Krzysztof Jan Derda-Guizot

Zamki i twierdze zakonu Templariuszy

i innych zakonów rycerskich

© Krzysztof Jan Derda-Guizot, 2022

Temple jest to średniowieczna forteca zakonu Templariuszy, położona w centrum Paryża w dzielnicy Le Marais. Została wybudowana w 1240 roku, za panowania króla Ludwika IX Świętego. Filip IV Piękny więził tu ostatniego wielkiego mistrza zakonu, Jacques’a de Molay, i innych Templariuszy. Po rozwiązaniu zakonu, Temple, podobnie jak inne twierdze we Francji, dostała się w ręce królewskie stała się kolejną rezydencją królewską w Paryżu.

ISBN 978-83-8273-376-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Książka powstała w oparciu o materiały własne autora jak i przy pomocy Francuskiej Wikipedii, a także portalu zdjęć Pixabay. Na okładce kościół Templariuszy w Sainte-Eulalie.

Non Nobis Domine, Non Nobis Sed Domini Tuo Da Gloriam

Le auteur Templar militi

Tobie Panie Boże Wszechmogący na wieczną chwałę

Herb zakonu Templariszy

Zamki Templariuszy i innych zakonów rycerskich

Temple twierdza Templariuszy w Paryżu

Początkowo jak wiemy Templariusze byli przecież tylko strażnikami szlaków pielgrzymkowych, by następnie wraz ze swoim liczebnym wzrostem stać się jedną z ważniejszych stron militarnych w Outremer. Ten fakt był przyczyną opracowania nowej Reguły w języku francuskim, która szczegółowo omawiała również militarne aspekty życia zakonnego. Z bronią w ręku musieli służyć wszyscy bracia i serwienci. Militarny charakter działalności templariuszy kazał im wznosić na Wschodzie obronne fortece, również na terenie miast, które powierzono im w obronę. Templariusze stanowili garnizon twierdz, zamków i warowni jak Gazy, Tortosy, Safad, Safity Chastel-Blanc, Sydonu, Arsour, Atlit, Natron, Bagras, Askalon, Toron, Beaufort, Ujun Musa, Chastellet, Chastel Rouge, Ahamant, Destroit, La Fève, Maldoim, Merla, Casal des Plaines, La Colée, Darbasak, La Roche de Roussel. Każdy rycerz i jednocześnie zakonnik mógł posiadać trzy wierzchowce, a czwartego dosiadał jego giermek. Zbroja rycerza składała się z hełmu, kolczugi oraz żelaznych nogawic. Templariusz uzbrojony był w miecz, tarczę, kopię, młot turecki i puginał. Serwienci najczęściej walczyli pieszo, chociaż mogli posiadać jednego konia, i byli uzbrojeni trochę gorzej. Podstawową jednostką taktyczną był hufiec, składający się z rycerzy i ich giermków. U boku Templariuszy służyli turkopole lekka jazda syryjska. Oddziałami templariuszy w czasie marszu, postoju i w boju dowodził marszałek. Reguła zakonna wymagała bezwzględnego podporządkowania się rozkazom marszałka, a każde naruszenie reguły było karane, najsurowiej tchórzostwo i przejście na stronę wroga. Nikt nie mógł opuścić pola walki, jeżeli widoczny był czarno-biały sztandar trzymany przez marszałka, którego chroniło dziesięciu rycerzy.

