Kacper Piwowar

Gorący Wieczór w Mieście

© Kacper Piwowar, 2024

“Gorący Wieczór w Mieście” to pasjonująca opowieść o miłości, namiętności i niespodziewanych zwrotach akcji. Ania i Michał, dwoje zagubionych w codzienności ludzi, odnajdują się w zgiełku miasta. Ich relacja rozkwita, pełna zmysłowych chwil i głębokich emocji. Jednak życie bywa nieprzewidywalne, a nagła tragedia zmienia wszystko. Czy ich miłość przetrwa próbę losu? Ta historia zaskakuje i wzrusza, prowadząc czytelników przez spektrum uczuć.

ISBN 978-83-8384-674-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Drogi Czytelniku,

Z ogromną radością oddaję w Twoje ręce tę książkę, która jest wynikiem wielu miesięcy pracy, pasji i emocji. Gdy piszę te słowa, czuję się, jakbym dzielił się z Tobą kawałkiem siebie. Historia Ani i Michała, ich miłość, zawirowania i wyzwania, które napotkali, były dla mnie nie tylko tematem do rozważania, ale także podróżą, którą odbyłem razem z nimi.

Każda postać, każda scena w tej książce jest zbudowana z realnych emocji, które wielu z nas zna z własnego życia. Chciałem pokazać, jak skomplikowane są relacje międzyludzkie, jak łatwo można zagubić się w uczuciach, a jednocześnie, jak piękne mogą być momenty bliskości i szczęścia. Wierzę, że miłość potrafi zdziałać cuda, ale także przynieść ból, z którym musimy się zmierzyć.

Pisząc, miałem nadzieję, że uda mi się stworzyć historię, która poruszy Twoje serce i skłoni do refleksji nad tym, co jest naprawdę ważne w życiu. Każdy z nas przeżywa momenty radości, smutku, a nawet kryzysu, i to właśnie te doświadczenia kształtują nas jako ludzi.

Zachęcam Cię do odnalezienia siebie w tej historii. Może rozpoznasz w Ani swoje pragnienia, a w Michałach znajdziesz odzwierciedlenie swoich lęków. Mam nadzieję, że ich przygody skłonią Cię do myślenia o miłości, przyjaźni i o tym, jak ważne jest, by być szczerym wobec siebie i innych.

Dziękuję, że poświęciłeś czas na tę lekturę. Twoje wsparcie i uwaga są dla mnie niezwykle ważne. Mam nadzieję, że ta opowieść dostarczy Ci nie tylko emocji, ale również inspiracji do refleksji nad własnym życiem i relacjami, które tworzysz.

Z serdecznymi pozdrowieniami,

Kacper Piwowar

Pierwsze Spotkanie

Ania stała przy oknie, próbując udawać, że w ogóle nie zwraca uwagi na otaczające ją tłumy. Była nowa w tym mieście, jeszcze nieprzyzwyczajona do jego tempa i hałasu. Wciąż czuła się jak nieproszony gość na tych pełnych gwaru i splendoru przyjęciach, na które była zapraszana przez przypadek, z litości, albo przez znajomych, którzy nie pamiętali jej nawet z imienia. Dzisiaj nie było inaczej. Krążyła wokół elegancko ubranych ludzi z kieliszkiem szampana w ręku, czując się jak outsiderka.

Przez szybę w oknie widziała panoramę miasta, której nie znała jeszcze na tyle dobrze, by odróżnić budynki od siebie, ale wiedziała, że to miasto pulsuje własnym rytmem, niezależnym od niej. A ona? Ona była tylko przechodniem w tym wielkim, obcym świecie.

Wszystko zmieniło się w momencie, gdy poczuła na sobie spojrzenie. To było dziwne uczucie — jakby ktoś patrzył na nią dłużej niż powinien, jakby próbował przebić się przez jej maskę i dotrzeć do jej wnętrza. Zmarszczyła lekko brwi, próbując nie dać po sobie poznać, że czuje się obserwowana, ale ciekawość była silniejsza. Spojrzała w kierunku, z którego czuła ten wzrok.

I wtedy go zobaczyła.

Stał w rogu sali, oparty o ścianę, z kieliszkiem w dłoni, ubrany w elegancki, ale nie przesadnie formalny garnitur. Wyglądał, jakby mógł być częścią tego świata, ale coś w jego postawie mówiło, że podobnie jak ona, jest tu na marginesie. Jego ciemne oczy śledziły ją z pewnym nieokreślonym zainteresowaniem, ale nie było w tym nachalności, raczej coś subtelnego, ledwo zauważalnego dla kogoś, kto nie byłby na tyle wrażliwy, by to wychwycić.

Ania poczuła, jakby czas na chwilę stanął w miejscu. Serce zabiło jej szybciej, choć nie miała pojęcia dlaczego. To był zwykły człowiek, kolejny nieznajomy na przyjęciu, a jednak coś w jego spojrzeniu ją poruszyło.

