Nikola W.Ł

Cień pożądania

Tom 1

wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych, tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich

© Nikola W.Ł, 2024

Lidia wiedzie normalne życie. Ma cudowną przyjaciółkę i świetnych rodziców. Dobrze płatną pracę i może sobie na wszystko pozwolić, lecz gdy zostawia ją mężczyzna, w którym jest zakochana po uszy to jej życie zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni, a zaskakujące ją sytuacje stają się ogromnym kłopotem.

HISTORIA O DWUDZIESTODWULETNIEJ DZIEWCZYNIE, KTÓRA TYLKO CHCIAŁA BYĆ SZCZĘŚLIWA, A WYLĄDOWAŁA W BAGNIE CIĘŻKICH PROBLEMÓW.

KSIĄŻKA PRZEZNACZONA TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH.

ISBN 978-83-8369-156-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Kiedy jestem dobra, jestem bardzo dobra. Ale kiedy jestem zła, jestem jeszcze lepsza. — Mae W

Prolog

Jej delikatna dłoń chwyciła lampkę czerwonego wina, kiedy w tle roznosił się dźwięk spokojnej a zarazem porywającej do tańca muzyki.

Kobieta, na której skupiam swój wzrok jest przepiękną brunetką o zielonych oczach i długich kręconych włosach. Tego wieczoru nałożyła na siebie cudowną koronkową czarną bieliznę, do tego pończochy i przykuwający wzrok prześwitujący szlafrok, jej piersi były nabrzmiałe i przez stanik mogłem zobaczyć sterczące sutki, które na samą myśl pobudzają moje męskie hormony. Lubi być w centrum uwagi a ja za to uwielbiam ją podziwiać. Stałem w progu drzwi do jej sypialni, wlepiając swój wzrok w jej sprawnie poruszające się ciało, ale moje myśli podążały za czymś całkiem innym.

Podziwiając idealne ciało kobiety, którą kocham, rozmyślałem nad tym, kiedy to wszystko się skończy. Ten pieprzony chaos, który dzieje się wszędzie i przez całe moje życie. Pragnąłem być jedynie szczęśliwy a utknąłem w koszmarze, z którego nie potrafię wyjść. W dodatku nie chciałem nigdy pakować w to swojej ukochanej Lidii.

W mojej głowie pojawiał się prześwit z dnia, w którym leżałem półprzytomny, przywiązany do jednej ze stron łóżka, pobity i zakrwawiony, nie wiedziałem, że jeśli z nim pójdę do tego pomieszczenia to tak się to skończy. Ojciec nigdy nie chciał, aby Matka utrzymała ciążę, tym samym nie lubił, kiedy matka mnie broniła.

Tamtego dnia patrzyła na mnie i krzyczała, jej głos był jak echo, a kiedy przestała krzyczeć, trzask opadającej kobiety na podłogę, rozległ się w całym pomieszczeniu. Nie miałem siły wydusić z siebie ani jednego słowa, nawet nie zawołałem „mamo”. Wiedziałem, że ona już nie żyje. Ojciec stał obok niej i trzymał w dłoni nóż, z którego krople krwi kapały na leżące, martwe ciało. Zerknął na mnie i wyszedł, zostawiając szeroko otwarte drzwi oraz rzucając nóż na podłogę, wtedy zacząłem szlochać i krzyczeć, aby się wrócił i też mnie zabił, bez matki czułem się zagubiony. To ona całe życie mi pomagała, wspierała mnie i była przy każdym moim trudnym wyborze, ona walczyła o moje bezpieczeństwo przez te wszystkie lata i to ona była wstanie teraz tu przyjść i próbować mnie ratować przed skurwielem, który mnie bił.

Po chwili do pomieszczenia weszli dwaj mężczyźni, przypakowani i wkurwieni. Wiedziałem, że przyszli po mnie, szarpałem się, ale nic z tego. Krzyczałem, aby mnie po prostu zabili a oni przyłożyli mi do twarzy coś, co sprawiło, że straciłem przytomność. Nie pamiętam co działo się dalej i gdzie mnie w tym czasie zabrali ale wtedy wiedziałem już, że nigdy nie odpuszczę temu skurwielowi i pomszczę swoją matkę. Nie zasłużyła sobie na taką śmierć.

— Ha ha! Ups! — nagle śmiech mojej Lidii wyrwał mnie z tych mrocznych wspomnień, wróciłem do oglądania mojej pięknej kobiety, ale już nie była zadowolona z tego pięknego wieczoru a na jej twarzy widniał smutek i gniew na lampkę która roztrzaskana leżała obok jej nogi. — nic się nie stało kochanie, pomogę Ci to posprzątać — odpowiedziałem i podszedłem do niej, aby wziąć ją na ręce i odstawić na łóżko, które było po drugiej stronie pokoju.

— Zerżnij mnie, teraz! — powiedziała przez zaciśnięte zęby, przy tym się uśmiechając.

Momentalnie zapomniałem o roztrzaskanym szkle i ściągnąłem najpierw buty, później spodnie i wyciągnąłem z bokserek sterczącego kutasa. Pchnąłem ją na łóżko a zaraz potem włożyłem go całego w jej napaloną, ciasną cipkę aż wydała z siebie dźwięk doczekania jęknięcia z rozkoszy, którą dawałem jej, kiedy tylko chciała. Nie tylko kochałem tę kobietę całym swoim sercem, ale też mogłem ją mieć, kiedy chciałem i to chętnie wykorzystywałem.

— O taak, dochodzę — próbowała wydusić z siebie te słowa, kiedy trzymałem ją mocno za szyję, a drugą ręką ściskałem jej pierś bawiąc się przy tym sutkiem. Pieprzyłem ją tak mocno i szybko, że skończyłem razem z nią w tym samym czasie.

— Kocham Cię — uśmiechnąłem się i wyszeptałem jej do ucha.

W odpowiedzi usłyszałem te same słowa. Jakbyśmy czytali swoje myśli.

Chwilę później, padliśmy razem na łóżko i patrzyliśmy sobie głęboko w oczy, tę chwile uwielbiałem najbardziej, kiedy to ona jak i ja byliśmy zaspokojeni.

— Kochanie, będę musiał już lecieć. Niestety bardzo nie chciałbym żebyś była teraz sama, ale czeka mnie jedna rzecz do wykonania i muszę Cię teraz zostawić.

— Ale wrócisz do mnie za niedługo? w nocy? nad ranem? zjemy razem śniadanie? — zapytała a ja kiwnąłem głową coś w stylu „tak”.

— Możesz mi odpowiedzieć? martwię się — dodała.

— Będzie dobrze kochanie, obiecuję że do Ciebie wrócę.

Na te słowa Lidia była na mnie wściekła, wstała z łóżka i krzyczała, że nie wytrzyma takiego życia, że nigdy mnie przy niej nie ma, że wracam do niej tylko na seks i że nic więcej się dla mnie nie liczy. Kiedy tak krzyczała, ja zawsze zachowywałem spokój, ale nie mogłem tego zmienić ani jej powiedzieć co zamierzam zrobić i nie wiedziałem czy w ogóle wrócę.

Wstałem, wyciągając ze spodni pistolet i skierowałem na jej twarz. Była przerażona i nic nie odpowiadała, to dla mnie lepiej. Uciszyła się a ja poszedłem w kierunku wyjścia.

Zniknąłem..

Rozdział 1

Rok później…

Peter

Podróż samolotem do Hiszpanii trwała około dziesięciu godzin. Loty strasznie mnie męczyły a wiedziałem, że gdy dotrę na miejsce to będę musiał wykonać brudną robotę, a dokładniej zabić i pozbyć się ciała człowieka, który współpracował z moim ojcem. Zadanie zlecił mi wujek, brat mojej Mamy, który był wyjątkowo mniej zły ode mnie, ale za to znał kilku drani pracujących dla mojego ojca, wiedział mniej więcej, o miejscach, w których mogli przebywać, jak i gdzie robić interesy.

Miejsce do którego docelowo dziś jedziemy, znajduję się w jednym z miast Hiszpanii w którym handlują towarem z dragami. Nijaki koleś o imieniu Alex, z którym akurat tam zawsze się spotykają jest im dłużny pół bańki euro. Informację przekazywali nam wujka ludzie, którzy od wielu lat ich śledzą. Na szczęście jeszcze żaden z nich nie dał się złapać w ręce wroga.

Droga do hotelu PuentoPal z lotniska mieszczącego się w Teneryfie, zajęła nam dosyć dużo czasu, ale mimo wszystko jesteśmy o odpowiedniej porze. W hotelu znajduje się kilka pięter jak i duży taras na dachu. Tam właśnie przebywa nasz cel, Alex G. Jest on prezesem firmy więc dla niego najbezpieczniej robi się interesy w tym miejscu. Kiedy dotarłem do swojego pokoju, rzuciłem torbę i ruszyłem prosto do restauracji. Chłopaki już na mnie czekali.

Obsłużyła nas piękna blondynka w krótkiej spódnicy. Była tak krótka, że gdyby się schyliła, moglibyśmy podziwiać jej majtki. Wyobrażałem sobie, że ma seksowne, ciasne czerwone stringi.

— Ale bym ją brał teraz na tej ladzie — powiedział Emil i posłał jej jednoznaczne spojrzenie.

— Nie ma problemu jest Twoja — odpowiedziałem i zabrałem się do jedzenia ogromnego talerza obiadu i przez następne dwie godziny mieliśmy czas na przygotowanie się do ataku, jak i na omówienie najważniejszych kwestii, które pomogą nam, w zrobieniu tego co trzeba.

— Ruszamy! — krzyknąłem do Emila i Michaela, którzy czekali na mój rozkaz, aby zacząć zabawę.

— Tak jest szefie! — szyderczy śmiech Emila przez słuchawkę dodał mi trochę więcej odwagi i zrozumiałem, że nie jest to zwykła zabawa, ale akcja, w której na pewno ktoś zginie.

Skierowaliśmy się w stronę wind na taras, na którym Alex G. rozbawiał tańczące przed nim prostytutki.

— Chyba jest bardzo zajęty, ciekawe czy skapnie się, że ktoś chce go napaść — Michael powiedział przez słuchawkę.

Michael to mój stary kumpel, który był przy mnie, kiedy wpakowałem się w to całe bagno i postanowił nie zostawiać mnie w tym samego. Zabawny i zakręcony koleś jak i mój najlepszy przyjaciel od małego. Wysoki blondyn, wysportowany i szarmancki przed którym niejedna laska zrzuca bieliznę.

— Musimy obejść towarzystwo od tyłu, Emil pozbądź się ludzi przy drzwiach.

— Oczywiście, masz to jak w banku — odpowiedział i ruszył w stronę tłumu, a po chwili ludzie z ogromnym krzykiem i fascynacją zbiegali schodami na dół, tak jakby rozdawali tam alkohol za darmo.

— Emil, złamasie co ty im powiedziałeś? — zapytałem.

— No jak to co? że szykuje się niezła biba w klubie z darmowym alkoholem! tylko głupi by nie skorzystał! — odpowiedział a ja parsknąłem śmiechem -miałem rację.

Nagle na tarasie rozległ się ogromny huk strzału z broni palnej, kobiety uciekały od Alexa jakby zobaczyły trupa i faktycznie tak było.

— Kto strzelił do cholery?! — zapytałem, ale w słuchawce były tylko odpowiedzi, które mnie nie satysfakcjonowały.

— Jak niby żaden? Spierdalamy stąd! — krzyknąłem i pobiegliśmy w stronę schodów, a kiedy schowaliśmy się tuż przy stolikach obok zejścia na dół, do Alexa podeszło trzech mężczyzn.

— Mamy go, dostał frajer za swoje, bierz walizkę i spadamy. Rozliczymy się jak dojedziemy na miejsce.

Po chwili trzej mężczyźni poszli w stronę wind, a kiedy tylko zjechali na dół, znów usłyszeliśmy strzały.

— Co jest do cholery?! — zadawałem pytanie sam sobie.

— Zmywamy się stąd! — odpaliłem telefon i tym namierzył nas Konrad, pracuje on dla mojego wujka, a kiedy czarny suv po nas podjechał z tyłu budynku, mieliśmy zaledwie kilka minut przed przyjazdem policji, na ucieczkę.

— Nie spodziewałem się takiego zwrotu akcji — powiedział Mike.

— Przynajmniej żaden z nas nie ucierpiał — odpowiedziałem i całą drogę przemilczaliśmy.

Dojechaliśmy do hotelu obok lotniska, gdzie zatrzymał się mój wujek, czekał na nas i na wieści.

— To wszystko? Już załatwiliście sprawę? — zapytał a ja kiwnąłem głową, nie tak jak tego oczekiwał.

— Ktoś nas uprzedził — odpowiedziałem kierując się w stronę baru.

— Jak to uprzedził? — zapytał Artur.

— Byliśmy na miejscu a ktoś strzelił do Alexa prosto w klatkę piersiową. Dosłownie na miejscu już był martwy, pewnie to ludzie ojca — odpowiedziałem i poprosiłem barmana o szklankę whiskey.

— Byłem pewny, że będziecie przed nimi — Artur S. odwrócił wzrok na podłogę.

— Jak to byłeś pewny? Czego byłeś pewny? o której mieli tam być? Nie wspomniałeś o tym — dopytywałem wkurwiony i dopiłem drinka.

— Tak. Nie powiedziałem wam tego, ponieważ byłem pewny, że zdążycie przed nimi i będzie po sprawie. Jutro odeśle was do domu — powiedział, co mnie bardziej wkurwiło, a kiedy odchodził, zatrzymałem go i złapałem za ramię.

— Nie. Zostajemy i dokończymy swoje, ojciec w końcu musi przegrać — powiedziałem, na co wujek się uśmiechnął i poklepał mnie po ramieniu.

To był ten czas, wiedziałem, żeby się nie zatrzymywać. Tyle czasu go ścigam i nigdy nie udało się go złapać. Teraz gdy w końcu się zaparłem, dorwę tego skurwysyna.

*

Następnego dnia, budzik zadzwonił o godzinie szóstej nad ranem. Zapomniałem go wyłączyć i już teraz na pewno nie zasnę. Wczoraj jeszcze czekaliśmy aż Konrad dowiezie nam rzeczy z PuentoPal. Napisałem do Michaela czy śpi, ale ten nie odpowiadał, miałem zamiar iść pobiegać i pomyśleć co zrobić oraz jak długo będzie trwała ta zabawa. Włożyłem na siebie szare dresy i bluzę z kapturem, wziąłem buty i wyszedłem na zewnątrz. Przemierzając ulice miasta, spoglądając na widoki, myślałem tylko nad tym co dziś będzie robiła Lidia. Czy już wstała? Czy idzie do pracy? Czy budzi się przy jakimś draniu, z którym nie jest szczęśliwa? to akurat mnie denerwowało. Myśl, że być może już nie jest sama najbardziej mnie drażniła.

Po godzinnym truchciku wróciłem do hotelu, przed którym była policja, a chłopaki w mundurach właśnie zakuwali w kajdanki jakiegoś kolesia i wsadzali go do radiowozu.

Zza drzwi wyleciał Michael z przerażonym głosem

— Złapcie tamtego drugiego gnoja! Pobiegł w stronę czarnej Audicy, która właśnie odjeżdża!

Po chwili radiowóz ruszył w stronę odjeżdżającego samochodu i zniknął we mgle.

— Co się tu do cholery stało? — zapytałem a na ramieniu poczułem dłoń kumpla.

— Byli tu, byli tutaj Ci skurwiele i próbowali zabić Emila. Szukali Ciebie i miałeś kurwa szczęście, że Cię tutaj nie znaleźli! — krzyknął a ja zapytałem się co z Emilem. Nie musiał mi odpowiadać, gdyż Emil właśnie próbował zejść ze schodów na recepcję, aby z nami zaczekać na karetkę. Ujrzałem, jak się przewraca i od razu do niego podbiegłem, chwytając jego głowę i kładąc sobie na kolanie. Wykrwawiał się i poplamił całą podłogę. Wiedziałem, że to ojciec. Wiedziałem, że domyśli się mojej zemsty.

Karetka podjechała po Emila, a ja i Michael poszliśmy do jednego z pomieszczeń, gdzie nikogo nie było, żeby przegadać temat planu, którym jest schwytanie tych drani i zabicie jednego po drugim. W tym momencie na moją komórkę przyszedł sms.

„Nie musisz nic kombinować, bo ja i tak Cię znajdę i zabiję, wrócisz do swojej ukochanej mamusi i będziesz razem z nią smażył się w piekle”

— Skurwysyn! — krzyknąłem, rzucając telefon o szafkę i złapałem się za kark.

Michael podniósł go i przeczytał treść sms-a.

— Peter on nie żartuje — powiedział i zadzwonił po Artura.

Po piętnastu minutach zjawił się Artur a podłoga w recepcji już nie ukazywała żadnych śladów krwi, przez to musieliśmy wytłumaczyć Arturowi co tu zaszło. Zajęło nam to chwilę czasu a na twarzy Artura widniał totalny gniew.

— Mówiłem do cholery, że odeślę was do domu! Nie posłuchałeś się a teraz sam widzisz do czego doszło — wściekł się i wcale nie byłem zaskoczony. Wdrożyliśmy go w nasz plan, a kiedy coś w nim pozmieniał oraz do niego pododawał, stwierdziliśmy, że zadzwonimy do osób, które będą nam potrzebne.

Po ogarnięciu wątków, spraw oraz rzeczy, które będą dosyć ważne byliśmy już gotowi na to, aby zaatakować. Zostało nam jeszcze sprawdzenie sytuacji, które mogłyby nie wypalić, ale na później, ponieważ trochę zgłodnieliśmy.

Skierowaliśmy się do restauracji, żeby zjeść śniadanie i obgadać razem z chłopakami pierwszą akcję, która odbędzie się na pewno za kilka dni.

W tym hotelu akurat nie było seksownych kelnerek ani barmanek, żeby się zabawić. Nawet nie było na co popatrzeć.

Zawód w oczach kumpli mi to przekazał.

— Słuchaj, a jak tam Lidia? Macie jakikolwiek kontakt? — zapytał Michael.

— Niestety nie i nie będziemy mieć, zamknąłem ten rozdział. — odpowiedziałem i udałem, że mnie to nie interesuje.

— Weź nie pleć farmazonów, znam Cię bardzo dobrze i wiem, że nigdy byś nie odpuścił takiej kobiety jak ona. Stary ona jest dla Ciebie a ty ją tak olałeś? Frajer jesteś.

Nie odpowiedziałem nic i zabrałem się za jedzenie. Było mi tak potrzebne jak, piwo w barze, przy oglądaniu meczu.

Po posiłku, skierowaliśmy się do pokoi i spakowaliśmy swoje rzeczy. Jednym z naszych decyzji w planie był powrót do Polski na kilka dni, aby sytuacja mogła się uspokoić, bo na razie to my jesteśmy na celowniku a nie oni.

Na samolot czekaliśmy cztery i pół godziny a po wejściu na pokład od razu zasnąłem.

*

Kilka godzin później, byliśmy na miejscu i przyszedł czas pożegnać się z Michaelem, który podobno miał mieć jakąś imprezę, nawet nie spytałem, dlaczego nie byłem zaproszony.

— To do zobaczenia stary za kilka dni — odezwał się pierwszy. — uścisnąłem go.

— Do zobaczenia.

Skierowałem się od razu do samochodu, który stał zaparkowany na parkingu tuż pod lotniskiem. Włożyłem okulary i rozsiadłem się wygodnie na fotelu, ponieważ czekała mnie długa podróż. Miałem jakieś trzy godziny do swojej miejscowości, do której wprowadziłem się niecały miesiąc po zerwaniu z Lidią, w sumie to się zastanawiam czy to w ogóle jest zerwanie? Ja ją po prostu zostawiłem, zachowując się przy tym jak frajer. Trzasnąłem ręką o kierownicę i byłem na siebie strasznie wkurwiony.

Resztę trasy postanowiłem słuchać muzyki i zagłuszyć tym moje myśli.

Niespełna trzy godziny później byłem już w mieszkaniu. Torby rzuciłem na podłogę a w kuchni czekał na mnie wujek Artur, który jak widać postanowił przylecieć wcześniej od nas.

— No cześć synu, jak minął Ci lot? — zapytał a ja usiadłem przy stole, na którym był o dziwo porządek i zero śladów brudu, oraz syfu, który zbierałem przez prawie rok czasu.

— Szybko, tak jak i ta trasa tutaj. — na twarzy starszego, już siwego mężczyzny, ale wciąż trzymającego fason, pojawił się uśmiech.

— Posprzątałem Ci tu trochę, bo widzę, że przestałeś o siebie dbać, synu nie przejmuj się już tą dziewczyną. Wiesz, że to było konieczne. — złapał mnie za ramię.

— Tak, wiem o tym, ale jakoś nie mogę przestać myśleć o tym jak ją potraktowałem. Jest mi strasznie głupio, ale chuj z tym, pijemy coś? — mężczyzna znów się uśmiechnął i z radością zrobił nam drinki, składające się z whiskey, coli i lodu.

— A gdzie limonka? — zapytał.

— Musi być w lodówce, jeśli nie ma to trudno. — odpowiedziałem i spojrzałem w telefon.

Wiadomości zero, Lidia przestała już do mnie wypisywać z nieznanych numerów, pytając, gdzie jestem, dlaczego jej nie odpisuje oraz twierdząc, że jej mnie brakuje.

Od kilku dni jest cisza, co mnie trochę denerwuje. Lubiłem, jak pisała, bo wiedziałem, że ciągle za mną tęskni i mimo, że ja jej nie odpisywałem to się nie poddawała. Chyba do teraz.

Odepchnąłem tą myśl i włączyłem ulubiony film mojego wujka. Przez to mogliśmy przynajmniej w ciszy napić się drinka. Nie chciało mi się już o niczym więcej gadać, a zwłaszcza kiedy jestem taki przygnębiony.

Wujek Artur to jest moja jedyna otucha, zawsze mnie wspierał, odkąd mama nie żyje to wujek cały czas jest, co prawda, za dzieciaka również był, ale wtedy nie mogłem go zrozumieć. Zawsze za mądrze gadał.

Michael

Wsiadłem do samochodu i wracałem z lotniska prosto do mojego mieszkania na Wilanowie.

Korki były niesamowicie ogromne, ale tak jest tutaj zawsze. W końcu wracam przez centrum.

Droga zajęła mi tak długo jakbym jechał przez całą Polskę na około. Na szczęście bankiet zaczyna się dopiero jutro i to chyba o dwudziestej.

Przynajmniej będę mógł się wyspać za wszystkie czasy.

Lubiłem powroty do Polski, były ciekawe. Nigdy nie wiadomo jaka będzie pogoda po wyjściu z samolotu, tym razem było w miarę ciepło tylko lekki deszczyk się zaczął odzywać, ale to chyba tylko przelotny. W końcu mamy październik, więc nie może mnie to dziwić.

Siedząc na kanapie, trzymając w ręce kubek ciepłej herbaty z whiskey, przeglądałem który garnitur będzie dla mnie odpowiedni na jutrzejsze świętowanie. Garnitur oczywiście musiał być z mojego własnego, wymyślonego projektu. Musiał idealnie leżeć na sylwetce, która wyznaczała całą posturę już z daleka. Wszystko musiało być tu idealne, a zatem garnitury tylko z najmocniejszej tkaniny.

Podobały mi się ciemno granatowe jak i mocno bordowe, natomiast każdy garnitur pełnił jakąś rolę, przynajmniej dla mnie.

— Lubiłem taki styl od zawsze i tylko w takim stylu wyjdę na zewnątrz. — powiedziałem na głos.

— No chyba, że chodzi o bieganie to akurat w tym nie będziesz biegał, ha ha! — zaśmiała się moja żona, która właśnie usiadła mi na kolanach i dokładnie przyglądała się zdjęciom w moim telefonie.

— Liczę na to, aby ten zjebany Peter nie dowiedział się czasem o tym bankiecie.

— Dobrze, że mieszka trzysta kilometrów dalej — dodała.

— Zaprosiłem na bankiet Lidię, a wiem jak on za nią kurewsko rozpacza. Nie łudzę się, że przyjdzie, bo ta również jest w jakieś depresji, ale może jednak. — powiedziałem z powagą a Sofia się zaśmiała.

— Specjalnie dlatego zaprosiłem jej najlepszą przyjaciółkę, aby obie mogły przyjść — dodałem.

Wiedziałem, że jedna bez drugiej się nie ruszy. Było to do przewidzenia.

Głupie dziwki, ale ja im znajdę zabawę — pomyślałem i odłożyłem telefon na stół, następnie złapałem moją ukochaną za biodra i przysunąłem do siebie.

— Stęskniłaś się za mną moja droga?

— Tak kochanie, odliczałam dni do Twojego powrotu i tego kiedy w końcu mnie zerżniesz — odpowiedziała a ja wbiłem się ustami w jej szyję. Pachniała i wyglądała seksownie.

— Czy to Euphoria, Calvina Kleina? — zapytałem na co Sofia się uśmiechnęła.

— Ty też pachniesz kotku, ale nie mogę rozpoznać zapachu perfum. Na Pewno były drogie, co? — zapytała a ja pokiwałem głową i wsunąłem ręce pod jej bluzkę, następnie złapałem za jej sutki i poczułem jak twardnieją.

— Ohh.. — wyjęczała i objęła moją szyję, wbijając paznokcie w kark.

Poczułem przez materiał spodni, jak jej cipka robi się mokra, więc podniosłem ją i chwilę później znajdowała się pode mną. Zdjąłem jej bluzkę i przygryzłem ucho.

— Ściągnij te spodnie i we mnie wejdź — powiedziała ale się nie posłuchałem. Zamiast tego, włożyłem palce w jej mokrą cipkę i językiem bawiłem się łechtaczką.

— Ohh.. kurwa robisz to niesamowicie.. — ledwo wydyszała z siebie a zaraz potem doszła pierwszy raz.

Wstałem i zsunąłem z siebie spodnie, następnie wziąłem kutasa do ręki i chwilę później pieprzyłem ją od tyłu. Robiłem to szybko i intensywnie.

— Złap mnie za włosy i mocno ciągnij, proszę.. — powiedziała więc to zrobiłem.

Lubiła ostry seks, odkąd pamiętam mogłem robić z nią co chciałem. Zawsze mi ulegała ale z czasem zaczęła rozkazywać. Z jednej strony było to całkiem fajne ale to ja muszę być władczy.

— Ała.. mocniej! — krzyknęła, kiedy klepnąłem ją w tyłek, więc dostała klapsy, jeden za drugim.

Wyszedłem z niej i przyciągnąłem do siebie, tym sadzając ją na mojego kutasa. Dosiadła mnie i skakała, dochodząc raz za razem.

— Jesteś cudowna skarbie — powiedziałem, kiedy doszedłem w niej a moja sperma wypływała z jej cipki, kapiąc na podłogę.

— Wyczyść go — powiedziałem a dziewczyna zabrała się za najważniejszą dla mnie rzecz i zaczęła lizać moje przyrodzenie aż nie był czysty.

Ucałowałem ją w czoło i pragnąłem jedynie dokończyć drinka i położyć się spać.

*

Nazajutrz obudziłem się i poszedłem do kuchni, skąd ulatniał się zapach pysznego omleta z warzywami. Nie wiem czy obudził mnie ten zapach czy obudziłem się sam, po tak dobrym śnie.

— Wyspałeś się mój ogierze? — zapytała Sofia a ja podszedłem do niej i ją przytuliłem, dając jej klapsa w tyłek.

— Tak kochanie. Wyspałem się i teraz będę jadł śniadanie z najcudowniejszą istotą na ziemi.

— Oj już nie przesadzaj. Po prostu jestem miła i przygotowałam nam najważniejszy posiłek dnia. Skorzystałam z faktu, że chcesz sobie pospać, więc wpadłam na ten jakże cudowny pomysł.

— Dziękuję kochanie. To bardzo miłe z Twojej strony i mam nadzieję, że będziesz robiła to częściej. — odpowiedziałem a żona nałożyła mi kawałek na talerz.

— A po śniadaniu, zapraszam do sypialni na drugie danie. Obiecuję, że będzie wyśmienite. — powiedziałem i pocałowałem ją w dłoń.

— Ha ha! dobrze ale najpierw chciałabym zjeść spokojnie, nie mając w głowie następnego posiłku bo to by było za dużo! chcesz żebym się roztyła? — zaśmiała się i zajęła miejsce obok mnie, łapiąc za kutasa.

Spojrzałem na nią i zastanawiałem się, czy nie lepiej byłoby jej powiedzieć, że ją zdradzam na każdym kroku w Hiszpanii. Nie byłem pewny jak zareaguje, natomiast postanowiłem, że w końcu jej powiem ale po kolejnym powrocie do Polski. Nawet jeśli miałoby to grozić rozstaniem. Nie zależało mi na niej już od dwóch lat. Niestety nie jestem człowiekiem, który się przywiązuje do związków, więc nie wytrzymam dłużej niż kilka lat z jedną kobietą.

— Smakowało Ci? — spytała.

— Tak skarbie, było pyszne.

Wstałem i wziąłem ją na ręce, kierując się w stronę sypialni, gdzie przez najbliższe kilka minut ssała mi kutasa. Wstrzymywałem się przed orgazmem bo chciałem ją jeszcze kilka razy przelecieć zanim wyjdę z domu.

— Obróć się i wypnij — powiedziałem a moja żona się posłuchała.

— Bardzo ładnie, uwielbiam wchodzić w Twoją cipkę od tyłu. Jest mi bardzo wygodnie — dodałem i po chwili znalazłem się w środku.

— Michael.. ohh.. jesteś taki twardy! — krzyknęła a ja przyspieszyłem.

Pieprzyłem ją w dwie dziury, raz w tą raz w drugą. Anal był dla niej wyjątkowo bardziej przyjemniejszy, więc skorzystałem z tego i ruchałem ją mocno, dając przy tym klapsy i wkładając palce w cipkę.

