Kacper Piwowar

Miłość bez Granic

Część 3

© Kacper Piwowar, 2024

„Miłość bez Granic” cz. 3 to emocjonująca kontynuacja historii Adama i Kacpra, którzy wracają do miejsca, gdzie wszystko się zaczęło. W obliczu niewypowiedzianych słów i przełomowych decyzji, ich związek staje przed nowymi wyzwaniami. Muszą zmierzyć się z tajemnicami przeszłości i odbudować zaufanie po bolesnych wydarzeniach. Razem odkrywają, że miłość wymaga szczerości i otwartości, a w obliczu kryzysów rodzi się prawdziwa siła. Czy ich uczucie przetrwa próbę czasu?

ISBN 978-83-8384-605-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Rozdział 1: Powrót do korzeni

Adam i Kacper stali na skraju miasteczka, wpatrując się w krajobraz, który przez lata zdawał się im tak dobrze znany. Ulice, które kiedyś były tłem ich młodzieńczych lat, teraz wydawały się zarówno znajome, jak i obce. Powrót tutaj po latach przypominał powrót do dawno opuszczonego domu — z jednej strony pełnego wspomnień, a z drugiej nieco zmienionego przez czas.

„Myślisz, że to dobry pomysł?” — zapytał Kacper, patrząc na Adama. W jego głosie słychać było nutkę niepewności, ale i pewną tęsknotę za przeszłością.

„Nie wiem” — odpowiedział Adam, patrząc w dal. „Ale czuję, że musimy tutaj wrócić, żeby zamknąć pewien rozdział. Tylko tutaj wszystko się zaczęło… i tutaj musimy odnaleźć nasz nowy początek.”

Miejsce, do którego wracali, miało dla nich znaczenie symboliczne. To tu, w małej, niepozornej kawiarni przy głównej ulicy, ich drogi po raz pierwszy się przecięły. Tam, gdzie przypadek i los spleciły ich życia w sposób, którego nigdy by się nie spodziewali. Ich pierwsze spojrzenia, nieśmiałe uśmiechy i rozmowy, które początkowo były pełne niepewności, teraz jawiły się jako początek czegoś większego — czegoś, co zmieniło ich życie na zawsze.

Wrócili do kawiarni, teraz lekko odnowionej, ale wciąż pełnej swojego dawnego uroku. Kiedy przekroczyli próg, wszystko wydawało się takie samo — zapach świeżo parzonej kawy, dźwięk naczyń uderzających o blat, ciche rozmowy ludzi. Siadając przy tym samym stoliku co kiedyś, Kacper nie mógł powstrzymać uśmiechu.

„Pamiętasz, jak wtedy czekałeś, aż podejdę pierwszy?” — zapytał z lekkim uśmiechem, przypominając sobie ich pierwsze spotkanie.

Adam uśmiechnął się pod nosem. „Tak, bo nie byłem pewien, czy będziesz chciał mnie poznać.”

„A jednak podszedłem” — odpowiedział Kacper, ściskając delikatnie dłoń Adama. „I to była jedna z najlepszych decyzji mojego życia.”

Przez chwilę siedzieli w ciszy, delektując się spokojem tego miejsca. Miasteczko, mimo że zmienione przez czas, wciąż miało w sobie coś magicznego. Było jakby zatrzymane w czasie — a jednak pełne nowych możliwości.

„Wiesz, Kacper” — zaczął Adam, patrząc w jego oczy. „To miejsce zawsze będzie dla mnie wyjątkowe, bo tutaj zaczęliśmy. Ale teraz, po tych wszystkich latach, wiem, że to my jesteśmy najważniejsi — nie miejsce, nie wspomnienia, ale to, co budujemy razem.”

Kacper skinął głową, czując, jak ciepło rozlewa się w jego sercu. „Masz rację. Nieważne, gdzie jesteśmy. Ważne, że jesteśmy razem.”

Ich powrót do korzeni nie był tylko podróżą w czasie, ale również okazją do spojrzenia w przyszłość. Przeszłość była częścią ich historii, ale teraz, siedząc w tej kawiarni, byli gotowi pisać nowe rozdziały swojego życia — już nie jako dwójka zagubionych chłopaków, ale jako partnerzy gotowi stawić czoła każdej przeszkodzie.

„Zaczynamy od nowa” — powiedział Adam, patrząc na Kacpra z determinacją. „Ale tym razem robimy to po swojemu.”

