Tokarski Zbigniew

Ja, parasol i dziewczyna

Oczami Ravena

© Tokarski Zbigniew, 2019

„Czy można kochać, a nie być kochanym?

Nikt zakochanemu prawdy nie powie

A kochać można i bez wzajemności!

Tylko po co? — Szukaj prawdziwej miłości…”

ISBN 978-83-8155-886-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Ja, parasol i dziewczyna

Ja, parasol i dziewczyna

Na niby…

Oczy

Senny koszmar

Moje utrapienie…

Niebieskie, szare i złote…

Fantazje…

Pokochać jesienią…

Brzegiem morza…

Polny kwiat

Dziwadło…

Być i mieć

Nienazwana

Ogień i woda…

Rozczarowanie

Zmieniam

Sen?…

Obsesja

Nie — Nic

I nic więcej…

Gdybyś się zapomniała…

Mętlik…

Odchodzisz…

Ufaj kobiecie…

Frustracja

Dziewczynka z zapałkami

Tak widzę…

Liść mięty…

Tylko czyja…

Znajdę prawdziwą?

Kochać…

Niepamięć

Wspomnienie

Wyznanie

Refleksja

Słowa

Twój deszcz…

Mrok…

Lekarstwo…

Ja nie ważny…

Mój świat…

Wyzwanie…

Wybacz…

Nie jestem taki…

Za łzy…

Przemijanie…

Wybór…

Pomyśl…

Nie patrz…

Żałoba…

Emocje

Wyjątkowi…

Cztery ściany…

Przez czas odrzucony

Żyć z poetą

Co straciłam?

Nigdy…

Ewolucja

Łzy…

Wiersze

Mojej Eli.

Ja, parasol i dziewczyna

Pada, pada deszcz, mocno wieje, a ja idę, idę i się śmieję.

Pędzą chmury jak szalone, wiatrem rwane i rzeźbione,

Chlapie z kałuż brudna woda, to deszczowa jest pogoda.

A ja idę, idę i się śmieję, mam parasol, pod nim ciebie.

Mogę ramię twoje dotknąć, ty się tulisz, nie chcesz moknąć.

Parasolem cię osłaniam, deszczu kroplom się nie kłaniam.

Gotów jestem zmoknąć cały, aby chwile wiecznie trwały.

Tak to w życiu często bywa — i sielanka się skończyła.

Już po deszczu, wiatr nie wieje, wyszło słońce i się śmieje.

Ja parasol muszę złożyć, lecz na pewno nie odłożyć.

Jeszcze przyjdzie taka chwila — ja, parasol i dziewczyna…

Na niby…

Kochaj mnie, kochaj tak na niby,

Jak chłopców kochają dziewczyny…

Takim szczenięcym uczuciem,

Twojej bliskości poczuciem…

Bez rąk, słów, tak oczami,

Uśmiechem bez dźwięku,

Samymi tylko myślami…

Kochaj, kochaj tak na niby…

Tak jak kochają dziewczyny…

Oczy

Ciepłe, pełne zrozumienia, ciekawości,

Zimne, obojętne, pełne frustracji i złości —

Mogą kochać, nienawidzić, być pełne rozpaczy.

Jeżeli tego nie widzisz, kobieta ci nie wybaczy.

Nie lubię słonecznej pogody dla tej przyczyny:

Gdy jest słońce, okulary noszą dziewczyny,

Zasłaniają oczy; wszystkie buzie takie same —

W słonecznych okularach są nie ciekawe.

Lubię, gdy jest pochmurno i wiatr wieje.

Mam parasol, gdy pada i nic się nie dzieje,

Patrzę w oczy kobiet naprzeciw idących,

Czytam ich emocje, myśli z nich bijące.

*

I idąc ulicą, od kobiet nieznajomych

Wysłuchuję opowieści o wszystkim,

Co w kobiecym sercu się mieści…

Senny koszmar

Śnię. To niemożliwe, byś obok leżała!

Taka przytulona jesteś moja cała.

Patrzysz w oczy i całujesz w usta,

Nagość twą okrywa muślinowa chusta.

Czuję twoje ciepło, zapach, zręczne dłonie,

Serce mi łomoce, jak w galopie konie.

Chcę cię mocno chwycić jak młodziutkie źrebię.

Patrzę, LUSTRO, w nim nie widzę SIEBIE!

Jakiś obcy facet, nie powiem, przystojny,

Ty w jego ramionach, to widok upiorny…

Budzę się z okrzykiem, co za koszmar straszny!

I słyszę z oddali jakiś głos rubaszny…

„Nie śnij ty tak mocno o pięknej dziewczynie,

Lepiej swe marzenia utop w mocnym winie”.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.