— O kurwa! Michael docho-dzę — wyjąkała, a po chwili z jej cipki poleciał strumyk intensywnego orgazmu.

Uwielbiam ten widok, zadowolonej kobiety i krzyczącej moje imię w niebogłosy. Pchałem ją jeszcze przez jakiś czas, dopóki sam nie doszedłem w niej a po wszystkim zacząłem się szykować na bankiet, który jest za kilka godzin.

— Który garnitur mam ubrać? — zapytałem Sofii, kiedy właśnie prasowała mi koszulę.

— Kotku, zależy w jakim będziesz się dobrze czuł. Nie mam pojęcia, sam zdecyduj. — odpowiedziała a ja spojrzałem na oba i po dłuższym zastanowieniu, wybrałem granatowy.

— Szkoda, że nie możesz pójść tam ze mną — odezwałem się, kiedy moja żona właśnie szykowała się do pracy.

— Niestety kochanie ale wiesz dobrze, że ktoś musi zarabiać, żeby inni mieli dobrze. — zaśmiała się, co sprawiło że i również ja się uśmiechnąłem.

— Ale będę Cię wspierać mentalnie. Z resztą ja Cię od dwóch lat wspieram, więc nawet jeśli mnie tam nie będzie to i tak wszystko się dobrze potoczy. Bankiet będzie wspaniały a tort wyśmienity. Na pewno będziesz dobrze ten dzień wspominał. — powiedziała a ja dopiąłem ostatni guzik koszuli.

— Dziękuję za miłe słowa kwiatuszku. — powiedziałem i skierowałem się, w stronę garderoby aby wybrać jeden z zegarków z firmy Garmin. Lubiłem nosić te zegarki, ponieważ były bardzo wygodne i pasowały do wszystkiego. Zdecydowałem, że ten będzie nadawał się na tę okazję.

Wyciągnąłem z szafy zegarek z brązowym skórzanym paskiem i założyłem go sobie na rękę. Idealnie się komponował z granatowym garniturem oraz czarnym krawatem. Wyglądałem jak biznesmen i przyznałem to sam sobie, oglądając się w lustrze.

— Muszę już lecieć skarbie, powodzenia i miłej zabawy. Zobaczymy się późnym wieczorkiem. — głos mojej żony rozległ się po całym mieszkaniu, kiedy była już gotowa do wyjścia.

— Jasne skarbie, do zobaczenia i życzę ci miłego dnia — odpowiedziałem i zabrałem się do grzebania czegoś w komputerze.

— Halo? — odezwałem się do słuchawki w telefonie.

— No witam pana Michaela. Czy jest pan przyszykowany na kolejne, świętowanie? ha ha! — mój brat zawsze wspierał mnie w biznesie, w którym sam uczestniczył. Niestety pod trochę nielegalnym aspektem ale jednak zawsze był przy mnie.

— No dzień dobry! jestem gotowy i za niedługo zamierzam wychodzić. Mam nadzieję, że ty również będziesz do tego skłonny — powiedziałem na co usłyszałem pozytywne słowa i się rozłączyłem.

Wróciłem do przeglądania zdjęć Lidii od szefa, żebym mógł tylko rozpoznać ją na bankiecie.

Rozdział 2

Lidia

— Jak myślisz? Czerwona z wyciętymi ramionami czy granatowa z wycięciem na udzie? — zapytała mnie moja niezdecydowana przyjaciółka.

Ciekawe, gdzie się wybiera, że chce ubrać tak seksowną sukienkę.

— Myślę, że we wszystkim będziesz wyglądała jak milion dolarów. -odpowiedziałam z ironią, bo i tak niezależnie co odpowiem to zrobi, jak uważa.

— No dobra masz rację, wezmę dwie i zastanowię się przed imprezą. A ty co ubierasz na bankiet? — zapytała a ja zrobiłam zszokowaną minę.

Całkiem zapomniałam, że ja też idę na tą uroczystość. Do bankietu został tylko jeden dzień a ja nawet nie zastanawiałam się co na siebie włożyć. Odkąd zamieszkałam sama to o niczym nie potrafię samodzielnie myśleć, jestem jakaś przygnębiona przed podjęciem każdej decyzji a zresztą nawet nie mam ochoty iść na ten głupi bankiet.

— Halooo? — usłyszałam w słuchawce przy moim uchu.

— No tak, tak jestem. Mam taką jedną kieckę. — odpowiedziałam.

— Nie musisz mnie kłamać, obie dobrze wiemy, że nie jesteś nawet przygotowana z makijażem, pazurkami i fryzjerem a co dopiero z sukienką. Będę u Ciebie wieczorem i coś wspólnie wymyślimy. Lepiej szykuj dobre wino. — powiedziała, rozłączając się i zostawiła mnie z tą myślą.

No trudno wiedziałam, że to od niej usłyszę. Moje plany na dzisiejszy wieczór w wannie pełnej piany i dużej ilości lampek wina poszły w zapomnienie, przez to, że jakaś Emily to zepsuła.

Biorąc pod uwagę dzisiejszy dzień chyba mi się przyda jej towarzystwo, bo za długo jestem sama. W drodze do domu ze sklepu, zadzwonił do mnie kierownik firmy, w której pracuję i zapytał, czy przygotuję na poniedziałek końcowy projekt nowej bielizny, którą chcemy wypuścić w świat już za dwa tygodnie. Większość detali na tym projekcie mamy już ukończonych, natomiast dodatki typu koronka którymi ja się zajmuję nie są do końca uzupełnione. Zgodziłam się, ponieważ jestem za miękka i szybko ulegam.

Przyspieszyłam kroku i piętnaście minut później znajdowałam się już w mieszkaniu, wykładając z reklamówki zakupy a w tym uzupełniając lodówkę, która była naprawdę pusta. Nic nie jadłam praktycznie przez tydzień a depresja cały czas zamiast się uspokajać jest co raz to widoczna. Kiedy przekraczałam próg mieszkania z tymi zakupami, czułam, że nie chcę go przekraczać kolejny raz aż do poniedziałku.

Zwłaszcza jeśli mam iść na ten głupi bankiet. Po co to komu jest potrzebne? Wolałabym wtedy siedzieć przed telewizorem z ogromnym pudełkiem lodów i z ogromnym kubkiem cappuccino.

— Jesteś tam? Halo? Lidia? Halo! Otwieraj te drzwi do jasnej cholery! — Emily krzyczała jakby nie wiadomo co się stało. Przecież jeszcze żyje.

— Co ty się tak dobijasz? Sąsiedzi Cię usłyszą i pogonią! Jak jakaś kompletna wariatka! — odpowiedziałam jej przez drzwi, przekręcając zamek.

Ledwo otworzyłam drzwi a Emily wleciała jakby miała zaraz popuścić w majtki.

— Chcesz czerwone czy białe wino? — zapytałam i nie musiałam dostawać odpowiedzi.

Moja piękna wysoka blond przyjaciółka uwielbiała czerwone, półwytrawne wino i nic innego za wino nie uznawała. Zawsze twierdziła, że to jest zdrowy alkohol a ona nie tyka się rzeczy, które miałyby psuć jej organizm. Kompletna głupota, ale doceniam ją taką, jest strasznie zabawna i szalona. Szkoda tylko, że ja taka nie potrafię być. Po chwili podałam przyjaciółce lampkę wina.

— Dziękuję Ci bardzo — odpowiedziała, wyciągając z torby sukienki i rzucając na kanapę, było ich mnóstwo.

— Ta… i ja mam je niby przymierzać? -zapytałam naburmuszona a ona się zaśmiała.

— Nie, no co ty, mają leżeć i na Ciebie patrzeć. No jasne, że masz przymierzyć debilko! — krzyknęła i już wiedziałam, że nie mam nic więcej do powiedzenia.

— Ta granatowa jest ładna, długa, ma wycięcie na plecach i udach. Podoba mi się, muszę przymierzać?

— Tak. Oczywiście, że musisz. Natychmiast!

Chwilę później weszłam do łazienki, związałam włosy w koka i wzięłam się za przymierzanie sukienki. Naprawdę była piękna.

— I co? Pokaż! — Emily po nie całej minucie już próbowała mi się włamać do łazienki, ale na szczęście ją pogoniłam.

— I jak? — zapytałam wchodząc do salonu a Emily wstała i na mój widok, miska z chipsami spadła jej na podłogę.

— O rety! jest przepiękna! Boże drogi! Jaka ty jesteś w niej seksowna! Mogę Cię schrupać? — przyjaciółka podeszła do mnie i zaczęła się do mnie dobierać ale obie moment później wybuchłyśmy śmiechem.

Zrzuciłam z siebie sukienkę i siedząc w samej bieliźnie, piłam wino, obgadując z przyjaciółką ludzi z jej pracy. Byli naprawdę dziwni, nie mogłabym z takimi pracować.

— Jeden koleś ma taki fetysz, że jako kierownik wszystkim kobietom kazał nosić różne, kolorowe skarpetki.

— Żeby tego było mało, codziennie inne! — dodała, pokazując mi jakie właśnie ma na sobie skarpetki.

— Jesteś nie normalna! I ty się go słuchasz? — zapytałam, wybuchając śmiechem kolejny raz.

— Oczywiście, że tak! Jest przystojny więc trzeba się go słuchać, bo inaczej szanse marne! -zrobiła smutną minę a zaraz potem zaczęła się brechtać.

— A co do tego bankietu, powiedz mi, po co ja mam tam iść? — zapytałam na co Emily zrobiła wielkie oczy.

— No jak to po co? Głupio się pytasz! Odkąd zostawił Cię Peter to ci odpierdala! Uroiłaś sobie jakąś depresję i szukasz atencji, już nie musisz szukać, bo ja Ci właśnie znalazłam. Robimy Cię na bóstwo i lecisz ze mną na ten bankiet! -odpowiedziała i dolała sobie do lampki ostatnie resztki czerwonego wina. Przy okazji posmutniała, bo więcej nie było.

— Ehh, ja nie wiem kto Cię urodził, ale musiał być to ktoś równie szalony jak ty! A co do mojej depresji to stwierdził ją mój psycholog a nie ja sama! — odpowiedziałam i się skrzywiłam

— Wydaje mi się, że nie powinnaś już tam chodzić, bo naprawdę ryje ci beret.. zastanawiam się tylko czy faktycznie jest tak jak ona ci mówi, czy ty naprawdę potrzebujesz tych wszystkich leków i odpoczynku? Wiesz, że masz mnie i na mnie zawsze możesz liczyć, ja Ci zawsze pomogę chociażby nawet urodzić dziecko! — zaśmiałam się, była całkiem poważna.

— Rozważę twoją propozycję i powiem Ci za jakiś czas, czy faktycznie była ona dobra. A teraz powiedz mi kto będzie na tym balu, że się tak uparłaś żebym z tobą poszła? — zapytałam z ciekawości.

— Dobra no. Będzie tam Michael Brown. Musisz go poznać, jest cudownym facetem, co prawda nie wiem jak dużego ma kutasa i czy dobrze się pieprzy, ale na pewno jest cudowny. Każda się za nim ogląda.

— Ehh ale czy na pewno muszę tam iść, aby kogoś poznać? Wcale nie brakuje mi maszyny do seksu i czy nie mogę tam iść się po prostu napić i najeść? Od razu mam kogoś poznawać? -zapytałam ze zdziwieniem na twarzy.

— No co ty głupia jesteś? Musisz w końcu kogoś poznać, bo zgnijesz jak stara baba. Ewidentnie dawno nie dostałaś bolca! Kobieto! Weź się trochę zabaw, bo jak na razie to ty tylko żyjesz z dnia na dzień i wpierdalasz lody na kanapie! Błagam weź się w garść, bo człowiek nie może żyć tylko pracą i domem! Wyjdź błagam Cię do ludzi no!

— A ty? Przepraszam bardzo a ty? Też jesteś sama i też byś mogła kogoś poznać! — odpowiedziałam jej ze zdumieniem.

— Ja nie muszę, mam tyle ruchania to po co mi jeden kutas, który by mnie tylko wkurwiał na co dzień. — prychnęła i odstawiła pustą lampkę na stolik.

— Zwijam laska, jutro trzeba się wyspać i przygotować. — odprowadziłam przyjaciółkę do drzwi i od razu wlałam sobie ciepłą wodę do wanny i postanowiłam się zrelaksować.

*

Dzisiejszy dzień, nie zaczął się tak dobrze jak sobie wymarzyłam. Obudził mnie dźwięk dzwonka do drzwi, sięgnęłam po telefon, żeby sprawdzić która godzina i nie mogłam uwierzyć w to, co zobaczyłam. Milion wiadomości od Emily, która na sto procent stoi teraz pod drzwiami i wali w nie z całych sił.

Była już godzina czternasta a na piętnastą mamy iść do fryzjera. Wstałam z łóżka i skierowałam się do drzwi, aby jej otworzyć. Była przesadnie wkurwiona.

— Czy ty jesteś poważna? Wiesz która jest godzina dziewczyno? — krzyknęła wprost na mnie

— Uspokój się, już się ubieram i za chwilę wyjdziemy, o co tyle krzyku? Przecież nie zaspałam — odpowiedziałam nie wzruszona.

— O mały włos! — Emily skrzywiła się i wyciągnęła z lodówki sok pomarańczowy.

— Daj łyka, bo mam strasznego kaca. — odezwałam się i jakimś dziwnym cudem się ze mną podzieliła.

— Szykuj się, bo mamy cały dzień latania po mieście w tą i z powrotem a o dwudziestej zaczyna się impreza. Przygotuj się psychicznie na poznanie Michaela, bo padniesz z wrażenia mówię Ci.

— A jak on w ogóle wygląda?

— I ty się jeszcze pytasz? Tak jak w twoich wyobrażeniach! Przystojny i bogaty! — zaśmiałam się po tych słowach i poszłam do garderoby wybrać jakiś luźny ciuch.

Włożyłam na siebie czarne leginsy, obcisłą białą koszulkę na krótki rękaw i do tego bluzę w dwa razy większym rozmiarze ode mnie. Włosy związałam w kucyka a na rzęsy nałożyłam trochę tuszu. Byłam gotowa.

— No wyglądasz jakby Cię piorun pierdolnął, coś ty na siebie włożyła? — jej przerażona mina wydawała się zabawna.

— Przecież się uczesałam i ubrałam byle co, nie idziemy jeszcze na bankiet. Myślisz, że bym tak poszła?

— Ha ha! — po Tobie można się wszystkiego spodziewać, chodź, bo spóźnimy się na taksówkę. — mówiąc to, szarpnęła mnie za rękę i zaprowadziła prosto do przedpokoju. Ubrałyśmy buty i wyszłyśmy na zewnątrz.

Pogoda była naprawdę świetna, jak na początek października. Zwłaszcza dla moich pięknych, świeżo farbowanych i ułożonych włosów. Wracałyśmy z Emily z zakupów prosto do mojego mieszkania, aby zacząć już szykować się na ten beznadziejny i bezsensowny bankiet.

Na zegarku pojawiła się godzina osiemnasta, więc miałyśmy tylko niecałe półtorej godziny. Wchodząc do środka, moja przyjaciółka zdecydowała, że przez ten czas rozchodzi nowe buty i od razu przeszła do makijażu. Natomiast ja stwierdziłam, że mój makijaż jest już gotowy. Dodałam tylko lekko różową szminkę i pomalowałam brwi. Sukienki czekały na nas już od wczoraj także nie musiałyśmy spędzać dużo czasu nad ich wyborem przed samą imprezą. Emily strasznie mnie poganiała, co mnie bardzo irytowało, ale ona już taka jest, zawsze jest na czas. Natomiast jeśli chodzi o mnie, wolę jednak się najpierw upewnić czy na pewno jestem w pełni zachwycona swoim wyglądem, żebym mogła wyjść. Kiedy to już dam sobie pozwolenie, zabieram się za ubieranie butów i dopiero wtedy wyjście.

— Co tak stoisz? Raz, raz, szykuj te torebki i mi podaj. — szalona dusza, właśnie była zajęta zakładaniem nowych kolczyków więc ostatnie momenty szykowania rzeczy były moim zadaniem.

Chwilę później znajdowałyśmy się w taksówce, już w drodze na imprezę. Korki o tej godzinie były niemożliwe a bardzo chciałam się spóźnić. To chyba pech, że z nią muszę być na czas. Taksówkarz wysadził nas tuż pod ogromnym białym budynkiem, z wielkim widokiem na jezioro, jak i z ogromnym a zarazem pięknym, zielonym ogrodem. Był to pałac, który znajdował się na końcu miasta a zaplanowanie w nim jakiejkolwiek uroczystości groziło wydaniem majątku. Nie mam pojęcia czyja to uroczystość i dlaczego akurat w takim miejscu ale przypuszczam, że muszą być to dziani ludzie. — pięknie co? Niesamowite są te ogromne fontanny naprzeciwko ogrodu. Musisz zrobić mi kilka fotek. — cała Emily, bez zdjęć się nie obejdzie. Skierowałyśmy się do wejścia, gdzie już było widać ogromny tłum ludzi.

Kobiety były ubrane w najpiękniejsze suknie, jakie mogły znaleźć w szafie a mężczyźni w najseksowniejsze garnitury, które zajebiście się komponowały z całym tym wystrojem. Stoły były ubrane w białe, długie obrusy a na nich stał szampan, lampki do aperitif oraz cudowne róże w dzbankach pokrytych złotem. Wszystko lśniło jak w bajce. Pierwszy raz jestem na takiej imprezie i jestem zaskoczona.

— Co ty tak podziwiasz? Zobacz jacy przystojni faceci! Na pewno dziś już nie będę dziewicą! — odezwała się Emily a ja parsknęłam śmiechem na słowo “dziewica”.

— Przecież ty nie umiesz nawet zliczyć na palcach tych facetów z którymi spałaś! — odpowiedziałam jej na co się oburzyła.

— No wiesz co! Było ich jeden, dwa, trzy… — dziewczyna nie skończyła liczyć a na całej sali rozległ się dźwięk włączającego się mikrofonu.

— Raz dwa, raz!

— Witajcie moi drodzy, dziękuję, że zdołaliście znaleźć czas, aby dziś się zjawić w tym miejscu i świętować razem ze mną! Wielu z was pewnie się zastanawia..

— Emily, co świętujemy? — zapytałam przyjaciółkę, która stała blisko mnie.

— Nie mówiłam Ci? Dziś jest trzecia rocznica, odkąd Michael Brown, brat tego który właśnie przemawia założył własną firmę z garniturami. Świętują, ponieważ od tamtego roku zaczęli robić się strasznie popularni wśród ludzi i zapraszają zazwyczaj pół miasta na to przyjęcie! Ja przychodzę, ponieważ za darmo się napije i najem! — Emily zaśmiała się i podała mi lampkę z alkoholem.

— Napijmy się za to! Jeszcze raz wam serdecznie dziękuję, a mojemu bratu życzę coraz to większych sukcesów!

Facet, który przemawiał odłożył mikrofon a tłum rozgościł się po całej sali, sięgając po wino, whisky oraz przekąski, które stały praktycznie przy każdym stoliku.

— Powiedz mi kochana, skąd znasz tego przystojniache? — zapytałam mojej przyjaciółki.

— Poznaliśmy się na poprzednim bankiecie, wtedy zaprosił mnie facet, z którym spotykałam się przez dwa miesiące i chyba był to jego dobry kumpel. Później byliśmy razem w kasynie i tam poznałam bliżej Michaela, ale był z jakąś dupą. Teraz z tego co widzę nie ma przy nim nikogo, czyli musi być sam. Zwłaszcza, że nawet ty dostałaś zaproszenie, które wyrzuciłaś.

— Tak myślałam, że coś o mnie wspomniałaś, mam nadzieję, że same dobre rzeczy? — zaśmiałam się a Emily pokiwała głową i wzięła łyk szampana.

Nie sądziłam, że na tym bankiecie będę się świetnie bawić i przyznałam samej sobie, że to był dobry wybór, aby się na to zgodzić i przyjść trochę potańczyć. Brakowało mi tego jak cholera, zwłaszcza, że od roku nigdzie nie wychodziłam prócz do pracy.

— Czy miła i piękna Pani ze mną zatańczy? — podszedł do mnie Michael, wiedziałam, że to on, ponieważ Emily zrobiła wielkie oczy i pokazała mi kciuk w górę.

— Pewnie — odpowiedziałam i podałam mu rękę, a po chwili znaleźliśmy się na parkiecie i nasz taniec trwał dosyć długo, nie wiem czy to przez tą piosenkę w tle, która akurat trwała tak długo czy to przez to, że ten facet miał coś w sobie co zabijało w mojej głowie czas. Nie miałam pojęcia, ile to trwało, ale było cudownie. W pewnym momencie złapał mnie za biodro i zrobiło mi się strasznie miło.

— Jesteś Lidia, prawda? — zapytał a ja odpowiedziałam mu kiwnięciem głową.

— Piękne imię. Nie sądziłem, że dziś zobaczę tak śliczną dziewczynę o tak pięknym imieniu. Chciałabyś może się ze mną napić szampana? — zapytał a ja się zaczerwieniłam po jego słowach.

— Jasne, do którego stolika podchodzimy? Tam, gdzie pełno owoców czy tam, gdzie pełno alkoholu? — zapytałam, śmiejąc się pod nosem.

— Tam, gdzie będziemy sami — na te słowa znów zrobiło mi się miło.

Podeszliśmy do stolika, który znajdował się na końcu sali, było tu również trochę ciszej, przez dekoracje, które hamowały trochę muzykę.

— Jak Ci się podoba wystrój? — zapytał.

— Jest przepięknie. Nigdy nie byłam na takiej imprezie, a te dekoracje są cudowne.

— Odpowiedziałam i wzięłam winogrono do buzi.

— Cieszę się, że przyszłaś. Emily mi dużo opowiadała na twój temat i bardzo chciałem Cię w końcu poznać.

— Tak myślałam, co za kobieta.. — zaśmiałam się.

— Jak dla mnie naprawdę fajnie. Spróbuj ciasta, bo sam dziś jedno upiekłem — podał mi talerz z kawałkiem jabłecznika oraz widelczyk do tego.

— Naprawdę? Lubisz piec ciasta? — zapytałam na co się uśmiechnął.

— Czasami. Jeśli tylko mam czas i chęci to może coś tam upiekę. — odpowiedział a ja odłożyłam talerz i zapytałam czy znów zatańczymy. Kiwnął głową i zatraciliśmy się w tańcu.

Na sali ponownie rozległ się dźwięk mikrofonu i wszyscy stanęli, patrząc na scenę. Starszy facet, wysoki i dość mocno umięśniony zawitał nas wszystkich i podziękował Michaelowi za współpracę nie tylko w Polsce, ale też w Hiszpanii. Twierdził, że biznes jeden i drugi się szybko rozwija. Nie rozumiałam tylko dlaczego w Hiszpanii, bardzo często wyjeżdżał tam Peter, opowiadał mi nie raz, że musi jechać w delegację lub coś załatwić. Może faktycznie w tej Hiszpanii jest taka popularność wśród nowej odzieży? Może to tam faktycznie ta moda cały czas idzie na przód, choć w sumie jak się zagłębie w tą myśl to Peter za dużo nie mówił, nie kojarzę nawet nazwy firmy, w której on pracuje.

Chwilę się zastanawiałam po czym poszłam w stronę Emily i przeprosiłam Michaela, który i tak słuchał dalszego przemówienia tego człowieka, a po nie całych, dziesięciu minutach udało mi się znaleźć Emily na zewnątrz. Paliła papierosa i stała obok jakiegoś fagasa.

— Heej! Jak się tańczyło z jakże najprzystojniejszym mężczyzną na imprezie? — zapytała odchodząc od faceta, który stał koło niej i idąc prosto w moją stronę.

— Było bardzo miło. Ogólnie facet jest bardzo miły. — odpowiedziałam na co ona się zaśmiała.

— I bardzo dobrze! Będę trzymać za was kciuki!

Zaraz potem z środka wychodził ten facet ze sceny, patrzył w moją stronę i posłał mi dziwne spojrzenie, co mnie w środku przeraziło, nie miałam pojęcia o co mu chodzi. Skierował się do czarnego Suva, przy którym czekało na niego kilku kolesi w czarnych garniturach i okularach. Wyglądali trochę jak psy pilnujące domu. Wsiadł i odjechał a ze mnie przerażenie jeszcze nie zeszło. Musiałam się napić. Przez resztę bankietu świetnie się bawiłam. Emily zniknęła gdzieś w tłumie a ja tańczyłam z wieloma facetami, jadłam wszystko na co miałam ochotę i piłam aż nie zgubiłam jednej szpilki.

— Hej kopciuszku, a to czasem nie jest twój pantofelek? — usłyszałam głos Michaela.

— Ooo tak jest! Dziękuje bardzo, ale ja chyba mam już dość. Położyłabym się spać. — Michael się uśmiechnął i zaproponował mi, że wezwie taksówkę na jego koszt.

Przez chwilę grzebał coś w telefonie a ja ściągnęłam drugą szpilkę i wzięłam je do ręki. Minutę później zjawił się mój kierowca i postanowiłam pożegnać się z Michaelem. Podałam mu dłoń a on ją ucałował i odprowadził mnie do samochodu. Dostał ode mnie buziaka w policzek i się rozstaliśmy. Tej nocy wróciłam do domu i zasnęłam na kanapie w salonie

Rozdział 3

Lidia

— Halo? — przyłożyłam dzwoniący telefon do ucha.

— Hej skarbie, jak Ty się czujesz? Dawno do nas nie dzwoniłaś. Martwimy się z tatą czy wszystko jest u Ciebie w porządku.

Mogę przyznać, że zaskoczył mnie ten telefon, za to pozytywnie.

— Wszystko w jak najlepszym porządku mamuś, właśnie kończę nowy projekt do pracy i jestem strasznie zajęta, może porozmawiamy wieczorem? Oddzwonię do was.

— Dobrze córuś! Nie ma żadnego problemu. W takim razie czekamy na telefon od Ciebie i już nie możemy się doczekać. — rozłączyłam się po tych słowach i wstałam z łóżka.

Wcale nie robiłam teraz żadnego projektu, ponieważ właśnie się obudziłam. Nie podobało mi się, że okłamuje rodziców od roku, że wszystko się u mnie fantastycznie układa, ale nie chciałam mówić im prawdy. Zwłaszcza, że wtedy byliby u mnie chyba codziennie i truli mi tyłek, że mam jeść, nie przejmować się i wychodzić ze znajomymi. Długo zajęło mi, zachęcenie siebie do włączenia komputera i zabranie się za tą pracę, co prawda miałam już w głowie wymyślony plan, natomiast za wszelką cenę nie chciało mi się tego robić, a po chwili kombinowania z koronką na ekranie monitora i przykładanie jej w różne miejsca białego, seksownego stanika, znów zadzwonił telefon. Tym razem to jednak nie byli rodzice, ani również Emily. Nieznany numer. Odebrałam nie mówiąc kompletnie nic do telefonu.

— Lidia? — był to głos Michaela.

— Tak, to ja. Skąd masz mój numer? — zapytałam, zdziwiona.

— Poprosiłem Emily aby mi go dała, kiedy wracała do domu z imprezy. Nie możesz mieć jej tego za złe, miała dobre zamiary — zaśmiałam się.

— Dobrze, nie mam. Co słychać? — skłamałam. Byłam wściekła na tą wariatkę.

— Chciałbym, żebyś poszła ze mną do restauracji dziś wieczorem. Dostałem zaproszenie na urodziny jednej osoby z mojej firmy, wraz z osobą towarzyszącą i od razu pomyślałem o Tobie. Zgodzisz się? — przez chwilę, nie wiedziałam co odpowiedzieć, ale miło z jego strony — pomyślałam. — dobrze, o której jest ta kolacja? — poczułam jak moje policzki się rumienią.

— O dziewiętnastej. Mógłbym po Ciebie przyjechać? — zapytał a ja się od razu zgodziłam i podałam mój adres — to do zobaczenia droga Pani.

— Do zobaczenia Panie Michael. — rzuciłam na pożegnanie i od razu zadzwoniłam do Emily.

— Jak ona mogła?! — wybrałam jej numer w telefonie.

— Halo Emily! Słyszysz mnie? Dlaczego dałaś mu mój numer? Czy ty jesteś normalna? To, że spędziliśmy miło wieczór, nie musieliśmy od razu chodzić ze sobą na randki! — wydarłam się do telefonu.

— Na randki?! Zabiera Cię na randkę! Elegancko! Ubierz się ładnie a ja idę dalej spać, powodzenia kochaniutka! — skończyła zdanie i się rozłączyła. Wredna żmija.

Po skończonym projekcie i wysłanym go na e-maila kierownika, zabrałam się, za zrobienie obiadu. Bardzo dawno nie gotowałam nic dla samej siebie, więc kiedy mój humor był odrobinę lepszy niż zazwyczaj, to stwierdziłam, że czas na taką przyjemność. Do głowy wpadł mi pomysł, czyli przepis na kurczaka i zabrałam się za gotowanie. Wyjęłam z szafki niezbędne mi do tego narzędzia, a dokładniej miski, patelnie oraz sztućce. Przypomniało mi się, jak ojciec mojej mamie zawsze powtarzał, że jego narzędzia są w garażu a jej w kuchni i nie mogą się nimi zamienić, bo wszystko by odwróciły do góry nogami. Zabawne. Moi rodzice bardzo się kochają i zawsze jak się z nimi widuję, ojciec traktuje mamę jak swoją najlepszą przyjaciółkę a zarazem kocha ją bez granic i okazuje jej miłość na każdym kroku. Ich szczęście sięga tak daleko, gdzie ja nawet nie potrafię dotrzeć.

