Maria Kabała-Rejment

Nasze nieprzemijanie

Obraz na okładce: Danka Jaworska

© Maria Kabała-Rejment, 2022

“Dążeniem tej poezji jest rozjaśnianie istnienia, także szukanie jakiejś prawdziwości w życiu, autentyczności i tożsamości — przeciw iluzji i złudzeniom.” Zbigniew Jerzyna

„Urokliwe, subtelne wiersze — choć nie brak w nich dramatycznych akcentów.” Marek Baterowicz

„Liryka zaprawiona goryczką nostalgii, czułością i zatroskaniem: taka intymna, bezpretensjonalna rozmowa z czytelnikiem.” Józef Baran

ISBN 978-83-8273-612-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

MIŁOŚĆ

kochany mój

kochany mój piszę do ciebie list

bo smutek ogarnął mnie wielki

i żal a w duszy takie spustoszenie

że już i aniołowie odlecieli

i zostawili bez opieki

a co u ciebie kochany mój

czy zdrowy jesteś czy radosny

i o kim myślisz o świtaniu

zbudzony ptaków wrzawą

czy wznosisz się kiedy do nieba

kochany mój za oknem noc

z gwiazd litery składam

żeby ci w duszy zamigotały

żeby cię roziskrzyły miłością

i żeby aniołowie wrócili

czary

śniłam dzisiaj o tobie

na jawie w poświacie księżyca

dostrzegłam zarys uśmiechu

poczułam muśnięcie ust

na policzku jak rozespany wiersz

utkany ze strun tęsknot

przebudzenie

w twoim wysokim szczupłym ciele

jest gibkość zwierzęcia

o pięknych ruchach

i czułość mężczyzny

czuję twoje ciepło swoim sercem

wącham zapach skóry palcami

dotykam lekkości twego oddechu

i doznaję świeżości uśmiechu

nasze ciała dotykają się i łączą ponad ziemią

w rozmowie miłości

w namiętności wiedzy

która poznała nieskończoność

przeciągasz się leniwie jak kot

i odpływasz z marzeniami

których jeszcze nie odkryłam

serce łomocze mi w piersi

chwila

to była chwila

rozkochanych serc

bez poranka wspólnego

kiedy słońce złote iskry rozrzuca

na nagich piersiach

rozbudzonych pocałunkami

to była chwila

płomienia co rozgrzał

i zniknął

radości w skrzypcowym smyczku

ukrytej

uśmiechu który lody roztajał

i tęsknoty co łzami

się syciła

za tę chwilę

za wzruszenie

za muzykę

za zapomnienie

za radość

i łzy

i pragnienie

dziękuję ci

marzenie

W czarodziejskiej kuli szklanej

widać naszą przyszłość całą;

tę szczęśliwą, roześmianą

i pochmurną, nadąsaną.

Jest w niej miłość zaklęta

i tęsknota na gwiazdach rozpięta,

oczu moich radosnych kochanie,

namiętności żar i pożądanie.

Z czarodziejskiej kuli szklanej

los dyskretnie nas podgląda,

tajemne przejścia wskazuje;

a gdy zawierzysz mu, obiecuje,

że po tamtej stronie kuli

niebo nas do gwiazd przytuli,

z rumakami skrzydlatymi

przez przestworza pofruniemy.

Spójrz, ty i ja w świata objęciach,

już na zawsze z pegazami pojednani

zanurzamy się w sobie bez pamięci —

jak w czarodziejskiej kuli szklanej.

