdziesiąt procent uczonych akceptuje częściową autentyczność — to wciąż znacząca większość. Jak to tłumaczymy?”

Helena uśmiechnęła się:

„Świetne pytanie. I odpowiedź jest fascynująca. Zrobiłam małą analizę cytowań. Wzięłam dwadzieścia najczęściej cytowanych artykułów o Testimonium i sprawdziłam, jakie argumenty przedstawiają za częściową autentycznością.”

Otworzyła notes pełen notatek:

„Okazuje się, że większość z nich nie przedstawia nowych dowodów. Zamiast tego cytują wcześniejszych uczonych, którzy akceptowali częściową autentyczność. A ci wcześniejsi uczeni cytują jeszcze wcześniejszych. Jest to łańcuch cytowań, który prowadzi nas ostatecznie do… lat 30. i 40. dwudziestego wieku, do uczonych jak Joseph Klausner i Charles Guignebert.”

„Co to oznacza?” zapytał Górski.

„Oznacza to,” odpowiedziała Helena, „że rzekomy konsensus nie opiera się na ciągłej rewaluacji dowodów. Opiera się na akademickiej inercji. Ludzie powtarzają to, co powiedzieli ich nauczyciele, którzy powtórzyli to, co powiedzieli ich nauczyciele. Magister dixit — mistrz powiedział — i nikt nie kwestionuje.”

Sarah dodała:

„I jest jeszcze coś. Częściowa autentyczność jest bezpieczną pozycją. Jeśli powiesz, że Testimonium jest całkowicie fałszywe, możesz być oskarżony o radykalizm, o bias anty-chrześcijański. Jeśli powiesz, że jest całkowicie autentyczne, możesz być oskarżony o naiwność. Ale jeśli powiesz »jest częściowo autentyczne« — jesteś wyważony, umiarkowany, naukowy.”

„To jest cyniczne spojrzenie,” powiedział ksiądz Kowalczyk.

„Może,” zgodziła się Sarah, „ale to też realistyczne. Academia ma swoje polityki, swoje gry władzy. Nikt nie chce być postrzeganym jako ekstremista.”

Steinhardt postukał palcami w stół:

„Pozwólcie, że opowiem wam o pewnym eksperymencie. W latach 50. psycholog Solomon Asch przeprowadził badanie nad konformizmem społecznym. Pokazywał ludziom linie o różnej długości i pytał, która jest najdłuższa. Odpowiedź była oczywista. Ale gdy w pokoju byli podstawieni pomocnicy, którzy wszyscy wskazywali złą linię, prawdziwy uczestnik często zmieniał swoją odpowiedź, żeby zgodzić się z większością. Mimo że jego własne oczy mówiły co innego.”

Zawiesił głos, pozwalając implikacji zatonąć.

„Akademia,” kontynuował, „nie jest odporna na efekt Ascha. Gdy wszyscy wokół ciebie mówią »częściowa autentyczność«, łatwiej jest się zgodzić niż stawić opór. Nawet jeśli twoja własna analiza sugeruje inaczej.”

Górski wyciągnął jedną ze swoich fotokopii:

„Jest też kwestia finansowania i kariery. Badacz, który pracuje w katolickim uniwersytecie i chce dostać tenure — stałą posadę — prawdopodobnie nie będzie publikował artykułów kategorycznie odrzucających autentyczność Testimonium. Byłoby to… niepolityczne.”

„To jest poważne oskarżenie,” powiedział ksiądz. „Sugerujesz, że uczeni kłamią dla kariery?”

„Nie kłamią,” sprostowała Helena. „Ale niewątpliwie dostosowują swoje konkluzje do środowiska, w którym pracują. To jest naturalna ludzka tendencja. Cuius regio, eius religio — czyje panowanie, tego religia. W akademickim świecie: czyja instytucja, tego orientacja badawcza.”

Sarah przewinęła swój laptop:

„Mam tutaj interesujący przypadek. W 1995 roku Ken Olson opublikował artykuł w Catholic Biblical Quarterly, pokazując, że słownictwo Testimonium jest charakterystyczne dla Euzebiusza, nie dla Józefa. Bardzo przekonująca analiza stylistyczna. Ale w kolejnych artykułach inni uczeni rzadko go cytują. Dlaczego?”

„Dlaczego?” zapytał Górski, choć najwyraźniej znał odpowiedź.

„Bo jego konkluzje są niewygodne,” odpowiedziała Sarah. „Łatwiej jest zignorować niewygodne badanie niż zmierzyć się z jego implikacjami. A jeśli wystarczająco dużo ludzi je ignoruje, staje się ono »marginalne«, nawet jeśli argumenty są solidne.”

