K.A. Pietrzak

Whiskey dla naiwnych

Projektant okładki K.A. Pietrzak

© K.A. Pietrzak, 2021

© K.A. Pietrzak, projekt okładki, 2021

Johnny Dow to podrzędny złodziejaszek wiodący kanciarskie życie, który ma niebywały talent do pakowania się w kłopoty. Pewnego dnia na jego drodze nieoczekiwanie staje samotny rewolwerowiec i — nie wiedzieć czemu — wyciąga do niego pomocną dłoń. Od tej pory wspólnie będą przemierzać rozległe tereny Dzikiego Zachodu i wyruszą w podróż, która zmieni nie tylko ich losy, ale także podejście do życia i samych siebie.

ISBN 978-83-8245-043-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Charly Chance

— Kiedyś skończę z jakimś palem w dupie! — darłem się wniebogłosy, biegnąc co sił na swoich pająkowatych kulasach. Niewiele mnie dzieliło od wąskiego kanionu, dosłownie jeden solidny, zajęczy sus i mógłbym odetchnąć z ulgą, a potem przyozdobić kolorowym rzygiem zalegające na dnie wąwozu skały. Maratończyk ze mnie żaden, siłaczem też raczej nie byłem, żeby nie rzec, że większy podmuch wiatru był dla mnie wyzwaniem, a całokształt mojej kondycji fizycznej prezentował się tak mizernie, jak dziurawe gacie zawieszone na samotnym kiju. Generalnie pośród muskularnych kowbojów, rzeszy wściekłych oprychów, a nawet dziadków pracujących na roli, wyglądałem jak marna imitacja i wyrób człekopodobny. W zasadzie od głodującej kozy różnił mnie tylko brak rogów i ponadprzeciętny intelekt, a dotarło to do mnie boleśnie dokładnie w tym momencie, w którym doznałem wrażenia, że ktoś pierze moje płuca na tarze, a w chwilę potem wykręca je z resztek życiodajnych płynów.

Tętent cwałujących za mną koni roznosił się dudnieniem po kanionie, skutecznie zagłuszając łomot mojego pompowanego adrenaliną serca. Rozległy się strzały, świsnęło lasso, a ja w tym morderczym biegu poczułem, że zaraz udławię się własną treścią żołądkową, znów o krok od śmierci! Ostatkiem sił, jak przestraszony królik, dałem nura między skały i usłyszałem jak moje żebra jęknęły żałośnie, uderzając z siłą rozjuszonego bizona w twarde podłoże.

— Kurwa mać… — zakląłem soczyście pod nosem, jednak z pewną dozą ulgi, że wyrwałem się z lepkich macek śmierci i obyło się bez zastępów szatana, witających mnie w siódmym kręgu piekielnym. Chórów anielskich się nie spodziewałem, jako że daleki byłem od pobożnego życia w zgodzie z matką naturą, a nie owijając w bawełnę i mówiąc prościej, to kantowałem w pokera i kradłem co popadnie, co w rączki wpadnie, wystawiając tym samym na szwank moją — i tak już wysoce nadwątloną — reputację. Cóż… takie nastały czasy, że kiedy banda zapijaczonych, nieogolonych mord wpadała z wycieczką na posesję, to kupa gruza zostawała z dobytku życia i próżno było szukać jakiejkolwiek sprawiedliwości, więc i ja korzystałem z niezbyt prężnie działającego systemu sądownictwa w tym cholernym kraju dzikusów — skubałem co się da i ile zdołam unieść niepostrzeżenie. Bywało jednak, że niefortunnym zrządzeniem losu zostałem gdzieś dostrzeżony, dokładnie tak jak tym razem.

Usłyszałem zawiedziony ryk bandziorów.