Przez chwilę walczyła sama ze sobą, zastanawiając się, czy powinna podejść. W końcu, nie mogła tak po prostu stać tam, przy oknie, próbując unikać rozmów i wpatrywać się w panoramę miasta, jakby była częścią tła. Odważyła się.

Zrobiła kilka kroków w jego stronę, czując, jak wzrok mężczyzny podąża za nią. Z każdym krokiem, który ją do niego zbliżał, czuła rosnące napięcie. Jakby nie chodziło tylko o fizyczną bliskość, ale o coś głębszego, bardziej skomplikowanego. Gdy w końcu stanęła przed nim, uśmiechnął się lekko — delikatny, prawie niewidoczny ruch kącików ust, ale wystarczający, by poczuła, że to właśnie ten moment, kiedy coś ważnego miało się wydarzyć.

— Cześć — powiedział, a jego głos był głęboki, choć nie głośny.

— Cześć — odpowiedziała, starając się brzmieć naturalnie, choć w jej wnętrzu kotłowały się sprzeczne emocje.

— Pierwszy raz na takiej imprezie? — zapytał, a w jego pytaniu była nuta ironii, ale nie złośliwości.

Ania zaśmiała się cicho. — Właściwie, to pierwszy raz w ogóle w takim mieście.

Mężczyzna uniósł brwi, jakby to, co powiedziała, wydało mu się interesujące. — Więc jesteś nowa. Jak ci się podoba?

— Jeszcze nie wiem — odpowiedziała szczerze. — To miasto jest… intensywne. Z jednej strony fascynujące, z drugiej — przerażające.

— To dobre podsumowanie — stwierdził, a jego oczy, które do tej pory miały w sobie coś chłodnego, teraz wydawały się trochę bardziej otwarte, bardziej zaangażowane. — Zawsze jest coś niepokojącego w miejscach, które są zbyt duże, by je ogarnąć jednym spojrzeniem.

Ania skinęła głową. Jego słowa rezonowały z tym, co czuła, choć nie potrafiła tego wyrazić w tak prosty sposób.

Przez chwilę milczeli. Ania patrzyła na niego, zastanawiając się, kim jest. Był intrygujący, ale nie w sposób, który od razu przykuwał uwagę. Raczej tak, że nie można było go zignorować, choć nie wiedziało się dlaczego. Wydawał się być jednocześnie obecny i nieobecny, jakby stał tu, ale jego myśli były gdzieś indziej.

— Jestem Michał — powiedział, wyciągając do niej rękę.

— Ania — odpowiedziała, podając mu swoją. Gdy ich dłonie się zetknęły, poczuła dziwne mrowienie, które przeszło przez jej ciało. To było niespodziewane i zaskoczyło ją tak bardzo, że przez chwilę nie wiedziała, co powiedzieć.

— Miło cię poznać, Aniu — powiedział, a jego uśmiech był teraz bardziej wyraźny, choć wciąż nieco tajemniczy. — Co cię sprowadza do tego chaosu?

— Praca — odparła. — Nowa praca, nowe miasto. Chciałam zmienić coś w swoim życiu.

— I jak ci idzie? — zapytał, a w jego głosie było coś, co sprawiło, że Ania poczuła, iż naprawdę interesuje go jej odpowiedź.

— Nie wiem — powiedziała szczerze. — Jeszcze nie czuję się na miejscu. Ale może to kwestia czasu.

— Czas może zdziałać cuda — zgodził się Michał, przyglądając jej się z uwagą. — Ale czasami to nie czas jest kluczem. Czasami chodzi o ludzi, których spotykamy po drodze.

Ania uśmiechnęła się, choć jego słowa sprawiły, że poczuła się trochę nieswojo. Jakby ten mężczyzna wiedział o niej więcej, niż mógł wiedzieć po krótkiej rozmowie. Jakby przeczuwał, że jej życie było nie tylko serią przypadkowych zdarzeń, ale miało w sobie coś więcej, co jeszcze nie zostało odkryte.

— Może masz rację — powiedziała, starając się ukryć to, jak bardzo jego słowa ją poruszyły.

Przez chwilę stali w milczeniu, patrząc na siebie. Napięcie między nimi rosło z każdą sekundą, a Ania czuła, że coś nieuchwytnego wisi w powietrzu. Coś, co mogło zmienić jej życie.

Michał odwrócił wzrok na chwilę, jakby coś przykuło jego uwagę, a potem znów spojrzał na nią, tym razem z pewnym rodzajem zdecydowania.

— Czasami warto pozwolić sobie na nieoczekiwane — powiedział. — Nawet jeśli to wydaje się irracjonalne.

Ania zmarszczyła brwi. — Co masz na myśli?

— Może to, że czasami lepiej jest przestać kontrolować wszystko i po prostu pozwolić, by coś się wydarzyło.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, poczuła, że jej serce bije jeszcze szybciej.

