M.M Popiela

On milczy, ale czuje

Listy do kobiet, które chcą usłyszeć, co naprawdę dzieje się w męskim sercu.

Podziękowania:

M M Popiela

© M.M Popiela, 2025

To intymna opowieść pisana z serca — do kobiet, które kochają mężczyzn zamkniętych w sobie, zamyślonych, często nieobecnych. Do tych, które próbują zrozumieć milczenie, zimne ramiona, brak słów. I do tych, które tęsknią za prawdziwą bliskością — taką, która nie musi być głośna. Znajdziesz tu listy, refleksje i metafory, które poruszają. Które pokazują mężczyznę od środka — nie jako „twardziela”, ale jako człowieka z lękami, tęsknotą, brakiem narzędzi do wyrażenia tego, co czuje.

ISBN 978-83-8414-565-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

On milczy, ale czuje

Rozdział 1: On nie ucieka do pracy. On tam codziennie wraca

Co czuje mężczyzna, gdy pytasz, a on nie chce (albo nie umie) odpowiedzieć?

Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć, co czujesz?” — czyli jak on się czuje, gdy nie umie mówić

Jak wspierać go, kiedy milczy

Rozdział 2: Cichy lęk — „Czy jestem wystarczającym ojcem?”

Gdy boisz się, że on się oddala

Rozdział 3: Tata, który nie wie, jak się bawić

Ty masz klucz

Daj mu przestrzeń, w której może być nieidealny

Czułe podpowiedzi

Rozdział 4: Miłość przez działanie

Jego język to działanie. Twoje słowa są dla niego tłumaczem

Jeśli dziś czujesz niedosyt, jeśli tęsknisz za słowami — to dobrze. To znaczy, że Twoje serce żyje

Rozdział 5: „Nie mówi, więc mu nie zależy?” Nieprawda

Kiedy on zamyka się w sobie

Miłość to nie tylko rozmowa

To także obecność w ciszy

Na codzienne chwile

Rozdział 6: Jak z nim rozmawiać, by się nie wycofał

Rozmowa może być czułością — jeśli nie zaczyna się od oskarżeń

Każdy mężczyzna potrzebuje wiedzieć, że jego głos

ma miejsce obok Twojego

Rozdział 7: „Czy ja tu jeszcze jestem potrzebny?”

By poczuł, że jest ważny?

Zamiast przejmować ster — oddaj go z ciekawością

Kroki, które budują jego poczucie bycia potrzebnym

Rozdział 8: Partnerstwo mimo różnic

„Czy my jeszcze jesteśmy razem — czy tylko obok siebie?”

Zamiast szukać racji — szukajcie mostów

Pielęgnować partnerstwo, gdy jesteście różni

Bliskość nie zawsze zaczyna się od zgody

Rozdział 9: Tata potrzebuje czułości

Może nie poprosi. Może nie powie. Ale jego ciało pamięta

Czułość to nie nagroda. To język

Bo on też ma skórę, która tęskni za dotykiem

I serce, które pragnie być chciane

Przypomnienia, które znaczą wszystko

Rozdział 10: Gdy przestaje mieć siłę

I wtedy najbardziej potrzebuje, żebyś nie odeszła

Bo czasem największym wsparciem nie są słowa

Droga Czytelniczko

Napisałam tę książkę, bo wiem, jak to jest czuć się blisko i jednocześnie bardzo daleko.

Jak to jest kochać kogoś, kto nie zawsze potrafi powiedzieć, co czuje.

Jak to jest dźwigać codzienność, zderzać się z milczeniem, tęsknić za gestem, za słowem, za spojrzeniem.

Nie chciałam dawać rad.

Nie udaję, że wiem wszystko.

Po prostu usiadłam i zaczęłam pisać — tak, jakbym mówiła do bliskiej przyjaciółki. Albo do samej siebie sprzed paru lat.

Każdy rozdział to próba nazwania tego, co często zostaje w środku.

Nie po to, żeby analizować — ale żeby poczuć.

Żeby poczuć się mniej sama. I może trochę bardziej zrozumiana.

Jeśli znajdziesz tu choć jedno zdanie, które zostanie z Tobą na dłużej — to znaczy, że było warto.

Rozdział 1: On nie ucieka do pracy. On tam codziennie wraca

Kochana,

Widzisz go rano. Stoi przy drzwiach, pochylony nad butami, jakby to była zbroja, którą trzeba założyć przed wejściem na pole walki. Klucze wypadają mu z rąk, koszula niedopięta, oddech płytki. Patrzysz na niego — i masz wrażenie, że wychodzi. Ale jakby zniknął. Jakby zostawił Cię samą z całym światem.

Ale wiesz…

On nie wychodzi, żeby uciec.

On wychodzi, żeby wrócić.

Nie zawsze z kwiatami, nie zawsze z historią, ale z odwagą, która codziennie mówi: „Dla nich — jeszcze jeden dzień.”