— No, panowie, rozejść się grzecznie do lepianek, czy gdzie tam pomieszkujecie na kocią łapę! Dzisiaj mordobicia nie będzie! — palnąłem bezczelnie. Słowa zawisły w powietrzu i rozniosły się echem po kanionie. Jeśli chodzi o dolewanie oliwy do ognia i pogarszanie swojej sytuacji to zdecydowanie trzymam palmę pierwszeństwa. Chwilę po tym, kiedy wypowiedziałem ostatnie słowo, usłyszałem powarkiwania i szmery w okolicach wejścia do wąwozu, który jak mniemałem miał mnie ocalić przed trepanacją czaszki przy użyciu mało finezyjnych narzędzi. Oczywiście nie przyszło mi do głowy, że moi napastnicy zrośnięci z kobyłami nie są i w każdej chwili mogą dobrać mi się do dupy, wchodząc do mojej kryjówki z pełnym uzbrojeniem, dokładnie w ten sam sposób, w jaki ja się do niej dostałem. Niewiele myśląc, poderwałem się do szaleńczej ucieczki, z trudem odnajdując w sobie resztki sił.

Znów biegłem przed siebie jak ostatni wariat, dysząc i sapiąc jak pordzewiała ciuchcia, wymachując niezbornie rękami, jakbym się nimi cieszył, dopóki nie oderwą ich od mojego zmaltretowanego kadłuba. Łatwo nie było — wąwóz usypany był kamieniami, porośnięty chwastami wielkości ciężarnej krowy i strach było pomyśleć ile tu żyje badziewia, które gotowe mnie utrupić tylko dla czystej satysfakcji, bo jakoś nie sądzę, że cokolwiek, co ma instynkt samozachowawczy spróbowałoby konsumpcji mojego prześmierdniętego potem cielska.

Wąwóz niebezpiecznie się zwężał. Słyszałem jak hałastra wrzeszczy gdzieś w oddali, a mnie zaczynało brakować pomysłów na wywinięcie się z tej radosnej imprezy w jednym kawałku. Za chwilę znajdę się w potrzasku i chcę czy nie, będę musiał stanąć twarzą w twarz z nabojem kalibru 45, a potem… wiadomo. Ręka, noga, mózg na skale i oko na kamieniu.

Stanąłem przed pionową ścianą i spojrzałem w górę. Szanse na wspięcie się na szczyt miałem marne, bo ściana była gładka jak niemowlęca pupcia. Zresztą, z moją koordynacją ruchową i wrodzoną niezdarnością, zjazd na ryju po skale był zbyt wysoce prawdopodobny, żebym w ogóle odważył się wprowadzać ten śmiały plan w życie. W dole dostrzegłem jednak małą szczelinę, więc nie zastanawiając się zbyt długo przywarłem do ziemi i wturlałem się do wyłomu, łudząc się, że gdzieś na końcu zobaczę światło i zdołam wypełznąć na powierzchnię, jak karaluch zastraszony wizją rozmazania się pod butem.

— Wyparował kurwesyn! — Usłyszałem, kiedy już byłem o krok od wydostania się z kamienistej pułapki. — Gdzie on, kurwa, jest?? Przecież nie wlazł na górę!

Banda jełopów, pomyślałem, tarabaniąc się powoli w kierunku światełka, które — jak miałem nadzieję — wyprowadzi mnie na zewnątrz, żebym mógł odetchnąć pełną piersią w blasku powoli chylącego się ku zachodowi słońca. Ostrożnie odgrzebałem kamienie i wylazłem ze skalistej szczerby, dusząc się ilościami świeżego powietrza i wypluwając piach, którego nażarłem się podczas czołgania. Serce dalej łomotało mi w klacie, ale odgłosy za mną ucichły. Szybko zdałem sobie sprawę, że upragniona wolność stawia przede mną kolejne wyzwania. Stałem w tunelu. Ściany wąwozu były jeszcze wyższe i gładsze, więc mogłem zapomnieć o wdrapywaniu się na górę. Kanion w tym miejscu rozwidlał się na kilkanaście — węższych i szerszych — krętych ścieżek, i tylko Bóg jeden raczył wiedzieć dokąd one mnie zaprowadzą. Entliczek, pentliczek, kurwa…