„Zgadzam się” — odpowiedział Kacper z uśmiechem. „Zaczynamy od nowa, ale z pełną świadomością tego, kim jesteśmy.”

Ich miłość przetrwała próbę czasu, a powrót do miasteczka, gdzie wszystko się zaczęło, był tylko symbolicznym krokiem ku nowemu początkowi. Miejsce miało dla nich znaczenie, ale to, co było najważniejsze, to oni sami i ich nieskończona miłość.

Rozdział 2: Niewypowiedziane słowa

Cisza, która zapadła między nimi, była gęsta i pełna napięcia. Siedzieli obok siebie na kanapie, każdy pogrążony w swoich myślach, zbyt daleko od siebie, choć dzieliły ich tylko centymetry. Wieczór, który miał być kolejnym spokojnym momentem wspólnie spędzonym w ich nowym mieszkaniu, zmienił się w coś niepokojącego.

Adam wpatrywał się w ekran laptopa, choć jego myśli krążyły gdzieś indziej. Kacper, siedząc obok, przewracał kartki książki, ale jego wzrok błądził bez celu. Żaden z nich nie powiedział ani słowa, a jednak obaj czuli, że coś wisi w powietrzu — niewypowiedziane emocje, które rosły między nimi od tygodni, może nawet miesięcy.

Każde słowo, które próbowali wypowiedzieć, gasło w gardle, jakby lęk przed wypowiedzeniem prawdy był zbyt wielki. Adam wielokrotnie otwierał usta, żeby coś powiedzieć, ale nie wiedział, jak zacząć. Zamiast tego, pozwalał ciszy wypełniać przestrzeń między nimi.

Kacper pierwszy przerwał milczenie, choć nie tak, jak Adam tego oczekiwał. Zamknął książkę z głośnym trzaskiem i odłożył ją na stolik.

„Mam dość tej ciszy, Adam” — powiedział nagle, jego głos pełen frustracji. „Od tygodni czuję, że coś jest nie tak, ale ty nic nie mówisz. Co się dzieje?”

Adam spojrzał na niego, zaskoczony nagłym wybuchem Kacpra. Zawsze wydawało mu się, że cisza była ich sposobem na radzenie sobie z trudnymi chwilami, ale teraz widział, jak bardzo się mylił.

„Ja… nie wiem, co powiedzieć” — odpowiedział w końcu Adam, patrząc w podłogę. „Wszystko wydaje się takie… skomplikowane.”

Kacper westchnął głęboko, opierając głowę o zagłówek kanapy. „Właśnie w tym problem. Nic nie mówisz, a ja nie potrafię czytać twoich myśli. Zamiast rozmawiać, oboje zamykamy się w sobie.”

Adam poczuł, jak fala emocji przetacza się przez jego ciało. Kacper miał rację. Od dłuższego czasu unikał rozmowy o tym, co działo się w jego wnętrzu. Bał się, że słowa mogą wszystko zniszczyć, że jeśli przyzna się do swoich lęków, Kacper zobaczy go w innym świetle.

„Boję się, że jeśli zacznę mówić, nie będę umiał przestać” — przyznał w końcu, z trudem wydobywając z siebie te słowa. „Czasami mam wrażenie, że nasza relacja to jedyna rzecz, która trzyma mnie na powierzchni. I boję się, że jeśli coś pójdzie nie tak, stracę wszystko.”

Kacper spojrzał na Adama z mieszaniną zaskoczenia i zrozumienia. Wiedział, że Adam był zamknięty w sobie, ale nigdy nie zdawał sobie sprawy, jak głęboko sięgały jego obawy. Przez chwilę milczał, pozwalając, by to, co usłyszał, osiadło w jego myślach.

„Adam” — zaczął cicho, nachylając się do niego. „Nie jesteś sam. To, co nas łączy, jest silne. Ale musisz mi powiedzieć, co czujesz. Nie możemy budować naszej przyszłości na ciszy i niewypowiedzianych słowach.”

Adam poczuł, jak łzy napływają mu do oczu, ale szybko je otarł. Nie chciał, żeby Kacper widział, jak bardzo jest zraniony. A jednak nie potrafił dłużej ukrywać tego, co go trapiło. Wszystkie te niewypowiedziane słowa, które zbierał w sobie przez tygodnie, zaczęły w końcu wypływać na powierzchnię.