Helena wyjęła kolejny wydruk:

„Chcę przeczytać wam fragment z książki Earla Doherty’ego Jesus: Neither God Nor Man. Pisze on: »Akademicki konsensus dotyczący Testimonium Flavianum jest przykładem tego, jak nauka może więzić samą siebie w sztucznych kategoriach. Częściowa autentyczność stała się ortodoksją nie dlatego, że dowody są przekonujące, ale dlatego, że pozwala ona uniknąć niewygodnych pytań.«”

„Jakich niewygodnych pytań?” zapytał ksiądz.

„Na przykład,” odpowiedział Górski, „pytania o uczciwość Euzebiusza. Jeśli przyznamy, że Testimonium w całości jest fałszywe, musimy zapytać: kto je sfałszował? A wszystkie ślady prowadzą do Euzebiusza, Ojca historii kościelnej, świętego męża. To jest niewygodne dla chrześcijańskiej tradycji.”

„Albo,” dodała Sarah, „pytania o to, jak wiele innych »historycznych świadectw« o Jezusie może być również podejrzanych. Jeśli Euzebiusz sfałszował Józefa, co jeszcze mógł sfałszować? To otwiera puszkę Pandory.”

Steinhardt wstał i podszedł do okna:

„Veritas odium parit — prawda rodzi nienawiść, mawiał Terencjusz. A ja dodam: prawda rodzi także strach. Strach przed konsekwencjami, przed tym, co będzie, jeśli upadną stare pewniki.”

Ksiądz Kowalczyk siedział w zadumie, wyraźnie walcząc wewnętrznie. Wreszcie powiedział:

„Rozumiem waszą logikę. Rozumiem, że konsensus może być złudzeniem, wynikiem społecznej dynamiki. Ale co proponujecie zamiast tego? Każdy ma wierzyć swojej własnej analizie, ignorując to, co mówią inni uczeni?”

„Nie,” odpowiedziała Helena łagodnie. „Proponujemy krytyczne myślenie. Nie przyjmować czegoś dlatego, że »większość tak mówi«. Pytać: jakie są argumenty? Jakie są dowody? Czy konsensus opiera się na faktach, czy na inercji?”

Sarah dodała:

„I proponujemy uczciwość co do niepewności. Może lepiej powiedzieć »nie wiemy na pewno« niż udawać konsensus tam, gdzie go nie ma. Docta ignorantia, jak mawiał Mikołaj z Kuzy — uczona niewiedza jest bardziej wartościowa niż fałszywa pewność.”

Górski rozłożył ręce:

„Spójrzmy na to pragmatycznie. Jeśli pięćdziesiąt procent uczonych mówi A, trzydzieści trzy procent mówi B, a siedemnaście procent mówi C — to nie jest konsensus. To jest debata. A w debacie każda strona powinna prezentować swoje najlepsze argumenty, nie chować się za rzekomą większością.”

Helena wzięła do ręki notes i zaczęła czytać:

„Jan Lewandowski w swoim artykule pisze: »Ci, którzy odrzucają autentyczność Testimonium, są marginalnymi postaciami w nauce, często kierującymi się ideologicznymi motywacjami.« To jest klasyczne poisoning the well — zatruwanie studni. Zamiast odpowiadać na argumenty, dyskredytuje się osoby, które je przedstawiają.”

„Ale czy wy nie robicie tego samego?” zaprotestował ksiądz. „Sugerujecie, że uczeni bronią autentyczności z powodów ideologicznych czy karierowych.”

„Fair point,” przyznała Helena. „Różnica jest taka, że my pokazujemy konkretne mechanizmy — finansowanie, presję instytucjonalną, łańcuchy cytowań. Nie mówimy »oni się mylą, bo są chrześcijanami«. Mówimy »oto są społeczne i instytucjonalne czynniki, które mogą wpływać na konkluzje, i powinniśmy je brać pod uwagę«.”

Steinhardt wrócił do stołu z ciężkim tomem:

„Chcę wam pokazać coś fascynującego. To jest The Quest of the Historical Jesus Alberta Schweitzera, pierwsza edycja z 1906 roku.”

Otworzył książkę na zaznaczonej stronie:

„Schweitzer pisze tutaj o Testimonium: »Ten fragment jest prawdopodobnie interpolacją z późniejszych czasów. Żaden poważny historyk nie powinien opierać na nim wniosków o Jezusie.« To było w 1906 roku. Schweitzer — teolog, historyk, późniejszy laureat Nobla — kategorycznie odrzucał autentyczność.”

„Co się zmieniło?” zapytała Sarah.

„Dokładnie,” powiedział Steinhardt. „Co się zmieniło między 1906 a dziś, że nagle powstał rzekomy konsensus za częściową autentycznością? Czy pojawiły się nowe dowody?”

„Nie,” odpowiedziała Helena. „Nie pojawiły się żadne nowe greckie rękopisy. Nie odkryto nowych patrystycznych cytowań. Jedyna nowość to arabska wersja, opublikowana w latach 70., która — ironicznie — wspiera tezę o interpolacji, nie o autentyczności.”