Plan parteru wieży Temple

Twierdza Temple w 1734 roku

Fasada dobudowanego pałacyku

Temple jest to średniowieczna forteca zakonu Templariuszy, położona w centrum Paryża w dzielnicy Le Marais. Została wybudowana w 1240 roku, za panowania króla Ludwika IX Świętego. Filip IV Piękny więził tu ostatniego wielkiego mistrza zakonu, Jacques’a de Molay, i innych templariuszy. Po rozwiązaniu zakonu, Temple, podobnie jak inne twierdze we Francji, dostała się w ręce królewskie stała się kolejną rezydencją królewską w Paryżu. W XIV wieku twierdzę podarował na rezydencję królowej-wdowie Klemencji Węgierskiej, król Filip V Długi, w zamian za zamek Vincennes, który królowa dostała w testamencie od swojego męża Ludwika X. Klemencja zmarła w Temple 12 października 1328 roku i twierdza ponownie przeszła w ręce królewskie. W XVIII wieku do średniowiecznych fortyfikacji dobudowano niewielki pałacyk i w Temple zamieszkali, Ludwik Franciszek I de Bourbon, książę de Conti, a później Ludwik Antoni Burbon, syn Karola, hrabiego d’Artois. Odbywały się tutaj różnego rodzaju wydarzenia kulturalne. Między innymi w wielkiej sali Temple koncert dali osiemnastoletni Wolfgang Amadeus Mozart i jego starsza siostra Maria Anna Mozart uwiecznione to zostało na obrazie Wieczór u księcia de Conti. Podczas rewolucji francuskiej Temple została przekształcona w więzienie polityczne. Stało się ono nawet więzieniem samej rodziny królewskiej. Byli tu przetrzymywani między innymi, król Ludwik XVI opuścił Temple 21 stycznia 1793 roku, i został zgilotynowany na Placu Rewolucji, królowa Maria Antonina także opuściła Temple 1 sierpnia 1793 roku i trafiła do Conciergerie, następnie została zgilotynowana, Elżbieta Burbon spędziła w Temple 21 miesięcy, 9 maja 1794 roku, została zabrana do Conciergerie i zgilotynowana następnego dnia. Ludwik XVII syn Ludwika XVI, zmarł w Temple 8 czerwca 1795 roku, w wieku zaledwie 10 lat. Maria Teresa Charlotta Burbon córka Ludwika XVI, spędziła w Temple ponad 3 lata, następnie została skazana na wygnanie. Po rewolucji francuskiej. W 1808 roku Temple stało się miejscem pielgrzymek rojalistów pragnących powrotu monarchii. Cesarz Napoleon Bonaparte rozkazał zburzyć wieżę, co zajęło całe 2 lata. Dzisiaj na miejscu twierdzy znajduje się zielony skwer po francusku jest to Square du Temple z krytym targiem Carreau du Temple, a w pobliżu jest stacja trzeciej linii metra także nazwana Temple.