Powrót do codzienności

Następnego ranka Ania obudziła się z dziwnym poczuciem, że coś zmieniło się w jej życiu, choć nic z pozoru tego nie zwiastowało. Leżąc w łóżku, wpatrywała się w sufit, próbując zrozumieć, skąd to uczucie. Wieczór spędzony na przyjęciu wydawał się teraz odległym snem, pełnym dźwięków i świateł, które zamazały się w jej pamięci. Wszystko, poza jednym — jego spojrzeniem.

Michał. Nieznajomy, którego ledwo znała, a którego obraz nie chciał jej opuścić. Wydawało się jej, że widziała go tylko przez chwilę, a jednak ta chwila była jak elektryczne wyładowanie, które przepłynęło przez jej ciało i pozostawiło ślad. Przewróciła się na bok, zamykając oczy, próbując jeszcze na moment wrócić do snu, w którym mogłaby zatracić się we wspomnieniach o tym, co wydarzyło się poprzedniego wieczoru. Ale to było niemożliwe.

Wstała z łóżka i przeciągnęła się, starając się wyrzucić go z myśli. Miała pracę, obowiązki, a nowe miasto wciąż było dla niej wyzwaniem. Miała plany, które musiała zrealizować, cele, które sobie postawiła, kiedy decydowała się na przeprowadzkę. Michał nie miał być częścią tej układanki. Nie mógł być. Musiała o tym zapomnieć.

Ale to nie było takie proste.

Usiadła przy biurku, otworzyła laptopa i zaczęła przeglądać maile. Praca była jedynym sposobem, by wrócić do rzeczywistości, uciec przed wspomnieniami i przed tym dziwnym poczuciem, że coś się zmienia. Praca była jej oparciem — bezpiecznym miejscem, które nie wiązało się z żadnymi emocjami, gdzie wszystko było przewidywalne, uporządkowane, bezpieczne. I to właśnie tego potrzebowała teraz najbardziej — bezpieczeństwa.

Ale nawet przeglądając maile, co chwilę wracała myślami do tamtej rozmowy. Do jego głębokiego głosu, który brzmiał w jej głowie jak echo, i do tego, jak patrzył na nią, jakby widział coś więcej, niż ona sama widziała w sobie. Było coś w tym spojrzeniu, co ją niepokoiło, ale jednocześnie fascynowało. Czuła, że coś kryło się za jego słowami, jakby Michał wiedział więcej, niż mówił, jakby znał odpowiedzi na pytania, których ona jeszcze nawet sobie nie zadała.

Westchnęła ciężko, zamykając laptopa z irytacją. To było bez sensu. Nie mogła pozwolić, by jedna rozmowa z obcym mężczyzną rozpraszała ją do tego stopnia. Przecież nic się nie wydarzyło. Po prostu rozmawiali. Zwykła, krótka wymiana zdań na przyjęciu. A jednak czuła, że to było coś więcej. Głęboko w środku wiedziała, że to spotkanie nie było przypadkowe, choć nie mogła tego wyjaśnić. Nie teraz. Może nigdy.

Podeszła do okna, wpatrując się w panoramę miasta. Budynki piętrzyły się przed nią jak kamienne olbrzymy, pochłaniające wszystko, co żywe, co kruche. Z perspektywy jej małego mieszkania na dziesiątym piętrze, życie w mieście wydawało się odległe i nierzeczywiste. Jakby była tylko obserwatorką, stojącą na marginesie tego świata, niebiorącą udziału w prawdziwym życiu, które toczyło się na dole. A teraz, po spotkaniu z Michałem, to uczucie jeszcze się pogłębiło. Jakby jej życie zatrzymało się na moment, czekając na coś, co miało nadejść.

— Skup się — powiedziała do siebie, przerywając te myśli.

Postanowiła, że musi wrócić do normalności, zająć się tym, po co tutaj przyjechała. Praca była najważniejsza. Ostatecznie to właśnie ona miała być jej ucieczką. Wzięła głęboki oddech i usiadła z powrotem przy biurku. Musiała dokończyć raport dla firmy, który miał być gotowy na poniedziałek. Zegar na ścianie tykał bezlitośnie, przypominając jej, że czas ucieka, a ona marnuje go na wspomnienia.

Ale myśli o Michale wracały, jakby były żywą istotą, której nie mogła się pozbyć. Każde kliknięcie klawiatury wydawało się jej rytmicznym odgłosem zbliżającego się czegoś nieuchronnego. „Kim on jest?” — pytała siebie w myślach. — „Dlaczego tak na mnie działa?”. Nie potrafiła znaleźć odpowiedzi. Było coś w nim, czego nie potrafiła nazwać, coś przyciągającego, ale i niepokojącego.

Nie mogła zapomnieć tego, co powiedział o ludziach, którzy zmieniają nasze życie. Czyżby przewidział, że ona będzie jedną z tych osób dla niego? Czy to było możliwe? „To absurdalne” — upomniała siebie w myślach, próbując wrócić do rzeczywistości.

Chociaż raport powoli nabierał kształtów, koncentracja na pracy była niemalże heroicznym wysiłkiem. Każde zdanie, które napisała, wydawało się pustym wypełniaczem, a jej myśli uciekały w inne rejony. Michał był niczym cień, który pojawiał się na marginesach jej umysłu, nieustannie przypominając o sobie.