Górski dodał:

„Co się zmieniło, to nie dowody. To społeczne naciski. Po Holokauście istniała presja, żeby nie być postrzeganym jako antysemita. Kwestionowanie historyczności Jezusa mogło być interpretowane jako atak na judaizm. Więc uczeni zaczęli być bardziej konserwatywni w swoich konkluzjach.”

„To jest spekulacja,” powiedział ksiądz.

„Być może,” zgodził się Górski. „Ale to jest hipoteza warta badania. Nauka nie istnieje w próżni. Istnieje w kontekście społecznym, politycznym, kulturowym.”

Sarah zamknęła swój laptop:

„Pozwólcie, że podsumuje to, co mamy. Po pierwsze: rzekomy konsensus za autentycznością Testimonium jest mitem. Faktyczna dystrybucja opinii jest bardziej podzielona. Po drugie: nawet jeśli istniałby konsensus, nie byłby on dowodem prawdy — konsensus może odzwierciedlać inercję akademicką, presję społeczną, czy ideologiczne uprzedzenia. Po trzecie: konsensus zmienia się w czasie, co pokazuje, że nie opiera się na niezmiennych faktach. Po czwarte: argument ad populum — »większość tak mówi, więc to prawda« — jest logicznie błędny.”

„A konkluzja?” zapytał ksiądz cicho.

„Konkluzja,” powiedziała Helena stanowczo, „jest taka, że musimy oceniać Testimonium na podstawie dowodów, nie opinii. Nawet jeśli wszyscy uczeni świata powiedzieliby, że jest autentyczne, to nie czyniłoby go autentycznym, jeśli dowody wskazują inaczej. I odwrotnie.”

Steinhardt skinął głową:

„Nullius in verba — na słowie nikogo. To jest motto Królewskiego Towarzystwa Naukowego w Londynie, założonego w 1660 roku. Nie wierz na słowo, nawet autorytetowi. Sprawdź sam. Zbadaj dowody.”

Ksiądz Kowalczyk milczał przez długą chwilę. Wreszcie powiedział, z nutką frustracji w głosie:

„Rozumiem waszą logikę. Naprawdę rozumiem. Ale co to oznacza dla zwykłego wierzącego, który czyta apologetyczne artykuły mówiące mu, że »nauka potwierdza autentyczność Testimonium«? Ma po prostu nie wierzyć?”

„Nie,” odpowiedziała łagodnie Helena. „Ma myśleć krytycznie. Ma pytać: jakie są dowody za tym twierdzeniem? Kto to mówi i dlaczego? Czy istnieją alternatywne interpretacje?”

Sarah dodała:

„I ma być uczciwym wobec niepewności. Wiara nie wymaga fałszywych pewników. Wiara może współistnieć z historyczną niepewnością. Faktycznie, wiara, która opiera się na kruchych historycznych dowodach, jest słabsza niż wiara, która potrafi przetrwać bez nich.”

Górski stanął i zaczął zbierać swoje rzeczy:

„Wiecie, co jest ironiczne w tej całej dyskusji o konsensusie? To, że sama idea konsensusu naukowego jest relatywnie nowa. W starożytności i średniowieczu prawda była ustalana przez autorytet — Arystotelesa, Biblii, Ojców Kościoła. Dopiero nowożytna nauka powiedziała: nie, prawda jest ustalana przez obserwację, eksperyment, dowód. A teraz niektórzy chcą wrócić do autorytetu, mówiąc: »konsensus uczonych to nowy autorytet«. To jest regres.”

Steinhardt uśmiechnął się smutno:

„Mawiał Galileusz: »Eppur si muove« — a jednak się kręci. Wszyscy uczeni jego czasów — wszyscy — wierzyli, że Ziemia jest nieruchoma. Był konsensus. Ale Ziemia mimo to krążyła wokół Słońca. Prawda nie zależy od głosowania.”

Helena zaczęła pakować swoje notatki:

„Następnym razem chcę się zająć konkretnie Euzebiuszem. Kto był ten człowiek? Jakie miał motywacje? Jakie metody pracy? Bo jeśli chcemy zrozumieć, czy mógł sfałszować Testimonium, musimy zrozumieć jego psychologię, jego kontekst historyczny.”

„To będzie bolesne,” mruknął Górski. „Euzebiusz to święty dla wielu chrześcijan.”

„Prawda często jest bolesna,” odpowiedziała Helena. „Amara veritas, jak mawiał Cycero — gorzka prawda. Ale nadal prawda.”

Wychodzili z sali jeden po drugim. Na korytarzu ksiądz Kowalczyk zatrzymał Helenę:

„Mam pytanie, które mnie dręczy. Jeśli Testimonium jest fałszywe, jeśli Euzebiusz je sfałszował… co to mówi o naturze wczesnego chrześcijaństwa? O jego uczciwości intelektualnej?”