Nie kierowałem się absolutnie żadną logiką, wybierając kierunek drogi. Obozy przetrwania, nocowanie w dziczy i orientacja w terenie to były dla mnie jedynie nazwy o względnej użyteczności językowej, ale wizja spędzenia nocy ze stadem dzikich grzechotników, skorpionów i innego jadowitego ścierwa przyprawiła mnie o ból łba, w którym i tak już huczało dosyć głośno, więc po prostu ruszyłem przed siebie, uważnie stawiając kroki i rozglądając się dookoła. Byłem już bliski poddania się — po kiego wała się stresować i walczyć o wyjście z kamiennego labiryntu, skoro nawet przy bardzo optymistycznym założeniu, że uda mi się stąd wydostać przed zmrokiem — stanę gdzieś w szczerym polu z wilkami, kojotami, kuguarami, sępami i innym gównem, które z dziką rozkoszą rozrzuci moje kawałki po okolicy?

Sytuacja z każdą minutą stawała się coraz bardziej beznadziejna. Szedłem już tak długo, że nogi zaczęły mi odmawiać posłuszeństwa. Wiatr rozhulał się bezkarnie po tunelach kanionu, zrobiło się zimno, więc chyba najwyższa pora umierać, bo jak okiem sięgnąć wyjścia z tunelu nie było widać. Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, a więc witaj pustynny chłodzie, witajcie nocne drapieżniki i zjadacze padliny, zapowiada się wspaniała impreza! Kiedy pomyślałem o tym, że wybiła godzina śmierci i zdechnę w jakiejś pieprzonej dziurze w ziemi, zapomniany przez świat i skubany przez sępy, poczułem wspaniały zapach pieczonego mięsa. Podążyłem za aromatem. Byłem tak głodny, że jeszcze chwila, a zeżarłbym swoje własne buty, przekładając je jakimś krzakiem i posypując piachem z dna kanionu.

Ostrożnie wychyliłem się zza skał, żeby sprawdzić z czym mam do czynienia. Samotny kowboj w czarnym kapeluszu siedział przy ognisku, plecami do mnie. Próżno było szukać na tym odludziu innego towarzysza niedoli. Choć jego zamiarów nie znałem, to z całą pewnością umiał polować, a to już i tak dużo więcej niż mi było potrzeba, więc nie mając zbyt wiele do stracenia, postanowiłem działać. Przydałby mi się ktoś, kto sprawnie posługuje się bronią i odprowadzi do najbliższego miasta. Ja i broń to zestaw samobójczy, dlatego zdecydowanie częściej występowałem w roli przestraszonej, gonionej zwierzyny niż sam miałem okazję coś ubić. No chyba, że liczy się końska mucha albo komar — wtedy całkiem nieźle strzelam z ręki, ale to też tylko w obronie własnej.

Mięso nad ogniem przyjemnie skwierczało i roznosiło po kanionie nieziemski aromat, więc obudziły się we mnie jakieś dziwne pierwotne instynkty. Zacząłem się cicho skradać, bo jakoś przez myśl mi nie przeszło, żeby po prostu wparować bezczelnie, dygnąć zamaszyście i zwyczajnie się przedstawić jak na cywilizowanego człowieka o dobrych zamiarach i czystym sercu przystało.

Błyskawicznie się okazało, że poskąpiono mi również tropicielskich talentów, bo wypieprzyłem koncertowego orła pozbawionego wszelkiego wdzięku i gracji, kończąc trajektorię lotu w butach kowboja i lądując z błyszczącą lufą rewolweru przy potylicy. Bałem się drgnąć, bo wiedziałem, że jak kowbojowi puszczą nerwy to mój mózg na stałe wpisze się w tutejszy krajobraz i spłynie po kamieniach, które miałem wątpliwą przyjemność ucałować. A, że ludzie z tych regionów nie wykazywali się nadzwyczajną cierpliwością, o ufności do nieznajomych czytali w starych podaniach i legendach jeszcze jako słodka, niczego nieświadoma gówniarzeria — prawdopodobieństwo, że skończę z rozłupaną czaszką wzrosło do niebezpiecznego poziomu pewności.

