Barbara Szafrańska

Paralele

Copyright by Antoni W. Szafrański, Krzysztof Szafrański, Agnieszka Komorowska

Wydanie II

Projektant okładki Antoni W. Szafrański

Ilustrator Wiesława Gola

© Antoni W. Szafrański, projekt okładki, 2018

© Wiesława Gola, ilustracje, 2018

Jest to poezja, która dobrze odczytuje znaki naszych czasów. Poetka wie, że żyjemy w epoce fizyki. Czas jest głównym bohaterem prawie wszystkich jej wierszy. (…) To poezja współczująca i starająca się zrozumieć często zawiłe i pogmatwane sprawy ludzkie (…)

Zbigniew Jerzyna (fragment Posłowia)

ISBN 978-83-8126-624-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Paralele

Aksjomaty

Samotność

Zwyczajność

zwyczajność w kolorze

Miłość

Wiara, nadzieja

Najmniejsze ojczyzny

Nitki i kłębki

Wizyta

Prywatność

Życzenie

Nasza Matka

Moja przyjaciółka

Dwie zimy

Chwile

Impuls

Chwile

Czego chcę?

Poranek

Przy świątecznym stole

a może…

Czary

Fizyka i metafizyka

Bezsenność w Tatrach

Szok

Wiosna

Dla Ciebie

Sen poety

Wiry i zawirowania

Szczeliny

Czekam

Szept

Pokolenia/ Fotoplastykon

Wir głupich myśli

Obsesja

Zamyślenia

Przemijanie — refleksja

Refleksja gdybająca

Dążenie do doskonałości?

Odcienie piękna

Przywileje

List do Świętego Mikołaja

Czarny Kot

Półuśmiechy

Requiem?

Kariera

Zagadka

Wiosna (2)

Posłowie

Marzyło mi się być poetką

(najchętniej — narodową).

Pragnęłam współbrzmieć i współcierpieć,

tworzyć i uczestniczyć

bez przerw na oddech, wciąż na nowo.

Niestety wszystko co stworzyłam

(to znaczy — napisałam),

później już tylko mnie śmieszyło,

więc szybko wyrzucałam

albo wpychałam do szuflady (…).

Dziś, kiedy muzy trawią nawet

badania diagnostyczne,

byłoby chyba dość zabawnie

móc kpić ze swych słabości

w awangardowym towarzystwie.

/ wiersz Mrzonka, z 1981 roku/

Aksjomaty

Samotność

Wyrzuceni przypadkowo

z pozaziemskiego

wehikułu

Skazani na dotrwanie

próbujemy rozpaczliwie

odnaleźć się

w układzie współrzędnych

i odwrócić oś czasu

Zwyczajność

W ograniczonym przejrzystą błoną

kawałku przestrzeni

każdy w swojej bańce powietrza

przemieszczamy się

w wyznaczonym kierunku

jak w światłowodach

Po drodze bańki łączą się

pękają i rozpryskują

robiąc miejsce następnym

zwyczajność w kolorze

haust powietrza

w głośnej wielobarwności

rozwarcie ramion

w błękit zwycięstwa

żółto-niebieska duma

zielona ufność

pomarańczowy dotyk

pastelowe odcienie

bezpieczeństwa

kanarkowa podejrzliwość

nagle jakieś „ale”

szaro-mokre oczy

nieprzejrzyste okulary

przypływy szaro-granatowe

poczucie krzywdy

fioletowo krwiste

wyblakłe upiory dnia

mroczne upiory nocy

walczące o przeszłość

ciężką od niespełnienia

malejące amplitudy

spłaszczone maksima

biały spokój

widma obojętności

Miłość

Miłość jest jak pomarańcza

gdy po nią sięgniesz

zjadasz łapczywie

lub dzielisz na cząstki

Przyjaźń jest jak pudełko

czasem pod przykrywką

ukrywa złotą sztabkę

albo zwykłe szkiełko

Nie lubisz tego sprawdzać

a przecież niekiedy

zmieści się tam pomarańcza

Miłość jest jak pomarańcza

Wiara, nadzieja

(dedykowane fizykom, inżynierom i technikom)

Przypadkowe wstrząsy

nie zniszczą

zamkniętego kształtu powierzchni

złożonej z elementów

idealnie dopasowanych

Niewielkie pęknięcia

nie muszą ujawnić

istnienie wewnętrznych

pokrętnych zaułków

w których zmagania instynktów

nadają nowy kształt

dobrym bajkom.

Po co oceniać trwałość konstrukcji

jeśli chce się wierzyć w jej doskonałość

Najmniejsze ojczyzny

Moja ojczyzna to

„przybrudzony brzeżek

różowej sukienki”

z domowego dyktanda

dźwięki pianina

tykające zegary

dziecinne kłótnie

ślad po portrecie na ścianie

Moja ojczyzna to bukiet

zapachów dzieciństwa

Włosy mamy

tytoń dziadka

smak niedzielnego rosołu

wosk do podłogi

pasta do butów w przedpokoju

Moja ojczyzna to drzewa

Kominy i wieże

Zmieniający się widok z okna

Czyjaś niedawna obecność

Nadzieje

Względność zamierzeń

Nitki i kłębki

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.