Helena spojrzała na niego z współczuciem:

„Mówi to, że wczesne chrześcijaństwo było ruchem ludzkim, ze wszystkimi słabościami, które to implikuje. Ludzie kłamią, manipulują, fałszują — czasem z najlepszych intencji. Euzebiusz prawdopodobnie wierzył, że robi dobrą rzecz, że służy prawdzie wyższej niż historyczna fakty. Ale to nie czyni jego działania mniej problematycznym.”

„A co z… wiarą?” zapytał cicho ksiądz. „Jeśli podstawy są tak chwiejne?”

Helena położyła rękę na jego ramieniu:

„Księże, wiara, która opiera się tylko na historycznych dowodach, jest słabą wiarą. Prawdziwa wiara musi być silniejsza niż to. Musi być w stanie przetrwać historyczne niepewności, demaskację fałszerstw, odkrycia niewygodnych prawd. Credo quia absurdum, jak rzekomo powiedział Tertulian — wierzę, bo jest absurdalne. Może to przesada, ale jest w tym ziarno prawdy.”

Ksiądz skinął głową powoli i odszedł, wyraźnie zamyślony.

Sarah i Górski zostali jeszcze z Heleną na korytarzu.

„Myślisz, że go przekonaliśmy?” zapytała Sarah.

„Nie wiem,” odpowiedziała Helena. „Ale pokazaliśmy mu, że konsensus nie jest argumentem. Reszta zależy od niego.”

Steinhardt dołączył do nich, zapinając płaszcz:

„Fiat veritas et pereat mundus — niech będzie prawda, choćby świat miał zginąć. To może przesada, ale czasem potrzebujemy tej odwagi. Odwagi do mówienia prawdy nawet wtedy, gdy jest niewygodna.”

Wyszli na zimną ulicę. Mróz ściął ich twarze, ale niebo było krystalicznie czyste, pełne gwiazd. Helena patrzyła na nie, myśląc o prawdzie — jak te gwiazdy, odległe, zimne, ale niezmienne. Konsensusy przychodzą i odchodzą. Mody intelektualne zmieniają się. Ale fakty pozostają.

Pytanie tylko: jakie są fakty w przypadku Testimonium Flavianum? I czy kiedykolwiek będziemy mieli absolutną pewność?

Odpowiedź, jak zaczynała rozumieć, może być zawsze poza zasięgiem. Ale sama próba dotarcia do niej, samo dążenie do prawdy pomimo niepewności — to może być najcenniejsze, co mają do zaoferowania nauka i uczciwość intelektualna.

Rozdział 5: Euzebiusz z Cezarei — pierwszy fałszerz?

Marcowe słońce wlewało się przez wysokie okna biblioteki biskupiej, gdzie tym razem postanowili się spotkać. Ironicznie — jak zauważyła z uśmiechem Sarah — będą dyskutować o możliwym fałszerstwie Ojca Kościoła w miejscu poświęconym chrześcijańskiej nauce. Ksiądz Kowalczyk zapewnił ich, że biskup wyraził zgodę, a nawet zachęcił do „poszukiwania prawdy, gdziekolwiek ona prowadzi” — słowa, które brzmiały szlachetnie, choć wszyscy wiedzieli, że nadchodząca dyskusja będzie niewygodna.

Tym razem Górski przygotował prezentację. Na małym stoliku ustawił laptop podłączony do projektora, a na ścianie pojawiły się obrazy starych rękopisów, portrety Euzebiusza z bizantyjskich ikon, fragmenty jego dzieł w greckiej uncjale.

„Dzisiaj,” zaczął Górski, „zajmujemy się człowiekiem, który jest albo heroem, albo złoczyńcą — w zależności od perspektywy. Euzebiusz z Cezarei, około 260—339 roku naszej ery. Ojciec historii kościelnej. Nadworny teolog cesarza Konstantyna. Uczestnik soboru nicejskiego. I — prawdopodobnie — fałszerz Testimonium Flavianum.”

Ksiądz Kowalczyk natychmiast się wzdrygnął:

„To jest poważne oskarżenie. Euzebiusz jest czczony jako święty w Kościele wschodnim.”

„Dlatego właśnie,” odpowiedział spokojnie Górski, „musimy być bardzo ostrożni i bardzo dokładni. Nie oskarżamy lekkomyślnie. Ale musimy zbadać dowody.”

Helena otworzyła swój notes:

„Zacznijmy od podstaw. Kim był Euzebiusz? Co wiemy o jego życiu, jego metodzie pracy, jego charakterze?”

Steinhardt, który do tej pory siedział cicho, odezwał się z profesorskim autorytetem:

„Euzebiusz urodził się prawdopodobnie w Cezarei Palestyńskiej około 260 roku. Był uczniem Pamfila, męczennika, który miał ogromną bibliotekę — jedną z najlepszych w świecie antycznym. Po śmierci Pamfila w 310 roku Euzebiusz przejął dostęp do tej biblioteki i zaczął intensywną działalność literacką.”

