Makselon Paton Anna

STATUS MATERIAE

zbiór poezji

Projekt okładki oraz ilustracje w książce (fotografia, grafika, techniki mieszane) Anna Makselon Paton

Redaktor Danuta Sut-Karykowska

Recenzja (blurb) Beata Nicoś-Trenk

© Makselon Paton Anna, 2025

„Status materiae” to wielogłos o przemijaniu i nietrwałości. Kompozycja tomu sprawia, że wiersze kontrapunktują, przeglądają się w sobie, dialogują. Leitmotiv vanitas wyrażony został w perspektywie mikro i makro — w obrazie intymnych doświadczeń i tego, co dzieje się w świecie najbliższym, ale również w „innych okolicach”. Nie brak tu ważkich refleksji o cierpieniu, śmierci i przemocy. Obie perspektywy łączy wnikliwe spojrzenie i dotykający czytelnika sposób wyrazu.

Beata Nicoś-Trenk

ISBN 978-83-8431-965-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

STATUS MATERIAE

Od autorki

De Ser

Sole trzeźwiące

Party

Trzęsawisko

Stany skupienia

Gniazda

Ostatnia działka

Stan paliatywny

Słońce świeci zawsze

Ecce Homo

Jak powstają gwiazdy

Pożar

Wartość

Element

Kamieniołom

Wysiłek

Szukając końca świata

Golem

Skóra

Model i artysta

Matematyk

Fabriano*

Żółty wiersz

Lubię jesień …

Ptaśki

W cieniu

Gore Amore

Ayahuasca

A jednak

Podarunek

Poezja zabija

Turniej

Oczekiwanie

Najpiękniejsza kobieta

Poczekalnia

Chopinowi — Duda Gracz

Źródła

Katedra

Ten pogrzebany

Antymateria

Odpadki

Pejzaż

Człowiek idący ulicą

Czas

Oblicze świata

A czemu nie?

Nota biograficzna

Od autorki

Człowiek, jako materia, podlega ciągłym zmianom. Jest od materii zależny, a równocześnie ją przekształca i na nią oddziałuje. Może z niej tworzyć zarówno piękno, jak i brzydotę, może z materią walczyć, lecz nie sposób jest zwrócić się przeciwko niej… od niej oderwać, uciec, czy ją pokonać. Przywiązujemy się do materii, nie bacząc na erozję. Zmęczone ciało staje przed tym, co ulotne, kruche, nieoczekiwane — i być może — ostateczne.

„Materia” fotografia

De Ser

Wyrafinowana uczta

na deskach pokaz

treli i moreli

Wygłaszają

pieśni pochwalne

dla serów pleśni

elegancko

z wachlarzem

przy nosie

odganiając

smród

winnego

grona

Sole trzeźwiące

Potrzebuję zażyć …

w nozdrza

ostrego przepoconego

irytującego zapachu życia

Zażyć ulicy i tanich fajek

piwa na schodach z jakimś

lumpem.

Zażyć cudownego wypierdolenia mnie

z baru i wrzucenia pijanego w błoto.

Brudny prysznic jest wspaniały…

Cały tydzień muszę rano

całować moją żonę

na „do widzenia wieczorem”

i ubierać się świtem

do pracy w prasowane kołnierzyki

pastowane uśmiechy

i tożsamość poskładaną

do teczki…

Party

stoję pokątnie

lekko pod kątem

wychylam

ze szklanki

śmiałość

„Kielich” fotografia, model Adrian Rejdak

Trzęsawisko

Już się zlatują

zbierają w kłęby

paplają chichoczą

szepczą…

Stawiają zakłady

zacierają ręce

wskakują na sznury

by rozhuśtać dzwony

Ramiona nam dygoczą

w szarych płaszczach

po pachy w błocie

Chcieliśmy przecież

komuś pomóc

być dobrymi ludźmi

a skończyliśmy

polerując sobie buty

cudzym nieszczęściem

Stany skupienia

ciekną dni

ciekną łzy

na podłogę

ścieka gin

ulatnia się kasa

ulatnia się mąż

ulatnia się gaz

Płomień zgasł

martwa natura

jak stała

tak stoi

Gniazda

Mieszkania

starych ludzi

kurczą się

z wiekiem

Choć trudno przejść

z kuchni do pokoju

w poligonie rupieci

to starzy ludzie

nie chcą

pozbywać się śmieci

Przygarniając  je

wiją z nich

wielkie gniazda

chroniąc się

przed śmiercią

niepamięci

„Gniazdo” grafika — matryca naturalna

Ostatnia działka

mój ogródek marzeń

gniazdko bajek

w nim bocian

cały rok gości drewniany

kolorami szumią

butelki na płocie

starocie pomalowało słońce

lalki misie i garnki

ożywia wiatr

zadziera z nimi

ale nie spadną z piedestału

bo to mój świat

cudowny zapomnieniem

buduję go jak mur

przed nadciągającym cieniem

moi wierni przyjaciele

krasnale sarenki

łabądki wyginające szyje do nieba

nie oponują …

towarzyszą

nad altaną

lśnią ciszą

błyskotki

tęcza moja…

śnię

— przejdę po niej…

Stan paliatywny

Oni gdzieś tam są…

w innym sennym wymiarze

w głębinach…

gdzie ryby nie mają głosu

Na powierzchni bezruch

dłonie i ciała podłączone

do kroplówek

dryfują bez płetw

Oni są gdzieś tam…

na wakacjach

tańczą na plaży

i piją drinki

albo gdzieś …

na spacerze ze swoimi uczniami

opowiadają o historii i literaturze

Oni gdzieś tam są…

z mężami i córkami

przy stole na którym

ich ręce robiły ciasto

biesiadują rozmawiają

Ich serca jak ryby

wyjęte z morza

jeszcze trzepocą…

Słońce świeci zawsze

Szkli

na lizakach

z palonego cukru

lśni

w oczach

roześmianych

dzieciaków

grzeje

huśtawki

głaszcze

odkryte ramiona

młodych kochanków

marcowo

grzeje ciemiona

równo w kolumnach

na placu apelowym

nogi bose w śniegu

głaszcze

nagie ramiona

kości czaszki

lśnią

nim zakopią

młodych kochanków

dopiero co

zeszłych

z huśtawek

dzieciaków

palonych

lizaków

szkli

Ecce Homo

Darmo cierpieli

za krzyżem Twoim

szli ...nieśli …

choć nikt nie przykazał

nikogo nie zbawili

nikt im się nie pokłonił

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.