„Boję się, że nie jestem dla ciebie wystarczający” — wyznał w końcu, patrząc na Kacpra. „Że zasługujesz na kogoś lepszego, kto nie będzie tak zagubiony i pełen wątpliwości. Czasami czuję, że to wszystko jest zbyt piękne, żeby mogło trwać.”

Kacper wziął głęboki oddech i chwycił dłoń Adama, ściskając ją mocno. „Adam, wszyscy mamy wątpliwości. Ale to nie znaczy, że nasza miłość nie jest prawdziwa. Każdy z nas ma swoje demony, ale to, co nas wyróżnia, to to, że możemy stawić im czoła razem. Nie musisz być doskonały, żeby być wystarczający.”

Te słowa były jak balsam na zranioną duszę Adama. Po raz pierwszy od dłuższego czasu poczuł, że jego lęki i wątpliwości nie są jego ciężarem do dźwigania w samotności. Kacper był przy nim — nie jako ktoś, kto ocenia, ale jako partner gotowy zrozumieć i wspierać.

„Masz rację” — przyznał cicho Adam, z trudem powstrzymując łzy. „Nie chcę już milczeć. Chcę być z tobą prawdziwy, bez strachu.”

Kacper uśmiechnął się delikatnie i przyciągnął Adama do siebie, obejmując go mocno. „To wszystko, czego pragnę. Żebyśmy zawsze byli dla siebie wsparciem, niezależnie od tego, jak trudne mogą być chwile.”

W tej chwili, w tej intymnej ciszy, która teraz nie była już pełna niewypowiedzianych słów, Adam i Kacper zrozumieli, że prawdziwa siła ich relacji leży w umiejętności otwarcia się na siebie — z całym bagażem emocji, lęków i niepewności. To, co kiedyś ich oddalało, teraz ich zbliżyło.

Rozdział 3: Przełomowa decyzja

Wieczór był chłodny, a mgła snuła się nisko nad polami wokół rodzinnego domu Kacpra. Siedział przy oknie, wpatrując się w ciemność, jakby tam, w mroku, kryły się odpowiedzi na wszystkie jego pytania. W głowie kłębiły się myśli, a serce było ciężkie od emocji, których nie mógł już dłużej ignorować.

Na stole przed nim leżała biała koperta, z której wystawała decyzja, którą musiał podjąć. Dostał ofertę pracy w dużym mieście — stanowisko, które mogło otworzyć przed nim nowe perspektywy. Była to szansa, o jakiej zawsze marzył, pełna wyzwań i możliwości rozwoju. Jednak była w tym cena — musiałby opuścić Adama, miasteczko, które choć pełne trudności, stało się domem ich wspólnej miłości.

Adam siedział w salonie, nieświadomy tego, co Kacper w tej chwili przeżywał. W ostatnich dniach Kacper coraz bardziej zamykał się w sobie, odkładając rozmowę na później, w nadziei, że odpowiedź sama się znajdzie. Ale teraz wiedział, że nie ma już ucieczki. Czas podjąć decyzję.

Drżącą ręką wziął telefon i przeczesał palcem kontakty. Jego wzrok spoczął na imieniu Adama, serce ścisnęło się z bólu. Był jego wszystkim, ale co, jeśli podjęcie tej decyzji miało być końcem wszystkiego, co razem zbudowali?

Podjął decyzję. Zaczął iść w stronę salonu, gdzie Adam siedział na kanapie, przeglądając notatki do kolejnego obrazu, który miał namalować. Kiedy Kacper wszedł do pokoju, Adam spojrzał na niego z uśmiechem, ale wyraz twarzy Kacpra szybko go zaniepokoił.

— Kacper? Co się dzieje? — zapytał Adam, odkładając szkicownik na stolik.

Kacper podszedł bliżej, siadając obok niego na kanapie. Przez chwilę wpatrywał się w swoje dłonie, nie wiedząc, jak zacząć tę rozmowę, którą odkładał zbyt długo.

— Muszę ci coś powiedzieć — zaczął w końcu, a jego głos był cichy, pełen niepewności. — Dostałem ofertę pracy… w mieście. To duża szansa, Adam. Wiesz, że zawsze o tym marzyłem. Ale…

Adam zamarł, słysząc te słowa. Wiedział, że Kacper chciał więcej od życia, że praca tutaj nie była dla niego spełnieniem marzeń. A jednak myśl o tym, że mógłby go stracić, nagle stała się zbyt rzeczywista.

— Ale co? — zapytał cicho, próbując opanować drżenie w głosie.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.