Sarah przewinęła stronę na swoim laptopie:

„Napisał dziesiątki dzieł. Historia kościelna w dziesięciu księgach, Przygotowanie ewangeliczne w piętnastu księgach, Dowód ewangeliczny, Życie Konstantyna, komentarze biblijne… To był niezwykle płodny autor.”

„I tutaj,” wtrącił Górski, klikając, aby zmienić slajd, „dochodzimy do pierwszego problematycznego aspektu. Euzebiusz miał dostęp do ogromnej liczby rękopisów. Miał możliwość kopiowania ich, redagowania, »poprawiania«. I żył w czasach, gdy granica między kopią a redakcją była… płynna.”

„Co chcesz przez to powiedzieć?” zapytał ksiądz.

Steinhardt odpowiedział:

„W starożytności kopista nie był tylko maszyną do przepisywania. Był redaktorem. Poprawiał to, co uważał za błędy. Dodawał wyjaśnienia na marginesach, które potem były włączane do głównego tekstu. »Ulepszał« niejasne fragmenty. To była normalna praktyka.”

„Ale istniała różnica,” dodała Helena, „między poprawianiem oczywistych błędów kopistycznych a świadomym fałszowaniem treści. I pytanie brzmi: po której stronie tej linii znajdował się Euzebiusz?”

Górski zmienił slajd. Na ekranie pojawił się grecki tekst z dzieła Euzebiusza Praeparatio Evangelica.

„Pozwólcie, że przeczytam wam jeden z najbardziej kontrowersyjnych fragmentów Euzebiusza. To jest z księgi dwunastej Przygotowania ewangelicznego. Czytam w tłumaczeniu:”

„»Jak to jest konieczne czasami dla lekarzy, gdy choroba swoich pacjentów jest uniemożliwia leczenie przez prawdziwe środki, użyć metod nieprawdziwych — dawać środki farmakologiczne, które nie są rzeczywiście takimi, ale tylko wydają się być, aby oszukać oko chorego — tak samo będzie zgodne z prawem dla tych, którzy są lekarzami dusz, produkować fałszywą mowę… jeśli w żaden inny sposób nie jest możliwe uleczenie i zbawienie tych, którzy są oszukiwani przez fałsz.«”

Cisza, która zapadła, była gęsta i niewygodna.

„Medicus animarum,” powiedział cicho Steinhardt. „Lekarz dusz. Euzebiusz widzi siebie jako lekarza, który może dawać placebo — fałszywe lekarstwo — jeśli służy to »uleczeniu« pacjenta.”

„Ale to nie oznacza,” zaprotestował ksiądz, „że faktycznie fałszował historyczne dokumenty. To jest metafora pedagogiczna.”

„Może,” zgodziła się Sarah. „Ale stwarza to kontekst. Pokazuje nam, że Euzebiusz filozoficznie akceptował ideę pia fraus — pobożnego oszustwa. Pytanie brzmi: czy przeszedł od teorii do praktyki?”

Helena pochyliła się do przodu:

„Istnieje sposób, żeby to sprawdzić. Musimy zbadać inne przypadki, gdzie Euzebiusz cytuje źródła. Czy robi to wiernie? Czy wprowadza zmiany? Czy są przykłady, gdzie »poprawia« teksty, które cytuje?”

Górski uśmiechnął się szeroko:

„Właśnie o to chciałem zapytać. I odpowiedź jest… fascynująca. Tak, są takie przypadłości. Kilka.”

Zmienił slajd. Pojawił się fragment z Historii kościelnej.

„Tutaj Euzebiusz cytuje Papiasza z Hierapolis, wczesnego Ojca Kościoła z drugiego wieku. Mamy fragment tego, co Euzebiusz mówi, że Papiasz napisał. Problem w tym, że gdy porównujemy to z innymi zachowanymi fragmentami Papiasza — które przytaczają inni autorzy — okazuje się, że Euzebiusz… przekształcił tekst.”

„W jaki sposób?” zapytała Helena.

„Papiasz, według innych źródeł, był chiliast — wierzył w tysiącletnie królestwo Chrystusa na ziemi. To była popularna wczesna wiara chrześcijańska, ale do czwartego wieku stała się heretycka. Euzebiusz, cytując Papiasza, pomija te fragmenty. Albo — co bardziej podejrzane — przekształca je, żeby brzmiały mniej chiliastycznie.”

Sarah dodała:

„I to nie jest jedyny przypadek. Euzebiusz cytuje Justyna Męczennika, Hegezypa, Ireneusza. W każdym przypadku możemy znaleźć małe »poprawki« — fragmenty pominięte, słowa zmienione, kontekst przekształcony.”

„Ale może to były błędy kopistów?” zasugerował ksiądz. „Może Euzebiusz cytował wiernie, ale późniejsi kopiści jego dzieł wprowadzili zmiany?”

Steinhardt pokręcił głową:

„To byłoby wiarygodne, gdyby zmiany były losowe. Ale nie są. Są konsystentne w jednym kierunku — zawsze »poprawiają« tekst w stronę ortodoksji czwartego wieku. Zawsze usuwają to, co byłoby kłopotliwe dla teologii Euzebiusza.”