Uśmiechałam się do samej siebie i przygotowywałam, przy tym sałatkę. Kurczaka włożyłam do piekarnika a po wszystkim pozmywałam naczynia i włączyłam sobie muzykę. Stwierdziłam, że zabiorę się jeszcze za sprzątanie. Tego również dawno nie robiłam, a kiedy wzięłam się za wytarcie kurzu z kominka, nagle spadło jedno ze zdjęć w ramce. Schyliłam się, żeby je podnieść i w tym momencie ktoś zapukał do drzwi. Zostawiłam je tak i podeszłam do przedpokoju. Za drzwiami stała uśmiechnięta Emily i jej młodszy o piętnaście lat braciszek. Nienawidziła go, ciągle jej dokuczał i chciał się bawić. Miał z sześć lat.

— Hej kochana przyjaciółko — kiedy otworzyłam drzwi, młody od razu wleciał do mieszkania z workiem swoich zabawek i rozłożył je wszystkie na dywanie, zaraz po tym, zaczął się nimi bawić.

— Co się stało Emily? — zapytałam, kiedy ujrzałam smutną minę na twarzy mojej przyjaciółki.

— Widzisz, no bo ja nie chciałabym psuć Ci dzisiejszego wieczoru, ale muszę Cię z nim zostawić. Rodzice mieli wypadek samochodowy. Na szczęście nic się nie stało a ja muszę jechać do szpitala. Jest to kawałek drogi więc, nie wiem o której wrócę, ale obiecuję, że jak najszybciej. — jej odpowiedź, nieco mnie przeraziła, ale nie miałam problemu zostać z małym Jankiem kilka godzin.

Za każdym razem, kiedy u mnie był, zachowywał się porządnie, grzecznie, słuchał się i nie marudził. Emily pożegnała się i wyszła, a ja włączyłam Jankowi bajkę i sama zajęłam się dalszym sprzątaniem mieszkania. Jasiu mi trochę pomagał odkurzać podłogę i ścierać kurzę, później się trochę pobawiliśmy w ganianego oraz chowanego, aż w końcu zasnął. Kiedy spał, wyjęłam kurczaka z piekarnika i postanowiłam spróbować mojego cuda. Kiedyś często gotowałam i byłam pewna, że będzie pyszny, natomiast tym razem kurczak był po prostu znośny, myślę, że brakowało mu dużo przypraw. Zjadłam, ponieważ byłam głodna. Nałożyłam sobie również sałatki i do tego wcześniej ugotowaną kaszę. Nie zamierzałam budzić Jasia na obiad, iż uznałam, że kiedy mam chwilę dla siebie, zadzwonię do rodziców. Odebrali za pierwszym razem, faktycznie czekali.

— No słuchamy Ciebie córeczko, opowiadaj jak minął dzień i czy skończyłaś już robić to co miałaś. — mamę zżerała ciekawość jak mi się układa w pracy, więc opowiedziałam jej o całym projekcie.

— Cudownie! Jaka ty jesteś zdolniacha, kochanie! Oby szybko wyszła na świat ta nowa bielizna bo chętnie kupię cały magazyn! — zaśmiałam się, bo to mój pierwszy projekt.

Pracuję tam niecałe dwa lata ale nigdy jeszcze nie byłam na takim stanowisku. Wcześniej byłam tylko asystentką działu rekrutacji, a na etapie projektanta jestem zaledwie od dwóch miesięcy, przez to, połowę miesiąca mam home office i bardzo się cieszę, przynajmniej nie muszę cały czas siedzieć w biurze, a teraz się złożyło, że akurat w tym tygodniu jestem cały czas w domu.

— A jak tam sprawy związkowe się mają? Czy poznałaś już kogoś nowego? Jakiś wpadł ci w oko? — zapytał tata ale nie byłam gotowa na to, żeby chwalić się nowymi facetami, nawet jeśliby było ich pełno.

— Tatku, przecież ja na to nie mam czasu, cały czas pracuję. — zaśmiałam się na co tata odpowiedział

— Mhm. — w tym momencie obudził się Jasiu i przyszedł do mnie, mówiąc mi, że chce mu się siku.

— A co to za dzidziuś u Ciebie? Czyżby to Jaś? On już taki duży? — dopytywała mnie mama ale musiałam ją na razie zostawić samą z tymi pytaniami. Znali Jasia odkąd był małym dzidziusiem, gdyż rodzice moi jak i rodzice Janka oraz Emily bardzo dobrze się znali.

Chwyciłam chłopca za rękę i zaprowadziłam do łazienki.

— Ciociu, a gdzie jest wujek Peter? — zapytał chłopiec a moja mina od razu posmutniała.

— Musiał wyjechać i załatwić kilka spraw. Jest bardzo daleko stąd i nie wiem, kiedy wróci.

— Widziałem jego zdjencie na podłodze, dlacego tam było? — ubrałam Jasiowi spodenki i skierowaliśmy się do salonu.

— Musiało mi spaść przy sprzątaniu, odstawiłeś je na miejsce?

— Tak. — odpowiedział, a ja usiadłam w kuchni przy stole.

— A tak, to Jasiu mamo, niedawno skończył sześć lat. — Jaś w tym momencie przybiegł ze swoimi samochodzikami i pokazał na kamerce jakie mu nowe lambo sprezentowała siostra. — mama zaczęła się brechtać a ja razem z nimi.

Pięć minut później skończyliśmy rozmowę i poszliśmy obejrzeć bajkę. Nagle ktoś zapukał do drzwi.

— Emily! To Emily! — Jasiu wstał z kanapy i podbiegł do przedpokoju, ale nie pozwoliłam mu otwierać. W drzwiach jednak okazał się być to Michael.

— Rany boskie, zapomniałam Ci powiedzieć, że jestem z bratem Emily i że niestety nie mam, jak wyjść z Tobą na kolację. — Jasiu wtedy opuścił głowę na dół z oburzoną miną.

— Nic się nie stało. Do której się tak bawicie? — zapytał.

— Emily jeszcze nie dzwoniła, ale myślę, że nie będzie to długo trwało. Jeśli nie śpieszysz się na tą kolację to wejdź, proszę.

— Mogę? — tak oczywiście. Rozsiądź się wygodnie na kanapie a ja zrobię herbatę.

Z racji tego, że nadchodziła jesień, a u moich rodziców w domu, zawsze była moda na herbatę, która dodawała ciepła i łatwiej się po niej można było skupić, więc w moim mieszkaniu, również herbaty nie zabraknie.

— Dziękuję, poczekamy na telefon od Emily i może pójdziemy na tą kolację? — zapytał.

— Tak naprawdę mamy jeszcze sporo czasu, ale chciałem się upewnić, czy jesteś już gotowa. — dodał a ja posłałam mu czułe spojrzenie.

— Dobrze to może ty pobaw się z Jasiem autkami a ja pójdę się szykować, czy boisz się odpowiedzialności i ustąpienia? — zaśmiałam się a Michael wystawił mi język.

Poszłam, więc na górę, aby wybrać sobie kieckę. W oczy rzuciła mi się czarna, błyszcząca, z wycięciem na udzie sukienka i pomyślałam, że będzie to najlepszy wybór. Do niej nie potrzebowałam zakładać stanika, więc włożyłam tylko koronkowe czarne majtki i białą podwiązkę na udo. Włosy związałam w dużego koka i oczywiście wygładziłam. Makijaż jak zwykle miałam jasny, zwykły i nieprzyciągający uwagi. Wyciągnęłam z szafy jeszcze małą, białą torebkę na ramię, żebym chociaż mogła zmieścić tam telefon i papierosy, a kiedy już byłam gotowa, wpadłam na pomysł, że założę do tego futerko i wysokie szpilki, podeszłam do lustra i uznałam, że wyglądam doskonale.

Idąc do salonu, zauważyłam siedzącą w kuchni i pijącą herbatę przyjaciółkę, Jasia zbierającego klocki i samochodziki oraz Michaela, który już ubierał buty, by szykować się do wyjścia, skoro Emily już wróciła po brata.

Oboje się na mnie wymownie spojrzeli, natomiast Emily nie miała chęci nic mówić po wizycie w szpitalu. Pomyślałam, że jutro do niej przyjdę i z nią porozmawiam, a w chwili obecnej musiałyśmy się pożegnać. Dźwięk odpalającej się, starej hondy dawał po sobie znać, odjechała a ja spojrzałam na Michaela, ten nie mógł oderwać ode mnie wzroku, kiedy ubrałam szpilki.

— Pięknie wyglądasz w tej sukni. — powiedział poważnym tonem a ja się zaczerwieniłam.

— Dziękuję Ci bardzo. Ty też niczego sobie. — zaśmiałam się, bo atmosfera zaczęła wydawać się dziwna i wyszliśmy z mieszkania. Zjechaliśmy windą na dół a tam czekało na nas mercedes Michaela.

Otworzył mi drzwi od strony pasażera i zamknął, kiedy już wsiadłam i zapięłam pasy. Nie sądziłam, że jest taki romantyczny, jednak zaczynało mi się to podobać.

— Daleko mamy do tej restauracji? — zapytałam.

— Jest kawałek, ale nie aż tak daleko. Za dwadzieścia minut powinniśmy być na miejscu.

— Jesteś gotowa na podróż ze mną? — zaśmiał się a ja kiwnęłam głową, pozytywnie mu tym odpowiadając.

Przez całą drogę śpiewaliśmy piosenki, które grały w radiu i rozmawialiśmy o pogodzie. Co prawda, nie trwało to długo, a jednak mogło się zdawać, że przez śpiewanie zdarliśmy sobie lekko głosy.

— Było zabawnie. — powiedziałam do mężczyzny, wychodząc z samochodu. Ten jednak tylko się uśmiechnął.

Po dotarciu na miejsce, Michael zabronił mi wysiąść, dopóki osobiście nie otworzył mi drzwi.

— Ahí tiene, querida señora. — powiedział i podał mi rękę. Nie miałam pojęcia co to znaczy, ale mogłam się tylko domyślać.

Po wyjściu z samochodu, weszliśmy do restauracji z pięknym, oświetlonym tarasem. Wiedziałam już, że to nie jest tanie miejsce i nie chciałam, żeby mnie traktował jak swoją kobietę i stawiał mi wszystko na co będę miała ochotę, choć z drugiej strony, skoro jest bogaty to na pewno mu to nie przeszkadza. Emily zawsze tak twierdziła.

Michael poznał mnie ze wszystkimi obecnymi i zajęliśmy miejsca obok tego samego faceta, który dziwnie na mnie patrzył, wychodząc z pałacu, tuż po bankiecie. Przełknęłam ślinę i poprosiłam kelnera o białe, półwytrawne wino, kiedy właśnie przechodził obok naszego stolika. Czułam, uderzenia gorąca, gdy ten człowiek się na mnie patrzył, a przy tym cały czas dotykając mnie w udo.

— Michael? Moglibyśmy wyjść się przewietrzyć? — zapytałam.

— Nie teraz Lidio, mam ważną sprawę do omówienia. Może pójdź sama a ja do ciebie dołączę, co ty na to? — zgodziłam się, nie miałam innego wyjścia a tym bardziej nie chciałam czuć na udzie dotyku tego zardzewiałego i obrzydliwego fiuta. — odpaliłam papierosa i zaciągnęłam się z tych nerwów. Lekko się przez to dusiłam, ale chciałam spalić go jak najszybciej i odpalić drugiego.

Drugi papieros już był dla mnie ukojeniem i ze spokojem siedziałam na tarasie, dopalając końcówkę, wtedy za mną pojawił się Michael.

— Już jestem. Co się stało, że tak długo nie wracasz? Zamówiłem Ci sałatkę z kozim serem. Nie wiedziałem co lubisz a nie było Cię i..

— Dobrze. Dziękuję, uwielbiam tą sałatkę. — skłamałam, żeby powiedzieć mu jak najszybciej o co mi chodzi, aż nagle poczułam na sobie wzrok tego mężczyzny.

Rozmyśliłam się i powiedziałam, że po prostu się stresuję. Michael pocałował mnie w czoło.

— Będzie dobrze, świetnie wyglądasz i masz zajebisty charakter, polubili Cię. — odpowiedział, patrząc prosto w moje oczy.

Natychmiast wróciliśmy do stolika, a wtedy padło podejrzane pytanie.

— Michael, nie myślałeś czasem o wdrożeniu w to kogoś nowego, kogoś kogo nikt nie rozpozna? — Facet siedzący naprzeciwko Michaela, mówiąc to, skierował wzrok na mnie.

— Nie Leon jeszcze nie teraz. Na razie kombinujemy co zrobić, aby obeszło się tak, żeby nikt nie zauważył, w końcu coś wymyślę. Wiesz, że mam do tego smykałkę. Z resztą on się nawet nie skapnął, że mam go głęboko w dupie i zwierza mi się bez problemu. Znam już jego calutki plan, ale spokojnie chłopcy! Nie wpadnie na nic dobrego! — powiedział Michael.

— Haha! Ty to masz łeb stary! — na co, drugi koleś siedzący obok Michaela go skomentował. Nie miałam pojęcia o czym mowa i też nie rozumiałam zbyt dużo.

Cała ta moja obecność nie była potrzebna. Nie wiem po co mnie tutaj zabrał.

— Hej, chcesz może iść zajarać? — odezwała się do mnie jedna z kobiet, siedzących przy naszym stoliku. Chyba miała na imię Eliza.

— Jasne, weźmy tylko wino proszę, bo na trzeźwo nie jestem w stanie tu siedzieć. — zaśmiałam się jak i ona również. Poszłyśmy na taras z lampkami wina i zapaliłyśmy pierwszego papierosa.

— Jesteście razem? — zapytała, oczekując szczerej odpowiedzi.

— Nie, nie wiem czy w ogóle będziemy ze sobą. — odpowiedziałam i zaciągnęłam się.

— Jeśli chcesz z nim być, musisz pogodzić się z tym, czym on się zajmuję. Uprzedził Cię już? — zamurowało mnie.

— Jednak jeszcze Ci nie powiedział? Czyli masz jeszcze dużo czasu, chociaż nie wiem, jak dużo, bo za niedługo wyjeżdża do Hiszpanii. — dodała.

— Rozumiem. — odpowiedziałam bez jakiejkolwiek ciekawości. Wiedziałam, że jeśli wyjedzie to i tak nasze drogi się rozejdą. Nie zdążyłam się do niego przywiązać i był dla mnie obojętny, a z drugiej strony było mi trochę przykro, że sam mi tego nie powiedział.

— Kiedy wyjeżdża? — jednak postanowiłam zapytać.

— Za tydzień. Mają podobno do załatwienia jakąś sprawę i nie wiadomo, kiedy wrócą. Mojego Leona częściej nie ma w domu niż jest, muszę sama zajmować się dziećmi, jednak to mi pasuję, przynajmniej one są bezpieczne tutaj przy mnie. Nauczyłam już ich, że tata ma taką pracę, w której może coś się stać takiego, że już nigdy nie wróci. Myślę, że jeszcze trochę i Michael też ci powie co oni robią w tej Hiszpanii. — odpowiedziała mi i zgasiła końcówkę papierosa, wyrzucając peta przez taras.

Odpaliłam drugiego i spojrzałam na gwiazdy. W mojej głowie było sto pytań. Gdyby nie ten cały bankiet to nie musiałabym się w tym momencie zastanawiać co takiego przede mną ukrywa tajemniczy mężczyzna?

Po przemyśleniach, wróciłam do stolika i zabrałam się za zjedzenie deseru. Mężczyźni siedzący z nami już byli lekko pijani i rozmawiali o jakieś ochronie, którą mają ogarnąć ze sobą, tuż przed wylotem do Hiszpanii. Wydawało mi się to naprawdę nie zrozumiałe, ale nie zagłębiałam się w to dalej. Czekałam aż podczas drogi do domu, Michael mi wszystko wytłumaczy.

— Słuchaj stary a co u twojego synalka? Jak mu się wiedzie, obsrał się po ostatnim zajściu? Wrócił do Polski? — zapytał koleś z brodą, faceta siedzącego obok mnie.

— Z tego co wiem, na razie siedzi w domu, obserwujemy go calutki czas. Nie martw się, nie znajdzie nas choćby wysłał na nas ludzi od zajebania. Jest po prostu za głupi. — odpowiedział, na co znów przejechał palcami po moim udzie. Odepchnęłam jego rękę a ten znów ją położył w tym samym miejscu. Szturchnęłam Michaela, który widział, co się wydarzyło i wziął na słówko tego oblecha.

Dokończyłam deser i wypiłam ostatnią lampkę mojego ulubionego wina. Złapałam kelnera i domówiłam kolejne, gdyż rozmowa z Elizą była coraz ciekawsza. Opowiadała mi o swojej przeszłości, jak to była niedobrą nastolatką, uciekającą z domu do chłopaka.

Kilka minut później Michael wrócił i kazał mi się zbierać. Byłam już trochę pijana i stwierdziłam, że mu się postawię. Niestety był to zły pomysł.

— Nigdzie nie idę, jeszcze nie zaczęłam nawet drugiego wina, które właśnie postawili na stół. — Michael złapał mnie za rękę i chwycił butelkę. Zaprowadził mnie do drzwi i nałożył na mnie futerko, ściągając je z wieszaka.

— Dlaczego jesteś taki stanowczy? Nie mogłeś zaczekać aż skończę rozmawiać z Elizą?

— Nie. Nie mogłem poczekać i musimy już wracać. Nie zadawaj pytań tylko wsiadaj. — otworzył mi drzwi a ja zdziwiona weszłam do środka.

Całą drogę jechaliśmy w milczeniu i przez to zdążyłam zasnąć. Michael wziął mnie na ręce i zaniósł prosto do mieszkania. Wyszperał klucze, otworzył drzwi i posadził na kanapie w salonie. Rozebrał mnie ze szpilek, futra i odwiązał koka. Obudziłam się, kiedy próbował mnie położyć na poduszce i przykryć kocem.

— Pocałuj mnie — powiedziałam cichym głosem, a mężczyzna bez wahania pocałował mnie w czoło.

— Nie tak, pocałuj mnie tak jak chciałeś pocałować mnie na tym tarasie, kiedy patrzyłeś mi prosto w oczy. — Michael przez chwilę rozmyślał o czymś, po czym podszedł bliżej mnie.

— To ty mnie pocałuj tak, jak w twojej głowie chciałabyś żebyśmy się całowali. — zrobiłam to. Kazałam mu usiąść a sama weszłam na niego okrakiem. Zaczęłam całować go w szyję a potem w usta.

W tym czasie, kiedy nasze języki się zaczęły ze sobą splatać, złapał mnie za tyłek i mocno ścisnął, co sprawiło, że wydałam z siebie lekkie jęknięcie. Trwaliśmy tak kilka minut aż zaczął zdejmować ze mnie sukienkę. Nie miałam stanika i nie przeszkadzało mi to. Czułam, że chcę zrzucić z siebie ten stres, strach i gniew oraz zatracić się przyjemnością.

Kiedy, siedziałam w samych majtkach na kolanach Michaela, poczułam, jak twardnieją mu spodnie. Odpięłam mu koszulę, która była pod marynarką a ją zdjęłam całkiem i rzuciłam za kanapę. Poczułam przez dłonie, wyrzeźbiony brzuch mężczyzny. Zrobiło mi się momentalnie gorąco a moja cipka, zaczęła robić się mokra. W pewnym momencie, Michael wstał, podniósł mnie i zaniósł do sypialni. Wiedział, gdzie jest, ponieważ widział, gdzie szłam się szykować, jeszcze przed kolacją. Położył mnie na łóżku i ściągnął moje majtki. Zaczął całować moją szyję i językiem schodził coraz niżej. — zdejmij spodnie i wyciągnij go z tych bokserek — powiedziałam, na co od razu się mnie posłuchał i sekundę później znalazł się we mnie jego kutas. Pieprzył mnie od tyłu aż nie doszłam kilka razy. Czułam się cudownie, zwłaszcza, że przez rok nie robiłam tego z żadnym facetem. Michael chwilę po mnie również skończył i położył się obok mnie.

— Podobało Ci się? — zapytał.

— Tak. Było bardzo miło. Na kolacji również było mi bardzo miło. — uśmiechnął się i zaproponował, żebym odprowadziła go do wyjścia, ponieważ jest późno a rano musi wcześnie wstać. — wcale nie byłam zła, jednak po głowie chodziło mi jedno pytanie.

— Michael?

— Tak, słucham?

— Na jak długo lecisz do Hiszpanii? — zapytałam.

— Mam nadzieję, że nie na długo, ale nie mam pojęcia, ile mogą potrwać sprawy, za którymi tam wyjeżdżam. — mój wyraz twarzy był nie do opisania.

Nie wiem co czułam na te słowa, Peter tłumaczył mi wyjazdy zupełnie tak samo. Jakby zamienili się tylko ciałami.

— Dobrze. — odpowiedziałam i odprowadziłam mężczyznę do drzwi.

— Do zobaczenia Lidio.

— Do zobaczenia.

Spoglądałam przez okno na odjeżdżający samochód i postanowiłam zmyć z siebie jego męski zapach. Następnie weszłam do sypialni, aby zabrać ręcznik i skierowałam się do łazienki pod ciepły prysznic.

Przez resztę wieczoru myślałam tylko o nim i o tym co się wydarzyło, dosłownie przed chwilą.

Rozdział 4

Tydzień później

Peter

Zachodzące słońce przypominało mi chwilę z moją matką, kiedy siedzieliśmy na werandzie w naszym domu i rozmawialiśmy do późnej nocy. Ojca prawie zawsze nie było w domu a my korzystaliśmy ze spokoju, jaki mieliśmy bez niego.

— Spoczywaj w spokoju mamo. — powiedziałem, zapalając znicz i stawiając go na grobie mojej matki.

Płakałem, ale wiedziałem, że na pewno jest jej tam dobrze. O niebo lepiej niż w domu z jej mężem a moim Ojcem. Zastanawiałem się tylko, dlaczego nigdy nie chciała od niego odejść. A może nie mogła? Może jej nie pozwolił? Nie raz widziałem, jak ją zamykał w jednym z pokoi w domu i zawoził mnie do szkoły. Nie wiedziałem co działo się, kiedy wracał do domu, a mama nigdy nie opowiadała jak on ją traktuje, dopóki sam tego z biegiem czasu nie dostrzegłem. Pewnego wieczoru, rzuciłem się na ojca, próbującego uderzyć, gotującą obiad mamę. Był to jej drugi obiad tego dnia, ponieważ wcześniejszy mu nie smakował. Kazał, więc zrobić jej kolejny. Wtedy rzuciłem się na niego i ugryzłem go w ramię. Miałem jakieś dziesięć lat a ten uderzył mnie w twarz, ale przynajmniej nie ruszył mamy. Poszedł do salonu i nalał sobie do szklanki whiskey. Ojciec cały czas pił a potem robił się agresywny. Posiedziałem jeszcze chwilę z mamą i odjechałem, prosto do mieszkania. Miałem zamiar spakować swoje rzeczy i pojechać do Warszawy, stamtąd czekał mnie i Michaela lot do Hiszpanii.

W drodze do mieszkania zadzwoniłem do Emila.

— Siema stary, jak się czujesz?

— O wiele lepiej, dzięki że pytasz. Miałeś jednak szczęście, że Ciebie tam nie było. Mnie tylko zranili, ale Ciebie chcieli zabić.

— Wiem stary, doskonale o tym wiem. Chujowo wyszło, że przeze mnie dostałeś kulkę.

— Nic mi nie będzie. Mam świetną opiekę, seksowną panią doktor, która codziennie ssie mi pałę, abym mógł się zrelaksować. Żyć nie umierać, bracie.

— Ba! I to jest życie, skubaniec z Ciebie. W takim razie zabawiaj się tam i odpoczywaj, a ja za niedługo przylecę i Cię odwiedzę — odpowiedziałem i pożegnałem się z kumplem.

Resztę drogi znów myślałem o Lidii a gdy już dotarłem do mieszkania, zacząłem pakować walizkę.

— Za ile będziesz? — zapytał mnie Mike a ja włączyłem na głośnik.

— Mam nadzieję, że za trzy godziny powinienem być. Chyba na mnie zaczekasz i sam nie odlecisz ha ha! — zaśmiałem się a kumpel wyraził to samo.

— To do później — odpowiedział i się rozłączył.

*

Po dotarciu na miejsce, zasiedziałem się w barze, zamawiając kolejne piwo i czekając na Michaela, który poszedł wziąć prysznic.

— Coś jeszcze będzie dla Pana? — zapytała barmanka, na co poprosiłem o kolejne piwo.

— Taki przystojny mężczyzna, nie może być tutaj sam. Na kogoś Pan czeka? — znów zagadała a ja się uśmiechnąłem.

— Na kumpla, ale skoro nie przychodzi to jednak na nikogo nie czekam. — posłałem jej ochocze spojrzenie.

— Mam na zapleczu więcej tego trunku, jeśli Pan by chciał. Mogę Pana zaprowadzić. — oparła ręce o ladę i schyliła się tak, że było jej widać dekolt.

— Chodźmy. — odpowiedziałem i zostawiając szklankę piwa, poszedłem za nią.

Miała na sobie wysokie czarne szpilki i lateksową miniówkę. Zaprowadziła nas do jednego z pomieszczeń, w którym faktycznie znajdował się raj piwa.

— Zerżnij mnie ty przystojniaku. — złapała za moje krocze i zaczęła masować moje przyrodzenie. Zrobiło mi się gorąco i przyjemnie.

Złapałem ją za tyłek i pchnąłem na ścianę, dając jej przy tym mocnego klapsa.

— Jesteś niegrzeczną suką. — odpowiedziałem na co się uśmiechnęła i wypięła tyłek tak mocno, że dotykała nim mojego kutasa.

Odpiąłem pasek, rozpiąłem rozporek i wyciągnąłem go nabrzmiałego z bokserek. Nacisnąłem jej ręką na plecy, aby mogła jeszcze bardziej się wypiąć i złapałem ją za lewą pierś. W tym samym czasie włożyłem w nią ogromnego kutasa, który pragnął tylko zerżnąć tą babę i zostawić. Kilka ruchów później, doprowadziłem ją do orgazmu. Jęczała tak głośno, że musiałem zatkać jej buzię a drugą ręką ciągnąłem za włosy, kiedy już doszedłem, klepnąłem ją w tyłek, zapiąłem spodnie i wyszedłem.

Wchodząc z powrotem do baru, natknąłem się na Michaela, siedzącego i pijącego moje piwo.

— Nikt nie przychodził z obsługi, więc se wziąłem — odpowiedział a po chwili wróciła ta kobieta za lade. — uu rozumiem, Michael się uśmiechnął.

— To od czego zaczynamy? — rozsiadłem się na krześle i poprawiłem koszulę a ten pokazał mi w telefonie lokalizację, gdzie spotkają się ludzie mojego ojca sprzedający komuś towar. Między innymi kokainę. W tym kraju jest to dosyć popularny biznes.

— Ilu mamy ludzi? — zapytał mnie kumpel.

— Około trzydziestu. Możemy wysłać tam sześciu ludzi, na wypadek, gdyby się domyślili, że wiemy o nich więcej niż się spodziewają.

— Dobra. Niech zbadają teren i sprawdzą czy to na pewno to miejsce. Mogą nas wjebać w pułapkę, trzeba brać tą opcję pod uwagę. — Michael spojrzał na mnie jakby się bał.

— Myślisz, że może być to pułapka?

— Tak. Mogą się z nami bawić. Chociaż nie wiem jakie może być prawdopodobieństwo.

— Zobaczymy. Odpowiedziałem i zadzwoniłem do reszty osób, aby przedstawić sprawę jasno, po czym usiadłem z powrotem na krześle i zamówiłem kolejne piwo.

Do samego zamknięcia, rozmawialiśmy większość czasu o interesach. Opowiedziałem kumplowi jaką stawkę dostaniemy za złapanie ojca a ten był niewzruszony. Okazało się jednak, że to dla niego nic w porównaniu do tego jakie biznesy on robi, o których i tak za wszelką cenę nie chciał mi powiedzieć. Dla mnie jednak ta stawka jest ogromna i zapewniłaby mi przyszłość. Warto będzie zabić ojca, aby móc godnie żyć — pomyślałem i wziąłem kolejny łyk piwa. Siedzieliśmy tak do późnej nocy aż przyszedł czas na sen.

*

Zabrałem ze sobą rzeczy i skierowałem się do taksówki, która czekała na parkingu, już w Teneryfie. Michael gdzieś za mną plątał się po lotnisku i czekał na dwóch, naszych ochroniarzy, a ja w tym czasie ruszyłem prosto do posiadłości Artura, którą zakupił chwilę po tym jak przyleciał przed nami do Hiszpanii. Dobrze kombinował. Dojeżdżając na miejsce, ujrzałem wielki szary budynek w lesie. Stało przed nim kilka osób, pilnujących go przy każdym rogu. Przed drzwiami również stał jeden ochroniarz. Nieźle się ten wujek urządził — powiedziałem na głos.

Artur pojawił się w drzwiach, przywitał mnie i zaprowadził do jadalni, w której czekał cały stół jedzenia.

Owoce, mięso i whiskey patrzyło na mnie z prośbą abym ich dotknął. Chętnie rozsiadłem się na krześle i zabrałem się do posiłku.

— Za ile przyjedzie Michael? — zapytał wujek.

— Niedługo powinien tu być, czekał na ochroniarzy, którzy będą jechali dziś na pierwszą akcję.

— Świetnie. W takim razie o której jadą?

— O osiemnastej. Wysyłam ich sześciu. Mają sprawdzić czy to pułapka.

— Nie jedziesz z nimi?

— Nie. Ja jestem tylko przynętą. Michael stwierdził, że mają najpierw sprawdzić.

— Może to i lepiej. — odpowiedział i nalał mi do szklanki szkockiej.

— Michael! Jak dobrze, że jesteś! Chodź rozgość się i próbuj wszystkiego na co masz ochotę! — Michael stanął w drzwiach budynku a wujek od razu do niego podszedł, aby go przywitać.

Poklepali się po ramieniu i weszli do środka.