— Coś ty, kurwa, za jeden? — Chrapliwy mruk kowboja dotarł do moich uszu. Bałem się ruszyć, a co dopiero odpowiedzieć inteligentnie, że ja tu pokojowo, choć chleba i soli nie przynoszę, bo mnie banda kretynów próbowała wyekspediować na tamten świat.

— Spokojnie, kolego, nie mam nawet broni — jęknąłem wreszcie, czując jak srebrna kowbojska ostroga wbija mi się w kręgosłup. Kowboj stał nade mną i dla pewności, że nie wywinę żadnego głupiego numeru postanowił przydusić mnie swoim ciężkim buciorem do ziemi. Usłyszałem szczęk kurka nad swoim spoconym łbem, oczyma wyobraźni zobaczyłem jak nabój ląduje w komorze i czeka na sygnał do wywinięcia mojego ryja na lewą stronę.

— Co tu robisz?

— Zgubiłem się! — Ciężar buta zelżał. Poczułem jak żelastwo oddala się od mojego łba.

— Wstawaj — lodowatym tonem rozkazał kowboj, więc nie pozostało mi nic innego jak spróbować podnieść swoje parszywe dupsko i zebrać się w sobie na — niekoniecznie miłe — wieczorne pogawędki z nieznajomymi. W pysku mi zaschło, jakby ktoś nasypał mi do niego żwiru, kawał mięcha w klacie łomotał w rytm country, ręce się trzęsły, a kropla potu wielkości grochu rozpoczęła nieśmiałą podróż po moim czole. Skuliłem się jak bita żona pomiędzy kamieniami, na które sam się radośnie wypieprzyłem chwilę temu. Kowboj bacznie mnie obserwował. Dalej w pogotowiu trzymał wypolerowany kolt, na wypadek gdybym spróbował jakiś dziwnych pogańskich sztuczek, czy coś. Nie spróbowałem.

— Ktoś cię przysłał? — zapytał po chwili uważnego wpatrywania się we mnie.

— Widzę, że na bystrego nie trafiłem! — warknąłem i w sekundę później mocno tego pożałowałem, bo znów znalazłem się na muszce. Niepewnie podniosłem dłonie, że niby pokojowo czy coś, byleby tylko schował swoją pukawkę i nie posłał mnie na chmurkę do aniołków. — Spójrz na mnie! Nie mam nawet broni! Ten „ktoś” musiałby być niespełna rozumu, żeby spośród tak wymyślnej bandziorni wybrać akurat mnie na… nie wiem, kurwa, zabójcę? Spodziewasz się, że ktoś chce cię sprzątnąć, kowboju? — Byłem niemal pewien, że po takim dramatycznym show mój rozmówca głęboko się zamyśli, puknie w czoło i zaświergocze radośnie, że no racja, przecież jak to tak! A tymczasem odpowiedziało mi długie milczenie, które wreszcie postanowił przerwać swoim dudniącym barytonem.

— Jeśli życie mnie czegoś nauczyło, to tego, że można się spodziewać, kurwa, wszystkiego. — Schował broń z gracją, po czym dodał: — Nie rozczarujesz się, jeśli spodziewasz się najgorszego.

— Uu, powiało pesymizmem! — Gwizdnąłem pod nosem. — Ktoś tu miał ciężki dzień. To kim jesteś? Rewolwerowcem? Banitą? Poszukiwanym zbiegiem? — zapytałem, ale odpowiedziała mi tylko cisza. Kowboj powrócił na swoje miejsce, nie spuszczając mnie z oka nawet na ułamek sekundy.

— Spieprzaj stąd, jeśli ci życie miłe.

Nie spieprzyłem, bo nie miałem siły. Byłem tak wykończony i tak zmęczony, że nawet nie wiem kiedy spłynął na mnie sen, choć właściwie nie do końca byłem pewien czy za chwilę nie otworzą się podwoje, bramy piekielne nie zgrzytną i nie przyjmą mnie w progu z zaproszeniem na odświeżającą kąpiel w kociołku smoły.