Górski zmienił slajd ponownie. Tym razem pojawił się list — grecki tekst na starym papirusie.

„To jest fascynujący przypadek. Euzebiusz w Dowodzie ewangelicznym cytuje list cesarza Hadriana o chrześcijanach. Mówi, że list pokazuje, jak Hadrian chronił chrześcijan przed prześladowaniami. Piękna historia. Problem w tym, że mamy oryginalny list Hadriana — zachowany niezależnie — i on mówi coś zupełnie innego.”

„Co mówi?” zapytała Helena, choć jej ton sugerował, że już wie.

„Hadrian faktycznie mówi, że chrześcijanie nie powinni być prześladowani bez dowodu przestępstwa. Ale nie dlatego, że ich chronił. Dlatego, że była to standardowa rzymska procedura prawna. Euzebiusz przedstawia to jako specjalne przywilej dla chrześcijan. To jest… przekręcenie sensu.”

Ksiądz Kowalczyk wyglądał na coraz bardziej zaniepokojonego:

„To są poważne oskarżenia. Mówicie, że Euzebiusz systematycznie fałszował źródła?”

„Nie fałszował w sensie wymyślania z niczego,” odpowiedziała Helena ostrożnie. „Ale przekształcał. Redagował. »Poprawiał«. Cytat Steinhardta z wcześniej: granica między kopią a redakcją była płynna. Euzebiusz prawdopodobnie nie widział w tym nic złego. Myślał, że klaryfikuje, że pomaga czytelnikowi zrozumieć »prawdziwy« sens tekstu.”

Sarah otworzyła grubą książkę:

„Chcę przeczytać wam fragment z Vita Constantini — Życia Konstantyna Euzebiusza. To jest jego biografia cesarza, który uczynił chrześcijaństwo religią imperialną. Euzebiusz pisze:”

„»Konstantyn widział na niebie znak krzyża z napisem: In hoc signo vinces — w tym znaku zwyciężysz. Tego samego dnia Chrystus ukazał mu się we śnie i rozkazał używać tego znaku w bitwach.«”

Zatrzymała się, patrząc na pozostałych:

„To jest jedna z najbardziej znanych historii chrześcijańskich. Wizja Konstantyna przed bitwą przy Moście Mulwijskim w 312 roku. Problem w tym, że żadne inne źródło współczesne temu wydarzeniu jej nie wspomina. Laktancjusz, który pisał o Konstantynie zaraz po bitwie, nie mówi nic o wizji. Inni historycy milczą.”

„Euzebiusz to wymyślił?” zapytał Górski retorycznie.

„Albo,” odpowiedział Steinhardt, „przesadził jakąś mniejszą historię, którą słyszał. Może Konstantyn rzeczywiście miał jakiś sen. Może zobaczył jakiś znak na niebie — meteorologiczny fenomen. Euzebiusz przekształcił to w cudowną wizję, bo pasowało to do jego narracji o chrześcijańskim cesarstwie.”

Helena postukała palcami w stół:

„Widzicie wzór? Euzebiusz ma tendencję do przekształcania źródeł w sposób, który wspiera jego teologiczne cele. Nie jest to zimne, historyczne raportowanie faktów. To jest konstruowanie narracji.”

„Ale,” zaprotestował ksiądz, „każdy historyk konstruuje narrację. Wybiera fakty, które pasują do jego opowieści. To nie to samo co fałszerstwo.”

„Prawda,” zgodził się Górski. „Ale istnieje różnica między selekcją faktów a zmianą faktów. Między interpretacją a fabrykacją.”

Steinhardt wstał i zaczął chodzić po pokoju:

„Pozwólcie, że przedstawię wam teorię. Euzebiusz żył w niezwykłych czasach. Przez całe swoje życie chrześcijaństwo było prześladowane, marginalizowane, uważane za groźną sektę. A potem, za Konstantyna, nagle stało się religią imperialną. Wyobraźcie sobie psychologiczny szok.”

„Kontynuuj,” zachęciła Helena.

„Euzebiusz musiał usprawiedliwić to nagłe zwycięstwo. Musiał pokazać, że chrześcijaństwo zawsze było prawdziwe, zawsze było wspierane przez dowody, zawsze było częścią boskiego planu. Potrzebował historycznych świadectw. A co by było lepsze niż świadectwo żydowskiego historyka, który żył w czasach apostołów?”

„Testimonium Flavianum,” powiedziała cicho Sarah.

„Dokładnie,” przytaknął Steinhardt. „Józef Flawiusz — szanowany historyk, żydowski świadek, piszący zaledwie sześćdziesiąt lat po Jezusie. Jeśli można było pokazać, że nawet on potwierdził kluczowe fakty o Jezusie… to byłoby niezwykle potężnym argumentem.”

