Katarzyna Anna Lisowska

Jordens galenskap (Obłęd ziemi)

© Katarzyna Anna Lisowska, 2025

Wiersze tworzą intymny, emocjonalny pejzaż człowieka skonfrontowanego z życiem, śmiercią, pamięcią i samotnością. Ich język jest jednocześnie surowy i liryczny — pełen metafor, które pulsują między cielesnością a duchowością. Motywy cierpienia, pamięci przodków, wojny i przemijania splatają się z refleksją nad miłością, poezją i osobistą wrażliwością.

ISBN 978-83-8431-548-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Jordens galenskap (Obłęd ziemi)

Wiara

Bezdomny

Bałagan

Umieram

Zapisany

Kajdany

Rzeka

Wiatr

Kochałem

Strumienie świadomości

Kwiaty na morzu

Życie

Cicha obietnica

Uduszenie

Brylanty

Język szwedzki

Tro

Hemlös

Oreda

Jag dör

Inskriven

Bojor

Flod

Vind

Jag älskade

Strömmar av medvetande

Blommor på havet

Jag har dött många gånger

Livet

Tyst löfte

Kvävning

Diamanter

Recenzja wydawnicza

Wiara

Wiesz, kiedy niebo dogasa mi w dłoni…

Czuję płomień Twych stóp.

Uradowałaś mnie obecnością.

Dlaczego jesteś jak zjawa?

Widzę nocą opuszki białych palców,

Białe stopy.

Nie chcę Cię widzieć cieleśnie.

Mam wiarę, że życie ma sens,

Choć Twój grób już istnieje.

Kochaj mnie poza czas.

Bezdomny

Nauczyłem się kochać.

Kocham drzewa, kocham świty.

Mam bursztynową komnatę z duszy.

Uwierz mi, proszę.

Bałagan

Mam serce z rozpaczy.

Włóż mi w nie atrament.

Długo byłem pusty.

Uschnąłem.

Nie pisałem wierszy.

Wybacz świecie.

Stworzyłeś mnie z marzeń.

Jestem poetą.

Powinienem od dzieciństwa do dorosłości

Być dojrzały, kochać, śnić, topić się w bezrzece.

Umieram

Kieliszek masz na moją duszę.

Świeci ona jak brylant,

Kiedy dziś kołysze jej myśli.

Warto umrzeć w Tobie,

Być w Tobie.

Warto umierać. Warto żyć.

Warto kochać i warto cierpieć.

Zapisany

Mam w duszy Twój podpis.

Kaleczysz mnie jak drut w Oświęcimiu.

Śnię znowu, że przemierzam koncentracyjny obóz.

Dziękuję Ci, dziadku z Dachau, że życie nie jest łatwe.

Wziąłeś swoje papiery jak wyzwalali piekło.

Po co, dziadku, by wyczyścić życie z wrzodami?

Kajdany

Dusza błądzi po lesie.

Napotyka mnie.

Oddech ma z pary.

Ciepło mi w nim.

Szaleństwo jest wymysłem ludzi.

Kochaj i twórz. — To moje najważniejsze wezwanie

I zarazem wyznanie.

Rzeka

Obmyję się w Twoich dłoniach.

Nie kocham już, jest dobrze.

Ty, jak szkielet wisisz mi przez ramię.

Miłość umarła z zimną ziemią.

Wiatr

Unoszę się jak koszula,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.