taniec

jak strudzony wędrowiec

plecy opiera o pień szeroki

w cieniu liści rozłożystych oczy przymyka

palcami gładzi korę porowatą dla ukojenia

tak ja wtulam się w twoje ramiona

gra orkiestra tańca rytm

moja dłoń schowana w twojej

posuwamy się po sali

w bliskości ciał nieśmiałej

w radosnym rozmarzeniu

jak drzewo gałęziami

oplotłeś mnie

jak drzewo siły mi dodajesz

o nas

najpierw była tęsknota

za listem za telefonem

pierwszym spotkaniem

pocałunkiem kochaniem

spełnienie

wyznań lirycznych

poezji dramatu

kartek pisanych nocą

oczekiwanie

na siebie na bliskość

na zapomnienie

na rozkochanie

przeżycie

pojednania dusz i ciał

i radość odkrywania

piękności świata

marzenia

o szczęściu nieskończonym

i miłości która nie przeminie

upojona własnym istnieniem

a potem było rozstanie

bolesne niechciane

rozmazane i nie bez łez

i żal za szczęściem minionym

na koniec zostało wspomnienie

wierne oddane i radosne

pamięć szczęścia miłości

która trwa

gwieździsty trakt

już za oknem zmrok

siądziemy razem tu

w kąciku koty dwa

bliskości ciała bliskości duszy

szukamy w świetle gwiazd

wyprawa w bajki świat

gdzie prawdy znajdziesz sens

no chodź już miły

pozostaw smutki

na wyprawę tę pójdziemy razem

wsłuchaj się w rytm serca swego

usłysz mnie

zobacz mnie

poczuj mnie

gwieździsty trakt

powiem wszystko ci

jak miłość w sercu drży

odkrytą nie chce być

gwiazdami znaczy gwiazdami broczy

maluje cały świat

marzeniem kreśli znak

do raju wiedzie nas

rozmarza snami samotność znika

na wyprawę tę pójdziemy razem

wsłuchaj się w rytm serca swego

usłysz mnie

zobacz mnie

poczuj mnie

gwieździsty trakt

podaj rękę swą

chcę poczuć bliskość twą

obiecam zapach bzu

obiecam radość obiecam miłość

porzucisz smutki swe

zapomnisz bólu krzyk

spełnienia zaznasz smak

upojnych nocy

pachnących wiosną

na wyprawę tę pójdziemy razem

wsłuchaj się w rytm serca swego

usłysz mnie

zobacz mnie

poczuj mnie

gwieździsty trakt

(tekst do muzyki Jerzego Horwatha)

