Kamil Kupczyk

Supernowa

© Kamil Kupczyk, 2020

„Supernowa” to debiutancki tomik poezji Kamila Kupczyka. Autor przez trzy lata gromadził liryczne miniatury, które ukazują różnorodności w aspekcie interakcji międzyludzkich. Silną inspiracją i punktem zapalnym do tworzenia dzieła okazała się natura i wszelkie dziedziny naukowe, będące głównym motywem zbioru. Tytułowa supernowa to nowy początek. To coś nagłego, niespodziewanego, wielkiego. Coś, co zostawia po sobie ślad — coś supernowego.

ISBN 978-83-8189-893-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Supernowa

obwodnica

piwne

atom miłości

monochromatyczność

facebook

kucharz wyższego ryzyka

topnienie

gwiazdka

czadowo

malinowy

szkło

tęcza

arcydzieło

kos

koło życia

pokemony

pirokineza

wegekanibal

paw

okres wegetacji

cry

syreny

rybia dżuma

koszsercówka

kolekcje

dziki

larwy

wylot

metalove

simsy

niby na niby

masa

koty

ryzyk-fizyk

motylarnia

półksiężyce

wojny pokojowe

kryształ

język obcy

republika

fajerwerki

piorunochron

złoto

las

nie-bez-pieczeństwo

pod psem

piedestały

piękno

sfery

na ratunek

wołacz

szyj a sznur

RIP

swoboda

taranem nad ranem

matura

fenomen róż

portal

wywiad

zmartwychwstanie

piwniczenie

postlato

obywatel

psychopaci

migracje

słodki ptyś

francja elegancja

fantom

gole

warszawa

meduza

stupkarz

bi-polar

ale syf!

ślub

przytulaski

niewolucja

mjuud

koncert

pokoik tortur

kawa na ławę

migawka

taxi

porównuję

likantropia

niewiedziane

niebo

fatamorgana

czemu

pralnia

dusiołek

jesień

borsuki

szczyt

supernowa

obwodnica

obwodnica mych wspomnień

prowadzi do

autostrady zwanej

rzeczywistością

brakło paliwa

rondo

ciężko zderzyć się

z rzeczywistością

gdy na obwodnicy

życie jest

dwoistością

piwne

to kusząca propozycja

z twoich oczu wypić piwo

mimo notki abstynenta

byłoby mi bardzo miło

to kusząca propozycja

w twoich oczach się uchronić

grzmot wskazówki mi wystarczył

bym wpadł w skrajny alkoholizm

to kusząca propozycja

zrobić od twych oczu odwyk

para kufli uzależnia

stokroć mocniej niż twój dotyk

atom miłości

nie ma tego w żadnym genie

molekuły amorficzne

niby takie przezroczyste

pół-czerwone

hipotetycznie

czy to halucynacje?

czy to złudy, omamy?

nieco dziwnie, jak na fazie

balans zmysłów zachowany

zredukować rozum trzeba

romantyzm wypełnia kości

płynie w naszym hemo-globie

stężony atom miłości

monochromatyczność

ty czarną ulewą

ja promieniem białym

serca jakieś takie

szare

oszalały

ujednolicenie

dwóch odrębnych istot

nagła uczuć cząstek

monochromatyczność

facebook

pieprzony facebook

pełen znajomości

a od jednej osoby

brak mi

wiadomości

społeczeństwo przytłacza

kiedy jestem świadomy

że myślisz o mnie

a traktujesz, jakbym był ci

nieznajomym

wśród wielu powiadomień

czekam na jedno, proste hej

które swoim istnieniem

rozpromieniłoby mi

dzień

kucharz wyższego ryzyka

jesteś nowym konsumentem

i smaku erozją

będziesz konsumować śmieci

choć jestem ambrozją

nie znam wielu szefów kuchni

restauracji kilka

ale umiem zaspokoić

głodnego jak wilka

pichcić chcemy uporczywie

w te wieczory chłodne

mózg układem jak lodówka

a myśli wciąż głodne

przecież dobrze wiesz, kochanie

że podrobów nienawidzę

więc dlaczego gulasz z serduch

jest na obiad cały tydzień?

topnienie

rozpalony leży w łóżku

biedak, pewnie ma gorączkę

ukojenia jeden sposób

dotknął drugą, zimną rączkę

wnet dwie czystki połączone

taką harmonią jak zawsze

a upał z chłodem utworzą

kombinacje najciekawsze

ciepło ciał roztapia lody

kreujemy wszystko w biegu

pali pod stopami ogień

mknącego boso po śniegu

gwiazdka

jak jaśniutka gwiazdeczka

wita mnie przez okno

twój blask mnie podpalił

i w stronę szczęścia popchnął

siedzę na dachu

i liczę te zbiory

kilka z nich pewnie

to tylko pozory

jak nocny krzyk pisklętom

zawitał do gniazd

jesteś dla mnie jedną

z najjaśniejszych gwiazd

czadowo

małą szczeliną w podłodze

ulatnia się gaz

kolorowy wydaje się świat

ale czad!

moje płuca wciąż pękają

od nadmiaru helu

na przekór wszelkim filtrom

choć było ich wielu

sam sobie

we własnym kącie

czuję się

czadowo

malinowy

malinową szyję

dostałem w prezencie

za zagranie

na instrumencie

dojrzałe plany

masz wobec nas

obejdzie się bez owocu

ten jeden, jedyny raz

nie jestem żadną

fenoloftaleiną

by kolor mej szyi

barwić przyszło

maliną

szkło

cały cykl plastyczny

miałem być elastyczny

tym czasem pękam

jak szkło

jak to szło?