Górski zmienił slajd. Pojawił się grecki tekst Testimonium ze znanych rękopisów Euzebiusza.

„I tutaj dochodzimy do smoking gun — dymnego pistoletu. Euzebiusz cytuje Testimonium trzykrotnie w swoich dziełach. W Historii kościelnej, w Dowodzie ewangelicznym, w Theophanii. Za każdym razem tekst jest praktycznie identyczny. Ale — i to jest kluczowe — żaden autor przed Euzebiuszem go nie cytuje.”

„Wracamy do argumentu z milczenia,” zauważył ksiądz.

„Nie tylko milczenia,” odpowiedziała Helena. „Aktywnej negacji. Pamiętacie Orygenesa? Wyraźnie stwierdza, że Józef NIE uznał Jezusa za Mesjasza. A przecież Orygenes miał dostęp do najlepszych bibliotek swojej epoki. Jeśli Testimonium istniało w jego czasach — w formie, którą znamy — dlaczego mówi coś wręcz przeciwnego?”

Sarah otworzyła inną książkę:

„Mam tutaj fragment z Orygenesa, Contra Celsum — Przeciw Celsusowi. Księga pierwsza. Orygenes pisze:”

„»Józef Flawiusz, który nie wierzył w Jezusa jako Chrystusa, szukając przyczyny upadku Jerozolimy… powinien był powiedzieć, że prześladowanie Jezusa było przyczyną zniszczenia miasta. Ale… chociaż nie chciał zaakceptować Jezusa jako Chrystusa, świadczył o sprawiedliwości Jakuba.«”

Podniosła wzrok:

„Słyszycie? »Nie wierzył w Jezusa jako Chrystusa.« To jest explicite stwierdzenie Orygenesa o tym, co Józef napisał — albo czego nie napisał. A greckie Testimonium mówi wprost: »ho Christos houtos ēn« — był Mesjaszem.”

„To jest sprzeczność nie do pogodzenia,” powiedział Steinhardt. „Albo Orygenes nie znał Testimonium w formie, którą znamy. Albo znał inną wersję — może coś bliskiego arabskiej wersji, która nie afirmuje mesjaństwa Jezusa.”

Górski skinął głową:

„A potem przychodzi Euzebiusz, sto lat później. I nagle Testimonium nie tylko istnieje, ale brzmi jak chrześcijańskie wyznanie wiary. Jak to wyjaśnić?”

Ksiądz Kowalczyk westchnął głęboko:

„Hipoteza jest taka, że Euzebiusz »poprawił« tekst Józefa. Wziął neutralną wzmiankę — coś w stylu arabskiej wersji — i przekształcił ją w mocne świadectwo. Tak?”

„Tak,” potwierdziła Helena. „To jest najprostsza hipoteza, która wyjaśnia wszystkie dane. Orygenes zna neutralną wersję. Euzebiusz ją »poprawia«. Potem wszyscy późniejsi autorzy cytują wersję Euzebiusza, bo to ona się rozpowszechniła.”

Sarah dodała:

„I mamy precedens. Widzieliśmy, że Euzebiusz »poprawiał« inne teksty — Papiasza, list Hadriana, może nawet historie o Konstantynie. Modus operandi jest ten sam.”

Steinhardt usiadł z powrotem:

„Ale musimy być fair wobec Euzebiusza. Nie możemy go sądzić według standardów XXI wieku. W jego epoce koncepcja historycznej dokładności była inna. Historia magistra vitae — historia nauczycielką życia, mawiał Cycero. Historia miała uczyć moralnych lekcji, nie tylko raportować fakty.”

„To prawda,” zgodziła się Helena. „Ale nawet w starożytności istniała różnica między historią a propaganda. Tucydydes, Polibiusz, nawet sam Józef Flawiusz — mieli standardy dokładności. Nie byli naiwni.”

Górski wyświetlił kolejny slajd — porównanie fragmentów:

„Chcę pokazać wam coś fascynującego. Porównałem język Testimonium z językiem innych fragmentów Euzebiusza. Użył programu komputerowego do analizy stylistycznej — sprawdza częstotliwość słów, długość zdań, konstrukcje gramatyczne.”

„I?” zachęciła Sarah.

„I okazuje się, że Testimonium ma profil stylistyczny bliższy Euzebiuszowi niż Józefowi Flawiuszowi. Słownictwo, które używa — sophos anēr, paradoxōn ergōn poiētēs, ho Christos houtos ēn — to wszystko pojawia się w innych dziełach Euzebiusza.”

„To nie jest definitywny dowód,” zauważył ksiądz. „Może to tylko znaczy, że Euzebiusz i Józef używali podobnego stylu.”

„Teoretycznie możliwe,” odpowiedział Górski. „Ale mało prawdopodobne. Euzebiusz pisał po grecku jako drugim języku, trzysta lat po Józefie, w całkowicie innym kontekście kulturowym i teologicznym. Że mieliby identyczne preferencje stylistyczne to statystycznie niemal niemożliwe.”