— Jak sprawy się mają? — zagadywał go Artur.

— W porządku. Niebawem przyjadą tutaj kumple Petera i musimy ich zaopatrzyć w jakiś dobry sprzęt. — odpowiedział Michael.

— Nie ma problemu! Znajdziemy najlepszą broń jaką tylko posiadamy. — po tych słowach, wujek zaprowadził nas do piwnicy, która była nieźle ukryta.

Znajdował się tam różnego rodzaju sprzęt. Od springfielda, przez beretta, po granaty. Wybraliśmy to co potrzebne i zanieśliśmy na górę, a chwilę później przyjechali nasi ludzie i zaopatrzyliśmy ich w broń.

— Słuchajcie, jeśli tylko poczujecie jakiekolwiek zagrożenie z ich strony to nie bójcie się strzelać. Jeśli oni pierwsi będą na was przeć to co wam zależy? Nie poddamy się i dopadniemy tego skurwysyna! A później wrócimy do naszych rodzin i zapomnimy o sprawie. Jasne?

— Tak jest szefie! — usłyszałem od wszystkich osób i wyznaczyłem dla nich kierowcę. Kiedy już pojechali, nie mogłem usiedzieć w miejscu i czekałem z niecierpliwością na telefon. Trwało to dwie godziny.

— Peter, ich tam wcale nie ma, odezwał się głos w słuchawce telefonu.

— Jak to nie ma? Spojrzałem na Michaela obserwującego przez okno ochroniarzy na zewnątrz.

— Schowajcie się i czekajcie. Dajcie mi znak, jeśli ktoś się pojawi — odłożyłem aparat i siedziałem wkurzony przez kolejne pół godziny.

— Podjechał jakiś typ z torbą, i jest sam — dostałem informację od kierowcy.

— Czekajcie dalej. Nie wychodźcie — odpowiedziałem a po chwili znów zadzwonił telefon.

— Podjechali, zamienili kilka słówek z typem, który zostawił im torbę, wyraźnie było widać, jak liczą towar i go spławiają.

— Złapcie ich — odpowiedziałem i kopnąłem nogą w stół.

— Kurwa! — krzyknąłem.

— Będzie dobrze, już ich mają — odezwał się Artur.

Kolejne czterdzieści minut nie było od nich w ogóle odzewu, zaczynałem się niecierpliwić.

— Zginęło dwóch, zajebali ich od razu jak tylko wyszli z samochodu. Wracamy.

Musieli zostać poinformowani, że będziemy tam jechać. Czekali na nas.

— Kurwa! — krzyknąłem po raz kolejny i wkurwiony wyszedłem na zewnątrz i krzyknąłem to słowo jeszcze ze dwadzieścia razy.

Byłem wnerwiony na maksa i nie mogłem się uspokoić.

Wróciłem do środka i poszedłem do pierwszej lepszej kucharki, zaciągnąłem ją do pomieszczenia przypominającego spiżarnię i kazałem jej się rozebrać, grożąc jej przy tym bronią. O dziwo wcale nie musiałem celować w nią spluwą bo była gotowa na ostre dymanko.

— Może to Pan odłożyć — powiedziała jak i posłuchała się, ściągając z siebie fartuch oraz bieliznę.

Podszedłem do niej i złapałem ją za szyję.

— Odwróć się — zanim kobieta się odwróciła, ujrzałem na jej twarzy wyczekanie i złapałem ją za cipkę, przejechałem po niej palcami, pchając ją jednocześnie na zimny, metalowy stół.

— Nikomu nic nie powiesz, bo Cię zabiję, rozumiesz? — powiedziałem stanowczo a ona wyjąkała z siebie słowo, które chciałem usłyszeć.

Odwróciłem ją ponownie i kazałem jej ssać. Wzięła do buzi mojego kutasa a ja od razu dopchałem go do jej gardła. Pieprzyłem ją w usta aż poczułem, że dochodzę. Złapałem ją i posadziłem, znów na ten zimny stół. Wszedłem w nią cały i pieprzyłem ją, dopóki nie doszedłem.

— Możesz już iść. — powiedziałem a ona zabrała swoje rzeczy i wyszła z pomieszczenia. Uspokoiłem się i wyszedłem zapalić.

W tym czasie przyjechali moi ludzie, niestety nie wszyscy.

— Ktoś im powiedział. Byliśmy już blisko, nie było ich wielu, więc stwierdziliśmy, że mamy szansę, a kiedy obaj wyszli z samochodu, od razu padli na ziemię a wokół nich powstała plama krwi. Strzelili w nich kilka razy.

— Kto mógł im powiedzieć? Mamy kurwa jakiegoś kapcia! — krzyknąłem, podchodząc do każdego z moich ludzi, którzy znali akcję przed tym, zanim ją zaczęliśmy.

— Nie chcecie nic mówić, a ja i tak się dowiem. Możecie stąd teraz odejść. — powiedziałem stanowczo i tłum rozszedł się, odjeżdżając ze ślizgiem opon.

Usiadłem na kanapie w salonie i złapałem się za głowę.

— Kolejny raz się nam nie udało, zostawiłem swoje poprzednie życie i moją miłość, żeby dostawać cały czas po dupie? — powiedziałem a Michael zrobił minę, jakby doskonale mnie rozumiał.

— W końcu go złapiemy, nie poddawaj się.

— Nigdy się nie poddam, ale jesteśmy w dupie. Nie widzisz tego?! — wstałem i podniosłem ton głosu.

— Widzę. Peter, dokładnie widzę co się wydarzyło. Podejrzewałem, że może to być pułapka, ale nie chciałem też tego wykrakać. Cholernie jest mi głupio. — odpowiedział a ja poszedłem wziąć prysznic i przez resztę wieczoru, nie wychodziłem z sypialni.

Rozdział 5

Lidia

— Co on takiego robi, że nie odbiera telefonu? — zapytałam, siedzącej i pijącej kawę, Emily.

— Kochana, nie mam zielonego pojęcia. Może jest po prostu w pracy? Przestań się tak grymasić, przecież nie zapadł się pod ziemię jak tamten gnojek.

— Nie mów tak o nim. Był cudownym facetem.

— Gdyby był taki cudowny to by Cię nie zostawił samą i nie wyjechał chuj wie gdzie — odpowiedziała a ja się oburzyłam.

— Chcesz do tej kawy lody? Mam w zamrażarce jeszcze waniliowe — zmieniłam temat.

— Dawaj! Uwielbiam wanilię! — wyjęłam pudełko z lodami i wyciągnęłam miseczki. Podałam Emily, aby mogła się poczęstować.

Dzisiejszy dzień był jakiś nudny. Cały dzień obie przeleżałyśmy w łóżkach, aż postanowiłyśmy napić się kawy, żeby nabrać więcej energii. To nic nie dało..

Dalej siedziałyśmy i nie wiedziałyśmy co mamy ze sobą zrobić. Ja z jednej strony martwiłam się o Michaela, z drugiej jednak myślami błądziłam o Peterze a Emily za to gadała, że mogłaby się dziś z kimś pieprzyć.

— Słuchaj a może wybierzemy się do kina? Chodźmy na jakiś horror, żeby trochę wprowadzić dreszczyku w nasze życie.

— Co ty na to? — zapytała przyjaciółka.

— Możemy. Musisz tylko wybrać na jaki — Emily wzięła się za szukanie w sieci, do którego kina idziemy i na jaki dokładnie film a ja poszłam się ubrać. Była już godzina szesnasta a ja wciąż miałam na sobie piżamę.

Dwadzieścia minut później byłyśmy gotowe do wyjścia i poszłyśmy na piechotę. Spacer się nam przyda po całym dniu nic nierobienia.

— Jak sobie wyobrażasz siebie za pięć lat? — słysząc to pytanie od Emily, byłam zdziwiona.

— Hmm.. Przy boku najprzystojniejszego mężczyzny, bawiącego się właśnie teraz z moim małym dwuletnim synkiem zabawkami na podłodze, w naszym przeogromnym salonie. Ja w tym czasie siedzę na kanapie i karmię miesięczną córeczkę, w między czasie przypatruje się im obojgu i myślę sobie, że jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie.

O tak sobie wyobrażam moje życie za pięć lat — odpowiedziałam a Emily zrobiła wielkie oczy.

— Ty chcesz już mieć dzieci?

— Nie już, ale za kilka lat. Sama zapytałaś, o to co będzie za pięć lat.

— A no tak. Faktycznie — zaśmiała się.

— A ty? Jak sobie wyobrażasz siebie za pięć lat? — zapytałam, bo byłam ciekawa odpowiedzi.

— No jak to, gdzie? W łóżku z miliarderem!

— No tak, mogłam się domyślić — wybuchłam śmiechem i przez drugie pół drogi nie mogłam przestać się śmiać.

Doszłyśmy w końcu do galerii, w której znajdowało się kino. Podeszłyśmy, jednak najpierw do stoiska z popcornem, ponieważ Emily bez niego nawet nie wejdzie do sali kinowej. Seans bez popcornu, był dla niej jak randka bez seksu. Czyli nudny.

Weszłyśmy do sali, a nasze miejsca znajdowały się na samej górze. Lubiłam tam siedzieć, bo przynajmniej nikt nas nie widział a zabrałyśmy ze sobą butelkę wina. Horror nie przejdzie na trzeźwo. Na szczęście reklamy nie trwały zbyt długo i zaczął się film.

Emily już zdążyła wyjeść pół popcornu i stwierdziła, że na razie ma dosyć.

— Ty tak serio? — zapytałam przyjaciółkę, widząc, że wzięła ogromnego łyka alkoholu.

— No muszę już być lekko porobiona.

— Ty nie? — zapytała a ja się zaśmiałam.

Oczywiście, że chwilę później również wzięłam ogromnego łyka wina i schowałam do torby.

W połowie filmu, zachciało mi się sikać, a kiedy zeszłam schodami na dół, zadzwonił do mnie telefon. Znów numer nieznany. W słuchawce nikt się nie odezwał, więc się rozłączyłam.

Idąc pustym korytarzem, usłyszałam kroki tak jakby ktoś za mną szedł, gdzie wcześniej nikogo nie widziałam. Odwróciłam się, ale nikogo nie było, złapałam się za sweter i przerażona przyspieszyłam kroku, kierując się do łazienki, nagle drzwi, które za sobą zamknęłam się zatrzasnęły a kiedy chciałam wyjść nie mogłam ich w ogóle otworzyć, próbowałam pchać je ze wszystkich sił ale nadal nic z tego.

Cholernie się bałam.

W telefonie nie miałam zasięgu, ale znów na ekranie pojawił się nieznany numer. Po chwili zniknął, musiało się to dziać przez mój brak zasięgu, a zaraz potem przez jedną kreskę. Usiadłam pod drzwiami, opierając się o nie i licząc na to, że ktoś w końcu musi przyjść i je otworzyć. Czekałam a po kilku dobrych minutach poczułam, jak ktoś szarpie za drzwi.

— Pomocy! Drzwi się zatrzasnęły i nie mogę się stąd wydostać! — wstałam i krzyknęłam, ale nagle nikogo nie było.

Nie wiedziałam już co mam myśleć. Próbowałam zadzwonić do Emily. Nie odebrała, więc film musiał się jeszcze nie skończyć. Spojrzałam na zegarek i faktycznie minęło dopiero kilka minut, odkąd wyszłam z sali, jednak mi się wydawało, że trwa to już godzinami, czekając na jakąkolwiek pomoc.

Moim oczom przez białą szybę w drzwiach, ukazała się jakaś postać. Grzebała coś przy zamku aż w końcu drzwi się otworzyły. Nagle cień zniknął a za drzwiami nie było nikogo.

Byłam tak przerażona, że od razu pobiegłam w stronę sali, gdzie była Emily.

Usiadłam na fotelu, ale resztę czasu spędziłam patrząc w telefon, nie mogłam dalej skupić się na filmie.

Wychodząc z sali, poprosiłam Emily, żebyśmy poszły jak najszybciej do domu. Nie wiedziała o co mi chodzi, więc postanowiłam jej wytłumaczyć po drodze.

— No i wtedy kiedy ten ktoś się zbliżał, otworzył drzwi i nagle zniknął — Emily zaczęła się śmiać i stwierdziła, że nie zdołam jej przestraszyć, ale ja nie odpuszczałam.

Opowiedziałam jej od nowa i uważnie. Nie słuchała. Stwierdziła, że jestem głupia i ona idzie do domu.

Przechodząc, przez próg mojego mieszkania, nie mogłam zapalić światła. Włączyłam latarkę w telefonie a przede mną pojawiła się jakaś postać. Kurwa ja wariuję.. — pomyślałam.

Nagle ktoś kto był za mną, pchnął mnie na podłogę. Uderzyłam się tak mocno, że z czoła zaczęła kapać mi krew.

Ku mojemu zdziwieniu, nic więcej się nie stało. Przerażające dwie osoby wyszły a światło wróciło. Od razu poszłam do kuchni, by wyjąć z szafki wodę utlenioną. Usiadłam na krześle, żeby przemyć ranę i zobaczyłam na stole leżącą kartkę.

„Od dziś nie opuszczaj tego mieszkania, dopóki Ci nie pozwolę. Nie jesteś bezpieczna w tym mieście, nie pokazuj się nawet najbliższym. Nikogo również nie wpuszczaj do środka.”

— Anonim.

Zakręciło mi się w głowie i stwierdziłam, że napiszę jutro sms Emily, że się rozchorowałam i nie dam rady wyjść się z nią spotkać.

Zastanawiałam się kim była osoba, która dzwoniła do mnie z nieznanego numeru? Postanowiłam wykonać telefon do jednej osoby.

— Odbierz proszę — nagle w słuchawce usłyszałam głos Michaela.

— Tak kotku? Co się stało?

— No nareszcie! Dłużej się nie dało nie odbierać? — zapytałam zdenerwowana jak i zaskoczona.

— Przepraszam, ale nie miałem jak odebrać. Zamierzałem napisać jutro, jeśli będzie więcej czasu.

— Nie ważne. Napadli mnie — wyrwałam z kontekstu. — jak to Cię napadli? Kto? Jak wyglądali? — dopytywał ale nie potrafiłam mu odpowiedzieć.

— Nie wiem, boje się strasznie — powiedziałam i przez chwilę w słuchawce było cicho.

— Dobrze, przyjadę po Ciebie jutro i zabiorę Cię ze sobą. Ze mną będziesz bezpieczna — nie wiedziałam co mam odpowiedzieć.

Michael się rozłączył i nie odebrał kolejny raz.

Przykryłam się kołdrą i płakałam na głos. Przyłożyłam do rany dłoń i próbowałam sobie przypomnieć jak wyglądały twarze tych dwóch osób, które jeszcze niedawno były w moim mieszkaniu.

— Kurwa mać! — krzyknęłam do siebie w myślach i położyłam głowę na poduszce.

Nie wiedziałam co mam myśleć, więc wzięłam tabletki od psychologa.

Leki na uspokojenie zadziałały w kilka chwil i udało mi się oddalić wszystkie negatywne myśli.

Rozdział 6

Michael

Co za pieprzony drań! Obiecał mi, że dopóki nie wrócę z Hiszpanii to jej nie dotknie a ten postanowił ją wystraszyć. Cały plan w pizdu. Leon na swoich urodzinach wydawał się być rozsądny, kiedy rozmawialiśmy, jedząc kolację. Miał jej nie dotykać, żebym mógł na spokojnie kontynuować tę gównianą grę.

— Co robisz stary? — w tym momencie z myśli wyrwał mnie Peter i powiedział mi, że jego wujek posiada bilarda.

Wstałem więc i poszliśmy do pomieszczenia z barem, alkoholem i bilardem.

— Musimy pomyśleć. Jutro z rana trzeba będzie jechać na drugi koniec kraju, tam gdzie wysyłają jutro towar. Ktoś musi ze mną pojechać. Mógłbyś to być ty? — zapytał.

— Słuchaj, ja.. Muszę polecieć do Polski. Potrzebuje mnie jedna osoba i nie mogę jej zostawić samej.

— Mhm. Rozumiem. A kto jest tą osobą? Co to za szczęściara? — dopytywał, ale nie odpowiedziałem.

— Dobra, jeśli nie chcesz to nie musisz mówić. Ważne, żebyś wrócił do piątku, bo do tego dnia chce mieć informację, gdzie mieszka mój ojciec.

— Spokojnie, wrócę jutro wieczorem. Bez obaw. — odpowiedziałem i zabrałem kije ze stołu.

Rozpoczęliśmy grę i bawiliśmy się dosyć fajnie. Przyszło kilka lasek w seksownie ubranych ciuszkach i przynosiły nam driny. Jeden z lepszych wieczorów w Hiszpanii.

— Masz ochotę na mojego kutasa? — zapytałem jednej Pani, właśnie przynoszącej mi kieliszka wódki i wlewającej do buzi.

— Może mam, nie mogę się do tego przyznać. Wyleją mnie z pracy. — odpowiedziała i szyderczo się uśmiechnęła. Odwracając się do mnie tyłem i wycierając rozlaną wódkę z podłogi. Widziałem, że nie ma na sobie majtek co, poruszyło mojego nabrzmiałego kutasa, ale stwierdziłem, że się wstrzymam i poczekam na jutrzejsze spotkanie z Lidią. Wolałem go wsadzić w byłą laskę mojego kumpla niż w pierwszą lepszą babę. Wolałem czuć satysfakcję i byłem skłonny do wszystkiego, aby sprawić przykrość Peterowi. Nienawidziłem go, więc nie sprawiało mi kłopotu, robienie mu przykrości.

Po dobrej zabawie i wypiciu kilka drinów, musiałem się położyć, skierowałem się do wyjścia i postanowiłem, że pojadę do siebie. Miałem w Hiszpanii dom, o którym nie wiedziała moja żona i liczę na to aby się nie dowiedziała. Kupiłem go, żeby lewe interesy załatwiać w tym miejscu a jednego czego żałuję to, to że Peter też tam mieszkał zanim Artur wykupił swoją posiadłość.

*

Budzik zadzwonił w samą porę a ja wyrwałem się z łóżka, ubierając szlafrok i kierując się w stronę tarasu, na którym czekała na mnie kąpiel w jacuzzi. Zanurzyłem się w wodzie z bąbelkami i obserwowałem, jak moja gospodyni całkiem nago zbiera świeże warzywa do śniadania.

— Masz niezły tyłeczek maleńka! — krzyknąłem a kobieta się odwróciła i zmierzała w moją stronę.

— Możesz go dotknąć, jeśli tylko chcesz — powiedziała i stanęła obok mnie.

— Masz na mnie ochotę? — zapytałem a ona odłożyła pojemnik z warzywami na stół, a następnie weszła do gorącej wody, łapiąc mnie za kutasa.

— Oczywiście, że mam. — powiedziała i dosiadła mnie niemal od razu.

Przez następne kilka minut, skakała po nim jakby liczyła, że już go więcej nie poczuje. Byłem cały czerwony od napięcia i tego jak mocno czułem ją w sobie.

Złapałem ją za włosy i trzymałem a ona nie przestawała mnie ujeżdżać.

— Zaraz dojdę! — krzyknęła a po chwili zalała mojego kutasa sokami.

Miałem czekać na Lidię ale nie mogłem się powstrzymać i wytrysnąłem w cipkę mojej gospodyni. Ulżyło mi, kiedy ze mnie zeszła i powędrowała w stronę domu.

Nasza relacja opierała się tylko i wyłącznie na seksie i dobrym posiłku. Nic więcej się dla niej nie liczyło a mi to pasowało jak ulał.

Kiedy już skończyłem swoją chwilę relaksu, nałożyłem na siebie ręcznik i skierowałem się do jadalni, w której czekało na mnie niesamowicie pyszne śniadanie. Zabrałem się, więc za jedzenie i przeglądałem wiadomości w telefonie.

— O której wylatujesz? — zapytała mnie kobieta, niosąc dla mnie gorący kubek kawy.

— Za jakieś dwie godziny ruszam na lotnisko, dlaczego pytasz?

— Muszę powiadomić ochroniarzy, że Ciebie nie będzie i jak długo, ponieważ kilku chciało pojechać do rodzin.

— Niech zrobią sobie wolne. Póki co jesteśmy i tak bezpieczni. Nic się nie dzieję i nie daje oznak, że miałoby się coś dziać. Ja wrócę dziś późnym wieczorem ale jutro z samego rana wyjeżdżam, więc nie będzie mnie góra dwa dni znowu — odpowiedziałem i wziąłem łyka kawy.

— Rozumiem.

— Ale nie będę sam — dodałem.

— Jak to? kogoś ze sobą zabierasz?

— Tak. Proszę ją traktować jak bliską mi osobę. Ma poczuć się tak, jakby była w domu. Zapewniać jej jedzenie jak i pomoc, której będzie potrzebowała na pewno.

— Nie ma sprawy, zajmę się nią tak, że będzie zadowolona — odpowiedziała z uśmiechem na twarzy.

— I właśnie to chciałem usłyszeć Samanto. Właśnie to — powiedziałem i skierowałem się do garderoby aby ubrać na siebie jakiś luźny ciuch i pojechać na chwilę do firmy mojej i Pabla.

*

Wchodząc do środka, przywitał mnie kumpel i reszta załogi.

W firmie układało się wszystko tak jak trzeba, to im mogę przyznać. Nowe, zachwycające garnitury pojawiły się na wieszakach przy samym wejściu. Wszystkie umowy jak i faktury, były realizowane w bardzo szybkim czasie. Muszę przyznać, że Pablo odwalał dobrą robotę i nieźle sobie radził nie tylko z nielegalnymi biznesami a również z legalnymi. Potrafił mnie zszokować, co sprawiało że mogłem mu ufać przy legalnych interesach. Skoro było tak dobrze, mogłem tylko z uśmiechem witać się z każdym z personelu i życzyć im dalszych sukcesów. Już niedługo nowa dostawa ma wyruszyć w świat, więc podszedłem do biura i zabrałem się za czytanie nowych kontraktów, które były zawarte przez ostatnie dwa miesiące. Po przeczytaniu kilku z nich, mogłem być bardziej niż pewny, że forsa się zgadzała a ja w końcu kupię ogromny basen do mojego ogrodu. Zostawiłem papiery i skierowałem się do Pabla, który pewnie miał coś do wczorajszego zajścia w domu Lidii, ale nie było go w biurze. Zrezygnowany wyszedłem z firmy i zerknąłem na zegarek. Była już godzina jedenasta, więc to był czas abym się powoli zbierał do wyjazdu na lotnisko.

Wróciłem do domu i poprosiłem Samantę o zrobienie mi czegoś na drogę. Podróż nie była zbyt przyjemna, ciągnęła się w nieskończoność, natomiast udało mi się wykupić lot bez przesiadki i dolecę tam w niecałe sześć godzin.

— Proszę Michael, to dla Ciebie — Samanta z uśmiechem podała mi dwa pojemniki dobrej sałatki oraz osobno zapakowane kanapki w folię.

Byłem jej bardzo wdzięczny, że tak stara się o to aby mój dom i ogród był zadbany a ja najedzony. Będę również wdzięczny jeśli sprawi by Lidia również się tak czuła.

— Dziękuję Ci bardzo — odpowiedziałem i pożegnałem się z nią, całując jej dłoń i zadzwoniłem do Lidii.

Rozdział 7

Peter

Siedząc na fotelu, wpatrując się w panie leżące na moim łóżku, przewracające się z boku na bok już od paru godzin. Ze sterczącym kutasem przyglądałem się temu widokowi, obserwując trzy cipki, w które byłem gotowy za moment wejść. Kończyłem palić cygaro i trzymałem w ręce ogromnego kutasa, a wyobrażenia o tym, że siada na niego Lidia, podnieciły mnie w całkiem wyjątkowy i szybki sposób. Wstałem z fotela i podszedłem do śpiących w moim łóżku kobiet. Uważnym ruchem rozłożyłem im nogi i naplułem na każdą cipkę, żeby móc w nie gładko wchodzić. Pieprzyłem je, aż się obudziły i jęczały w niebogłosy, a kiedy każda z nich doszła wzięły się za sprawienie mi przyjemności w formie loda, którego uwielbiałem.

— O tak! — krzyknąłem i pogoniłem te kobiety, Nie doszedłbym gdyby nie myśli o Lidii, ciągnącej mojego kutasa. Trzy blondynki postanowiły odejść i przez kolejne dwie godziny mogłem pobyć sam z moimi myślami o kolejnych krokach w poszukiwaniu ojca. Zatraciłem się więc w kartki z planami na najbliższe kilka godzin. Postanowiłem, że dziś wezmę sprawy w swoje ręce i pobawię się z nim w kotka i myszkę. Wstałem i włożyłem na siebie szary dres, wiedząc, że pójdę zjeść śniadanie i pobiegać.

— Jak się spało? Cisza i spokój, przyznaj — głos Artura słychać było już, odkąd ledwo udało mi się wejść do jadalni.

— Zajebiście — odpowiedziałem zdumiony i zabrałem się za posiłek.

— Jesteś może pewien co do tego, aby wysłać kilku ludzi na zwiady? — zapytał a ja kiwnąłem głową, przegryzając kromkę chleba.

— Ilu mam ich wysłać?

— Pięciu, wystarczy pięciu — odpowiedziałem. -Michael twierdzi, że musi wracać do Polski, więc dziś pracuję sam — dodałem.

Jednak napięcie urosło. W oczach Artura zobaczyłem złość.

— Jak to sam? Zaczekaj na niego, skoro musi wracać to niech zrobi co trzeba a my poczekamy. Nie możemy działać sami, dobrze wiesz, że on jest jedyną osobą, która potrafi ogarnąć tyle informacji na raz. Z resztą jest to bardzo niebezpieczne. Trzeba to dobrze obmyślić i się temu dokładnie przyjrzeć. Co z tego, że ja wyśle tam pięciu ludzi, ale bez Michaela jest to całkiem do dupy i co, jeśli sam nie będziesz w stanie podjąć decyzji o kolejnych krokach? — wybuchnął co wprawiło mnie w osłupienie.

— Zobaczy się — odpowiedziałem cichym głosem.

— Tylko tyle mi powiesz? Zobaczy się? Nie możesz sam decydować, kto Ci płaci za robotę? Kto ci zleca większość zadań? Kto ci daje wsparcie finansowe na to wszystko co teraz masz?

— Ty, wujku.

— Właśnie! Więc bez Michaela nie działamy wcale, dziś wszyscy mają dzień wolny a Michael ma wrócić do jutra wieczora. Inaczej możemy się pożegnać a ja sam będę dalej działał — te słowa były ostatnie. Artur wziął cały talerz jedzenia i poszedł do siebie, a ja siedziałem i myślałem co robić. Nie był to dobry początek dnia, więc poszedłem pobiegać i pomyśleć.

Lidia

Poranek nie był taki, jaki sobie wyobrażałam. Nie byłam pewna co się dzieje, nigdy nie znajdowałam się w tak popieprzonej sytuacji jak ta.

Zeszłam do jadalni i ponownie przeczytałam kartkę, którą wczoraj znalazłam na stole.

— Kto to mógł napisać? — powiedziałam do telefonu.

— Ktoś ewidentnie robi sobie z Ciebie jaja maleńka. Kogoś podejrzewasz? — odpowiedziała Emily ale mi nie było do śmiechu. Przyjrzałam się kartce dokładniej i ją odwróciłam.

— O kurwa! — krzyknęłam a w słuchawce pojawiło się sto pytań na raz.

— Poczekaj! Czyli jednak to żarty tak? Jednak napisane jest na niej, prima aprilis? Ha ha! — Emily się zaśmiała a ja zrobiłam wielkie oczy.

— Zadzwonię później pa — rozłączyłam się i szybko się zebrałam do wyjścia.

Na odwrocie kartki był adres. Nie miałam pojęcia, dokąd ale postanowiłam tam pojechać i szybko to sprawdzić. Adrenalina skoczyła mi do gardła i zrobiłam to mimo przerażających okoliczności.

— Halo? — odebrałam telefon i włączyłam na głośnik.

— Gdzie jesteś? — w słuchawce usłyszałam głos Michaela.

— Jadę w pewne miejsce. Za niedługo powinnam być w domu — odpowiedziałam ze strachem w ustach, kiedy zobaczyłam, dokąd nawigacja mnie prowadzi.

— Uważaj na siebie mała, będę o siedemnastej.

— Do zobaczenia.

— pa! — rozłączyłam się i spojrzałam na zegarek.

W pół do czternastej. Jeszcze sporo czasu. Zaparkowałam samochód przy złotej bramie, wielkiego opuszczonego budynku. Obok niego była restauracja. Byłam bardzo ciekawa o co tu chodzi, więc zamknęłam drzwi i skierowałam się w stronę budynku, z którego wydobywał się zapach świeżo upieczonego ciasta.

Weszłam i zajęłam stolik, rozglądając się dookoła, w poszukiwaniu za kimś podejrzanie znajomym, ale nikogo nie było.

Restauracja była pusta a jedynym gościem, który w niej był to ja. Trochę było to dziwne, ale tak czy inaczej postanowiłam zająć miejsce przy jednym ze stolików przy oknie i zamówić coś do jedzenia.

— Co podać? — zapytała kelnerka a ja z uśmiechem złożyłam zamówienie.

Myślałam, że jednak coś lub kogoś tu napotkam a nawet kelnerka wydawała się być całkiem normalna.

— Dziękuję, czy podać coś do picia? — zapytała.

— Poproszę sok pomarańczowy — odpowiedziałam a kelnerka wróciła za bar. Rozebrałam się z grubych ubrań i powiesiłam je na wieszaku.

— Dzień dobry! — zza moich pleców wydobył się znajomy głos, który rozległ się w całym, pustym pomieszczeniu jak echo.

Odwróciłam się i ujrzałam tę dziewczynę.

— Lidia! — krzyknęła.

Byłyśmy razem na kolacji urodzinowej.

— Pamiętasz mnie? — zapytała ze skrzywioną miną.