Herb Hugona de Payens

Pergamin z Chinon

Pergamin z procesu Templariuszy

Watykan opublikował dokumenty procesu Templariuszy. W Watykanie przedstawiono zbiór dokumentów z procesu zakonu Templariuszy, przechowywanych od 700 lat w tajnym archiwum. Watykan opublikował dokumenty procesu Templariuszy. Podkreśla się, że wszystkie ogłoszone obecnie teksty były już wcześniej znane. Nowością jest natomiast to, że po raz pierwszy ukazują się one w całości w formie fotokopii, wraz z komentarzem historycznym budząc ogromne zainteresowanie badaczy i miłośników tajemnic Templariuszy. Zakon Templariuszy został założony w 1119 roku, a rozwiązany w 1312 roku przez papieża Klemensa V.Prefekt tajnego archiwum watykańskiego ojciec Sergio Pagano powiedział, że zamiarem kierowanej przez niego instytucji, która ogłosiła obszerny, określany jako ekskluzywny, zbiór dokumentów procesowych z początku XIV wieku nie była to niestety żadna chęć uczczenia zakonu Templariuszy, a tym bardziej jego rehabilitacji. Nasza rola ogranicza się do badań historycznych podkreślił.Jednym z najciekawszych dokumentów w zbiorze jest pergamin z Chinon, odnaleziony dopiero w 2001 roku w archiwum Stolicy Apostolskiej. Jest to zapis zeznań Templariuszy przed papieżem Klemensem V, ostatecznie rozgrzeszających zakon z zarzutu herezji. Wcześniej uważano, że dokument bezpowrotnie zaginął, tymczasem był błędnie skatalogowany. Z opublikowanych dokumentów wynika jasno, że to król Francji Filip Piękny, któremu podporządkowany był rezydujący w Awinionie papież, zażądał od Klemensa V kasaty zakonu, będącego potęgą finansową o międzynarodowym znaczeniu. Według historyka Barbary Frale, obecnej na prezentacji redaktorki tomu i odkrywczyni słynnego pergaminu, materiały potwierdzają hipotezę, że Klemens V poświęcił zakon po to, by uniknąć schizmy w Kościele. Zakon Templariuszy został założony w czasach wypraw krzyżowych przez rycerzy francuskich. Nazwa pochodzi od świątyni Salomona w Jerozolimie, w pobliżu której mieszkali. Głównym zadaniem templariuszy była obrona pielgrzymów przed niewiernymi. Zakładali też szpitale, ale i prowadzili walki z muzułmanami. Przez prawie 200 lat zgromadzili ogromny majątek. Król Filip Piękny domagając się od papieża likwidacji zakonu argumentował, że kandydaci przyjmowani do niego muszą wyrzekać się Chrystusa i brać udział w nieobyczajnych ceremoniach. W 1307 roku, na rozkaz króla aresztowano wszystkich francuskich Templariuszy i przy pomocy tortur wymuszano na nich zeznania, których treść przekazano następnie papieżowi. W reakcji na zapis tych zeznań papież nakazał uwięzić templariuszy we wszystkich krajach.Gdy rok później Klemens V dowiedział się, w jaki sposób wymuszono te zeznania, wycofał swój dekret nakazujący uwięzienie członków zakonu. Jednak król zmusił jeszcze raz papieża, aby wycofał się z tej decyzji i zażądał postawienia Templariuszy przed Soborem Powszechnym, zwołanym w 1311 roku w Vienne właśnie z powodu oskarżeń pod adresem Templariuszy. Mimo, że większość uczestników soboru uznała oskarżenia za pozbawione przekonujących dowodów, pod naciskiem Filipa Pięknego papież rozwiązał zakon rok później na mocy aktu administracyjnego. Majątek przekazano innym zakonom rycerskim, a znaczną część zarekwirowali kolejni władcy Francji. W 1314 roku spalono na stosie ostatniego wielkiego mistrza zakonu Jacquesa de Molay. I proszę wimieniu naszego Zakonu o nie fałszowanie i opowiadanie kłamstw o Templariuszach.

Szpital i komandoria Templariuszy Sainte-Eulalie-de-Cernon

Dziś główne wejście do zamku Sainte-Eulalie-de-Cernon.

Brama do miasta i zamku Templariuszy

Dziedziniec zamku Saint-Eulalie-de-Cernon Echauguette

Portal kościola Templariuszy zwieńczenie z Madonną z Dzieciątkiem

Budynki wewnątrz zamku

Trybuna chóru w nawie głównej

Apsyda kościoła świętej Eulalii.

Panorama Sainte-Eulalie-de-Cernon z zamkiem Templariuszy

Widok na zamek Templariuszy w Sainte-Eulalie-de-Cernon

Posterunek dla warty w północnym przejściu zamku

Portal wejścia znacznie przebudowanego w XVII wieku.

Rzeźbienia ścian kościoła

Kościół Templariuszy pod wezwaniem Sainte-Eulalie .

Wieża z bramą do zamku Templariuszy.

Komandoria i szpital Templariuszy w Sainte-Eulalie-de-Cernon

Fontanna na dziedzińcu Kommandorii.