Po kilku godzinach bezowocnej pracy, Ania odsunęła laptopa i przeczesała palcami włosy, sfrustrowana. „Nie mogę tak dłużej” — pomyślała. — „Muszę znaleźć sposób, żeby skupić się na sobie, na tym, po co tutaj jestem”. Oparła się o fotel, zamykając oczy i próbując się wyciszyć.

W tym momencie telefon zabrzęczał. Spojrzała na ekran i zamarła. Numer, którego nie znała. Serce zaczęło bić szybciej. Przez chwilę zastanawiała się, czy odebrać. W końcu nacisnęła zielony przycisk.

— Halo? — powiedziała, próbując ukryć nerwowość.

— Cześć, Aniu. To ja, Michał.

Jej serce na chwilę stanęło. Michał. Znowu on. Skąd miał jej numer? Próbowała sobie przypomnieć, czy przypadkiem nie wymienili się danymi kontaktowymi na przyjęciu, ale nie mogła tego sobie przypomnieć. Zdezorientowana, przyłożyła telefon mocniej do ucha.

— Michał? Jak… skąd masz mój numer? — zapytała, starając się, by jej głos brzmiał spokojnie.

— To nieważne — odpowiedział z uśmiechem w głosie, jakby ta kwestia była zupełnie drugorzędna. — Chciałem tylko zapytać, jak się czujesz po wczorajszym wieczorze.

Jego pytanie było na pozór niewinne, ale w głosie słyszała coś więcej. Jakby wiedział, że jej myśli od samego rana krążą wokół niego. Jakby przewidział, że nie będzie w stanie o nim zapomnieć.

— Dobrze… chyba — odpowiedziała niepewnie. — Próbuję wrócić do pracy.

— A to trudne, prawda? — Michał znów wydawał się czytać w jej myślach. — Czasami życie nie pozwala nam tak po prostu wrócić do codzienności.

Przypadkowe spotkanie

Ania przemierzała zatłoczone ulice miasta, starając się zatracić w zgiełku codzienności. Miała nadzieję, że w ten sposób uda jej się odciąć od myśli o Michale, które nieustannie krążyły po jej głowie. Od tamtej rozmowy telefonicznej minęło kilka dni, a ona wciąż czuła dziwne napięcie. Ich rozmowa była krótka, ale odcisnęła na niej ślad — nie była w stanie wyrzucić z myśli jego głosu, tego spokojnego tonu, jakby wszystko w jego świecie było pod kontrolą, podczas gdy jej życie stawało się coraz bardziej chaotyczne.

Skręciła w jedną z bocznych uliczek, chcąc uciec przed tłumem turystów i hałasem centrum. Potrzebowała chwili ciszy, przestrzeni, żeby zebrać myśli. Mijając kolejne witryny sklepów, spojrzała na odbicie w szklanej szybie. W jej twarzy było coś nowego — jakieś wewnętrzne napięcie, które nie istniało, zanim pojawił się Michał. Miała wrażenie, że stało się coś nieodwracalnego, coś, co wstrząsnęło jej uporządkowaną rzeczywistością. Ale co? Przecież ledwie go znała.

Z zamyślenia wyrwał ją dźwięk czyjegoś głosu. Ktoś wołał jej imię. Odwróciła się, a serce momentalnie przyspieszyło. To był on. Michał.

Stał po drugiej stronie ulicy, elegancki, choć nieformalny, jak zawsze. Jego postawa była swobodna, ale wyraźnie ją dostrzegł i szedł w jej kierunku. Dla Ani czas na chwilę się zatrzymał. Jakby świat wokół nich nagle stracił na znaczeniu, a jedyną rzeczą, która się liczyła, było to przypadkowe spotkanie. Kiedy Michał zbliżył się do niej, na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech, a jego oczy, te głębokie oczy, w których kryła się jakaś tajemnica, skupiły się tylko na niej.

— Ania — powiedział miękko, jakby to imię miało dla niego szczególne znaczenie. — Miło cię znowu widzieć.

Ona też nie mogła uwierzyć w to, co się dzieje. Jakby los znowu skrzyżował ich ścieżki, mimo że próbowała od niego uciec. Czuła, jak jej serce bije coraz szybciej, a dłonie zaczynają się lekko pocić. Michał był tak blisko, a jednak wciąż wydawał się odległy, nieuchwytny.

— Michał… Cześć — odpowiedziała, próbując zapanować nad emocjami.

— Co za zbieg okoliczności — powiedział z uśmiechem, jakby sam nie do końca wierzył w przypadkowość tego spotkania. — Chociaż może to nie przypadek?

Ania uniosła brwi, czując, że znowu zaczyna wciągać ją w swoje tajemnicze myśli. Z Michałem zawsze było coś więcej, coś pod powierzchnią. Każde jego słowo wydawało się mieć ukryty sens.