Choć nikt go tego nie nauczył.

Choć może sam tego nigdy nie powiedział.

W jego głowie o świcie

Zanim jeszcze otworzy oczy, w jego wnętrzu zapala się niewidzialne światło. Nieczułość. Nie zachwyt. Tylko zdanie, które wbija się jak gwóźdź:

„Musisz. Nie masz wyboru.”

To nie bunt.

To obowiązek.

To jego sposób kochania — w działaniu, w powtarzalności, w cichym znoszeniu świata, który nie pyta: „Jak się czujesz?”, tylko:

„Masz to na dziś?”

Świat, do którego wchodzi

On nie wchodzi w dzień jak Ty. Nie z miękkością dłoni, tylko z napięciem w karku. Tam, gdzie idzie, nie ma miejsca na łzy. Nie ma przystanku na słabość. Tam się goni terminy, mierzy wyniki, kalkuluje milczenie.

Ten świat nie widzi człowieka. Widzi funkcję. Trybik.

A on — codziennie — zakłada maskę. Ale pod nią jest mężczyzna, który wraca z tarczą. Albo na tarczy. Ale wraca. Dla Was.

Gdy wraca — nie zawsze cały

Znasz ten moment.

Wracają jego buty, jego ręce, jego ciało. Ale jego głowa jeszcze jedzie windą między tabelką a zaległym mailem.

Nie że nie chce Ci opowiedzieć, jak było.

On po prostu nie umie zrzucić pancerza w pięć minut.

Między jego ramieniem a Waszym dzieckiem zasypia czas.

Między Twoim pytaniem a jego odpowiedzią — głusza.

Ale on patrzy.

Czasem tylko jednym okiem. Czasem nie mówi nic.

Ale kiedy widzi Twój wzrok, który szepcze:

„Dobrze, że jesteś”

— to coś w nim puszcza. Jakby mógł przez sekundę uwierzyć, że nie zawiódł.

Wiem, jak bardzo pragniesz słów.

Czekasz na jedno zdanie. Na „czuję”, „myślę”, „boję się”, „potrzebuję”. Wypatrujesz ich jak światełka na końcu tunelu — bo bez nich czujesz się jak w pustym pokoju. Cicho. Zimno. Obco.

Ale on… nie mówi.

Milczy.

Nie dlatego, że nie chce. Ale dlatego, że w jego wnętrzu jest pokój bez drzwi. Taki, do którego przez lata nikt nie wchodził. Nawet on sam.

Gdy pytasz: „Co się dzieje?”, w jego ciele zapala się alarm. Nie złości się — broni się. Bo każde Twoje pytanie, choć pełne troski, w jego uszach brzmi jak sygnał, że zawiódł.

Bo w jego świecie pytanie o emocje to często pułapka. Niewidzialna, ale znajoma.

Co czuje mężczyzna, gdy pytasz, a on nie chce (albo nie umie) odpowiedzieć?

Czuje, jakbyś świeciła latarką na zakurzone kąty jego duszy. Miejsca, które całe życie kazało mu trzymać zamknięte. „Nie okazuj słabości.” „Nie mów o sobie.” „Bądź twardy.”

On nie milczy z obojętności. Milczy, bo słowa, których potrzebujesz, są dla niego jak obce waluty — wie, że są cenne, ale nigdy nie nauczył się nimi płacić.

I kiedy pytasz:

„Dlaczego nic nie mówisz?”,

jego serce zastyga. Bo w jego głowie to brzmi:

„Nie jesteś wystarczający.”

On nie wie, jak opisać to, co w nim siedzi. Czuje tylko ciężar. Jakby nosił plecak z kamieniami, ale nie miał odwagi go zdjąć — bo może wszystko się wtedy rozpadnie.

Gdy on milczy po powrocie

• Zamiast: „Dlaczego znowu tak późno?”

Spróbuj: „Tęskniłam. Jak się dziś czułeś tam, gdzie byłeś?”

• Zamiast: „Czemu nie mówisz?”

Spróbuj: „Nie musisz od razu opowiadać. Możemy posiedzieć razem.”

• Gdy nie wita Cię słowem, przywitaj go gestem.

Czasem jeden dotyk znaczy: „Możesz być tu taki, jaki jesteś. Nie musisz grać.”

• Daj mu czas, by wrócił nie tylko fizycznie, ale i sercem.

Mężczyzna często wraca z pracy jak żołnierz z pola bitwy — potrzebuje czasu, by zdjąć zbroję, zanim powie: „Już jestem.”

Za każdym „wracam” kryje się opowieść.

Nie zawsze piękna.

Czasem niedokończona.

Czasem zbudowana z ciszy.

Ale zawsze mówi:

„Jestem tu — nawet jeśli nie umiem opowiedzieć, ile mnie to kosztuje.”

Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć, co czujesz?” — czyli jak on się czuje, gdy nie umie mówić

Metafora jego milczenia

Wyobraź sobie ocean. Na powierzchni spokojny. Prawie bez ruchu. Ale pod spodem — tonięcie. Zawinięte liny emocji, których nie umie rozsupłać. Bo kiedyś próbował — i nikt nie usłyszał. Albo wyśmiał. Albo odwrócił się plecami.

Więc dziś nauczył się, że milczenie jest bezpieczniejsze niż ryzyko, że Jego słowa mogą kogoś zranić.

Jak być blisko, kiedy on nie mówi?

Nie pytaj:

„Dlaczego znowu milczysz?”

„Co z tobą nie tak?”

„Dlaczego nie możesz po prostu powiedzieć?”

Zamiast tego:

„Widzę, że coś się w Tobie dzieje. Kiedy będziesz gotowy — ja tu jestem.”

„Nie potrzebuję gotowej odpowiedzi. Chcę tylko być przy Tobie.”

„Nie musisz teraz mówić. Ale chcę, żebyś wiedział, że jestem po Twojej stronie.”

Nie naciskaj. Twórz przestrzeń. Czasem on potrzebuje poczuć, że jego cisza nie odpycha — że może w niej zostać, nie będąc samotnym.

Jak wspierać go, kiedy milczy

1. Nie oceniaj — zauważ

Zamiast: „Jesteś taki zamknięty”, spróbuj:

„Widzę, że coś Cię przytłacza. Nie musisz mi tłumaczyć — ale jeśli zechcesz, jestem.”

2. Nie szukaj od razu rozwiązania

Gdy się otworzy, nie przerywaj. Nie mów: „To bez sensu.”

Po prostu: „Dziękuję, że to powiedziałeś.”

3. Zrezygnuj z konfrontacji na rzecz czułości

Nie: „Musimy pogadać.”

Ale: „Chcę się z Tobą podzielić czymś ważnym dla mnie. Mogę?”

4. Pamiętaj — on się też boi

Nie że Cię nie kocha. Ale że kiedy się odsłoni, straci grunt pod nogami. Twoja łagodność to lina, która pozwoli mu wyjść z ukrycia.

„Nie pytaj, by uzyskać odpowiedź — pytaj, by dać przestrzeń.”

Bo kiedy on milczy, to nie znaczy, że nie czuje. Czasem to znaczy, że czuje zbyt mocno, żeby wypowiedzieć to na głos.

Rozdział 2: Cichy lęk — „Czy jestem wystarczającym ojcem?”

Kochana,

Chcę Ci opowiedzieć coś ważnego. O nim.

Nie o tym, który przekręca klucz w zamku. Nie o tym, który podaje pieluchę, czy wkłada naczynia do zmywarki. Ale o tym, który nosi niewidzialny ciężar, schowany tuż pod mostkiem. Nikt go nie widzi, a on sam udaje, że go nie czuje.

Bo przecież on nie zapyta:

„Czy jestem dobrym ojcem?”

Nie powie:

„Boję się, że nie wystarczam.”

Zamiast tego — czasem zamilknie. Czasem się zdenerwuje o drobiazg. Czasem wycofa się jak cień w głąb pokoju i powie, że musi „coś sprawdzić” na telefonie.

Ale w środku — w nim — drży pytanie, którego nigdy nie wypowiedział na głos:

„Czy jestem dla nich kimś, kogo zapamiętają z czułością, czy tylko z obowiązku?”

Ten lęk nie krzyczy. On szepcze.

Nie wali pięściami w stół.

Nie tnie krzykiem.

On… ściska gardło wtedy, gdy nikt nie patrzy.

Szepcze mu w głowie:

„Spójrz, jak ona wszystko czuje. Jak potrafi. Jak dziecko tuli się do niej jak do bezpiecznego brzegu. A Ty? Ty tylko stoisz obok.”

On nie wie, jak się przytula „we właściwy sposób”.

Nie zna słów, które ukoją.

Nie miał ich w swoim domu, gdy sam był mały.

Może miał ojca, który mówił „będziesz twardy”, ale nigdy: „Jestem z ciebie dumny.”

Może miał dom, w którym emocje były nieobecne jak nieprzyjemny zapach — nie mówiło się o nich, żeby nie drażniły.

A teraz — stoi obok Was. I się boi.

Boi się, że nie dorasta.

Że nie potrafi jak Ty.

Że kiedy maluch biegnie z płaczem — nie biegnie do niego.

Że kiedy usypia — jego głos nie daje spokoju.

Że w tym świecie pełnym czułości — on jest zbyt szorstki, by być częścią.

Ale, kochana, w tej szorstkości mieszka ogromne serce.

On kocha. Tak bardzo, że aż boli.

Tylko że jego miłość nie ma słownika. Ma gesty. Codzienność. Staranie. Milczenie, które jest pełne znaczeń.

Kiedy mówisz mu: „Widzę, że się starasz” — to tak, jakbyś tchnęła w niego powietrze.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.