Ewa Rębska

Dom pełen łap — zwierzęta, które nas wybrały

Zwierzęta nie pytają, czy jesteś gotów — one po prostu cię wybierają

© Ewa Rębska, 2025

To nie tylko książka o zwierzętach — to opowieść o miłości, stracie, nadziei i uzdrawiającej mocy obecności.

Dla każdego, kto kiedykolwiek został wybrany przez łapy, które przyszły na zawsze.

Jeśli raz otworzysz drzwi „Domu pełnego łap” — nie będziesz chciał ich zamykać.

ISBN 978-83-8414-631-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Dom pełen łap — opowieść o tych, którzy nas wybrali

„Zwierzęta nie pytają, czy jesteś gotów — one po prostu cię wybierają”

Dla Huberta —

który zamiast zapytać „Po co nam kolejny kot?”, mówił tylko: „To jak się wabi?” Za cierpliwość do futer w całym domu, siana w skarpetach i misek w każdym kącie.

Za to, że choć dom coraz bardziej przypominał mini-zoo, Ty zawsze widziałeś w nim nasz dom.

Dla Natalii i Adriana —

za to, że razem ze mną czuwacie przy chorych, bawicie się z energicznymi,

że karmicie, sprzątacie, przytulacie — i nigdy nie zapominacie, że każde stworzenie zasługuje na miłość.

Za to, że bez słów wiecie, kiedy pomóc, a kiedy po prostu być obok.

Dzięki Wam nasz dom nie jest tylko miejscem na mapie — jest prawdziwym azylem.

To Wasza obecność, Wasze gesty i codzienna troska sprawiają, że każda łapa trafiająca pod nasz dach czuje się bezpieczna i kochana.

Borysia, Kit Kat, Pędzel, Mizio i Ryszard

Wstęp

Zwierzęta przychodzą do nas w najmniej spodziewanym momencie. Nie pytają, czy mamy miejsce w domu, czas czy siły. One po prostu są — siadają obok, patrzą prosto w oczy i zostają. Czasem na chwilę, czasem na lata. W tym domu zawsze było dla nich miejsce. To opowieść o nich — tych, którzy przyszli, pokochali i zostali. O rodzinie, która z każdą łapą, ogonem i piórem stawała się coraz pełniejsza.

Ta książka to nie tylko zbiór historii. To pamiętnik miłości, wdzięczności i codziennych cudów, jakie przynosi życie ze zwierzętami. Dom, który zbudowaliśmy razem z nimi, zmieniał się z każdym kolejnym mruczeniem, tupotem łapek, trzepotem skrzydeł czy cichym pomrukiem podziękowania.

Zaczęło się od jednej kotki. Potem pojawił się drugi, trzeci kot, pies, królik, rybki, papużki, aż w końcu staliśmy się rodziną pełną łap. Zwierzęta wybierały nas — nie zawsze w wygodnych momentach, ale zawsze w tych najważniejszych. Każde z nich zostawiło ślad w naszym życiu. Niektóre zostały z nami na długo, inne tylko na chwilę, ale wszystkie — na zawsze — w naszych sercach.

To książka dla tych, którzy wiedzą, że dom to nie tylko cztery ściany. To miejsce, gdzie miłość ma futro, pazury i często śpi w zlewie albo pod szafą. To świadectwo tego, że prawdziwa rodzina nie zawsze mówi tym samym językiem — czasem wystarczy spojrzenie, przytulenie mokrego nosa czy łagodny skrzek papugi o poranku.

Zwierzęta uczą nas cierpliwości, empatii, troski i cieszenia się chwilą. Potrafią być naszym lustrem — pokazują, kim jesteśmy naprawdę. Ten dom, pełen łap i serc, to nasze wspólne dzieło. Każda historia tutaj zapisana to żywa pamiątka wspólnego życia. Zapraszam Cię do jego środka.

Mizio

1. Kizia — pierwsza nasza kotka

Kizia była naszą pierwszą kotką — pojawiła się wtedy, gdy nie byliśmy jeszcze gotowi. Ale kto tak naprawdę jest? Przyniesiona z mojego rodzinnego domu, od kotki mojej mamy, która miała miot, przyszła do nas jako malutki kociak, z oczami wielkimi jak talerze i sercem, które zmieściłoby się w dłoni. Była nieufna i niezależna, ale stopniowo zaczęła ufać. Pierwszy mruk, pierwsze wtulenie się w kolana — to były małe cuda.

Uczyliśmy się razem. Jak opiekować się kotem, jak zrozumieć jego potrzeby. Kizia nie była pieszczochem, ale miała swój sposób na okazywanie uczuć. Kiedy siadała obok i milczała — to był jej sposób na „kocham”.

Z Kizią przeżyliśmy aż 13 lat. Obserwowała zmiany w domu, narodziny naszego syna, święta. Zawsze była. Pewnego dnia wyszła z domu tak jak zawsze, ale tym razem już nie wróciła. Szukaliśmy jej kilka dni, czekaliśmy z nadzieją… Z czasem zrozumieliśmy, że nie wróci, żegnaliśmy nie tylko zwierzę, ale członka rodziny. To ona nauczyła nas, że miłość do zwierząt to coś więcej niż opieka. To zaufanie. Wybór. I wielki zaszczyt.

Kizia

2. Ryszard i Mizio — nowy początek

Ryszard i Mizio są braćmi. Przygarnęliśmy ich razem, kiedy byli jeszcze małymi kociakami — niepewnymi, zdezorientowanymi, ale trzymającymi się blisko siebie. Od początku widać było, że choć pochodzą z jednego miotu, różnią się jak ogień i woda.