— Nie wiem, czy wierzę w przypadki — odpowiedziała półżartem, choć w głębi serca czuła, że spotkanie z Michałem nie mogło być tylko zbiegiem okoliczności.

Przez chwilę stali na środku ulicy, patrząc na siebie, a wokół nich przepływał tłum ludzi, nieświadomy ich obecności. Michał spojrzał w górę, na niebo, a potem na nią, jakby coś mu przyszło do głowy.

— Masz chwilę? — zapytał, a w jego głosie brzmiała pewność siebie, którą Ania już zdążyła poznać. — Może pójdziemy na kawę?

Ania wzięła głęboki oddech, zastanawiając się, czy to dobry pomysł. Powinna była teraz wrócić do pracy, do obowiązków, do swojego życia, które miało być poukładane i bez niespodzianek. Ale z drugiej strony, poczuła dziwną chęć, by się zatrzymać, dać się ponieść chwili. Michał miał w sobie coś, co wytrącało ją z równowagi, ale jednocześnie przyciągało.

— Dobrze, chodźmy — zgodziła się, czując, jak jej serce zabiło mocniej.

Wkrótce siedzieli w małej, przytulnej kawiarni, z dala od hałasu miasta. Miejsce było ciche, idealne na rozmowę, jakby specjalnie dla nich. Michał zamówił dwie kawy i, opierając się wygodnie na krześle, spojrzał na Anię z uśmiechem, jakby cieszył się, że tu jest.

— Wiesz, Ania, od naszego pierwszego spotkania nie mogłem przestać o tobie myśleć — powiedział nagle, nie spuszczając z niej wzroku.

Te słowa sprawiły, że jej serce na moment stanęło. Przez chwilę nie wiedziała, jak odpowiedzieć. Michał był bezpośredni, a ona czuła się zaskoczona jego szczerością.

— To dziwne — przyznała po chwili, zerkając na filiżankę kawy, jakby to mogło pomóc jej zebrać myśli. — Ja też… myślałam o tobie.

Michał uśmiechnął się szerzej, jakby cieszył go fakt, że nie była obojętna na jego obecność. Przez chwilę nic nie mówił, pozwalając, by napięcie między nimi rosło. Było coś elektryzującego w tej ciszy, coś, co sprawiało, że Ania czuła, jak jej ciało reaguje na każdą najmniejszą emocję.

— Wiesz, nie jestem typem, który wierzy w przeznaczenie — powiedział, w końcu przerywając milczenie. — Ale nasze spotkania… one nie wydają się przypadkowe.

Ania spojrzała na niego, czując, że każde jego słowo przenika głębiej, niż powinna na to pozwolić. Nie znała go dobrze, a jednak czuła, że ich drogi były w jakiś sposób splecione, choć nie potrafiła tego wyjaśnić.

— Może to po prostu przypadek, ale… — zaczęła, ale nie dokończyła zdania.

— Ale? — Michał pochylił się lekko w jej stronę, jakby nie chciał, by jakiekolwiek słowo umknęło mu w tej rozmowie.

— Ale może to coś więcej — przyznała cicho, jakby nie chciała, by jej własne słowa ją przestraszyły.

Michał przyglądał się jej intensywnie, jakby próbował zrozumieć coś więcej, niż to, co wypowiedziała. W jego oczach widać było ciekawość, ale też pewnego rodzaju niepokój. Ania czuła, że ten mężczyzna jest kimś więcej, niż tylko tajemniczym nieznajomym, ale jednocześnie nie była gotowa, by odkryć wszystkie karty.

— Powiem ci coś, Aniu — zaczął, opierając dłonie na stole, jakby zamierzał podzielić się z nią czymś istotnym. — Życie to ciąg niespodziewanych zdarzeń. I czasami warto pozwolić sobie na coś więcej. Na coś, co wydaje się irracjonalne.

Słowa Michała dotknęły jej w sposób, który trudno było jej zrozumieć. Czuła, że mówi o czymś więcej niż tylko o przypadkowym spotkaniu na ulicy. Mówił o ich spotkaniach, o ich wzajemnym przyciąganiu, o czymś, co istniało między nimi, choć oboje jeszcze nie wiedzieli, dokąd to prowadzi.

— Może masz rację — odpowiedziała cicho. — Może czasem warto zaryzykować.

Ich spojrzenia się spotkały, a napięcie między nimi stawało się coraz bardziej namacalne. Michał nie odrywał wzroku od jej twarzy, jakby chciał zapamiętać każdy szczegół tego momentu. Ania czuła, że ich rozmowa z każdą chwilą staje się bardziej intymna, jakby zbliżali się do czegoś, co zmieni wszystko.

— Na co chcesz zaryzykować? — zapytał cicho, a jego głos był miękki, niemal hipnotyzujący.

Ania nie miała gotowej odpowiedzi. Wiedziała jednak, że to, co właśnie się między nimi działo, było nieuniknione.