— Eliza! Tak pamiętam Cię. Przez Michaela nie mogłyśmy dokończyć naszej rozmowy — odpowiedziałam i zajęłam miejsce przy moim stoliku, na którym czekał już na mnie sok.

— Co tu robisz? — zapytałam, kiedy usiadła naprzeciwko mnie.

— Przyszłam coś przekąsić, kiedy dzieci są w przedszkolu a mąż pojechał na jakieś ważne spotkanie. A ty moja droga? Co tu robisz?

— Nie chciało mi się gotować, więc przyszłam tutaj — skłamałam i wzięłam łyka soku.

Eliza w tym momencie popatrzyła na mnie jakby coś się stało lub miało stać. Jej oczy nagle wypełniły się żalem i współczuciem, posmutniała.

— Coś mam na czole? Co się stało? — zapytałam a ona pokazała mi ręką, że mam odsłonić ranę.

— Aa to! Zemdlałam i się uderzyłam, nic wielkiego — milczała jak grób a ja zawołałam kelnerkę, aby zamówić jeszcze jedną porcję tego samego.

— Nie kłam Lidio. Wiem dobrze, że był to mój mąż i jego człowiek. Szukają Cię i lepiej, gdyby Cię tu nie znaleźli, zapewniam, że tutaj jesteś bezpieczna, ale w domu nie będziesz — Eliza w końcu się odezwała a ja się zaniepokoiłam.

— Jak dostałaś się do mojego mieszkania? I skąd o tym wszystkim wiedziałaś? — odpowiedziałam a w jej oczach ukazały się łzy.

— Kiedy ty i Michael wyszliście z restauracji to mój mąż i prezes Pablo ciągle o tym rozmawiali, słyszałam wiele pomysłów jak mają Cię przestraszyć, ale nagle wpadli na ten, aby wejść do mieszkania, kiedy Ciebie tam nie będzie i zamontować kamery. Nie mogą się dowiedzieć, że Ci powiedziałam, ale pomyślałam, że wolę Cię ostrzec zanim będzie za późno. Nie znamy się, ale mogę się domyślić, że mają na Ciebie plan. Nie wiem czy na pewno dobrze, że Ci o tym mówię, ale jesteś taka młoda i bezbronna — dziewczyna jeszcze mocniej się rozpłakała a ja zrobiłam wielkie oczy.

— Co to za firma, którą prowadzą? — zapytałam.

— Nie wiem, ale jest nielegalna. Nie znam nazwy firmy, bo mój mąż nigdy mi o niej nie powiedział, ale mam nadzieję, że wszystko to zostanie między nami. Nie mów Michaelowi, że się ze mną spotkałaś, proszę.

— Dobrze. Nie mam pojęcia kim oni wszyscy są, ale dlaczego muszę to być akurat ja? — skrzywiłam się.

— Nie wiem Lidio. Podobno jesteś bardzo ważną osobą dla nich i za wszystkie skarby chcą tylko Ciebie. Czy znasz miejsce, w którym mogłabyś czuć się bezpieczniej niż u siebie w domu? — zapytała.

— Nie a nawet jeśli to Michael właśnie do mnie leci. Z nim na pewno będę bezpieczna.

— Oby — odpowiedziała Eliza.

Po tej rozmowie byłam jeszcze bardziej niż przerażona, nie sądziłam, że poznanie się z Michaelem przyniesie tyle emocji i dziwnych doświadczeń. Zjadłyśmy obiad i postanowiłam pożegnać się z tą kobietą a wracając do domu, zajechałam jeszcze do Emily, aby jej o wszystkim opowiedzieć.

Była tak samo przerażona jak ja i prosiła abym została u niej na noc.

— Przykro mi Emily nie mogę, muszę pokazać, że nic nie wiem i że wszystko jest tak jak było gdybym nie wiedziała, chyba mnie rozumiesz? — zapytałam.

— Yhy. Rozumiem i bardzo się o Ciebie martwię — powiedziała cichutkim głosem, przytulając mnie.

— Dobrze kochana ja ciebie też kocham, ale muszę wracać do domu, bo za niedługo przyjedzie Michael. Poza tym jestem zmęczona i chciałabym się jeszcze chwilkę kimnąć przed jego przyjazdem. Kocham Cię i do zobaczenia.

— Papa moja przyjaciółko — powiedziała a ja zamknęłam za sobą drzwi a po powrocie do domu włączyłam telewizor i przez resztę czasu starałam się oglądać i nie zasnąć, jednak stało się inaczej.

Michael

Minuty mijają a Lidia nie otwiera. Dzwoniłem już ze sto razy dzwonkiem i dwadzieścia razy na telefon.

— Halo? Słucham Cię brachu? — Leon, jak gdyby nic się nie stało potraktował mój telefon normalnie.

— Co ty odwalasz? Co jej znowu zrobiłeś debilu? Czy wy nie mogliście poczekać, żeby zrobić to małymi krokami? Zaufała mi i miałem ją za niedługo zabrać ze sobą. Dlaczego musieliście to zepsuć? — krzyczałem do słuchawki tak, jakbym miał zaraz wybuchnąć.

— Nie denerwuj się tak, brachu. Wszystko idzie zgodnie z planem szefa. Dziewczynie nic nie jest a trochę ją przestraszyliśmy. Raz tylko trochę oberwała i ma siniaka na pół twarzy, ale tak to nic, poza tym ha ha! -odpowiedział a ja mu zagroziłem.

— Jeśli jeszcze raz ją dotkniecie to przysięgam, że was zabije! — wykrzyczałem i nagle usłyszałem głos Pabla, czyli ojca Petera.

— Posłuchaj mnie gnojku, to ja tutaj decyduję, kiedy, co i w jaki sposób robimy. Bierzesz moje słowa na poważnie i ze mną współpracujesz albo wypierdalasz i spotyka Cię za to kara. Mam nadzieję, że zrozumiałeś.

— Na te słowa przełknąłem ślinę.

— Dobra co zamierzamy z nią zrobić? -zapytałem.

— Rozumiem, że już zmieniłeś zdanie. Przed chwilą chciałeś ją ratować. — droczył się ze mną a ja na każde jego słowo się wkurwiałem bardziej.

— Zabawa polega na tym, że my trochę ją przestraszyliśmy. Kazałem Elizie zostawić kartkę na jej stole, aby mogła zdobyć trochę jej zaufania. Pojechała dziś do restauracji, w której umówiliśmy z nią Elizę i sprawdziliśmy w ten sposób, że nic jej nie jest. Z raną sobie poradziła.

— Jaką raną? — przerwałem.

— Upadła na podłogę i się skaleczyła. Ha ha! — odpowiedział a ja poczułem jeszcze większą złość.

— Jesteś pod jej domem prawda? — zapytał szef na co obróciłem się, żeby sprawdzić czy mnie nie śledzą.

— Skąd ta pewność? — dopytałem.

— Obserwujemy Cię i również Lidię. Masz ją dziś zabrać do Hiszpanii. Same korzyści będą z takiej laski jak ona.

— Co za drań! — krzyknąłem po raz kolejny do siebie w myślach. Chwilę później dziewczyna otworzyła mi drzwi a ja się rozłączyłem.

— Długo tak stoisz? Najmocniej Cię przepraszam, ale zasnęło mi się. Wejdź proszę do środka. — powiedziała na przywitanie.

Gdy przekroczyłem próg do mieszkania, dziewczyna zaczęła mnie całować i opowiadała, co się wydarzyło. Ja myślami błądziłem jednak w tym, jak przekonać ją do wyjazdu ze mną. Odwzajemniłem jej pocałunek i rozsiadłem się na wygodnym fotelu a Lidia na kanapie obok mnie.

— Posłuchaj Lidio, musisz ze mną lecieć do Hiszpanii. — powiedziałem i poważnie przyglądałem się jej reakcji.

— Nie ma mowy! Tutaj mam pracę i przyjaciółkę. Nie mogę od tak wyjechać. — wykrzyczała mi to niemal w twarz a ja przysiadłem się do niej, chwytając ją za dłoń.

— Lidio to nie była prośba. Musisz ze mną jechać, jeśli chcesz się czuć bezpieczna. Tutaj niestety nie możesz na to liczyć, bo zostaniesz sama. Ja nie przyjechałem na dłużej niż dwie godziny a na pewno nie po to, aby wrócić tam sam. Lecisz ze mną czy Ci się to podoba czy nie. — na te słowa dziewczyna skierowała głowę ku dołowi.

— Na jak długo mam z Tobą lecieć? — zapytała a ja się uśmiechnąłem.

— Na tak długo aż wszystkie sprawy się wyjaśnią. Ja się dopatrzę o co tu chodzi i wtedy zdecyduje, kiedy będziesz mogła wracać. — odpowiedziałem i posadziłem ją sobie na kolanach.

— Ale mam ochotę ją przelecieć. — powiedziałem w myślach.

— Muszę dać znać Emily! Nie mogę tak wyjechać bez słowa do przyjaciółki! — wyskoczyła z moich objęć i pobiegła po telefon, jednak w połowie drogi ją zatrzymałem.

— Nie możesz, Emily nie może o niczym wiedzieć, chyba nie chcesz, żeby jej też się coś stało? Chcesz ją w to wszystko wmieszać czy raczej chcesz, aby była bezpieczna? — zapytałem z powagą a Lidia zrobiła wielkie oczy i ze smutkiem w oczach oddała mi telefon oraz zaczęła się pakować. Ja w tym czasie zszedłem na dół i usiadłem z powrotem na fotelu.

Lidia

Siedziałam na podłodze mojej sypialni, pakując walizkę i próbowałam na spokojnie zebrać myśli do kupy oraz poukładać sobie wszystko, co wydarzyło się w ciągu jednego tygodnia. Bankiet, kolacja ze znajomymi Michaela, koleś, który mnie dotykał, seks z Michaelem, kino z Emily a potem napaść i wyjazd do Hiszpanii. To był natłok najróżniejszych emocji i tylko seks z Michaelem był z tego pozytywnym wspomnieniem, jednak ja sama czułam strach, żal i niepewność co może wydarzyć się dalej. Martwiłam się, co dalej będzie z moim życiem. Czy Peter wróci, czy jednak zostanę z mężczyzną, który jest właśnie w moim salonie. Spakowałam resztę rzeczy i zniosłam walizkę na dół. Michael czekał już na mnie przy drzwiach.

— Chodź, czas już na nas. — powiedział a ja z wielkim smutkiem pożegnałam się z moim mieszkaniem. Założyłam buty i skierowaliśmy się do samochodu. Dojechaliśmy na lotnisko i chwilę później znalazłam się już w samolocie. Postanowiłam, że przeryczę całą podróż, przykryta w całości kocem, łzy same spływały po moich policzkach a ja nie zamierzałam przestać płakać. Siedzący obok mnie Michael czytał jakąś książkę, na szczęście nie zwracał na mnie uwagi i nie słyszał, jak płaczę. Rozmowy innych pasażerów na szczęście to zagłuszyły. Atmosfera była dziwna, tak jak i cała ta sytuacja. Nie wiedziałam gdzie lecę, nie wiedziałam gdzie będę spać i co robić. Michael tą ciszą mnie przerażał.

W końcu odważyłam się ją przerwać.

— Co czytasz? — zapytałam a mężczyzna zamknął książkę i skierował wzrok na mnie.

— Dlaczego przez dobre pół lotu tak mocno płakałaś? Boisz się? Co cię gryzie?

— Nie wiem co robić. — odpowiedziałam a Michael przetarł mi z oczu łzy. Wtuliłam się do niego.

— Nie martw się skarbie. Jestem z Tobą i nic Ci nie grozi. — odpowiedział i objął mnie tak, że udało mi się uspokoić i zasnąć a kilka godzin później byliśmy już w Hiszpanii.

Rozdział 8

Dwie godziny później

Lidia

Michael zatrzymał auto pod jakimś ciemnym, dużym budynkiem i wysiadł. Patrzyłam, jak otwiera bramę wjazdową a następnie wsiadł i wprowadził auto przed budynek. Weszliśmy do środka, mijając po drodze kilku ochroniarzy i Michael prowadził mnie do nowocześnie urządzonej sypialni. Idąc tu, mijaliśmy długi i ciemny korytarz, który przypominał mi scenę z ostatniego horroru. Na ścianach pełno obrazów, a wokół nich palące się świece. Odgłos prowadzonej przeze mnie walizki, rozległ się po całym pomieszczeniu niczym echo. Przełknęłam ślinę a łzy znów napływały mi do oczu, a gdy weszliśmy już do sypialni, mężczyzna ujął moją twarz i kciukami zmazał mokre łzy z moich policzków, a następnie uśmiechnął się tak, że zrobiło mi się znacznie lżej na sercu. Poczułam silny przypływ emocji. Objęłam go i pocałowałam, a on od razu wciągnął mnie na siebie. Dosiadłam go i rozkoszowałam się dotykiem dłońmi jego ciała. Michael całował moją szyję a potem dekolt. Położył mnie na plecy i bawił się moimi sutkami, przy tym lekko je podgryzając. Czułam między nogami jak jego kutas napierał na mnie przez materiał eleganckich, dopasowanych spodni, czułam się tak nieziemsko, że sięgnęłam dłonią by rozpiąć pasek i uwolnić go z bokserek. Michael jęknął mi do ucha, kiedy zdjęłam z niego całą skórkę i delikatnie masowałam jego przyrodzenie. Dalej całował sutki a potem szyje, następnie chwycił mnie za kark i docisnął tak abym poczuła twardego kutasa. Przeszły mnie dreszcze, kiedy jego przyrodzenie ocierało o moją łechtaczkę.

Postanowiłam przyspieszyć ten proces i ruchami bioder namówiłam go, żeby we mnie wszedł. Mężczyzna uśmiechnął się, kiedy przez jego ruchy było mi strasznie dobrze a cipka zaczęła pulsować. Potrzebowałam teraz tego orgazmu. Był dla mnie jak lek uspokajający na te wszystkie, przerażające wydarzenia. Nie rozumiałam samej siebie, czy dużo myślę czy naprawdę to co się wydarzyło zmierza ku dobremu. Spojrzałam na Michaela błagającym wzrokiem, że chcę jeszcze raz a ten wstał, ubrał się i pocałował mnie w czoło.

— Dobranoc Lidio. Muszę już lecieć, ponieważ rano mam sporo pracy, śpij dobrze a dokończymy to jutro. -powiedział a ja zaniemówiłam. Uśmiechnęłam się sztucznie i okryłam się kołdrą. Czarne, grube zasłony pozwoliły mi spać do późnego ranka, a raczej do południa. Ogromny zegar wiszący na ścianie wskazywał godzinę trzynastą. Zgasiłam z powrotem lampkę i leżałam gapiąc się w ciemną przestrzeń.

Po chwili spokojnej ciszy, usłyszałam kroki rozlegające się w korytarzu. Udałam, że śpię, kiedy ktoś nagle złapał za klamkę drzwi.

— Mogę wejść? — usłyszałam miły głos kobiety.

— Tak, proszę. — odpowiedziałam i wstałam z łóżka. Nałożyłam na siebie szlafrok i podeszłam do drzwi.

— Jesteś głodna? — zapytała a ja pokiwałam głową.

— Ubierz się i zejdź na dół. Do jadalni.

— Dobrze. — odpowiedziałam i z uśmiechem na twarzy zamknęłam drzwi, włączyłam światło i zaczęłam się ubierać. Odsłoniłam też zasłony i pędem zeszłam na dół, ale wróciłam się jednak, aby zabrać ze sobą telefon a zamiast niego, zobaczyłam leżącą kartkę.

„Droga Lidio, niestety nie wiem, kiedy się zobaczymy, ponieważ musiałem jechać troszkę dalej stąd i czeka mnie sporo pracy. Moja gospodyni oprowadzi Cię po domu i zapewni Ci ciepły posiłek. Nie czekaj na mnie i nie wychodź z domu. Skorzystaj tylko jedynie z tarasu za domem. " ~Michael

Świetnie. Bardzo miło, zostawił mnie samą w jego ogromnym domu, z obcymi ludźmi i nie wie, kiedy wróci.

— Cudownie. — pomyślałam.

Moje życie to jedna wielka porażka. Ruszyłam w stronę jadalni i wkurzona usiadłam do stołu. Czekała tam na mnie gospodyni Michaela.

— Już jestem. Czy mogę w czymś pomóc? — zapytałam, kiedy nakładała mi kanapki na talerz.

— Nie nie, spokojnie. Zjedz sobie i niczym się nie przejmuj kochana. Masz ochotę na kawę czy herbatę?

— Herbatę. Poproszę herbatę. — odpowiedziałam i przez chwilę czułam się zakłopotana. Ciekawe co Michael musi jej dawać w zamian za takie usługi.

— Od kiedy pani tu pracuję? To znaczy od kiedy pani pracuje dla Michaela? — zapytałam grzecznie.

— Dwa lata. — nie czekałam długo na odpowiedź i zdziwiona wzięłam się za jedzenie.

— Smakowało? — po chwili gospodyni wróciła i usiadła obok mnie, z kubkiem gorącej kawy.

— Tak, dziękuję było pyszne. Jak Ci na imię? — zapytałam.

— Samanta.

— A więc miło mi Cię poznać Samanto, jestem Lidia. — wiem, kochana. Wiem, jak masz na imię.

— No tak, mogłam się domyślić. — roześmiałyśmy się obie.

— Lubisz swoją pracę?

— Tak. Mam sporo czasu dla siebie, kiedy to przygotowuje posiłki dla kilku osób. Zazwyczaj jest to maksymalnie dziesięć ludzi, natomiast większość czasu spędzam tu sama i mam wiele możliwości na udany dzień. — odpowiedziała z uśmiechem na twarzy.

Zaciekawiła mnie jej osoba i na pewno wie więcej na temat tajemniczego mężczyzny, który mnie tu przywiózł, a już zwłaszcza jego pracy, która jest podobno nielegalna.

— Na jak długo zazwyczaj wyjeżdża Michael? — zapytałam.

— Różnie. Czasami jest to jeden dzień, czasem trzy a czasem tydzień. Najczęściej wraca po dwóch dniach. — odpowiedziała, zabierając brudny talerz ze stołu.

— Rozumiem. Czy ktoś jeszcze tu mieszka?

— Tak. Jego brat i kumpel, ale Petera właśnie nie ma kilka dobrych tygodni. Wraca za kilka miesięcy, podobno ma bardzo ważne sprawy, natomiast jego brat powinien dziś wrócić. — uśmiechnęła się i zniknęła w kuchni.

— Hm.. Petera. Ciekawe jak wygląda? — zapytałam samej siebie. Może to jakiś zbieg okoliczności i na pewno to nie mój Peter. Odgoniłam dziwne, bezsensowne przemyślenia i skierowałam się gdzieś, gdzie znajdę łazienkę.

Idąc znów przez ten przerażający korytarz, przełknęłam ślinę, ale gdy myślami byłam przy wczorajszym stosunku to od razu zrobiło mi się lepiej i pokonałam strach.

Wzięłam z sypialni kosmetyczkę i czysty ręcznik a następnie udało mi się znaleźć łazienkę. Na moje szczęście była naprzeciwko mojego pokoju. Postanowiłam zrelaksować się w wannie pełnej piany i gorącej wody. Brakowało mi takiej kąpieli a cicha muzyka mogła towarzyszyć mi przez cały ten długi czas.

Peter

Od samego rana chodzę wnerwiony. Wczoraj udało mi się załatwić następne miejsce do negocjacji. Tam właśnie dzisiaj wyślę kilku ludzi, aby mogli wynegocjować ważne informację o moim ojcu. Znam wiele osób, którym narobił przykrości i długów a za dobrą kasę każdy się wygada. Wykorzystam fakt, że mnie na to stać.

— Znalazłem to! — krzyknął Artur.

— Znalazłem jedną z wielu posiadłości Twojego ojca! Kupił ten dom, kiedy byłeś jeszcze malutki i chciał podarować ten dom mojej córce. Pablo nie będzie zadowolony jak trochę mu wyrządzimy tam szkód. — wujek uśmiechnął się szyderczo a ja przyglądałem się tymi fotografiami, aby móc sobie coś przypomnieć. Jednak bez skutku. Nie znałem tego miejsca.

— Więc jaki masz pomysł? — zapytałem, uważnie spoglądając na nawigację w telefonie.

— Wyślij tam dziesięciu, trzeba sprawdzić czy ktoś tam przebywa. Muszą dowiedzieć się kto teraz tam mieszka i czy on jest nadal właścicielem. — wujek podał mi kartkę do ręki i kazał dzwonić.

W ten oto sposób do domu ojca wpadło dziesięć osób i zastrzelili czterech jego ludzi, zabrali sprzęt i okradli magazyn z bronią. Ogólnie rzecz ujmując, narobili niezły bałagan.

— W końcu udało się!

— Jest! — krzyczeliśmy razem z Arturem, polewając sobie nawzajem trunki. Napawaliśmy się pierwszym strzałem w dziesiątkę aż nagle stanął przed nami Michael.

— Z czego macie taki ubaw? — zapytał a ja wykrzyczałem mu w twarz co osiągnęliśmy.

— Sukces moi drodzy sukces! — Artur chyba najbardziej się cieszył z nas wszystkich. Michael jednak nie był zadowolony i poszedł do piwnicy, sprawdzić czy chłopaki sobie radzą z lewą forsą. Dopiłem drinka i poszedłem za nim.

— O co Ci chodzi Michael? Nie cieszysz się? — zapytałem.

— Co takiego się udało? Obrobić mu dom? Jeden z wielu, które posiada? — zapytał ze skrzywieniem.

— No tak. — odpowiedziałem i usiadłem na krześle.

— To jeszcze nic. Jego jest wszędzie pełno, jeden napad go nie ruszy. Trzeba szukać głębiej. — powiedział a ja przekręciłem oczami.

— Kurwa! Michael ty tak na poważnie? Jeden sukces za nami.

— Tak i trzy porażki. — dodał.

— Czy ty nie potrafisz być dumny z małych rzeczy? Do tej pory od ponad roku, pierwszy raz udało mi się coś zrobić. Powinieneś się cieszyć, że jakoś nam idzie. — powiedziałem, ale Michael mnie nie słuchał.

Opuściłem, więc pomieszczenie i poszedłem do salonu.

— Michael nie jest zadowolony z tego co udało nam się zrobić. — powiedziałem a wujek popatrzył się na mnie z powagą i chwycił mnie za ramię.

— Peter, jeśli dla Ciebie jest ważne, czego dokonałeś to tylko to się liczy. To Twój ojciec i masz prawo do tego, aby go nienawidzić. Nie za bardzo też znasz się na tym świecie i pracujesz dla mnie od ponad roku a może i prawie dwa lata, jednak wierzę w Ciebie i spełnisz swoje marzenie. Ojciec był przeszkodą dla mnie, wielu firm jak i dla całej Twojej, naszej rodziny. Świat, w którym się właśnie znajdujesz nie jest taki prosty i zdaję sobie sprawę, że dopiero się uczysz, ale nie zawsze będzie źle. Wydaje mi się, że więcej wiary w siebie i dasz radę dokonać niemożliwego. — powiedział a ja nabrałem więcej chęci i odwagi, aby skończyć to co zacząłem i wrócić do mojej Lidii. Nie zdążyłem odpowiedzieć Arturowi, ponieważ zadzwonił ważny telefon.

— Halo? Macie coś? Udało się wam czegoś dowiedzieć?

— Tak! Zgodzili się udzielić kilka informacji i nam pomóc. Zapraszają Ciebie, Artura i Michaela na kolację dziś wieczorem. W restauracji “Arzak” o dwudziestej. Powiedzieli, że omówią z wami najważniejsze kwestie. Lepiej zastanów się, ile im zapłacisz.

— Dzięki za informację. Bez odbioru. — rozłączyłem się i uśmiechnąłem sam do siebie. Przekazałem kumplowi jak i wujkowi a sam poszedłem się przygotować.

— Co ze sobą zabieramy? -zapytał Michael.

— Broń. Weźmy tylko broń na wypadek, gdyby jednak się rozmyślili na wypadek, gdyby to była pułapka.

— Wątpię. Jeśli nie trzymają z Twoim ojcem to na bank sami go szukają. Ten złodziej i oszust nie świeci zaufaniem. -odpowiedział wujek.

— Zobaczymy. Spakuj jeszcze kasę i możemy ruszać. — odpowiedziałem i zamknąłem się w pokoju.

Lidia

Około godziny piętnastej, ktoś zapukał do drzwi mojej sypialni. Byłam gotowa do rozmowy z Samantą i nawet udało mi się zachować pozytywny nastrój. Poszłam otworzyć a w drzwiach ujrzałam nieznajomego mężczyznę.

Stał i patrzył na mnie a na sobie miał zakrwawioną koszulę i wkurwioną minę.

— Kim jesteś? — zapytałam samą siebie a po chwili szarpnął mnie za rękę i wyciągnął z pomieszczenia. W samych majtkach i koszulce, jak i na boso musiałam za nim iść. Ciągnął mnie za rękę przez cały korytarz, ściskając mnie przy tym mocno za nadgarstki. Nie mogłam nawet wyraźnie ujrzeć jego twarzy, ponieważ była tak mocno zakrwawiona jak jego biała koszula.

Gdy już dotarliśmy do jednego z pomieszczeń domu Michaela, obcy facet rzucił mnie na podłogę i zamknął drzwi, gasząc przy tym światło. Leżałam na ziemi a serce o mało nie rozerwało mi piersi. Byłam przekonana, że zaraz zginę.

Zamknęłam oczy i czekałam, a kroki mężczyzny były coraz dalej, ale po chwili było słychać ich więcej oraz były one coraz bardziej intensywne. Tak jakby po schodach miało biegać z dziesięć osób. W głowie miałam pustkę i nie wiedziałam co mam robić. Skuliłam się w kąt i myślałam o tym, co ze mną zrobią.

Nagle w całym domu słychać było strzał oraz krzyki. Kroki zaczęły biec w stronę wyjścia i po chwili usłyszałam odjeżdżające samochody. Nie miałam zielonego pojęcia co to było, co tu się właśnie wydarzyło i czy nadal byłam bezpieczna. Zatraciłam się w płaczu i szlochałam na głos.

Nikt po mnie nie przychodził, a po dłuższej chwili wstałam z podłogi i złapałam za klamkę. Postanowiłam z ciężkim sercem ją nacisnąć. Drzwi się otworzyły i wyszłam na korytarz, krzyknęłam jeszcze bardziej, kiedy przed moimi oczami leżał ten facet, który mnie tu zaprowadził.

Był martwy, pobiegłam szybko w głąb domu, w poszukiwaniu Samanty, ale ją te zastałam martwą w kuchni.

— Nie wierzę! — krzyknęłam i padłam przed Samantą na kolana.

Klęczałam tam przy niej do późnej nocy. Wstałam, kiedy zrobiło mi się to wszystko obojętne. Nie miałam pojęcia co mam zrobić z tymi ludźmi jak i ze sobą. Potrzebowałam się napić, więc skierowałam się do salonu i wyjęłam z szafki whiskey. Z lodówki wyciągnęłam lód i rozsiadłam się na krześle. Popijałam alkohol i paliłam papierosy, jednego za drugim, aż nie spaliłam całej paczki. Zrobiło się jasno a ja odkleiłam policzki ze stołu, jak poczułam, że ktoś złapał mnie za ramię.

— Zostaw mnie! — krzyknęłam i szybkim krokiem pobiegłam przed siebie. Szukając schronienia. Nic nie widziałam, nie miałam pojęcia, dokąd biegnę i kiedy zasnęłam. Nagle poczułam jak moje ciało traci równowagę i mocno upadłam na podłogę.

— Słyszysz mnie? Lidia! Ocknij się halo! — przymrużone oczy, ukazały mi twarz Michaela.

— Co tu się wydarzyło? Piłaś! Musisz się umyć, śmierdzi od Ciebie alkoho..

— Oni nie żyją. — wtrąciłam mu się w zdanie.

— Kto? — zapytał a ja znowu się rozryczałam.

— Samanta i ten facet..

— Jaki facet? Co tu się wydarzyło? Kto tu był? Lidia! — Michael klepał mnie po policzkach, bo znowu straciłam przytomność.

— Nie wiem. — odpowiedziałam i pokazałam mu, że potrzebuję iść do łazienki.

— Zaraz mi wszystko opowiesz. — powiedział i zaniósł mnie najpierw do łazienki a później do sypialni. Przyniósł mi wodę i coś do jedzenia.

Nie mam pojęcia, ile czasu go nie było, ale zdążyłam się chwilę przespać.

— Posprzątałem ten bałagan. Jak się czujesz? — zapytał.

— Lepiej. Boje się Michael.

— Wiem, dowiem się kto próbował się skrzywdzić i znajdę tę osobę. Dobrze?

— Ty też taki jesteś? Też potrafisz zabić? — dopytywałam, ale mi nie odpowiedział. Dał mi buziaka w czoło i wyszedł a ja zostałam z myślami całkiem sama.

— Nie pozwolę na to! Nie pozwolę, żeby coś przede mną ukrywał! — wykrzyczałam w myślach i pobiegłam za nim.

— Co zrobiłeś z ciałami? — zapytałam, stojąc w progu drzwi do salonu.

— Mam je w bagażniku, jeśli bardzo chcesz wiedzieć, wywiozę je i zakopię. — Michael siedział na kanapie i grzebał w telefonie, przełykając ślinę mi odpowiedział.

— Do lasu? — również przełknęłam ślinę i usiadłam obok niego.

— Tak. Do lasu Lidio, czy potrzebujesz czegoś ode mnie? — zapytał i odłożył telefon, a następnie usiadł bliżej mnie, aby objąć mnie w talii.

— Jak ty możesz się tak zachowywać? Przed chwilą zginęły dwie osoby! Zostały zamordowane w Twoim domu a ty siedzisz tutaj, masz wszystko w dupie i słuchasz sobie muzyczki! — krzyczałam, ale Michael zatkał mi usta swoją silną dłonią.