Mizio to czarno-brązowy dostojniak. Chodzi powoli, jakby mierzy każdy krok. Uwielbia leżeć na trawie w ogrodzie, wystawiając brzuch do słońca. Ma w sobie coś królewskiego — nie narzuca się, ale zawsze jest obecny. Często siedzi w oknie i patrzy na świat z takim spokojem, jakby rozumiał więcej, niż powinien. Kiedy patrzy w oczy, trudno oderwać wzrok — ma w sobie jakąś cichą mądrość.

Mizio

Ryszard to jego przeciwieństwo. Wszędzie go pełno. Jest zwinny, szybki. Wskakuje na szafki, zagląda do szuflad, próbuje łapać wodę z kranu. Uwielbia być blisko człowieka — ociera się o nogi, mruczy głośno, wskakuje na kolana zanim zdążymy usiąść. To ten typ kota, który nie zna słowa „później” — wszystko musi dziać się teraz.

Ryszard

Obaj żyją obok siebie jak yin i yang. Czasem Mizio drażni Ryszarda — łapką po ogonie, nagłym skokiem na grzbiet. Ryszard patrzy wtedy z pobłażaniem, z miną mówiącą „znowu ty…”. Ale nigdy się nie gniewa. W nocy śpią przytuleni, jakby wszystko inne było tylko zabawą.

Mizio i Ryszard

Gdy któryś z nich znika z pola widzenia na dłużej, drugi zaczyna go szukać. Miauczą do siebie z różnych pomieszczeń, odnajdują się i wracają razem. Są jak dwa serca jednego domu. Uzupełniają się — Mizio wnosi równowagę, Ryszard — życie. Dzięki nim w naszym domu jest i spokój, i radość. I mnóstwo kociego ciepła.

3. Perseusz — bohater z miękkimi łapami

Pół kilku miesiącach po tym, jak pojawili się Ryszard i Mizio, trafia do nas kolejny kot. Bardzo chory, wychudzony, zapchlony, z okropnym kocim katarem, osłabiony — zbyt cichy jak na młodego kocurka. Daliśmy mu na imię Perseusz, jak bohater z mitologii, bo już wtedy czujemy, że będzie walczył — o siebie, o życie, o zaufanie.

Nie wiemy, co go spotkało wcześniej, ale jego ciało mówi więcej niż tysiąc słów. Leczyliśmy go krok po kroku. Wizyty u weterynarza stały się codziennością, podawanie leków — rytuałem. Perseusz nie protestował. Jakby wiedział, że to dla niego. Że tu, w tym domu, czeka go coś innego niż ból.

Perseusz

Z czasem zaczął jeść. Potem bawić się, podchodzić bliżej. Pewnego dnia zasnął na naszych kolanach a z czasem i z pozostałymi swoimi kocimi towarzyszami. Na grzbiecie jego futro układało się w kształt serca. Miał miękkie łapy, delikatny krok, ale jego serce to prawdziwa zbroja — silne, wierne, wdzięczne.

Choć był z nami tylko rok, zostawił ślad większy niż niejeden, kto żyje dziesięć. Jego odejście wciąż wybrzmiewa w naszym domu — pustką na parapecie, ciszą tam, gdzie kiedyś było jego mruczenie.

Perseusz był z nami krótko, ale intensywnie. Zdążył nas pokochać — i my jego. I może właśnie, dlatego jego strata tak bolała. Bo prawdziwa miłość nie zna kalendarza.

4. Tobi — wierny przyjaciel

Tobi trafił do nas w listopadzie 2015 roku, jako trzymiesięczne szczenię. Miał w sobie coś z owczarka — długie łapy, czarne uszy jak nietoperz i spojrzenie, które od razu mówi jedno: „Mogę tu zostać?”. Został. I od tamtej pory jest częścią naszego życia — cichym bohaterem, który nie musi głośno szczekać, by być słyszanym.

Od początku był spokojny, uważny. Nigdy nie narzuca się swoją obecnością, ale zawsze wie, kiedy podejść, przyłożyć łapę do kolana, położyć się obok. Jego ulubione miejsce to schody — dokładnie pod drzwiami pokoju. Tam śpi, jakby czuwał. I faktycznie — czuwa. Niezmiennie, od lat. W dzień i w nocy.

Dziś Tobi to już dziesięcioletni psi emeryt. Z siwizną na pysku, z wolniejszym krokiem, ale z tą samą czujnością i łagodnością, która od zawsze nas zachwyca. Przez lata stał się przewodnikiem dla wszystkich nowych zwierząt w domu. Każdego kota, każdego królika czy papugę przyjmuje z równym spokojem. Pozwala się zaczepiać, obwąchiwać, gryźć po uszach, spać na sobie. Jest nauczycielem bez słów.

Tobi i Arnold

Niektóre koty wprost lgną do niego i do jego miski — w nim widzą bezpieczeństwo. Gdyby mógł, rozdawałby opiekę jak kocie przysmaki. Ma w sobie coś z mentora i opiekuna stada. Nie pokazuje tego gestem czy ruchem — po prostu jest. I ta obecność znaczy wszystko.

Tobi to nie tylko pies. To domowy anioł w psiej skórze. Jego historia nie ma dramatycznych zwrotów, ale ma głębokość. Bo nie każdy bohater musi być głośny — czasem wystarczy, że śpi na schodach i czeka, aż znów go potrzebujemy.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.