Flirt w barze

Wieczór zapadał powoli nad miastem, a w powietrzu unosiła się mieszanka zapachów ulicznego jedzenia, wilgotnej ziemi po lekkim deszczu i dźwięków rozmawiających przechodniów. Ania, czując lekki chłód jesiennego wieczoru, poprawiła płaszcz i przyspieszyła kroku, kierując się w stronę baru, gdzie miała spotkać się z Michałem. On sam zasugerował to miejsce, choć nie była pewna, dlaczego wybrał właśnie to. Nigdy tu nie była, ale wystarczyło kilka słów od Michała, żeby zgodziła się na propozycję. Z Michałem wszystko wydawało się bardziej intensywne, bardziej zmysłowe, a ona, choć nie do końca to rozumiała, czuła, że zbliża się do czegoś, co ją fascynowało, ale i trochę przerażało.

Gdy przekroczyła próg baru, poczuła, że to miejsce jest inne niż typowe knajpki, do których zwykle chadzała. Światło było przytłumione, miękkie, o ciepłej, złotawej barwie, które nadawało wnętrzu intymności. Ściany zdobiły stare obrazy, a zza kontuaru sączyła się nastrojowa muzyka — delikatny jazz, który wypełniał przestrzeń, ale nie przytłaczał rozmów. W tle cicho rozmawiające pary i grupy przyjaciół tworzyły nieśpieszny, przyjemny szmer, który wprowadzał w lekkie otępienie. Ania rozejrzała się, szukając Michała.

Znalazła go szybko — siedział przy barze, lekko odwrócony w jej stronę, jakby wiedział, że właśnie w tej chwili weszła do środka. Jego uśmiech, ciepły i pewny siebie, sprawił, że jej serce na moment zadrżało. Podszedł do niej i delikatnie pocałował ją w policzek, a jego bliskość, choć subtelna, wywołała dreszcz emocji.

— Cieszę się, że przyszłaś — powiedział, spoglądając jej prosto w oczy. Było coś w jego spojrzeniu, co sprawiało, że czuła się obserwowana, ale nie w sposób nieprzyjemny. Była to raczej mieszanka zainteresowania i pewnej głębokiej refleksji, jakby Michał szukał w niej czegoś, czego sama nie dostrzegała.

— Wydaje się, że masz talent do wyboru miejsc — odpowiedziała Ania, starając się ukryć lekki niepokój, który wzbudzała w niej ta atmosfera. Zmysłowość tego miejsca sprawiała, że wszystko, co między nimi się działo, nabierało nowego, głębszego znaczenia.

— To miejsce ma coś w sobie, prawda? — Michał uniósł brwi i wskazał na wolne krzesło obok siebie. — Intymność, którą trudno znaleźć w typowych barach.

Usiadła, a w tym momencie barman postawił przed nią kieliszek wina, zamówiony przez Michała jeszcze przed jej przyjściem. Czuła, jak wzbiera w niej napięcie. W ich rozmowie było coś więcej, niż tylko słowa, coś, co działo się poza nimi, w przestrzeni między nimi, pełnej niewypowiedzianych myśli i subtelnych gestów.

— Chciałeś tutaj przyjść z jakiegoś konkretnego powodu? — zapytała, próbując zapanować nad głosem, który zabrzmiał nieco ciszej, niż zamierzała.

Michał spojrzał na nią z lekkim uśmiechem, który sugerował, że wie więcej, niż daje po sobie poznać.

— Może chciałem, żeby nasza rozmowa była inna. Głębsza — odpowiedział, nachylając się lekko w jej stronę, jakby chciał, by jego słowa miały bardziej osobisty charakter. — Czasami miejsca mają wpływ na to, co mówimy. Albo czego nie mówimy.

Jego głos, niski i ciepły, miał w sobie coś, co działało na Anię jak magnes. Przyciągał ją, zmuszał do skupienia, choć jej myśli były rozproszone. Michał bawił się atmosferą, jakby wiedział, że to napięcie między nimi rosło z każdą minutą. Patrzył na nią z takim skupieniem, jakby wszystko, co mówiła i robiła, miało dla niego znaczenie.

— To miejsce rzeczywiście sprzyja rozmowom, które nie są banalne — powiedziała cicho, zastanawiając się, dokąd ta rozmowa ich zaprowadzi. Czuła, jak między nimi zaczyna dziać się coś, co trudno było opisać słowami.

Michał oparł się wygodniej na krześle, upijając łyk swojego drinka. Jego spojrzenie ani na chwilę nie opuszczało jej oczu, jakby wyczuwał, że każde słowo i gest miały teraz wagę większą niż kiedykolwiek wcześniej.

— Cieszę się, że to zauważyłaś — powiedział z delikatnym uśmiechem. — Wiesz, Ania, wydaje mi się, że ty również nie jesteś osobą, która lubi banalne rozmowy.

Te słowa były jak dotyk, delikatny, a jednak wywołujący dreszcz emocji. Ania poczuła, że Michał potrafił dostrzec coś więcej w ludziach, coś ukrytego, o czym sami może nawet nie wiedzieli. A teraz skierował swoją uwagę na nią, jakby chciał poznać każdy zakamarek jej myśli i pragnień.