Helena otworzyła swój notes:

„Jest jeszcze jedna kwestia, o której musimy porozmawiać. Motywy Euzebiusza. Cui bono? Kto na tym skorzystał?”

Steinhardt odpowiedział:

„Euzebiusz żył w czasach wielkich kontrowersji teologicznych. Sobór nicejski w 325 roku rozstrzygał spór o naturę Chrystusa — czy był współistotny z Ojcem, czy stworzony. Euzebiusz początkowo sympatyzował z arianami, którzy wierzyli, że Chrystus został stworzony. Później musiał dostosować się do ortodoksji nicejskiej.”

„I jak to się ma do Testimonium?” zapytał Górski.

„Testimonium,” odpowiedziała Sarah, „w formie greckiej daje historyczną legitymizację chrześcijaństwu. Pokazuje, że nawet zewnętrzny, żydowski świadek potwierdził cudowną naturę Jezusa, jego zmartwychwstanie, jego mesjaństwo. To było potężne narzędzie w sporach z poganami, Żydami, heretykami.”

Ksiądz Kowalczyk spojrzał na zegarek, potem na pozostałych:

„Pozwólcie, że zadam trudne pytanie. Załóżmy — tylko załóżmy — że macie rację. Że Euzebiusz rzeczywiście sfałszował Testimonium. Co to oznacza dla chrześcijaństwa? Dla historii Kościoła?”

Zapadła długa cisza. Wreszcie Helena powiedziała ostrożnie:

„Oznacza to, że jeden z fundamentalnych dokumentów, na którym opierano historyczność Jezusa, jest fałszywy. Ale nie oznacza to, że Jezus nie istniał. Są inne źródła — Tacyt, Pliniusz, Nowy Testament. Testimonium to tylko jeden kamień w budowli.”

„Ale kamień węgielny,” dodał Górski. „Przez stulecia Testimonium było uważane za najważniejsze pozachrześcijańskie świadectwo o Jezusie. Jeśli upadnie…”

„Jeśli upadnie,” dokończył Steinhardt, „będziemy musieli przebudować nasze rozumienie wczesnego chrześcijaństwa. Będziemy musieli przyznać, że zewnętrznych świadectw o Jezusie jest mniej niż myśleliśmy. Że historia była bardziej konstruowana niż raportowana.”

Sarah zamknęła swój laptop:

„Ale może to jest zdrowe. Może wiara, która nie potrzebuje historycznych kłamstw, jest silniejsza niż wiara oparta na fałszywych fundamentach.”

Ksiądz Kowalczyk siedział w milczeniu, wyraźnie walcząc wewnętrznie. Wreszcie powiedział:

„Wiesz, co jest najtrudniejsze? Nie to, że Euzebiusz mógł kłamać. To, że robił to w dobrej wierze. Że prawdopodobnie wierzył, że służy prawdzie, że broni wiary przed niewiernymi. Via ad infernum bona intentionibus plena est — droga do piekła wyłożona jest dobrymi intencjami.”

„Dokładnie,” przytaknęła Helena łagodnie. „Euzebiusz nie był demonem. Był człowiekiem swojej epoki, który myślał, że robi właściwą rzecz. Ale to nie zmienia faktu, że prawdopodobnie sfałszował ważny historyczny dokument.”

Steinhardt dodał filozoficznie:

„Fiat iustitia, pereat mundus — niech stanie się sprawiedliwość, choćby świat miał zginąć. Czasem prawda jest bolesna. Ale nadal jest prawdą.”

Górski zaczął pakować swój sprzęt:

„Następnym razem chcę przyjrzeć się milczeniu Orygenesa bardziej szczegółowo. To jest kluczowy dowód — człowiek, który znał Józefa Flawiusza, który miał powody, żeby cytować Testimonium, ale wyraźnie mówi coś przeciwnego.”

„To będzie bolesne,” mruknęła Sarah. „Orygenes to jeden z największych umysłów wczesnego chrześcijaństwa.”

„Ale uczciwych umysłów,” dodała Helena. „I jego uczciwość demaskuje późniejsze fałszerstwo.”

Wychodzili z biblioteki do ciepłego marcowego popołudnia. Wiosna zaczynała się budzić — pierwsze pąki na drzewach, ptaki śpiewające po długiej zimie. Ale atmosfera między nimi była ciężka.

Na schodach ksiądz Kowalczyk zatrzymał Helenę:

„Mam prośbę. Czy mogę dostać kopie wszystkich materiałów, które zebraliście? Chcę to wszystko jeszcze raz przejrzeć samemu. Spokojnie, bez presji dyskusji.”

Helena uśmiechnęła się ciepło:

„Oczywiście, księże. To właśnie o to chodzi — o uczciwe zbadanie dowodów. Nie o przekonanie kogoś, ale o wspólne dążenie do prawdy.”

„Veritas vos liberabit

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.