Julia Wróbel

Cienie i iskry

Projektant okładki Sztuczna inteligencja

© Julia Wróbel, 2026

© Sztuczna inteligencja, projekt okładki, 2026

Ten tomik to podróż przez meandry ludzkiej bezsilności. To poezja o trudnych powrotach do domu, o barierach nie do przebicia oraz o cichych dramatach, które rozgrywają się za zamkniętymi drzwiami. „Cienie i Iskry” opowiadają o próbach ucieczki — przed światem i przed samym sobą. Całość tworzy emocjonalny krajobraz, w którym ból spotyka się z krótkimi, dającymi wytchnienie refleksjami. To książka dla każdego, kto choć raz poczuł się niezrozumiany i szukał w ciemności choćby najmniejszej iskry.

ISBN 978-83-8440-665-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Cienie i iskry

Każda blizna jest dowodem, że życie mnie nie ominęło — że wciąż tu jestem

Bezsilność

Nieważne, ile coś przetrwa — ważne, jakie piękno i szczęście wnosi do naszego życia

Maski nad przepaścią

Nieważne, ile dajesz dla kogoś — jeśli jego serce nie odpowiada w tym samym rytmie twoje starania stają się ciszą

Nauka milczenia

Ile w sercu gniewu tyle samo miejsca na miłość

Część mnie, której nie odzyskam

To, co nas łamie, jednocześnie sprawia, że stajemy się silniejsi

Gdzie nie widać ścian

Cisza jest przestrzenią, w której przetrwają tylko te słowa, które wciąż mają moc

Niewidzialna bariera

Może nie kochasz mnie teraz, ale jeśli trzeba będzie — poczekam

Między słowami

Jedno słowo potrafi odblokować to, co w pamięci ucichło

Płomień nadziei

Czasem musimy stanąć twarzą w twarz z własnymi lękami by odkryć, że nie są one tak potężne, jak nam się wydaje

Szukaj mnie tam

Oddaję te słowa przeszłości — ja idę dalej

„Dla tej wersji mnie, która nie miała siły mówić wszystkiego, i dla wszystkich, którzy dorastali za szybko, którym odebrano spokój, ale nie odebrano życia, którzy wciąż próbują, choć noszą w sobie rzeczy, o których nie mówi się głośno.”

Każda blizna jest dowodem, że życie mnie nie ominęło — że wciąż tu jestem

Bezsilność

Bezsilność — to chwila,

Gdy świat milknie,

A my, zagubieni w sobie,

Słyszymy jedynie echo własnych myśli.

Obawa rodzi się tam,

Gdzie znika pewność,

Lecz w jej cieniu dojrzewa poznanie.

Bo czyż człowiek nie staje się sobą,

Dopiero gdy traci władzę nad światem?

Gdy musi przyjąć, że nie wszystko pojąć można,

A mimo to — iść dalej?

Bezsilność nie jest końcem,

Lecz początkiem świadomości,

Że siła nie zawsze znaczy działanie,

Czasem wystarczy — zrozumienie.

Obawa to cień, który kroczy przed nami,

Ale tylko dzięki niemu dostrzegamy światło.

Nie rodzimy się silni —

Siłę poznajemy, gdy nie możemy

Już nic zrobić.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.