— Banalność to strata czasu — przyznała, starając się, by jej głos brzmiał pewnie, choć czuła, jak napięcie w niej narasta. — Życie jest zbyt krótkie, żeby spędzać je na powierzchownych rozmowach.

Michał skinął głową, jakby zgadzał się z każdym jej słowem.

— Zawsze mnie zastanawiało, co naprawdę skrywa się za słowami ludzi — powiedział, przesuwając palcami po krawędzi swojego kieliszka, jakby to był tylko gest dopełniający jego myśli. — Czasem jedno spojrzenie, jeden gest mówi więcej niż tysiąc słów.

Ania poczuła, jak jego słowa przenikają ją do głębi. Ten wieczór był inny niż poprzednie spotkania. Atmosfera w barze była niemal namacalna, a napięcie między nimi rosło z każdą chwilą. Miała wrażenie, że ta rozmowa prowadzi ich w nieznane terytoria, które mogą być niebezpieczne, ale jednocześnie fascynujące.

— Czasem to, co niewypowiedziane, ma większą moc — odpowiedziała, a jej głos zabrzmiał o wiele bardziej zmysłowo, niż się spodziewała.

Michał uśmiechnął się szerzej, jakby czekał właśnie na te słowa.

— Masz rację. Gesty, spojrzenia… są bardziej szczere, bo nie da się ich tak łatwo kontrolować — odpowiedział, nachylając się jeszcze bliżej. Ich twarze dzieliła teraz tylko odległość jednego oddechu.

Ania czuła, jak jej serce przyspiesza. Jego bliskość, jego intensywne spojrzenie sprawiały, że trudno było jej myśleć racjonalnie. Subtelne gesty, które wymieniali, były bardziej zmysłowe niż cokolwiek, co mogliby powiedzieć. Czuła, jak jego dłoń delikatnie muska jej rękę, ledwo wyczuwalnie, ale wystarczająco, by wywołać dreszcz. Michał wiedział, jak poruszać się w tej grze — nie naciskał, ale jednocześnie dawał jej do zrozumienia, że jest gotowy na więcej.

— Chciałbym wiedzieć, co skrywasz, Aniu — szepnął, a jego głos był teraz niemal hipnotyzujący. — Chciałbym poznać cię lepiej.

Te słowa sprawiły, że Ania poczuła, jak świat wokół nich staje się mniej wyraźny, a jedyną rzeczą, która miała znaczenie, było to, co działo się między nimi. Michał patrzył na nią intensywnie, jakby chciał, żeby zrzuciła wszystkie maski, które nosiła.

— Może to nie miejsce na takie odkrycia — odpowiedziała cicho, choć jej serce podpowiadało coś innego.

Michał zaśmiał się cicho, delikatnie, jakby docenił jej opór.

— Może. Ale czasem warto zacząć w miejscu, które ma w sobie trochę tajemnicy, prawda?

Ich oczy spotkały się po raz kolejny, a Ania czuła, jak jej myśli wirują w niebezpiecznym kierunku.

Pierwszy dotyk

Noc była pełna tajemnic, a miasto żyło własnym rytmem. Światła latarni oświetlały wąskie uliczki, a dźwięki rozmów i śmiechu z barów wypełniały powietrze, tworząc wyjątkową atmosferę. Ania szła obok Michała, a ich kroki odbijały się echem od kamienic, w których kryły się historie minionych lat. Choć na zewnątrz panował chłód, w jej sercu wzbierało ciepło, które sprawiało, że każda chwila z nim wydawała się wyjątkowa.

Michał nie odstępował jej na krok, jego obecność była dla niej kojącą siłą. Przed chwilą zakończyli rozmowę w barze, a wspomnienie ich intymnych chwil wciąż unosiło się w powietrzu. Ania czuła, jak w niej narasta potrzeba bliskości, jakby po długim czasie znów odkrywała, co to znaczy czuć się swobodnie przy kimś innym.

— To niesamowite, jak miasto zmienia się nocą — Michał powiedział, zerkając na nią, a w jego głosie brzmiała lekka nutka zachwytu. — Wygląda inaczej niż za dnia, prawda?

— Tak, ma w sobie coś magicznego — odpowiedziała, a jej myśli znów wędrowały do ich ostatnich słów, które miały tak głęboki sens. — Czasem czuję, że noc skrywa w sobie wszystkie te niewypowiedziane pragnienia i marzenia.

Michał uśmiechnął się, a Ania zauważyła, że w jego oczach zaiskrzyła się tajemnica. Czuła, jak to połączenie między nimi staje się coraz silniejsze, jakby otwierali się na siebie nawzajem.

W pewnym momencie Michał zwolnił kroku, jakby nagle zamyślił się nad czymś ważnym. Ania również się zatrzymała, spoglądając na niego z ciekawością.