— Csii.. Lidio. Nie możesz krzyczeć, bo Cię usłyszą.

— Kto? — zapytałam i wtuliłam się w jego tors.

— Nie wiem, ale musisz być cicho, jeśli chcesz być bezpieczna. — odpowiedział spokojnym głosem.

— Zjesz ze mną obiad? — dodał a ja pokiwałam głową w negatywny sposób.

— Dobrze, to może kąpiel? — zapytał i podniósł mnie, a następnie zaniósł do wanny pełnej wody. Rozebrał mnie i położył wygodnie, nalewając do środka płyn o zapachu wiśni. Czułam jego dłonie na całym ciele, przerażenie nagle znikało, ale nie mogłam się ruszyć. Cały czas miałam w głowie obraz leżących, zakrwawionych ciał. Michael gładził moje włosy, nakładając szampon i szorując je. Uspokoiłam się, gdy jego gładkie dłonie mnie dotykały. Zamknęłam oczy i pozwoliłam mu robić z moim ciałem co tylko zechce. W głębi duszy nie czułam już nic, nic oprócz pustki. Emocje zniknęły a dreszcze czułam coraz słabiej. Leżałam i o niczym nie myślałam. Ręka mężczyzny powędrowała między moje nogi a ja poczułam ogromną przyjemność, czułam się również czysta. Zamiast krwi, która przed chwilą była na moim ciele, czułam, że zatracam się w rozkoszy.

Otworzyłam oczy i spojrzałam na klęczącego na podłodze Michaela. Rozchyliłam usta i pokazałam mu jak jest mi dobrze. Mężczyzna wstał i skierował w stronę moich ust, sterczącego kutasa. Dotknęłam jego główkę językiem a po chwili bawiłam się nim ustami, całując i ssąc go całego. Michael jęczał i nie przestawał bawić się moją cipką. Drugą dłonią chwycił mnie za włosy i mocno pchał, aż złapał mnie za szyję i obrócił. Pieprzył mnie na stojąco a ja czułam gorąco, które po chwili przeszywało całe moje ciało. Cipka znowu pulsowała a ja miałam ochotę na więcej. Poczułam mocnego klapsa na pośladku i krzyknęłam, żeby zrobił to mocniej. Nie przestawał mnie pieprzyć, co bardzo mi się podobało. Jęczałam w niebo głosy aż Michael też doszedł. Po wszystkim wtuliliśmy się w siebie nawzajem i dokończyliśmy kąpiel.

— Muszę się zbierać. Za pół godziny mam spotkanie i jest dosyć ważne. Poradzisz sobie sama? — zapytał.

— Nie zostawiaj mnie samej, proszę.. — odpowiedziałam a mężczyzna pogładził mnie po policzku.

— Masz tu wielu ochroniarzy, nie będziesz sama. Powiem Lukasowi, żeby Cię pilnował i nie odstępował na krok. Będziesz musiała przy nim być. Bądź grzeczna Lidio a ja niedługo wrócę. — pocałował mnie w czoło i skierował się do wyjścia. Czułam się zagubiona i opuszczona.

Wzięłam ręcznik i poszłam w stronę sypialni. Włożyłam na siebie dres i skierowałam się w stronę salonu. Michaela już nie było.

— Wróci za jakiś czas. — powiedział nieznajomy mężczyzna.

Pewnie jeden z ochroniarzy.

— Jestem Lukas, nie musisz się mnie bać. -dodał.

— Okej. — odpowiedziałam i usiadłam na kanapie.

— Czym on się zajmuje? — zapytałam na co Lukas zrobił śmieszną minę, wystraszonego chłopczyka. Wyglądał zabawnie, ponieważ jest trzy razy większy ode mnie.

— Nie ważne. Nie mogę Ci powiedzieć, jeśli sam Ci tego nie powiedział. — odpowiedział a ja wstałam i podeszłam do niego.

— Proszę powiedz mi, on mi nigdy nie powie. Zapewnia mnie, że to nic złego, ale przestaję w to wierzyć. — odpowiedziałam ze smutkiem w oczach.

— Przepraszam ładna pani, ale nie mogę powiedzieć. Lepiej i bezpieczniej byłoby dla Ciebie gdybyś nie dopytywała. — powiedział a ja przekręciłam oczami. Trułam mu jeszcze tyłek przez kolejnych kilka minut, ale nie dał się złamać. Facet nie do przegadania. Wróciłam z powrotem na kanapę i włączyłam telewizor.

Michael

— Co ja w ogóle robię? Ta dziewczyna strasznie zaczęła mieszać mi w głowie. Miała być zupełnie kimś innym niż bliską mi osobą. Jaki raport zdam dla Pabla? — zadawałem sobie milion pytań.

Pablo kazał mi ją zamknąć i nie wypuszczać a tymczasem ona chodzi po moim domu i robi co chce. W dodatku rucham ją i oszukuję gadką o bezpieczeństwie.

— Padło mi na łeb! — krzyknąłem sam do siebie w myślach, patrząc na siedzącego naprzeciwko mnie Petera. Uśmiechnąłem się, czując jedynie satysfakcję, że rucham miłość jego życia i sprawiam, że się we mnie zakochuje.

— Jestem zajebisty. — powiedziałem w myślach.

Kiedy humor mi się poprawił, zabrałem się do dalszej rozmowy i wróciłem do negocjacji. Rozmowa trwała dosyć długo, a jak już zdobyli trochę informacji na temat Pabla, postanowiłem do niego zadzwonić w drodze powrotnej do domu. Pablo aktualnie był w Polsce, więc nie bardzo wiedział co knuje ten jego syn.

— Czy możesz mi jeszcze wytłumaczyć kto zabił mojego brata? Ledwo wrócił ze szpitala i musiał dostać kulkę w łeb? — zapytałem szefa.

— Twoi ochroniarze. Kazałem im.

— Kurwa, dlaczego? On nic złego nie zrobił, sprawdziłem go.

— Zapomniałeś już, że Emil zna Lidię i mógł donieść Peterowi, że ją mamy? I kto tu jest głupi? — zapytał z szyderczym śmiechem.

— Ja pierdole! Masz rację, ale było trzeba go zamknąć i torturować a nie zabijać! — krzyknąłem do słuchawki.

— Było trzeba. Widzisz nie wpadło mi do głowy. — odpowiedział znów ze śmiechem w głosie.

— Nie denerwuj mnie. — powiedziałem.

— To ty mnie gnojku lepiej nie wkurzaj, bo ja chętnie się zabawię z tą całą panienką, która teraz u Ciebie siedzi.

— Nawet nie próbuj, trzymaj się od niej z daleka.

— Zobaczymy, czy będziesz grzeczny. Dzięki za informację z dzisiejszej rozmowy. Do usłyszenia Michael. — powiedział i się rozłączył.

— Skurwysyn! — krzyknąłem i odłożyłem telefon, a przez resztę drogi jechałem w ciszy.

Zastanawiałem się czy dobrze robię.

Rozdział 9

Lidia

Oglądałam film do późnej nocy, właśnie zdałam sobie sprawę, że to co działo się wczoraj i dzisiaj, tak naprawdę działo się tylko dzisiaj. Wcale nie piłam do rana a jasno było, ponieważ nie była to wcale późna godzina. Straciłam rachubę czasu. Sądziłam, że mi się to wszystko dłuży a tak naprawdę minęło kilka godzin od całego zajścia. Nie wiedziałam co mam myśleć, znów poczułam się zagrożona.

Lukas siedział przy stole i gapił się razem ze mną w nudny, romantyczny film, który włączyłam. Trochę mu współczułam, że przez około dwie godziny musiał na to patrzeć.

— Hej a czy ty przypadkiem się nie nudzisz? — zapytałam z uśmiechem ma twarzy.

— Wcale nie. Jest świetnie, ale mam nadzieję, że to już koniec.

— Ha ha! Tak to już koniec i właśnie wyłączam. Jeśli chcesz to możesz obejrzeć coś ciekawszego. — odpowiedziałam a sama przykryłam się kocem, ponieważ zrobiło mi się zimno. Michaela nie ma od ponad dwóch godzin, co mnie trochę martwi. Postanowiłam, że na niego zaczekam i nie pójdę spać, dopóki, go nie zobaczę.

— Co robisz poza pracą jako ochroniarz? Masz rodzinę? Dzieci? Żonę? — dopytywałam, ale Lukas milczał.

— Nie mogę udzielić ci żadnej z tych informacji. Przykro mi.

— Czyli ty o niczym nie możesz ze mną rozmawiać? To, dlaczego tu ze mną siedzisz, skoro nie potrafisz mnie nawet zająć rozmową? — zapytałam a ochroniarz przewrócił oczami.

— Jestem tu po to, aby Cię pilnować a nie z Tobą rozmawiać. Mam nadzieję, że zrozumiałaś. Bo nie będę trzy razy tłumaczył. — odpowiedział a ja naburmuszona znów wybrałam film.

— Kiedy wróci Michael? — zapytałam, a smutek w głosie na pewno od razu rozpoznał.

— Nie wiem. Jak przyjedzie to będzie. — odpowiedział.

— Mówisz jak moja mama. Nie da się z Tobą w żaden sposób porozumieć. Jesteś okropny, wyjdź i mnie zostaw. — wróciłam do oglądania aż nagle pod dom podjechał samochód.

— Michael! — krzyknęłam a ochroniarz kazał mi iść na górę. Nie posłuchałam się i stanęłam za nim.

— A co, jeśli to nie Michael? Lepiej idź się schować.

— Nie ma takiej opcji. Zostaję. — odpowiedziałam z przytupem.

— Dziewczyno, nie rób mi tu żadnych scen i wypierdalaj na górę! — Lukas uniósł głos, więc nie miałam innego wyjścia. Poszłam, więc na górę i chodziłam w kółko w swojej sypialni. Lukas poszedł za mną i zamknął mnie na klucz.

— Kurwa! — krzyknęłam i waliłam w drzwi z całych sił. Trwało to kilka minut aż sobie odpuściłam i położyłam się na łóżku. Myślami wróciłam do rozmowy z Emily. Mogłam zostać u niej na noc i nic takiego by się nie wydarzyło. Nic co mogło doprowadzić do tego abym teraz tu była. Wstałam i zgasiłam światło, wskoczyłam pod kołdrę i czekałam na to, żeby ktoś tu przyszedł i mnie zamordował.

— Śpisz Lidio? — odezwał się Michael.

— Nie śpię, która jest godzina? — zapytałam a mężczyzna powiedział, że dopiero wpół do dwunastej.

— Późno wróciłeś. Wstałam i przetarłam oczy. Nie miałam pojęcia, że tak szybko to minęło, ale przyznam, że nawet się wyspałam.

— Mogę położyć się obok Ciebie? — zapytał a ja bez żadnych pytań przyjęłam go w ramiona.

— Pachniesz. — powiedziałam.

— Tak? Podobają Ci się moje perfumy?

— Oczywiście. Są bardzo przyjemne. — uśmiechnęłam się a on mnie przytulił.

— Jak długo to jeszcze potrwa? Dowiedziałeś się kto chce mnie skrzywdzić? — zapytałam.

— Lidio. Jeszcze się niczego nie dowiedziałem, ale gwarantuję Ci, że nie potrwa to długo. — odpowiedział a ja wtuliłam się w jego tors i myślałam tylko o powrocie do domu.

— Będzie dobrze. — zerknął na mnie i głaskał mnie po głowie.

— Dla kogo jestem tak ważna, że chcą akurat mnie? — wyszłam z objęć mężczyzny i popatrzyłam na niego poważnym wzrokiem, niestety milczał i kazał mi się uspokoić.

Nie rozumiałam tej rzeczy chyba najbardziej ze wszystkiego. Jest to dla mnie nowe przeżycie i nie mogę nawet powiedzieć, że jakkolwiek miłe i przyjemne. Od kilku dni, dręczą mnie same negatywne emocje a myśli podążają za czymś strasznym.

— A co jak pewnego ranka się nie obudzę? — zapytałam.

— Co to znaczy, że miałabyś się nie obudzić? Co masz na myśli? — dopytywał a ja zadawałam pytania dalej.

— Nie przejmuj się tym, nikt Cię nie zabije we śnie i masz to jak w banku. Zapewniam Ci, że będzie dobrze a ku mojego boku będziesz czuła się szczęśliwa. — odpowiedział a ja w mgnieniu oka się uspokoiłam i go pocałowałam.

Michael odwzajemnił mój pocałunek i przysiadł okrakiem nad moimi biodrami. Jego kutas stwardniał i widać to było przez spodnie, które zaraz miały się rozerwać przez nabrzmiałe przyrodzenie. Wsunął mi dłonie pod talię i nagle odwrócił mnie na brzuch. Przyłożyłam głowę do poduszki, gdy językiem błądził po moim ciele, zaczynając od szyi a kończąc na stopach. Wrócił do karku, aby go ucałować i odgarnąć mi włosy. Palcami sprawdził czy moja cipka już zrobiła się mokra. Wiedział, że jestem gotowa więc, zdjął pasek od spodni, następnie zsunął je na podłogę i szybkim ruchem we mnie wszedł.

— Och nie przestawaj i pieprz mnie do samego rana. — krzyczałam, napierając na niego mocniej, żeby przyspieszył.

— Jesteś taka ciasna, kotku. — wyjęczał i odchylił moją głowę do tyłu, nagle zwalniając, kiedy poczuł, że dochodzi. Nagle fala orgazmu przeszyła moje ciało a nogi drżały.

Michael wstał i poszedł do łazienki a ja padłam na łóżko z ogromnym uśmiechem na twarzy.

— Chciałabyś może coś do picia? — zapytał.

— Poproszę wodę, jeśli byłbyś chętny mi przynieść. — odpowiedziałam ze śmiechem.

— Oczywiście. Dla Ciebie wszystko. — odparł na co się zaczerwieniłam. Nikt jeszcze tak do mnie nie mówił. Coraz bardziej, jestem ciekawa tego człowieka.

Rozdział 10

Peter

Rozmowa z wrogami Ojca potoczyła się w dobrą stronę, będą z nami współpracować a zapłatę chcą dopiero po dobrze wykonanej robocie. Jestem ucieszony tą wieścią, a sądząc po zachowaniu wujka, który właśnie w samym szlafroku i z uśmiechem na twarzy robi sobie kolejnego drinka, jestem coraz bardziej zmotywowany do działania.

— Artur, jak myślisz? teraz go złapiemy? — zapytałem, znając odpowiedź.

— Oczywiście, że tak. Jutro będzie najlepszy dzień jaki nam się w życiu przytrafił. — wujek po tych słowach usiadł na kanapie obok mnie i podał mi drinka.

— Chyba też tak uważam, miejmy tylko nadzieję. — powiedziałem.

— Nadzieja matką głupich synu, musisz być pewny a nie ją mieć. — odpowiedział i zaśmiał się, biorąc łyka ze szklanki.

— Michael nie wraca. Myślisz, że coś się stało? Pojechał w trakcie rozmowy i nic nikomu nie powiedział. — zapytałem, robiąc zaciekawioną minę.

— Nie wiem ale wydaje mi się, że może coś ukrywać. Trzeba to sprawdzić. Jedź do niego, może jest w domu. — wujek pewnie miał rację.

Wstałem i wziąłem klucze od samochodu, kierując się w stronę garażu. Odpaliłem i zaraz potem znalazłem się w drodze do Michaela. Dziwne, że nie było go tutaj z nami, zawsze po udanym spotkaniu wracał z nami. Raz musiał wracać do Polski, raz się ze mną nie zgodził a teraz nie wrócił. Wydawało mi się to być podejrzane. Podjechałem na podjazd jego bramy ale nikt nie chciał mnie wpuścić. Wysiadłem z samochodu, aby się rozejrzeć.

— Mike jest w środku? — zapytałem Lukasa. Jednego z ochroniarzy stojących przy bramie.

— Jest ale nie możemy Cię wpuścić bez jego polecenia. — odpowiedział a ja posłałem mu zdziwione spojrzenie.

— Nigdy nie musiałem pytać czy mnie wpuści. Dajcie mu znać. — skierowałem się spowrotem do samochodu a brama dalej się nie otwierała.

— Co jest chłopaki? miałem wyjść na zewnątrz to przyszedłem. O co chodzi? — z wnętrza domu wyszedł Mike i skierował się w stronę ochroniarzy. Uchyliłem szybę.

— Wpuścisz mnie? — zapytałem wnerwiony.

— Cześć Peter. Nie jest to najlepszy moment, żebyś tu teraz wszedł. Jest późna godzina a ja właśnie kładę się spać. — odpowiedział.

Wtedy ujrzałem, że w mojej sypialni świeci się światło. Nie miałem pojęcia po co, skoro zabroniłem mu tam wchodzić. Zanim wujek wykupił posiadłość to właśnie w domu Michaela częściej spałem niż w hotelach, a teraz mnie tam nie ma i on robi z moim miejscem co chce.

— Wpuść mnie chociaż na chwilę. Chciałbym zabrać coś z mojej sypialni. — powiedziałem.

— Przyjedź jutro to bez żadnego problemu wejdziesz do środka. Dziś tak jak mówiłem, idę spać.

Wtedy coś mnie ruszyło i wysiadłem z auta, podchodząc do bramy. Patrzyłem na okno, z którego wyłania się światło ale nagle zgasło. Zatrzymałem się i poczułem silną dłoń Lukasa, zatrzymującego mnie, abym dalej nie stawiał kroków.

— O co chodzi chłopaki? nie mogę nawet zajrzeć i wziąć swoich rzeczy? — zapytałem i coraz bardziej byłem wkurwiony.

— Słyszałeś przecież. Nie ma takiej możliwości. — odpowiedział Lukas, a Michael obrócił się na pięcie i poszedł do środka.

— Jasny gwint. — wyszeptałem i wróciłem do posiadłości Artura.

Całą drogę myślałem, o co tu może chodzić. Zastanawiałem się nad tym, czy to zwykły przypadek, czy może zabrał ze sobą Sofię, ale przecież nie spałaby w mojej sypialni, tylko razem z nim. Nie wiedziałem już co myśleć, więc poszedłem do salonu, w którym dalej siedział Artur.

— Michael coś przed nami ukrywa. Byłem tam ale nie chciał mnie wpuścić. Powiedział, że właśnie idzie spać i nawet ze mną nie rozmawiał. Kazał wrócić mi jutro.

— Dziwne, ale może Ci się tylko wydawać. Wątpię czy coś ukrywa, skoro Cię nie wpuścił i nie zauważyłeś niczego podejrzanego to nie możesz tak twierdzić. Idź się prześpij i jutro z rana do niego pojedziesz. — odpowiedział.

— W mojej sypialni świeciło się światło. To było podejrzane, a kiedy wyszedłem z samochodu i podszedłem do bramy, nagle zgasło. Nie wydaje Ci się to dziwne? — zapytałem a wujek zaczął nad tym rozmyślać.

— Wyślę tam kogoś, niech sprawdzi co on wyprawia. — powiedział a ja kiwnąłem głową, że to dobry pomysł i poszedłem się położyć.

Michael

— Musimy jechać Lidio. — powiedziałem stanowczym głosem i wyrzuciłem jej rzeczy z szafy.

— Dokąd? dlaczego tak nagle muszę się znowu pakować? nie chce nigdzie wyjeżdżać, prócz do domu! — krzyknęła mi w twarz a ja zrobiłem się bardziej wkurwiony.

— To ja mówię, kiedy będziesz się pakować a kiedy nie! natychmiast się mnie posłuchaj albo spotka Cię coś złego! a tego chyba oboje nie chcemy. — odpowiedziałem a kobieta zrobiła smutną minę. Nie ruszyło mnie to. Nie teraz, kiedy mamy ogromny problem.

Peter przed chwilą odjechał a to oznacza, że coś podejrzewa i ma jakiś plan, znam go na tyle, że jutro będzie już po wszystkim a Pablo mnie zabije.

— Pakuj się, zaraz tu wrócę i Cię zabieram. — dodałem i wyszedłem z sypialni kumpla.

— Lukas, będziesz kierowcą. Zawieziesz ją najdalej stąd. Wybierz jakieś miejsce, hotel, dom bylebyś gdzieś ją schował. Powiesz mi wszystko jak wrócisz. — rzuciłem polecenie najbardziej zaufanemu człowiekowi i wróciłem na górę po Lidię.

— Jesteś już uszykowana? — zapytałem, widząc jak dopina walizkę.

— Już tak. Gdzie mnie zabierasz? — zapytała a ja ją zaprowadziłem do samochodu.

— Pojedziesz z Lukasem. On Cię zabierze w bezpieczne miejsce. — odpowiedziałem i ucałowałem ją w czoło.

Byłem dla niej kurewsko dobry, nie powinienem ale nie mogłem oprzeć się jej spojrzeniu. W oczach miała błysk, którego nie ujrzałem w żadnej kobiecie. Była taka mała, bezbronna i nie wiedziała co się dzieję ale ufała mi, przez co było mi łatwiej i nie musiałem nigdy użyć przemocy aby się mnie słuchała. Zamknąłem drzwi i patrzyłem jak odjeżdżają, w sercu poczułem kłucie, które mnie przeraziło. Stałem tak jeszcze kilka minut zanim dotarło do mnie, że to miłość mojego kumpla a ja muszę sprawić mu przykrość, więc wspomniałem sobie słowa Pabla, mówiącego o tym, że z tej laski byłaby niezła kasa. Przemyślałem to i wróciłem do środka.

Lidia

Siedząc na tylnym siedzeniu w samochodzie Lukasa, podziwiałam jak po szybie spływają krople deszczu, a wraz z nimi spływały łzy po moich policzkach. Lukas jechał ostrożnie a droga była bardzo kręta i ciemna. Nie wiedziałam, która jest godzina i ile tak będziemy jechać, ale też nie zamierzałam się do niego odezwać ani słowem. Wydawało mi się, że Michael wysłał mnie na śmierć, bo tylko przy nim czułam się bezpiecznie, a teraz siedzę w samochodzie z jego ochroniarzem i nie wiadomo dokąd mnie zabiera. Zamknęłam oczy i chciałam się obudzić, ale to nie był sen, stwierdziłam to w momencie kiedy nasz samochód uderzył w jadący z naprzeciwka ogromny bus. Zdążyłam usłyszeć tylko głośny huk i poczuć, że to już koniec. Lukas miał głowę na kierownicy, z której wystrzeliła poduszka, była zalana krwią i dotarło do mnie, że on już nie żyję. Bus, który w nas uderzył był praktycznie cały, a z niego wybiegło dwóch mężczyzn w kominiarkach. Patrzyłam na całą sytuację z przymrużonymi oczami i czułam, że robi mi się słabo, a widok potłuczonej szyby na moich kolanach, przytłaczał mnie o mdłości, aż w końcu zemdlałam.

*

Ocknęłam się w ciemnym pomieszczeniu, a światło jedynie dawała mi mała, świecąca w rogu lampka. Próbowałam się ruszyć, a gdy już to zrobiłam, poczułam ucisk grubych pasów na nadgarstkach, nie mogłam przez nie wstać z łóżka. Zrobiło mi się zimno, a na sobie miałam tylko bieliznę. Szarpałam się ale pasy zaciskały się jeszcze mocniej. Duże łańcuchy uniemożliwiały mi ucieczkę jeszcze bardziej, przez co czułam się bardzo niekomfortowo.

— Pomocy! — krzyknęłam, mając nadzieję że ktoś mnie usłyszy i stąd zabierze.

Nie miałam pojęcia, jak się tu znalazłam a tym bardziej, nie mogłam sobie przypomnieć co się stało. Krzyczałam wniebogłosy, wołając o pomoc ale nikt nie raczył do mnie przyjść.

— Michael to wszystko Twoja wina. — powiedziałam do siebie na głos.

— Gdyby nie Ty, to bym nie musiała teraz tego przeżywać. — dodałam i znów się rozpłakałam.

Siedziałam na łóżku tyle czasu, że zrobiłam się głodna, ale nie mogłam liczyć na jakąkolwiek przekąskę. Nawet sucha bułka mogłaby mi pomóc.

— Nie wiem jak się stąd wydostać. — powiedziałam do samej siebie, próbując zejść z łóżka na zimną podłogę, wtedy pasy jeszcze bardziej się zacisnęły na moich nadgarstkach a ja jęknęłam z bólu.

— Tam jest nasza bohaterka — usłyszałam głos z zewnątrz, tym również zbliżające się kroki.

— O boże ktoś tu idzie — powiedziałam na głos, a zaraz potem ktoś otworzył drzwi.

— Witam droga pani. Przyniosłem Ci coś do jedzenia. Pewnie jesteś głodna. — znajomy głos rozległ się w pomieszczeniu a ja próbowałam sobie przypomnieć kto to mógł być, mrużąc oczy i przyglądając się ciemnej postaci.

— Uwolnij mnie — powiedziałam.

— Przyjdzie na to czas słoneczko — odpowiedział i kucnął przy moim łóżku z talerzem jedzenia. Uwolnił mi jedną rękę i od razu zabrałam się za posiłek. Był dla mnie jak nagroda za wytrzymanie ciężkiego zadania, mimo że to po prostu było teraz moje życie a nie zabawa.

— Zjedz sobie a później Cię znów przypnę do pasów. Musisz odpoczywać, aby mieć dużo siły na jutrzejszy dzień — powiedział a wtedy dotarło do mnie kim on jest.

— Co ja tu robię? wypuść mnie i zabierz do Michaela! — krzyknęłam ale w odpowiedzi usłyszałam głośny, szyderczy śmiech.

— Michael już Cię nie potrzebuje, miał tylko kilka dni Cię przypilnować a resztą zajmę się ja. Musisz być grzeczna bo inaczej będzie bolało. — ujął mój podbródek i dmuchnął mi w twarz.

— Jesteś popierdolony, masz mnie wypuścić! — krzyknęłam i splunęłam prosto na niego. — ciemna postać wstała i zapięła mi drugi pas, ściskając go mocno aż znowu jęknęłam z bólu.

— Mówiłem, że masz być grzeczna. Słuchaj się mnie, bo skończysz jak inne dziwki. — odpowiedział i wyszedł a ja znów zostałam sama.

*

Obudziłam się, słysząc krzyki wydobywające się zza drzwi. Nie mogłam nic zrozumieć i byłam przerażona. Podwinęłam się wyżej, aby oprzeć się o ścianę, czułam że jestem spragniona, więc skorzystałam z faktu, że ktoś jest obok mojego pomieszczenia.

— Czy ktoś tam jest? niech mi ktoś pomoże! — krzyknęłam a drzwi momentalnie się otworzyły.

— Po co się drzesz? nikt nie przyjdzie Cię uratować. Jesteś skazana na siedzenie tutaj do jutrzejszego dnia. — odpowiedział mężczyzna stojący tuż przede mną.

— Ja potrzebuję wody. Daj mi wody, proszę. — powiedziałam a wtedy on gdzieś poszedł bez słowa.

— Idiota! — krzyknęłam do samej siebie.

Nie wiedziałam już co robić, mijały minuty a nawet godziny a ja byłam bezbronna. Myślałam o Emily, która pewnie siedzi w domu i się strasznie martwi. Chciałabym się z nią teraz zobaczyć i przytulić, jest mi strasznie źle, że ją tak zostawiłam bez słowa.

— Masz wodę i przestań mi już zawracać głowę, a tym bardziej krzyczeć — do pomieszczenia wrócił ten mężczyzna, podając mi butelkę wody.

— Proszę. I więcej nie krzycz bo jest późna godzina a ty powinnaś już spać. — powiedział.

— Wypuść mnie stąd, tak żeby Twój szef nie zauważył, błagam.

— Nie mogę tego zrobić. Zastanów się o co prosisz bo to jest bardzo niegrzeczne. Pablo by nas zabił, gdyby usłyszał o czym rozmawiamy.

— A jeśli uciekniemy razem? — zapytałam.

— Nie ma takiej możliwości. A teraz śpij! — odpowiedział z krzykiem.

Ochroniarz wyszedł i trzasnął drzwiami.

— Co mogło doprowadzić do tego, że teraz tu jestem? — pomyślałam, zadając sobie nurtujące mnie pytanie. Oparłam się o ścianę, a następnie skulona, trzymając się za nogi płakałam. Starając się opanować emocje, które przeszywały całe moje ciało

Peter

w tym samym czasie

— Dzisiaj jedziemy we trójkę. — odparłem a Artur zrobił skrzywioną minę.

— We trójkę? a co z resztą ludzi? myślisz, że to będzie dobry pomysł? — zapytał.

— Tak. My pojedziemy razem a reszta niech jedzie za nami, byleby nie dali się poznać. — odpowiedziałem i wziąłem ostatni łyk kawy.

Dostaliśmy informację od współpracowników o zakupie klubu “ una noche” przez Pabla kilka lat temu.

— Nie będzie się nas spodziewał — uśmiechnął się Artur i spakował torbę z bronią.

— Oczywiście, że nie. My wchodzimy pierwsi a na nasz znak reszta. Jasne? — powiedziałem stanowczo do chłopaków, którzy również już byli przygotowani.

— Więc co mamy robić?

— My ruszamy za dziesięć minut a wy wyjedziecie dwadzieścia minut później. Musimy dać sobie zapas, a kiedy już będziecie pod klubem to czekacie w samochodach na nasz telefon. Będzie on cichy, więc gdy tylko zadzwonię to wbijacie i robicie hałas. My w tym czasie z Arturem zejdziemy na dół, gdzie spotkamy się twarzą w twarz z pomocnikiem Pabla. On również nie będzie się nas spodziewał, a kiedy już klub będzie pusty, pomożecie nam go zapakować żywego do samochodu. Rozumiecie co macie robić? — zapytałem.

— Tak.

— Świetnie, więc ruszamy.

— Zabrałeś ze sobą wszystko co potrzebne? — zapytałem wuja.