nieszczęśliwy wypadek

rozbiegły się serca nasze

złaknione czułości

ślepe i zagubione

wśród marzeń i wzlotów

twoje imię

powiew wiatru na rozgrzanym czole

twój głos

wschodzące słońce po deszczowej nocy

twój oddech

kwitnące lipy i jaśmin i miód

wpadło serce twoje do studni

i zatonęło

wyjrzałam za nim z niepokojem

zakryła je woda

widziałam jak przepadło

labirynt twojej duszy

zatopiłam się w twoich oczach

wytrwale torowałam sobie drogę do ich źródła

szłam niepomna przestróg

odkrywając prawdę o nas

błądziłam w labiryncie twojej duszy

trafiłam

nieśmiało dotknęłam twego serca

a ty podałeś mi dłoń

tę samą w którą wsuwam teraz

bezsilnie zaciśniętą pięść

czułość

Stasinkowi

potrzeba mi twojej czułości

dotyku ust na policzku

szeptu pieszczącego oddechem

zapachu porannej mgły

wrażliwego serca

dłoni rozgrzanych tęsknotą

ramion szeroko otwartych

oczu rozmarzonych

dom na wsi

wśród letniej zieleni

podszytej rozbłyskami słońca

czerwony drewniany dom

z białą werandą i białymi oknami

fioletowy rododendron

huśtawka zawieszona pod dębem

w oddali przystań

łodzie i rozkołysana woda

dom na wsi

dla ciebie dla mnie

dla wspomnień życia

za którym boleśnie tęsknisz

w oknie sylwetka kobiety

z przeszłości utraconej

przechadzam się przyglądam

rozmawiam z duchami

które snują się wśród drzew

w sypialni i przy kuchennym stole

uśmiechają się z przekąsem

mówisz że jeszcze tu wrócimy

a one kiwają głowami

jakby wiedziały

noc pod gwiazdami

Stasinkowi

niebo było granatowe

jakby atrament z kałamarza wypiło

upiło się rozmarzyło

złotymi gwiazdami

powłóczyste szaty upstrzyło

dla fasonu dla zabawy

z przekory

migotało figlarnie

i nie wiedząc co czyni pijane

z nieboskłonu wystąpiło

by się do nas przybliżyć

nachylało się wychylało

zza barokowej balustrady balkonu

wiatr studził oddechy

i rozpalał nagość skóry

niebo namawiał do skoku

aż w końcu spadło

otuliło cię muślinowo

spod przymkniętych powiek

widziałam zarys twego ciała

spowitego w gwiazdy i granat

jedwabiem nocy obleczony

zamknąłeś mnie w niebie

drżałam z zachwytu

jak w ogień idę do ciebie

mężowi mojemu w dniu ślubu

jak w ogień idę do ciebie

szukam twych ramion

opiekunów naszej miłości

czuję twój zapach słyszę oddech

przyśpieszone bicie serca

mojego twojego

przepełnia mnie wzruszeniem

i pożądaniem

na dnie twoich oczu

niebieskich jak niebo nad nami

latem

widzę marzenie o szczęściu

w bliskości serc i ciał

jakiej jeszcze nie było

w twoich oczach przeglądam się

ukradkiem

uśmiecham się do siebie

do ciebie

do świata

Melbourne, 10 kwietnia 1999

obrączka

mój mąż nosi obrączkę

na serdecznym palcu

prawej dłoni

by cały świat widział

że jesteśmy dla siebie

złota obrączka

połyskuje światłem

w ciemności nocy

gdy poznaje ciało moje

w intymności zbliżenia

na palcach muskających struny gitary

złoty znak

rozbrzmiewa miłością

przywołuje mnie do siebie

magią muzyki

mój mąż poślubił mnie

na zawsze jak za dawnych czasów

albo w bajce

wsuwając na mój palec

obrączkę wieczności

sen w jawę przemienił

pierwsza rocznica ślubu

więc to już rok

ty i ja

przez mgły śnieżyce

pod słońce

w morzu czułości

we wzlotach zapomnienia

i w naburmuszeniu

w cieniu słów jak błyskawice

w najdelikatniejszym dotknięciu

dłoni i w bliskości

uskrzydlonej

życzę nam miłości wiosennej

pocałunków rozmarzonych

życzliwych spojrzeń przyjaciół

i oceanu radości

bo czymże rok

wobec wieczności?

Sztokholm, 10 kwietnia 2000

Ingarö

w promieniach zachodzącego słońca

w szeleście trawy

w szepcie liści drzew

dostrzegam wartość życia

jedziesz na rowerze

u boku pies

twój i mój

jak wspólne dziecko

którego nie mieliśmy

jadę za wami

czuję powiew wiatru

zapach wieczoru

łagodnieję bezpieczna

że znalazłam oazę

może nawet sens istnienia

że właśnie tutaj

doznać mogę szczęścia

w twoich ramionach

Stasinkowi

byłam falą morską

rozpryskującą się o urwisty brzeg klifu

w tysiące kropel

jaśniejących w promieniach słońca

radością nowego istnienia

skakałam ze skały

i jak ptak przemierzałam odległość

dzielącą mnie od ziemi

wznosiłam się i opadałam

lotem łagodnym czarodziejskim

chwila trwała wieczność

wzlatywałam na skrzydłach miłości

rozpostartych szeroko jak w locie Ikara

upojona twoją bliskością

odurzona szczęściem

nasze nieprzemijanie

jak nieporadnie kwitną kwiaty

którym nie dodajesz otuchy

łagodnym spojrzeniem

jak cicho bije serce

którego nie nasycasz

żarem miłości

i blado uśmiecha się słońce

i smutny jest deszcz

w którym się nie kąpiesz

wpatruję się w zegar

i zaklinam opieszały czas

żeby pobiegł jak oszalały

do dnia w którym

przyjdziesz i szepniesz

jesteśmy razem

a wtedy niech zatrzyma się

świat cały na jedną chwilę

naszego nieprzemijania

przeprosiny

obiecać ci muszę

że nie będę już więcej przyzwalać

złości przychodzić znienacka

że nie będę odpierać ataków

lecz zaufam sobie i tobie i bogu

zrobię kolorową sałatkę

zjemy kolację przy świecach

będę patrzeć w twoje łagodne oczy

i dotknę twojej dłoni na stole

opowiem ci

w kieliszku białego wina

dostrzeżesz prawdę o mnie

jakiej dotąd nie znałeś

schowasz mnie w swoich ramionach

i wyszepczesz

poranek marcowy

ten dzień taki piękny

bo dał nam go Bóg

choć tutaj jest Szwecja i żyje się inaczej

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.