— Wiesz, czasem najprostsze gesty mogą znaczyć najwięcej — powiedział, a jego głos miał w sobie głębię, której nie dało się zignorować. Zanim zdążyła odpowiedzieć, Michał sięgnął po jej rękę, delikatnie chwytając ją w swoją dłoń. To był tylko mały gest, ale dla Ani oznaczał wszystko.

Serce zabiło jej mocniej, a w głowie zakotłowały się myśli. Dotyk jego dłoni był ciepły, pewny, ale zarazem delikatny, jakby bał się ją zranić. To był moment, w którym świat wokół nich zniknął, a oni pozostali tylko w swoim małym wszechświecie. Michał spojrzał jej w oczy, a Ania dostrzegła w nich coś, co sprawiło, że jej oddech przyspieszył. Jakby w jednej chwili połączyli się z nową energią, której nie potrafiła nazwać, ale którą odczuwała w każdym centymetrze swojego ciała.

— Michał — powiedziała, nie wiedząc, co dalej. Słowa wydawały się puste w porównaniu do tego, co właśnie się wydarzyło.

— Czasem to, co najprostsze, może być najbardziej znaczące — powtórzył, nie puszczając jej dłoni. Jego dotyk był tak naturalny, że Ania nie chciała się cofać. Z każdą chwilą stawało się coraz jaśniejsze, że to, co się między nimi działo, wykraczało poza słowa i gesty.

Michał prowadził ją wzdłuż wąskiej uliczki, a ona czuła, jak ich dłonie zlewają się w jedną całość. Z każdym krokiem nabierała pewności, a napięcie, które wcześniej odczuwała, zaczynało ustępować miejsca komfortowi. Kiedy przechodzili obok kawiarni, w której wcześniej spędzili czas, Ania odczuła przypływ ciepła. To miejsce było świadkiem ich pierwszych emocji, ich obaw i nadziei.

— Co sądzisz o nocnym spacerze? — Michał zapytał, przerywając jej myśli. — Czasem można dostrzec więcej, gdy nie ma światła dziennego.

— Zgadzam się — odpowiedziała, czując, jak ta chwila staje się dla niej coraz bardziej niezwykła. — Noc niesie ze sobą inne wrażenia, pozwala spojrzeć na świat z innej perspektywy.

Ich ręce wciąż były splecione, a Ania czuła, jak przez to połączenie przepływa między nimi niewidzialna nić. W miarę jak szli dalej, rozmowa stawała się coraz bardziej osobista. Michał zaczynał odkrywać przed nią swoje myśli, a ona czuła, że mogła mu zaufać. Ich historie, choć różne, miały w sobie coś wspólnego, jakby oboje byli w drodze do odnalezienia samego siebie.

— Wiesz, czasem myślę o tym, co sprawia, że czujemy się naprawdę żywi — Michał powiedział, przerywając milczenie. — Chciałbym, żebyśmy oboje nie bali się odczuwać i doświadczać tego, co daje nam życie.

Ania uśmiechnęła się na te słowa. Michał miał rację. Życie składało się z chwil, które powinny być przeżywane w pełni, z odwagą i pasją. Dobrze czuła się w jego obecności, ale z każdym krokiem pojawiało się w niej pytanie — czy to, co między nimi się rodziło, mogło przetrwać? Czy mogliby zaryzykować w imię tego, co czuły ich serca?

— Masz rację — odpowiedziała, spoglądając na niego. — Chciałabym czuć się wolna w swoim życiu, nie tylko w chwilach spędzonych z tobą.

Michał zwolnił kroku, spojrzał jej głęboko w oczy, a Ania dostrzegła w jego spojrzeniu coś, co wstrzymało jej oddech. Czuła, że ich emocje stawały się coraz bardziej intensywne, a dotyk jego dłoni był już nie tylko prostym gestem, ale obietnicą czegoś więcej. Coś, co ich łączyło i otwierało drzwi do nieznanych możliwości.

— Może to początek czegoś nowego — powiedział, a jego głos był ciepły i pełen nadziei. — Może oboje zasługujemy na to, by czuć się w pełni sobą.

W tej chwili, trzymając się za ręce, Ania zrozumiała, że to, co się między nimi działo, było więcej niż tylko flirt. To była szansa na nowe doświadczenia, na zrozumienie siebie nawzajem w głębszy sposób. Michał wprowadzał ją w świat, w którym mogła być sobą, gdzie mogła zrzucić ciężar oczekiwań i wątpliwości.

— Chciałabym w to uwierzyć — odpowiedziała, a jej głos brzmiał pewniej, niż się spodziewała. Czuła, że są gotowi na to, by stawić czoła przyszłości, niezależnie od tego, co miała im przynieść.

Szli dalej, a ich dłonie wciąż były splecione. Noc otaczała ich, a miasto miało swoje rytmy, ale dla Ani i Michała to była ich własna melodia — pełna emocji, nadziei i możliwości. I w tej chwili, z pierwszym dotykiem, który oznaczał znacznie więcej niż tylko gest, oboje czuli, że wkraczają na nową ścieżkę, na której wszystko wydawało się możliwe.

Pierwszy pocałunek

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.