Tour Garnier północny róg fortyfikacji Templariuszy

Refektarz Templariuszy dziś sala honorowa Ste-Eulalie-de-Cernon

Ruiny dolmeny na podzamczu

Sainte-Eulalie-de-Cernon we francuskiej wymowie to sɛ. t‿ølali də sɛʁnɔ w prowansalskim jest to Senta Aulària de Sarnon jest to gmina w Aveyron w południowej Francji. W sercu historycznej osady znajduje się Komturia Świętej Eulalii, szpital w średniowiecznym znaczeniu tego słowa założony przez Zakon Templariuszy. Po tym, jak zakon ten został rozwiązany przez Filipa IV Francji w latach 1307 do roku 1308, siły królewskie zostały wysłane do zamknięcia szpitala, a od tego wydarzenia szczegółowy opis budynków, ich zawartości, zarówno w kaplicy, jak i w częściach nieduchowych kompleksu oraz życie i zwyczaje jego mieszkańców przetrwało. Komandorię zabrano zakonowi i przeszła ona pod kontrolę Joannitów podczas wojny stuletniej i przetrwało do ostatecznego zniszczenia w wyniku rewolucji francuskiej pod koniec XVIII wieku. Wiele średniowiecznych budowli przetrwało wraz z późniejszymi wewnątrz wysokich murów obronnych. Pierwsze parafie w Aveyron, cytowanesą przez świętego Dalmasa, biskupa Rodez już w VI wieku. W średniowieczu lokalny kościół zależał od benedyktynów z Gellone. W 1158 roku, Raymond Béranger, król Aragonii i hrabia Barcelony, jako wychowawca Raymonda Berengera II, wicehrabiego Millau, zbyt młodego, by korzystać ze swoich praw, podarował Élie de Monbrun miasto Sainte-Eulalie i ziemię zwanym Larzac, który go otacza, z pozwoleniem na budowę miast zwanych willi i twierdz forcias. W 1377 roku, w nocy 11 lipca, François de Roquefeuil, sąsiedni lord z potężnego rodu Roquefeuil, pali zamek i plądruje miasto. W latach 1442 do roku 1450, mury miejskie wybudował Déodat Alaus, mistrz murarski Saint-Beauzely. Z Sainte-Eulalie Templariusze zorganizowali terytorium Larzac i zbudowali dużą komandorię w Sainte-Eulalie. Budując przestrzeń rolniczą komandorię stanie się jedną z najpotężniejszych na południu Francji, uczestnicząc tym samym w finansowaniu działalności templariuszy w Palestynie. Pod koniec Zakonu Świątyni wraz z przekazaniem towarów Zakonu Świątyni miastem przechodzi do Joannitów z Zakonu Świętego Jana Jerozolimskiego w roku 1312.

Bazylika Grobu Świętego w Jerozolimie

Kaplica Franków na fotografii z 1859 roku. Fotografia Jamesa Robertsona i Felice Beato

Kolumna Biczowania w kaplicy Ukazania się Chrystusa swej Matce

Anastasis edykuła Grobu. Po bokach widoczne są stalowe rusztowania spinające budowlę.

Wnętrze grobowca arcosolium w którym zgodnie z tradycją spoczywało ciało Jezusa

Kopuła nad kościołem krzyżowców Katholikon

Miniaturowy ołtarz w kaplicy Anioła. Według tradycji wykonany został z fragmentu kamienia który zamykał wejście do grobowca

Ceremonialne zamykanie drzwi bazyliki około roku 1900

Fotografia sierżanta Jamesa M. McDonalda z roku 1864

Drabina wejścia do Bazyliki w sierpniu 2013 roku

Edykuła Grobu na rycinie Konrada von Grünenberga Schilderung einer Pilgerreise von Konstanz nach Jerusalem z roku 1487

Prawosławna kaplica Śmierci na Krzyżu

Dziedziniec bazyliki Po prawej stronie kaplica Franków

Kopuła rotundy Anastasis nad edykułą Grobu Stan po remoncie

Rzut bazyliki na kartach Opowieści biskupa Arkulfa Adamnan z Hy naniesiony na podstawie szkiców Arkulfa z Perigeux

Jeden z najstarszych zachowanych wizerunków edykuły Grobu. Ampułki pielgrzymów z Ziemi Świętej z VI wieku. Opactwo w Bobbio, Włochy

Plan bazyliki grobu Pańskiego w Jerozolimie

Wizualizacja bazyliki z XVII wieku Zbiory British Museum

Bazylika w czasach Konstantyna IX Monomacha A edykuła w centrum rotundy A¹ starożytne hypogeum zniszczone przy wznoszeniu rotundy aa¹ nieokreślone ołtarze a² ołtarz 40 męczenników B prezbiterium i ołtarz główny C westybul w grobowcu D kaplica

Aedicula Grobu Świętego na iluminacji z Sakramentarza króla Henryka II Świętego z lat 1002 do 1014 w Bayerische Staatsbibliothe

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.