— Oczywiście. Jesteśmy gotowi już w stu procentach. Wsiadaj do samochodu. — odpowiedział z zadowoleniem na twarzy.

— Michael jeszcze nie przyjechał? — zapytał.

— Wygląda na to, że nie więc musimy jechać sami. Nie mam pojęcia co z tym człowiekiem się stało. Pamiętasz co Ci mówiłem wczoraj?

— No tak. Jebać to. Jedziemy bez niego. — odparł i ruszyliśmy.

*

Hiszpania jest piękna, a zwłaszcza kobiety w tym kraju. Przekroczyliśmy próg klubu i podeszliśmy do baru, obsłużyła nas przepiękna brunetka o czekoladowych oczach.

— Zerżnąłbym ją — powiedziałem Arturowi na co ten zaczął się brechtać.

— W sumie masz jeszcze trochę czasu, jeśli się wyrobisz to nie mam nic przeciwko. — odpowiedział i wypił shota wódki.

Skupiłem swój wzrok na kobiecie a ona go odwzajemniła i co chwila, na mnie zerkała. Moja wyobraźnia działała jak należy a w niej, rżnąłem już ją przy tym barze, wsłuchując się w jęki, które z siebie wydaje.

— Poproszę jeszcze jedną kolejkę — zagadałem a ona zabrała się za polanie kolejnej porcji wódki do kieliszków, po czym gdzieś zniknęła a za barem znalazł się starszy facet z brodą.

— Kurwa — powiedziałem a śmiech mojego wujka nieco mnie zirytował.

— Olała Cię młody, wypijmy za to. ha ha! — odparł i uniósł kieliszek do góry.

— Ile czasu nam zostało? — zapytał a ja spojrzałem na zegarek.

— Dwadzieścia minut. Możemy iść się rozejrzeć.

Wstaliśmy z krzeseł, kierując się w stronę wirujących ciałami kobiet na scenie. Wyglądały tak seksownie, że musiałem poprawić krocze.

— No ładnie się ten gnojek urządził, co? — powiedział Artur.

— Szkoda tylko, że za dwanaście minut będzie to wszystko zniszczone. — zaśmiałem się.

Zajęliśmy miejsca na fotelach pod sceną i przez chwilę oglądaliśmy tańczące dziwki a w międzyczasie rozglądaliśmy się, co dzieje się wokół nas.

— Są chyba sami goście. Kilku ochroniarzy i nikogo więcej nie ma. Nie widzę żadnych podejrzanych interesów, a ty?

— Też nie. Nic się nie dzieję prócz tego, że za barem stoi podejrzany typ. Wygląda jakby miał coś wspólnego z całą bandą. — odezwał się Artur.

— Może Ci się tylko wydaje.

Kobieta, na którą przed chwilą miałem ochotę, złapała mnie za kark i zaczęła masować szyję, po czym pochyliła się nade mną i wyszeptała do ucha słowa, przez które dostałem gęsiej skórki.

— Chodź za mną przystojniaku. — natychmiast wstałem, puszczając oczko do siedzącego z zażenowaną miną Artura i poszedłem za nią.

Zeszliśmy piętro niżej, do pomieszczenia w którym byłem tylko ja i ona.

— Usiądź wygodnie i podziwiaj. — powiedziała a ja się posłuchałem.

Rozsiadłem się wygodnie na dużej kanapie, odpinając dwa guziki koszuli i przypatrując się nieziemskiej damie.

Wiła się w samej bieliźnie, obkręcając się na rurze jak zawodowa dziwka. Wiedziałem, że ja chcę od niej tylko jednego i to teraz. Nie mogłem dłużej czekać a czasu miałem coraz mniej.

— Chodź do mnie, mała. — zawołałem ją a ona od razu padła przede mną na kolana i rozpięła spodnie.

— O kurwa jak dobrze. — odparłem, zawijając jej włosy o moją dłoń.

Wstałem i zacząłem ją pieprzyć w gardło, spoglądając na zegarek.

— Weź mnie. — wydyszała z siebie ale ja nie miałem już więcej czasu, więc jeszcze raz wszedłem w jej gardło i rżnąłem, póki się nie spuściłem.

Moje ciało poczuło ulgę ale nie miałem możliwości się nią napawać.

Ubrałem się i poszedłem do Artura.

— Zostały trzy minuty. — odezwałem się i rozsiadłem się na fotelu.

— My będziemy tak tu siedzieć? — zapytał.

— Tak, przecież nie możemy wzbudzać podejrzeń, masz przy sobie broń?

— Mam, na szczęście ochroniarz nie sprawdził jednej z kieszeni marynarki.

— To dobrze. Siedzimy tu i czekamy. — odpowiedziałem.

— Byłeś na dole? co tam jest?

— Kilka pomieszczeń, a dokładniej siedem. Przypuszczam, że kilka to prywatne loże bo byłem w jednej z nich, natomiast nie wiem ile mogłoby ich być.

— Dobra. Załapiemy co i jak. dzwoń — odparł Artur a ja wyciągnąłem telefon.

*

Chwilę później, do klubu wtargnęli nasi ludzie, a w całym wielkim pomieszczeniu rozległ się huk strzelającej broni w sufit. Ochroniarze przez słuchawkę krzyczeli do kogoś a ludzie z wrzaskiem, zaczęli uciekać.

— Teraz na dół! — krzyknął Artur i pobiegliśmy w stronę schodów.

Przed nimi, leżał zastrzelony jeden z kilku ochroniarzy a my bezpiecznie zeszliśmy piętro niżej.

— Które to drzwi? — zapytał wujek.

— Otwieraj wszystkie po kolei.

Otworzyliśmy wszystkie drzwi i zostały ostatnie, wszędzie było pusto.

— Na trzy wchodzimy razem. — kiwnąłem głową.

— Raz

— Dwa

— Trzy! — nagle strzał zza drzwi trafił prosto w ramię Artura.

— Kurwa! — krzyknąłem i pobiegłem w stronę ciągnącego się pomieszczenia. Było ogromne ale w końcu doszedłem do wielkich metalowych drzwi.

— Halo chłopaki! jesteście tam? jak sytuacja? — sięgnąłem po telefon.

— Ochroniarze zdjęci, Artur zabrany do samochodu, jedni już odjechali z naszym lekarzem. Gdzie jesteś?

— Wejdźcie przez otwarte drzwi, tam gdzie postrzelili Artura. Jestem w środku ale uważajcie bo może ktoś tu jeszcze być.

Czekałem na moich ludzi, siedząc za kanapą w ciemnym pomieszczeniu. Nie słyszałem nic innego jak rozmowy za metalowymi drzwiami. Byłem pewny, że tam w środku nie może być bezpiecznie.

— Peter! Uważaj! — krzyknął jeden z moich.

W tej chwili dym z granatu uniósł się w powietrzu a ja próbowałem wyczołgać się z kryjówki. Chłopaki stali za drzwiami a jeden z nich przybiegł po mnie tak szybko jak mógł.

— Tam są drzwi! trzeba je otworzyć! — ledwo z siebie wydusiłem.

Chłopaki ruszyli w stronę metalowych drzwi, zakładając na siebie maski. Skierowali broń na klamkę i po chwili weszli do środka.

— Pusto. Nic tu nie ma. — odezwał się do słuchawki jeden z nich.

Wstałem i poszedłem za nimi.

— Przed chwilą tu byli! nie mogli daleko zwiać! szukajcie ich! — krzyknąłem i sam ruszyłem naprzód.

W pomieszczeniu znów rozległ się huk strzału ale tym razem trafiony był jeden z wrogów.

— Mamy ich! to koniec! — krzyknąłem patrząc się na Leona, znałem go od dawna. Zawsze był dla mnie oschły i nieprzyjemny. Próbował Michaela ustawić przeciwko mnie ale nigdy mu się to nie udało. Miejmy taką nadzieję, że skoro go tutaj nie ma to nie znaczy, że kolejnym którego postrzelę będzie on.

— Ja pierdole co ty tu robisz? — zapytał a krew z jego nogi lała się, niczym wodospad.

Podszedłem do niego i zawiązałem pasek wokół rany, oraz przykryłem jego marynarką.

— Idziesz z nami śmieciu — odparłem a chłopaki wzięli go na barki i wynieśli z pomieszczenia.

— Czysto — odezwał się jeden z moich ludzi.

— Świetnie. Wracamy.

*

W drodze powrotnej do posiadłości Artura, jechałem tym samym wozem z Leonem. Wkurwiał mnie niesamowicie i miałem ochotę odstrzelić mu łeb.

— Wiesz, że on nie żyję? — odparł Leon.

— Kto? — zapytałem.

— Emil. Zabiłem go.

W tym momencie wkurw przeszedł mnie po całym ciele. Co za gnój, zabił jednego z moich kumpli. Łapie najbliższe mi osoby i je zabija.

— Po chuj on to robi? — zapytałem.

— No jak to po co? żebyś został całkiem sam. Na końcu weźmie się za Ciebie. — odpowiedział a ja kazałem kierowcy się zatrzymać.

Wysiadłem z wozu, byliśmy w ciemnym lesie a ja musiałem wyjść na świeże powietrze. Zrobiło mi się słabo na myśl, że Emil nie żyję. Zadawałem sobie pytanie co z Michaelem. Jeśli jego też zabił to gorzko pożałuję. Nie będę go oszczędzał. Po chwili przemyśleń i wydarciu się na całego przy samochodzie, stwierdziłem że pora jechać.

— Dokąd mnie zabieracie? — dopytywał ale ja postanowiłem być cicho.

— Zwiążcie mu ryj, nie chce mi się go słuchać. — powiedziałem do ludzi siedzących z tyłu i przez resztę drogi, jechaliśmy w ciszy.

Rozdział 11

Michael

— Jak to go porwali? — Pablo nie był zadowolony, ale mnie to nie ruszało. Sprawił, że Lidia i Lukas zniknęli, więc postanowiłem nic mu nie mówić i w ten oto sposób stracił swojego jednego pomocnika. Nie byłem do końca z siebie zadowolony ale jeśli to miało mi pomóc w odnalezieniu Lidii to wyszło na plus.

— Nie wiem. Dowiedziałem się przed chwilą, nie wiedziałem nic o tym co chcą zrobić. — skłamałem.

— Michael ty durniu, zawsze o wszystkim wiesz, nie rób mnie teraz w chuja i dowiedz się co z nim zrobią. Masz mi go odbić, jasne?

— Zrobię co tylko w mojej mocy ale niczego nie obiecuję szefie. — odpowiedziałem i się rozłączyłem.

— Co za kutas. — szepnąłem.

Powoli zastanawiałem się dlaczego ja w ogóle dla niego pracuję. Zawsze traktował mnie jak zwykłego psa do pilnowania jego miejsca. Niestety nie do końca zawsze tak będzie, przez cały czas jestem pod kimś. Chciałbym w końcu zająć się moją własną firmą i skupić się na garniturach, a zamiast tego, skupiam się na życiu innych, nie ważnych dla mnie osób.

*

Pojechałem do klubu Pabla sprawdzić jak wygląda sytuacja. Wiedziałem dobrze, że w końcu tu trafią, zwłaszcza, że dołączyli do nich z grupy Alexa G. Drań nie żyję ale jego syn nieźle zajmuje się sprawami Ojca. Dawno temu Pablo był winny mu sporo kasy i do tej pory nie oddał, robiąc sobie kolejnego wroga. Powoli przestawałem chcieć w tym wszystkim uczestniczyć ale liczyła się tylko kasa. Nie była to przyjemna robota uczestniczyć w napadach, morderstwie ani gwałcie, jednak było z tego sporo forsy a ja zawsze chciałem nieźle zarabiać.

— Trzymacie się chłopaki? — zapytałem dwóch ochroniarzy klubu, którzy zbierali martwe ciała.

— Nie byliśmy na to przygotowani. Nikt nas nie ostrzegł. Co się tak właściwie stało? — zapytał jeden z nich.

— Cóż.. — złapałem się za kark. — Nikt nie wiedział, że takie coś się wydarzy. — odpowiedziałem.

— Kurwa, przez tych złamasów, nasz klub jest skończony. Po tej sytuacji Pablo będzie musiał go zamknąć. Nikt nie będzie chciał już tu przyjść.

— Niestety wiem o tym, tym razem wygrał Peter.

— Ja wale. Widzisz ilu ludzi zginęło? nie powinno tak się stać. Straciliśmy przytomność na kilka godzin, a w tym czasie porwali Leona.

— Powiadomcie jego żonę. Natychmiast! musi wiedzieć, że na pewno w najbliższym czasie nie wróci do dzieci oraz, że w ogóle nie wiadomo czy go zobaczą. — odparłem i skierowałem się na dół, sprawdzając wszystkie pomieszczenia.

— Nic tu nie ma. Jest czysto — odezwał się drugi ochroniarz.

— Jesteś pewny?

— Już wszystko sprawdziłem. Ogarnąłem ten bajzel i zamierzam wrócić do domu. Mam nadzieję, że resztą zajmiesz się ty Michael.

— Jasne, po to właśnie tu przyjechałem. Możecie już spadać. Dajcie znać Pablowi, że wszystko jest pod kontrolą. — rzuciłem na pożegnanie i zabrałem się do zbierania wszystkich ważnych rzeczy, zabierając ze sobą dokumenty z biura.

Byłem strasznie zły, sam nie wiedziałem na co i w głębi duszy czułem, że Lidia potrzebuje pomocy. Nie chciałbym żeby Peter dowiedział się o jej porwaniu, choć wiem że Pablo za wszelką cenę będzie mi tym groził.

— Kurwa mać! — krzyknąłem, kopiąc nogą w stół.

Nie spodziewałem się, że taka chujnia się stanie, jeśli wysłałem ją z Lukasem.

— Skąd oni wiedzieli? — zadałem sobie pytanie na głos. — skąd mogli wiedzieć, że ona wtedy pojechała? — zdałem sobie sprawę, że muszę sprawdzić mój dom, ponieważ nie mogło być w nim bezpiecznie nawet dla mnie samego.

*

Zaparkowałem samochód przy bramie i pędziłem w stronę domu ale widok martwych ochroniarzy mnie przeraził. Postanowiłem rozejrzeć się dookoła, ale nikogo nie zobaczyłem.

— Co tu się kurwa stało? — zapytałem, ledwo dyszącego Davida pod bramą. Jednego z nich.

— Strzelali. Strzelali do nas a my nie mogliśmy ich namierzyć. — odparł, opierając głowę o bramę i powoli zamykając oczy.

— Cholera! — krzyknąłem i postanowiłem wejść do środka. Było pusto.

Usiadłem na fotelu, rozmyślając nad całym zajściem. Zrobiło się jeszcze gorzej niż przypuszczałem, a jednak wiedziałem że się zemści za to, że nie dostał ode mnie żadnej informacji. Postanowiłem, że do niego zadzwonię.

— Szefie, po co to robisz? — zapytałem a w słuchawce usłyszałem szyderczy śmiech.

— Nie spodziewałeś się tego co? tak samo jak i ja nie spodziewałem się tego co zaszło w klubie. A wiesz dlaczego się nie spodziewałem? — powiedział wściekłym głosem.

— Dlatego, że mi kurwa nie powiedziałeś. — dodał a ja przełknąłem ślinę.

— Porwałeś Lidię. — odparłem i pożałowałem swoich słów.

— Chodzi Ci tylko o tą zdzirę? dla tej dziwki pozwoliłeś na to aby Peter mnie załatwił? ile informacji jesteś w stanie im przekazać za tą dziwkę? — zapytał ale poczułem, że nie mogę na to odpowiedzieć.

— Pamiętaj, że zawaliłeś i jeśli mnie znajdą, Lidia będzie pierwszą osobą, która dostanie kulkę w łeb. — powiedział, a w słuchawce usłyszałem krzyk kobiety, byłem pewny że to była ona.

— Nie rób jej krzywdy. — przełknąłem ślinę a w sercu poczułem ukłucie, którego nie rozumiałem. Pragnąłem jej i wiedziałem, że nigdy nie będzie moja.

Lidia

Poczułam ogromny ból z tyłu głowy, kiedy próbowałam odwrócić się na drugi bok, nie miałam pojęcia kiedy ktoś wszedł do pomieszczenia, więc musiałam na chwilę zasnąć. Nie sądziłam jednak, że uda mi się zmrużyć oczy po całej tej sytuacji. Zmęczenie ze mną wygrało a teraz żałuję bo gdyby nie mój chwilowy sen, teraz nie czułabym się otumaniona.

— Idziesz ze mną suko. — koleś, który tu wszedł, zdjął ze mnie cisnące mnie pasy i uwolnił z tego przeklętego miejsca, choć na początku nie wiedziałam co się dzieje, tak teraz rozumiem, że w końcu stamtąd wyszłam, mimo że było mi wszystko jedno, dokąd mnie prowadzi to i tak się cieszyłam, że nie muszę tam leżeć. Poczułam wolność, mimo porwania.

— Mam ją szefie. Jest do szefa dyspozycji. — powiedział koleś i pchnął mnie na ziemię.

Znów poczułam ból, a gdy ujrzałam twarz Pabla, to mnie zmroziło. Wróciło do mnie wspomnienie ze spotkania w restauracji, to jak mnie macał po nogach, kiedy nikt nie widział i to jak na mnie patrzył za każdym razem, kiedy Michael był zajęty rozmową z innymi.

— Wstawaj panienko. Trzeba Cię przygotować. — odparł a ja próbowałam ustać na nogach.

— Przygotować na co? — wydusiłam z siebie.

— Od dziś będziesz robić to co ci każę, bo inaczej będę musiał Cię zabić. Zrozumiałaś? — przełknęłam ślinę i kiwnęłam głową.

— Cieszę się, że będziesz grzeczna a teraz chodź za mną. — powiedział a ja niechętnie towarzyszyłam mu podczas drogi do jednego z pomieszczeń, w którym czekało kilka ładnie umalowanych kobiet.

— Przywitaj się z koleżankami. One się tobą zajmą a później po Ciebie wrócę. — wepchnął mnie do pomieszczenia a ja znów upadłam na podłogę.

— Jak masz na imię? — zapytała jedna z nich, podając mi rękę.

— Lidia.

— Jestem Sara, a to jest Emily. — zza obcej kobiety, wyłoniła się moja przyjaciółka.

— Kurwa Emily! — od razu siły w moich nogach wróciły aby przywitać się z przyjaciółką. — co ty tu robisz? — zapytałam.

— To samo co Ty będziesz musiała robić. — jej mina posmutniała a ja nie miałam dalej pojęcia o co chodzi.

— To znaczy co? — zapytałam.

— Wiesz.. kilka dni temu trafiłam tutaj, idąc po raz kolejny do twojego mieszkania, z myślą że w końcu może Cię zobaczę i wtedy..

— Ktoś Ci coś zrobił? — dopytywałam.

— Nie do końca..

— Mów dalej..

— No i wtedy zjawił się mężczyzna, który Cię tu przyprowadził. Był bardzo miły i powiedział, że wie gdzie jesteś, mówiąc mi że nie ma tam zasięgu. Zaproponował, że mnie tam zabierze, więc byłam tak zdesperowana, że się zgodziłam. Wspominałaś coś ostatnio, że byłaś na kolacji firmowej Michaela a powiedział mi, że jest od niego więc byłam pewna, że mogę mu zaufać.

— Ale?

— Ale to był błąd…

— Co się działo dalej? — na twarzy Emily pojawiły się łzy.

— Kiedy wsiadłam z nim do samochodu to przyłożył mi coś do twarzy, zrobiło mi się słabo i nagle znalazłam się tutaj. W tym okropnym miejscu. Powiedział mi, że będę zarabiać dla niego kasę bo inaczej Cię nie spotkam. Musiałam się zgodzić bo groził, że Cię zabije.

— Co za skurwiel. — odparłam z zaciśniętymi zębami.

— Nie mogę już na siebie patrzeć, nie spojrzę więcej w lustro. Przysięgam. — powiedziała i zaczęła szlochać.

— Jestem przy Tobie i będę już zawsze. Przepraszam, że nie dałam Ci znać, że wyjeżdżam.

— To ty wyjechałaś? nikt Cię nie porwał? — dopytywała ze zdziwieniem.

— Nie kochana, byłam u Michaela przez jakiś czas. Wylecieliśmy razem dzień po naszym spotkaniu w kinie i po tym co się tam wydarzyło. Opowiadałam Ci ale nie chciałaś mnie słuchać.

— Kurwa, przepraszam..

— Przestań — przytuliłam ją.

— Musisz coś na siebie włożyć. — Sara podeszła do mnie z czarną miniówką i całym kuferkiem kosmetyków do makijażu.

— Ubiorę się ale nie w to. — odpowiedziałam.

— Musisz to założyć bo inaczej wszystkie będziemy miały problemy. — odparła Emily.

— Jakie problemy? co mogą nam zrobić? gdzie my jesteśmy?

— Mamy dla nich tańczyć i się rozbierać. — odezwała się jedna z dziewczyn.

— Ja pierdole. Jak to się stało, że nasze życie potoczyło się w ten sposób. Do tej pory żyło mi się całkiem dobrze. Wolałabym wrócić do jedzenia lodów i rozmyślania nad Peterem, kurwa mać. — powiedziałam, na co Emily się uśmiechnęła.

— Zrób to dla mnie i włóż to. Proszę. — odparła z żalem w głosie.

Byłam wkurwiona na siebie, że przeze mnie Emily musiała cierpieć. Ja w tym czasie kochałam się z mężczyzną, który nie potrafił zadbać o moje bezpieczeństwo a ona musiała dawać dupy za kasę. Gdybym mogła cofnąć czas to nigdy bym z nim nie poleciała do tej pieprzonej Hiszpanii, a spędzałabym czas z moją najdroższą przyjaciółką. Obwiniałam samą siebie za całą tą sytuację, jednak nie przewidziałam tego, że przez jednego faceta nasze życie obróci się o sto osiemdziesiąt stopni. Chciałam to za wszelką cenę naprawić i byłam na to gotowa.

Rozdział 12

Pablo

— Przyprowadź mi tą sukę. Niech poczuje smak naszej zabawy. — odparłem do siedzącego na fotelu Jacoba.

Jacob był moim magazynierem, od lat pracuje dla mnie i zajmuje się zaopatrzeniem naszego magazynu, tak aby niczego nam nigdy nie zabrakło. Jeździł w każde miejsce co rusz z nową bronią i innymi potrzebnymi do obrony zabawkami. Miałem pięć posiadłości w małym miasteczku Hiszpanii, jak i dwa kluby w większych miastach. Moi ludzie potrafili nieźle zadbać o to, aby każda nieruchomość nie ucierpiała przez moich wrogów.

— Jest do szefa dyspozycji. — powiedział Jacob, pchnąć w moją stronę tę przepiękną istotę o imieniu Lidia.

— Poznałaś już wszystkie koleżanki? — zapytałem, podchodząc do niej aby poprawić jej sukienkę.

Nie odzywała się, co mnie bardzo irytowało.

— Wiesz, że nie trawię milczenia? masz mi natychmiast odpowiedzieć na każde pytanie, które Ci zadam, żądam odpowiedzi.

— Tak. Poznałam je wszystkie. Są miłe. — odpowiedziała cichym głosem a ja się zaśmiałem.

— Bardzo dobrze. Cieszę się, że towarzystwo Ci służy. Wiesz już pewnie co będziesz robiła, tak?

— Tak. — widziałem jak przełknęła ślinę.

— Świetnie. Jestem zaszczycony, że taka cudowna kobieta będzie zaspokajać naszych klientów. — obeszłem ją dookoła i dałem jej klapsa w tyłek.

— Ał. — wyjąkała z siebie.

— Będziesz najdroższa ze wszystkich, które dla nas pracują, jeśli będziesz współpracować to założę dla Ciebie kopertę, z której będziesz mogła korzystać, kiedy tylko pozwolę sobie, zabrać Cię na zakupy czy gdzieś, gdzie będziesz chciała jechać.

— Nie ma takiej możliwości. Nie będę dla Ciebie pracować, a tym bardziej nie zarobię dla Ciebie ani grosza.

— Jesteś niegrzeczna. Nie pamiętasz już co Ci powiedziałem, kiedy taka będziesz?

— Pamiętam i wcale się Ciebie nie boję. Możesz zrobić ze mną co chcesz ale musisz pozwolić mi się spotkać z Michaelem.

— Ha ha ha! jesteś naprawdę przezabawna. Nigdy więcej się już z nim nie zobaczysz. Zapomnij o nim suko. — powiedziałem jej prosto w twarz, przy tym się uśmiechając.

— Zabiłeś go?

— Nie, ale za niedługo to zrobię.

— Po co mnie porwałeś? kim muszę dla Ciebie być, że zniszczyłeś mi dotychczasowe życie draniu? — zapytała a ja znów posłałem jej szyderczy śmiech.

Nie sądziłem, że będzie tak odważna, żeby mi się stawiać.

— Widzisz moja droga, jesteś mi bardzo potrzebna a to wszystko tylko przez jednego chłopaczka, który staje mi na drodze do sukcesu. Życie jest niesprawiedliwe i musisz się liczyć z tym, że pewne relacje wpływają na naszą przyszłość. — odpowiedziałem i nalałem sobie do szklanki whiskey.

— Nie rozumiem. — odparła.

— Kiedyś na pewno zrozumiesz, a teraz czas na Ciebie. — chwyciłem ją za obie ręce, dając je do tyłu i zaprowadziłem do samochodu.

— Zostaw mnie! — krzyczała, wierzgając się i utrudniając mi krok.

— Uspokój się szmato! Jacob pomóż mi ją wsadzić do auta! — zawołałem.

Jacob złapał ją za szyję i przyległ do drzwi, a ja w tym czasie złapałem za klamkę. Dziewczyna chwilę później znalazła się w samochodzie.

— Dzięki. — kiwnąłem głową do Jacoba i pokazałem, że może już wracać do pracy.

— Zawieźcie ją do naszego najbardziej zaufanego klienta. Chciałbym, żeby był zadowolony na sto procent. Jeśli dziewczyna nie będzie się słuchać to pozwólcie mu na sprawianie jej bólu. Musicie dać mu znać, że jest trochę nie swoja.

— Ty popierdolony chamie! — krzyknęła a ja zamknąłem drzwi do samochodu, patrząc jej prosto w oczy.

Odjechali.

Lidia

— Nienawidzę go! — krzyknęłam, patrząc na okno, w którym ujrzałam twarz Emily. Ręce miałam związane a nogi przypięli mi pasami do przedniego fotela.

Kierowca, który mnie wiózł był w zajebistym humorze. Irytowało mnie, gdy przez pół drogi śpiewał piosenki lecące w radiu. Miał zajebisty humor mimo całej sytuacji. Nie potrafiłam tego zrozumieć. Pomyślałam, że to gdzie się znalazłam to nie może być prawda.

— Gdzie ja jestem? — zapytałam, kiedy kierowca odpiął moje nogi i kazał mi wyjść z samochodu.

— Nie zadawaj mi pytań tylko ruszaj się do przodu. — odpowiedział.

— Witam państwa na moim terenie. Czy to jest ta brunetka, o której wspominał Pablo? Obiecywał mi, że będzie miała wielki uśmiech na twarzy, gdy mnie zobaczy. — odezwał się jakiś stary, bogaty oblech.

— Jest trochę nieśmiała ale przywyknie. Nowe zawsze się wszystkiego boją. — odpowiedział kierowca.

— Jasne, rozumiem. Tymczasem zapraszam was na wielką ucztę a później zajmę się tą damą.

Weszliśmy do budynku, pełnego ładnie ubranych ludzi a z dala było słychać grającą muzykę. Musiała odbywać się tutaj niezła impreza, pewnie świętowali jakiś skok, bo rozumiem, że kradzież i morderstwa w ich przypadku to świętowanie.

— Chcę wracać do Michaela. — odparłam, kiedy przekroczyliśmy próg ogromnych drzwi.

— Nie wrócisz do niego a zresztą nie zostało mu dużo czasu. Pablo jedynie może pokazać Ci go martwego. — odparł kierowca z uśmiechem na twarzy a ja przełknęłam ślinę.

— Rozgość się a ładna pani pójdzie za mną. — powiedział oblech do kierowcy.

Gorzej być nie może. W życiu nie pozwolę na to, aby ten gość zaprowadził mnie do siebie i dotykał. Czułam się taka brudna, że tu jestem.

— Usiądź kochanie, jak Ci na imię? — zapytał.

— Lidia i chcę już wracać.

— Oh nie ma mowy panienko. Wykupiłem Cię na dobre dwie godziny. Nie wyślę Cię teraz z powrotem do Pabla. Za dużo jesteś warta, abym teraz nie miał z tego nic dobrego. — odpowiedział, zabierając się za jedzenie a ja całkiem straciłam ochotę na posiłek.

Pomieszczenie, w którym odbywała się uczta było ogromne, a atmosfera była nie do zniesienia. Każdy mężczyzna tu obecny, pozwalał sobie obmacywać każdą kobietę, która wpadła mu w oko.

Siedząc i czując spoconą dłoń oblecha na moim udzie, przyglądałam się towarzystwu i zrozumiałam, że takie życie im odpowiada. Kobiety były zadowolone i z przyjemnością podążały za facetami, którzy ich zapraszali do siebie. Nie wiedziałam czy im również za to płacą czy też zarabiają dla kogoś. Cholernie się bałam i czułam, że muszę się napić. Nie zniosę tego spotkania na trzeźwo.

— Podałbyś mi wino? — zapytałam siedzącego naprzeciwko mnie kierowcy Pabla.

— Owszem. Proszę. — odparł, nalewając mi do połowy lampki trunku.

Wypiłam za jednym zamachem a potem sama złapałam butelkę i co rusz dolewałam sobie do lampki, przez co nawet na sekundę nie była pusta.

— Nie wystarczy ci już? — odezwał się oblech.