kilka rys i zadr

zostawiła po sobie ślad

tym czasem pękam

jak szkło

i całe zło

nie psuj mnie więcej

wystawię ci obie ręce

i z biegiem czasu

pękną jak szkło

czy tak to szło?

tęcza

burza, wicher to nic

gdy w mej głowie

nadzieja niczym pic

na wodę

jedyne co ci zawdzięczam

to smutek

przychodzący

jak po burzy

tęcza

arcydzieło

muskam pędzlem po sztaludze

wena fruwa, gdy mi smutno

ależ jak mam się nie cieszyć

skoro tyś jak żywe płótno?

cała ma imaginacja

pod kontrolą światłocienia

wszak koloryt bardziej ciepły

płótno swoją postać zmienia

dawniej chciałem być malarzem

tworzyć przyszłość raz za razem

pośród białych, czystych kartek

jesteś prześlicznym obrazem

arcydziełem

kos

kos z rana śpiewał

kwilił i ćwierkał melodię

i przypominał manewry

wyblakłe bezpowrotnie

gdzieś rano pióro

czarne, matowe zawiało

i przypomniało manewry

czegoś, co wiecznie nie trwało

kosie, nie śpiewaj

wystarczy, że wiatr powiewa

kosie, zamilcz już

twój świergot, ostry nóż

w me serce, które dawno

zabił wspomnień kurz

kosie, odleć sobie

chcę zapomnieć już

koło życia

wielkiej alienacji plaga

obserwujesz mnie z ukrycia

jeśli pogna cię odwaga

opuścimy koło życia

żadne zło

nie przekroczy linii

nie bój się

żałosnych opinii

jesteśmy bezpieczni

pokemony

dalej jesteś w tym zespole

co na niebie błyska

a na taśmie pokemony

mielą poffy w pyskach

nie chcę łapać z tej łapanki

żadnej nowej szkapy

co nie zliczy jaką ilość

serc złamie na raty

prąd nie płynie tym strumieniem

przeszła wroga aura

ty wybrałaś charmandera

a ja bulbasaura

wracaj do pokebola

serduszku

pirokineza

błędne ogniki

prowadzące drogę

strudzonym wędrowcom

wznosiły pożogę

nieśmiertelny ogień

czasowo zwęgla

żarzące serca

gdzie ich potęga

płomienna iskra

nadawała race

bo tu pożary tlą

beztlenowe pałace

dymiące lonty

spalone wybrzeża

to nasza zdolność

pirokineza

wegekanibal

jak to jest, że

nie lubię mięska

a gdy cię widzę

mam ochotę wgryźć się

w ciebie na klęczkach

jak to jest, że

ciebie nagle brakuje

i kanibalowi to mięso

w ogóle nie smakuje

jak to jest, że

dusza weganina

przy tobie nie wytrzyma

i chrapka na mięso

jest nieustępliwa

paw

jak dostojny paw kroczę

kolory czaruję z różdżek

czekam, aż się zorientujesz

że i paw ma ptasi móżdżek

duma nie pozwala

patrzeć w twoją stronę

chyba prędzej spłonę

niż na ciebie spojrzę

jak dostojny paw zdycham

zadziobany przez siebie

to tylko kwesia czasu

kiedy spotkamy się w niebie

okres wegetacji

sadownictwa niski przyrost

zredukował próg jakości

został cierpki pocałunek

w tej przejrzałej namiętności

krótki okres wegetacji

kody życia odszyfrował

na niebiosa słońce zwołał

błędy wzrostu napiętnował

mroźny chłód opuści ciało

w sercach wiosna zawita

jak sasanka z krzepkiej ziemi

dla ciebie znowu rozkwitam

cry

dla mnie

jesteś zerem

bezwzględnym

lodowiskiem niepewnym

zziębłbym

dziwnie chora, blada twarz

ziąb przez okno znowu wlazł

staję się materią

wbrew twoim kryteriom

twoje serce lodowate

stałem się tandetnym gratem

twoje kry, lodowce

zwiodły mnie na manowce

syreny

perłą tchnięte skarby życia

z dołu morza krzyczy toń

delikatnie nozdrza karmi

ciepłej bryzy morskiej woń

nocą tu się dzieją cuda

tak nadnaturalnie dziwne

ocean nasz niezbadany

społecznością bezdna kwitnie

dotknij tafli oderwania

poczuj głębinowy zew

usłysz hipnotyzujący

zwodniczy, syreni śpiew

rybia dżuma

podążam za prądem

naginam obwód granicy

spływa po nas cała

kwarantanna w ławicy

przeczesuję głębie

odnajdując w nich siebie

skrzelom upodlonym

ciężko dyszeć na glebie

wynurzam się cicho

pozostawiając zadumę

ławica zadręcza

nas

chorych na rybią dżumę

koszsercówka

w koszu

moje serducho

a za kosz

dwa punkty

na boisku

rozstawione

jakby nienawiści

bunkry

kosze puste

serca zbiegły

a na boisku

stary szereg

wnosił w życie

nowy przebieg

kolekcje

lubię tworzyć wam kolekcje

chociaż w sercu mam obiekcje

niepotrzebnie wyjdą światu

egzystując pośród gratów

lubię mieć

nawet jeśli to śmieć

lubię trwać

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.