— Nie. Nigdy mi nie wystarczy. Wolę się nawalić niż dać Ci dupy psycholu! — odpowiedziałam i próbowałam wyrwać się z jego dotyku ale on wstał i złapał mnie mocno za rękę.

Zachwiałam się i wylałam na siebie wino.

— Co ty wyprawiasz? w dodatku się ubrudziłaś! — krzyknął na mnie i pociągnął mnie za sobą.

Prowadził mnie w stronę jakiegoś domu, który stał tuż przy tym ogromnym budynku, w którym odbywała się impreza.

— Musisz zdjąć tę brudną sukienkę i włożyć na siebie coś bardziej seksownego.

— Czyli co takiego? — zapytałam zażenowana.

Oblech podszedł do szafy i wyjął z niej piękną, beżową sukienkę z wycięciem na udzie a ja spojrzałam na niego i z ogromną niechęcią się w nią przebrałam.

— Cudowna! — wykrzyczał.

Stałam i patrzyłam przed siebie, zastanawiając się ile czasu zleciało odkąd tu jestem. Miałam nadzieję, że te dwie godziny już prawie zleciały, chociaż po wypiciu całej butelki wina robiło mi się to wszystko obojętne.

— Obróć się dla mnie panienko. — powiedział a ja postanowiłam się znów go posłuchać.

— Wiesz, że jesteś jedną z najgorętszych pań, które miałem okazję poznać? — odparł ale ja nie zamierzałam wchodzić z nim w żadne dyskusje.

— Mam na Ciebie ochotę. I to straszną. Usiądź kwiatuszku i oprzyj się tak, żeby było Ci wygodnie — dodał i przybliżył się do mnie, aby położyć łapy na moich ramionach.

Nie miałam pojęcia co działo się dalej, ponieważ chwilę później zasnęłam.

—

— Chodź, jesteśmy już! — szturchnął mnie w ramię kierowca Pabla a ja od razu otworzyłam oczy.

— Gdzie jesteśmy? — zapytałam.

— Wychodź. W tej chwili — złapał mnie za rękę, a kiedy wyszłam z samochodu, ujrzałam przed sobą obrzydliwie zadowoloną minę szefa całej tej psychicznej bandy.

— Spisałaś się — ujął mój podbródek a ja miałam ochotę napluć mu w twarz.

Znienawidziłam go jeszcze bardziej. Bardziej niż wtedy, kiedy zobaczyłam Emily w tym całym syfie.

— Koleżanki zaprowadzą Cię do łazienki, żebyś mogła się umyć — powiedział.

Posłuchałam się tylko dlatego, że tego potrzebowałam, a tym bardziej że chciałam zobaczyć się z moją przyjaciółką.

Pablo prowadził mnie w stronę wejścia do jego domu a za nami podążało dwóch ochroniarzy. Wiedziałam, że ucieczka stąd jest niemożliwa i że na pewno nie uda mi się stąd po prostu wyjść i dotrzeć do bramy, a tym bardziej przez nią przeskoczyć. Była cholernie wysoka a na każdym jej rogu stał jakiś ochroniarz. Byłam w totalnej dupie.

— Pokażę Ci, gdzie są dla nas kosmetyki — odparła Emily, kiedy podawała mi ręcznik do rąk.

— Jak ty się czujesz? jesteś zbyt spokojna, patrząc z jakich warunków musisz korzystać, by przetrwać.

— Posłuchaj Lidia. Jak niby mam się czuć, skoro sama dobrze wiesz, że nawet stąd nie wyjdziemy? zachowuje spokój bo wiem, że jeśli będę taka jak Ty to nigdy mnie stąd nie wypuszczą — odpowiedziała mając łzy w oczach.

— Taka jak ja? — zapytałam.

— Tak. Jesteś dla nich nie dobra. Z jednej strony zazdroszczę Ci takiej odwagi a z drugiej jednak nie. Powinnaś się jednak hamować bo jeszcze Cię stracę. A tego bardzo bym nie chciała — odparła, przytulając się do mnie.

— Może i masz rację. Powinnam chyba się ich słuchać. Nie wiem czy uda mi się to zrobić ale będę próbować, jednak ciekawi mnie co my tu robimy obie.

— Wzięli mnie dzięki Tobie — zaśmiała się ale dobrze wiedziałam, że wcale sobie z tego nie żartuje.

— Wyciągnę nas stąd obiecuję. Przez moją randkę z Michaelem do tego doszło, więc to ja powinnam nas stąd uratować — właśnie zrozumiałam, że to moja wina.

Rozdział 13

Peter

— Wszystko idzie dobrze z planem. Co Cię tak trapi? — zapytał Artur.

— Michael. Dalej się nie odezwał. — odpowiedziałem i ruszyłem w stronę barku.

— Może do niego jedź? Sprawdź czy on jeszcze żyję, czy może ktoś go porwał albo czy leży najebany i od dwóch dni nie ma z nim kontaktu. — zaśmiał się.

— Pojadę ale nie mam humoru. Daruj sobie te żarciki bo mnie to wcale nie śmieszy, a za to niepokoi.

— Nie przejmuj się tym synu. Michael ma też swoją firmę, nad którą musi panować.

— Wiem. Garnitury to jego życie, więc niech sobie ją prowadzi ale nie może to wchodzić na naszą robotę. On dobrze wie, że jest nam potrzebny. Bez niego nie dowiemy się tyle co dotychczas. Potrafił wyłapać, gdzie mogą być ludzie ojca a ty dobrze o tym wiesz wujku.

— Tak Peter, ale nie wiesz, czy Michael będzie z nami do końca. Musisz brać pewne rzeczy pod uwagę. Plan B zawsze musisz jakiś mieć, jeśli się coś złego wydarzy.

— Ehh.. dobra. Pojadę tam bo miałem to zrobić rano a ty idź do Leona i każ mu wyśpiewać wszystkie plany mojego ojca.

— Nie ma problemu. W tym jestem akurat najlepszy. narazie! — odparł a ja wyszedłem, kierując się do samochodu.

Rozsiadłem się wygodnie w fotelu i zanim ruszyłem to postanowiłem zadzwonić.

— Jestem zajęty. Nie dobijaj się nawet. — Michael od razu się rozłączył a te słowa były przerażająco podejrzane.

— Nie będziesz ze mną bawił się w kotka i myszkę. — powiedziałem sam do siebie i odpaliłem samochód.

Przemierzałem ulice, kierując się w stronę domu kumpla. Mieszkał kawałek od nas, więc zajęło to trochę czasu zanim dojechałem na miejsce.

— Tutaj jesteś. Dlaczego jesteś taki zajęty? — Michael stał przy bramie i chyba na kogoś czekał, jednak nie powiedział dokładnie co kombinuje.

— Odjedź stąd, naprawdę nie mam na to czasu. Róbcie swoje a ja wkońcu do was dołączę. Odezwę się jak tylko będę miał na to czas. — odpowiedział ale ja nie zamierzałem się stąd ruszać. Wysiadłem z samochodu.

— Nie. Jesteśmy kumplami i musisz powiedzieć co się takiego wydarzyło. Zacząłem się martwić, że coś może Ci zagrażać. Nie jestem pewny co to ale coś jest na rzeczy.

— Peter. Naprawdę nie masz się czego obawiać. Wszystko jest pod kontrolą a ja po prostu nie mam czasu teraz gonić tych ludzi.

Podszedłem bliżej posesji ale mnie zatrzymał.

— Nie wchodź tam. Mówiłem Ci już, że masz odjechać. — powiedział i wyciągnął pistolet, namierzając go we mnie.

— Michael co ty robisz?

— Odjedź, jeśli nie chcesz mieć kłopotów. — odparł a ja natychmiast wszedłem do samochodu.

— Jeśli tylko będziesz miał jakiś problem, powiedz mi o nim a ja przyjadę. — odpowiedziałem i odjechałem.

Byłem przerażony. Zastanawiałem się co mogło go zmusić do takiego zachowania i miałem w głowie jeden pomysł.

— Artur! z Michaelem nie jest za dobrze. Celował do mnie z broni a nigdy nie byłby w stanie tego zrobić. Musimy się dowiedzieć co tu nie gra. — powiedziałem do słuchawki, nagrywając wiadomość.

Resztę drogi jechałem w ciszy, rozmyślając nad tym co mogło się wydarzyć.

*

— Śpiewaj co tylko wiesz Leon! — wujek rozsiadł się na krześle, aby być na przeciwko tego gnoja.

— Nic Ci nie powiem. Myślałeś, że łatwo będzie wyciągnąć ze mnie informację? ha ha! jesteś bardzo zabawny Artur! drugi raz przychodzisz do mnie, tym razem z przydupasem i myślisz, że coś powiem? — roześmiał się a ja zachowywałem spokój, natomiast na twarzy wujka był niezły wkurw.

— Słuchaj gnoju! albo wyśpiewasz nam teraz wszystko co wiesz albo będziesz wąchał kwiatki od spodu! — krzyknął Artur.

— Proszę bardzo. Jeśli mnie zabijecie to tym bardziej nie zdobędziecie informacji.

— Co mamy zrobić, żebyś powiedział gdzie on mieszka? — dopytałem.

— Ha ha! nic bo to on was znajdzie pierwszy a mnie uwolni i wszyscy będą zadowoleni.

— Nie tak Peter, tego nie robi się w ten sposób. Jemu potrzeba jest grozić a nie się go pytać. — odezwał się wujek na co ja zrobiłem skrzywioną minę.

— Nigdy nikogo nie więziłeś? — dodał.

— No tak się składa, że nie. — odparłem a wujek podszedł bliżej Leona i strzelił mu w dłoń.

— Co ty zrobiłeś?! — krzyknąłem a Leon z uśmiechem na twarzy, walczył z bólem.

— I co teraz gnojku? wyśpiewasz coś czy mam postrzelić Cię w drugą?

— Jeśli będziecie postępować w ten sposób to tym bardziej wam nie powiem. Uwolnijcie mnie, a ja was do niego zaprowadzę. — blefował.

Zostawiliśmy go i skierowaliśmy się na górę a nasi ludzie zajęli się opatrzeniem rany.

— Myślisz, że jego propozycja jest dobra? — zapytałem.

— Nie. Oczywiście, że nie. Gdybym go wypuścił i miał mu zaufać to oboje byśmy już byli trupami. — odpowiedział Artur.

— A co jeśli nie kłamie i nas zaprowadzi do niego?

— A jeśli nie zaprowadzi nas wcale do niego, tylko do pułapki, w której nas zajebią? No co ty Peter, weź się w garść. Ile razy mam Ci powtarzać, że ten świat nie jest wcale taki łatwy?

— No to porwijmy jego żonę i dzieci. — odparłem.

— Kurwa i to jest myśl! ale nie porwiemy ich tylko na sam początek mu zagrozimy. Jutro, jak już się oswoi z myślami to narzucimy mu to, dobra?

— Dobra. — odpowiedziałem i poszedłem na taras.

*

— Czy przynieść panu jakiś orzeźwiający napój?

— Tak, poproszę.

Miła i uśmiechnięta, jedna z wielu gospodyń Artura, chwilę później przyniosła mi rum z colą, stawiając szklankę na stoliku.

— Podejdź tu, moja droga. Chciałbym abyś usiadła mi na kolanach oraz dotrzymała mi towarzystwa.

— Dobrze.

Blondynka w fioletowej sukience, podeszła do mnie i rozsiadła się wygodnie, ocierając się tyłkiem o mojego kutasa, który powoli twardniał mi w spodniach.

— Czy coś jeszcze mogę dla pana zrobić? — zapytała a ja złapałem ją za piersi i zacząłem masować jej sutki. Jęknęła z podniecenia i oparła się o mój tors.

— Nie musisz nic dla mnie robić. To ja chciałbym sprawić Ci przyjemność. — skłamałem. Wcale jej nie znałem i nie obchodziło mnie zadowolenie jej, tylko to czy będzie potrafiła obciągnąć mi kutasa tak samo jak robiła to Lidia.

— Ahh.. — wydyszała, kiedy moja ręka powędrowała w stronę jej cipki a palcami przejechałem po łechtaczce.

Była już bardzo mokra i spragniona seksu ze mną. Pewnie chciałaby, żebym dał jej swojego kutasa.

— Jest Ci przyjemnie? — zapytałem kiedy włożyłem w jej cipkę moje palce i poruszałem nimi coraz szybciej.

— Ohh boże tak. Jest mi kurewsko przyjemnie! — krzyknęła z rozkoszy a ja drugą ręką uniosłem jej nogę i wsadziłem palec w odbyt. Zrobiło mi się jeszcze cieplej, gdy dziewczyna głośno jęczała.

— Zejdź ze mnie i weź go do buzi. — odparłem a ona od razu się posłuchała i klęknęła przede mną.

Rozpięła rozporek moich spodni i wyciągnęła z bokserek nabrzmiałego kutasa.

— Ssij go. — powiedziałem stanowczym głosem a ona wzięła całego do buzi.

Ssała i lizała przez kilka minut, dopóki nie doszedłem, a następnie kazałem się jej wypiąć i włożyłem obspermionego kutasa w jej odbyt.

— Masuj swoją cipkę i dojdź dla mnie. — odparłem a dziewczyna przyłożyła palce i zaczęła bawić się łechtaczką.

— Doch-o-dzę. — wyjąkała a ja pieprzyłem ją szybciej, aż w końcu wytrysnęła.

— A teraz znikaj. — powiedziałem i klepnąłem ją w tyłek, wracając na wygodny fotel.

Rozdział 14

Lidia

Nie widziałam Michaela od ponad tygodnia. Tyle czasu właśnie minęło odkąd zostałam porwana przez jego szefa. Nie miałam pojęcia czy on nie chce mnie uratować czy to właśnie był jego plan. Wpadło mi do głowy milion pytań, które chciałabym mu zadać, jak i milion razy uderzyć go w policzek, bo po ostatnich traumatycznych wydarzeniach wydaje mi się, że muszę obwiniać tylko jego.

— Czego ode mnie chcesz?! — odezwałam się głośnym tonem, gdy Pablo wszedł do pomieszczenia.

— Oh panienka nie ma humoru? — jego głos w pół sekundy doprowadził mnie do szału i wpadłam w histerię.

— Niby z jakiej racji miałabym go mieć?! — wrzeszczałam na niego.

— Właśnie zarobiłaś kolejne tysiąc dolarów. Brawo Lidio. — miałam ochotę go zabić po tych słowach.

— Jesteś podły. Wygrałeś a teraz mnie zabij. — powiedziałam stanowczym głosem.

— Nie zabiję Cię bo jesteś mi bardzo potrzebna. Jutro znów czeka Cię spotkanie z tym samym klientem, u którego byłaś pierwszy raz. Tym razem nie graj z nim tylko grzecznie się zachowuj.

Klient, o którym mówił Pablo to największy oblech jakiego spotkałam, odkąd tu trafiłam. Jest łysy, wielki i brodaty. Spasiony świntuch.

— Pff.. sam idź się z nim przeruchaj. — odpowiedziałam ze śmiechem a Pablo nieco się wkurwił.

— Ty mała dziwko! jak śmiesz się tak do mnie odzywać?! jesteś zwykłą dziwką i nie powinnaś sobie na to pozwalać! już ja Ci pokażę! — wykrzyczał mi w twarz a zaraz potem pchnął mnie w stronę drzwi. Wiedziałam już, że znów odda mnie w ręce swoich ochroniarzy. Przywykłam do tego, że traktuje mnie jak szmatę.

Ochroniarze zaprowadzili mnie do ciemnego pomieszczenia, w którym znalazłam się na początku. W tym miejscu mogłam przynajmniej pobyć sama bez słuchania tego popierdoleńca, który był piętro wyżej.

— Byłaś znów niegrzeczna — odezwał się znajomy głos.

Zamarłam, gdy tylko go usłyszałam.

— Co ty tu kurwa robisz?! — krzyknęłam i wyrwałam się z jego rąk.

— Przyszedłem Cię ratować, ale musisz być cicho. — Michael wyszeptał mi do ucha ale ja wiedziałam już, że tak łatwo nie będzie.

— Jest tu za dużo ludzi, którzy pilnują posesji. Nie masz szans, aby mnie uratować. Nie baw się w księcia na białym koniu. Zabiją Cię. — odpowiedziałam i zrobiłam smutną minę.

— Ej nie trać nadziei. Wiesz dobrze, że to nie moja wina, że się tu znalazłaś.

— A niby czyja? moja? to ty mnie kurwa wsadziłeś do tego jebanego samochodu i kazałeś zawieźć nie wiadomo gdzie, przez co Lukas nie żyje a ja trafiłam do tego powalonego miejsca! — krzyknęłam.

— Csii.. Lidia musisz być cicho. Wcale nie jest to tak jak mówisz. Kazałem Lukasowi zawieźć Cię w bezpieczne miejsce. Nie wiedziałem, że ktoś was namierzy.

— O co tu do cholery w ogóle chodzi co? co ja wam wszystkim takiego zrobiłam, że chcecie mojej krzywdy? — zapytałam, już spokojnym głosem.

— Lidia. Jeśli tylko stąd wyjdziemy to będziesz szczęśliwa. Obiecuję. — odparł a ja zaczęłam się śmiać.

— Nie możesz mi obiecać czegoś, czego nie jesteś w stu procentach pewny. Ja tutaj zostanę i do póki się nikomu nie znudzę i mnie nie zabiją, będę tutaj bo nikt nie jest w stanie mnie uratować! — znów się uniosłam ale Michael zakrył mi usta.

— Csii.. ktoś tu idzie. — usłyszeliśmy zbliżające się kroki.

— Czy już się uspokoiłaś? — do środka wszedł Pablo a Michael zrobił w tył zwrot, zamykając za sobą drzwi.

— Tak. Przemyślałam to sobie i postanowiłam, że będę jutro grzeczna. — skłamałam. Bałam się cholernie jutrzejszego dnia.

— Świetnie. To teraz poćwiczysz to, co jutro będziesz musiała zrobić u mojego najważniejszego klienta. — Pablo rozebrał mnie i kazał wejść ochroniarzowi, zostawiając nas samych w pomieszczeniu.

— Zrobisz mi krzywdę tak jak robią to inni? — zapytałam Michaela.

— Przestań. Dobrze wiesz, że tego nie zrobię. Muszę tylko pomyśleć jak Cię stąd wydostać. Czy zrobić to ryzykownie czy też może nie.

— Ehh gadanie. — położyłam się na łóżku i włożyłam na siebie sukienkę.

— Lidia, będzie dobrze. Powiem Ci coś w sekrecie.

— Słucham?

— Nienawidzę Pabla. Odkąd dowiedziałem się, że zabił mi brata i porwał Ciebie to sam chciałbym go zabić ale nie mogę. Za dużo dla mnie zrobił i jestem mu za to wdzięczny. — słuchałam go przez chwilę ale moje myśli podążały w głąb mrocznych wspomnień, które tutaj przeżyłam, siedząc w tym miejscu po raz pierwszy. Wróciłam do wspomnień z wypadku i zrozumiałam, że wcale nie mogę zaufać człowiekowi, który właśnie mi się tłumaczy ze wszystkiego co zrobił źle. Kazałam mu wyjść.

Peter

— Michael sprawił, że Lidia wyjechała z nim do Hiszpanii. Po to właśnie poleciał do Polski kilka tygodni temu. Chciał mieć ją tylko dla siebie. — powiedział Leon, kiedy zobaczył na kamerze swoją żonę i dzieci bawiące się w chowanego.

Pokazaliśmy mu nagranie na żywo, po tym jak nasi ludzie zamontowali kamery w jego domu. Był skończony, więc musiał nam się wygadać.

— Lidię?! dlaczego kłamiesz?! — odparłem z wrzaskiem.

— Nie kłamię. Zabrał do siebie Lidię i chuj wie co z nią robił. Być może ją ruchał a być może tulił do snu. — Leon miał na mnie dobrego haka. Wiedział jak mnie wkurwić i doprowadzić do tego, że teraz zamiast ojca, będę szukał kumpla. Próbował oddalić nas od interesów Pabla, żeby miał czas na znalezienie nas.

— Nie dam się nabrać na to, co mówisz. Nie mieszaj w to mojej Lidii bo srogo tego pożałujesz!

— Mówię poważnie. Przysięgam na wszystko, że Michael ją ma.

Jestem pewny, że z nami gra ale tak czy siak muszę to sprawdzić. Wyszedłem z piwnicy i skierowałem się w stronę salonu, w którym siedział Artur.

— Powiedział, że Michael ma Lidię. — odparłem.

— Lidię? tę Lidię?

— No kurwa tak! jeśli on ma rację to nie odpuszczę temu skurwielowi! jadę tam! — krzyknąłem i wsiadłem w samochód. Całą drogę jechałem wkurwiony i przerażony. Co biedna Lidia musiała teraz znosić, przeżywać i ile płakać, to nie może być prawda i miałem nadzieję, że zastanę go tam, pijącego herbatę z Samantą przy wielkim stole w jadalni. Nie mogłem w to uwierzyć.

— Pożałujesz Leon jeśli tylko dowiem się, że to nie prawda! — krzyknąłem sam do siebie i uderzyłem ręką o kierownicę.

*

Dojechałem na miejsce jego posiadłości. Zdziwiłem się, jak nie zastałem żadnego ochroniarza. Wszedłem więc do środka, w którym również nie było śladu żadnej żywej duszy.

— Dziwne. — pomyślałem, kierując się w stronę mojej dawnej sypialni.

Było w niej pusto a na biurku leżała kartka.

„Droga Lidio, niestety nie wiem, kiedy się zobaczymy, ponieważ musiałem jechać troszkę dalej stąd i czeka mnie sporo pracy. Moja gospodyni oprowadzi Cię po domu i zapewni Ci ciepły posiłek. Nie czekaj na mnie i nie wychodź z domu. Skorzystaj tylko jedynie z tarasu za domem. " ~Michael

— A to zwykły drań! — krzyknąłem i szybko wróciłem do samochodu, odjeżdżając z piskiem opon.

Dojechałem do wujka i pędem pobiegłem do środka.

— Ja pierdole, to niemożliwe co za gnój! — krzyknąłem a Artur zaczął się śmiać.

— On ją kurwa porwał! Leon mówił prawdę! spójrz na to. — podałem mu do ręki kartkę.

— Znalazłem tą kartkę na biurku w swojej sypialni. Musiała w niej spać, dlatego światło kilka dni temu było tam zaświecone. On ją ukrywał tam a ja byłem tak blisko niej i nawet nie pomyślałem, że ona tam jest. — powiedziałem z ogromnym żalem do samego siebie.

— Poczekaj. Chcesz mi przez to powiedzieć, że Michael porwał Lidię i trzymał ją u siebie a potem wywiózł nie wiadomo gdzie? — dopytywał Artur.

— Tak kurwa właśnie tak! — krzyknąłem.

— Do tego jeszcze nikogo tam nie ma! dom stoi pusty, zero śladu po gosposi, zero śladu po ochroniarzach, nawet nie stoi nikt pod domem! — dodałem.

— Nie dobrze. Trzeba ich znaleźć. Idź do Leona po więcej informacji a ja zbiorę ludzi.

— Nie ma sprawy. — odparłem i skierowałem się na dół.

*

— Czy ty wiesz do czego właśnie doprowadziłeś?! — krzyknąłem na mężczyznę przywiązanego do krzesła.

— Czyli jednak to sprawdziłeś? wiedziałem, że jeśli o nią chodzi to od razu się skusisz, aby do niego pojechać. — powiedział a ja strzeliłem mu w stopę.

— Kurwa co ty robisz?! — krzyknął przerażony.

— Gadaj co jeszcze wiesz! gdzie on teraz kurwa jest?! — skierowałem pistolet w tył jego głowy i czekałem na odpowiedź.

— Jeśli nie ma go w jego domu to nie wiem, gdzie teraz może przebywać. Naprawdę.

— Musisz coś o nim wiedzieć bo skoro ją porwał a ty o tym wiesz, to musicie razem współpracować! — podniosłem ton.

— Powiem Ci wszystko od początku, teraz jestem tutaj. Uwięziony i nie wiem co dzieję się u Michaela. — rozsiadłem się na krześle i zamieniłem się w słuch.

— Więc Mike urządził bankiet, na który zaprosił Lidię i jej kumpele. Przyjechały, pobawiły się i tam się poznali. Następnie przyprowadził ją na naszą firmową kolację, gdzie przedstawił ją nam ale szybko wyszli.

— Czekaj bo ja nie rozumiem. On i Pablo pracują razem? — dopytywałem zaciekawiony i wkurwiony.

— Tak. Pablo i Michael się pokłócili o coś i wtedy wyszli. Później go nie widziałem bo wyjechał do Hiszpanii, ale potem wrócił po Lidię. Nie wiem z jakich powodów ale wiedziałem tylko, że zabrał ją ze sobą. — odparł ale coś mi tu śmierdziało.

— Gadaj bo na pewno wiesz, jeśli nie powiesz to zabiję Twoją słodką żonę. A chyba bardzo chcesz, żeby dzieci miały matkę, skoro Ty sam tam szybko nie wrócisz. Moi ludzie tam są i ich obserwują. — Leon przełknął ślinę.

— Peter do cholery… nie rób jej krzywdy.

— To mów wszystko ze szczegółami, żebym nie musiał Ci odbierać szczęścia.

— Dobra więc wiedziałem o tym dlaczego ją zabrał. Pablo kazał mi mieć ją na oku i trochę się zabawić. Wtargnąłem do jej domu, aby ją nastraszyć. Na drugi dzień Michael po nią przyleciał i zabrał do siebie. Pablo i ja wiedzieliśmy o tym bo sam szef kazał mu to zrobić, ale Michael traktował ją normalnie. Nie tak jak chciał Pablo.

— Co to znaczy, traktował ją normalnie?

— Był dla niej potulny jak baranek. Nie chciał z nami współpracować. Lidia miała być tylko zarobkiem dla Pabla a on ją ukrywał i wmawiał nam, że ją sprawdza i przygotowuje do pracy z naszymi klientami.

— Co było dalej? czyli tak naprawdę nie wiesz gdzie ona teraz jest? tylko nie kłam! — odparłem.

— Kłamałem, że porwał ją Michael. Pablo ją ma.

— Kurwa mać! — krzyknąłem, wstając z krzesła i kopiąc w stół.

Wybiegłem stamtąd i ruszyłem w stronę Artura.

— Wiem, że nie możesz chodzić przez tą jebaną ranę na nodze więc wiedz, że jestem wkurwiony i zdany sam na siebie! — Artur nie zdążył nic powiedzieć a ja wsiadłem do samochodu żeby pobyć sam ze sobą.

*

Próbowałem dodzwonić się do Emily i ją o wszystkim poinformować ale nie odbierała i za każdym razem włączała się poczta.

— A co jeśli ją też porwał ten skurwysyn i trzyma je obie, wysyłając je do tych zardzewiałych fiutów?! — krzyknąłem do Artura.

— Zadzwoniłem do syna Alexa G. Może on nam pomoże ich namierzyć. Spokojnie synu, złapiemy ich. — odparł ale ja wcale nie zamierzałem się uspokoić.

— Czy ty sobie to kurwa wyobrażasz?! odebrał mi matkę, a teraz odbiera mi miłość mojego życia. Czuję, że Michael również chciał ją mieć tylko dla siebie. Gdyby był moim kumplem to nigdy by na to nie pozwolił.

Cień pożądania mojej Lidii zmusił go do zepsucia naszej przyjaźni.

KONIEC PIERWSZEJ CZĘŚCI…

Epilog

HISZPANIA,

en algún lugar alejado de la ciudad

Mijają dni totalnej porażki, gdzie Lidia musi zmagać się z niechcianym dotykiem klientów Pabla. Stała się obojętna na swoją krzywdę i wiedziała, że musi uzbroić się w cierpliwość, której nigdy nie chciała przeżywać. Jedna z wielu jej wad dopadła ją niczym rzucony przez wroga granat. Bała się tak bardzo, że codzienność była dla niej trudniejsza i niszczyła ją psychicznie, przeżywając najgorsze chwilę w życiu, których nigdy nie zapomni.

Poznała świat jaki nawet się jej nie przyśnił, a wszystko z powodu związku z początkującym gangsterem.

kolejna część niebawem

wrocław. 07.10.2023r

List od autorki

Była to ciężka droga, aby napisać pierwszą książkę w życiu. Zaczynałam mając piętnaście lat a skończyłam mając dwadzieścia. Kiedy napisałam kilka pierwszych tekstów, zaczynając od pisania pamiętnika. Pomyślałam, że połączenie tekstów z wattpada i pamiętnika to najlepszy wybór, ale po roku czasu zdecydowałam, że to nie jest to i postanowiłam, że chcę spełnić moje największe marzenie, wydając książkę. Wymyśliłam, więc coś nowego. Książkę którą właśnie przeczytaliście drodzy czytelnicy, zaczęłam pisać w roku dwa tysiące dwudziestym drugim. Wielokrotnie ją zmieniając i czytając, aby na pewno się wam spodobała. A kiedy już wymyśliłam fabułę, nie miałam pojęcia, że zrobię z niej dwie części. Zmotywowałam się do przedłużenia jej treści i tego, aby za jakiś czas wydać kolejną książkę. Moja droga do spełnienia największego marzenia właśnie się zakończyła i dotarłam na miejsce, a teraz przechodząc przez złotą bramę mojego sukcesu idę spełniać kolejne.

Do zobaczenia

Nikola W.Ł.

Podziękowania

Jeśli to czytacie, to wiedźcie że pisząc dla was podziękowania, wylałam łzy na papier. Napisanie tej książki było dla mnie niesamowitym przeżyciem. Wiem, że długo kazałam wam czekać ale kosztowało mnie to sporo stresu.

Podziękowania dla osób:

— Artur M. za okładkę książki

INSTAGRAM: https://www.instagram.com/from_zero_to_hero.artur_maury/

— Patrycja G. za wsparcie i motywację do działania.

— Łukasz Ł. za prowadzenie mnie za rękę przez całą tą trudną drogę.