Obudziłem się z potwornym bólem gnatów. Pustynia w ustach, szum i jazgot we łbie, zalepione, wysuszone na wiór ślepia piekły mnie, jakbym zamiast nich pod powiekami miał dwa rozżarzone węgle. Musiałem spać za blisko ogniska. Czułem się jakbym przesadził z whiskey na ostrej libacji, chociaż właściwie nie pamiętam kiedy ostatnio miałem jakikolwiek płyn w ustach. Leżałem na wznak na pokruszonych kamieniach, badyle bliżej nieokreślonego pochodzenia uwierały mnie w dupę, a nade mną krążyło stado sępów.

Kowboj, którego mgliście pamiętałem z wczorajszego wieczora, spał oparty o stare, wysłużone siodło. Twarz ukrył pod swoim czarnym kapeluszem, ręce miał założone na piersiach. Byłem na granicy odwodnienia, więc niewiele myśląc postanowiłem podpełznąć cichcem pod prowizoryczne leże mojego towarzysza, w poszukiwaniu jakiegokolwiek płynu. Nim wyciągnąłem rękę po bukłak, ba! Nim nawet zdążyłem pomyśleć o tym, że ją wyciągnę, lufa rewolweru — którą miałem przyjemność poznać wczoraj z bliska — błysnęła w słońcu.

— Pierdolony Lucky Luke! Cień idź, kurwa, tresuj, a nie mnie terroryzujesz! — pisnąłem falsetem, podrywając się do pozycji klęczącej i przy okazji podnosząc otwarte dłonie w poddańczym geście.

Kowboj zaszczycił mnie pełnym pogardy spojrzeniem.

— Wody… — syknąłem przez zęby, więc nieznajomy niechętnie schował kolt, odwrócił się za siebie i wygrzebał z juków bukłak z wodą. Dalej wpatrując się we mnie podejrzliwe, rzucił mi go pod nos, więc dorwałem się do życiodajnego płynu z taką zachłannością, że niewiele brakowało, a zachłysnąłbym się i udławił jak skończony palant. Otarłem obślinioną mordę strzępem rękawa, który jakimś cudem nie został oberwany podczas mojej dramatycznej ucieczki. Musiałem wyglądać jak atrakcja objazdowego cyrku, bo kowboj nie spuszczał ze mnie wzroku.

— No co się gapisz, kretyna nie widziałeś?

Znów bez odpowiedzi.

— Jakieś słowo, coś? To chyba nie boli? Sztuka konwersacji to tajemna magia w rejonie, z którego pochodzisz?

Kowboj nic nie zrobił sobie z mojego przedagonalnego miotania się; odgarnął niesforne włosy w tył, naciągnął kapelusz na łeb i najwyraźniej próbował powrócić do błogiego snu, który mu przerwałem. Nie umknęło mojej uwadze, że cholernie przystojne z niego było bydlę i mógłbym się w ciemno założyć, że miał na swoim koncie kilka złamanych serc. Ja ze swoją mordą i zapadniętą klatą mogłem najwyżej straszyć kojoty gdzieś na Rogatym Ranczu, a ten tu… no panie, nawet jeśli omijał rzekę od tygodnia i zapomniał co to brzytwa, to dziki błysk w jego stalowych, zimnych oczach i tak z całą pewnością kruszył serca.

— A ty na co się gapisz? — zapytał wreszcie ze spokojem. Mimo przysłoniętych kapeluszem oczu, trafił bezbłędnie, że klęczę teraz jak ofiara losu i przyglądam mu się badawczo z rozdziawioną mało inteligentnie paszczą.

— No… na mnie pora. Miło było pana poznać, panie twarda ostroga — odparłem po chwili krępującej ciszy. Podniosłem się — nie bez trudu — kolana mi jęknęły, ale trzeba w końcu się zebrać w sobie, pora znaleźć wyjście z tej pieprzonej diabelskiej gardzieli i dotelepać się do jakiegoś miasta, coby za ostatniego dolara schlać się jak świnia i zasnąć gdzieś na werandzie.

— Postaraj się nie skończyć, dyndając na jakimś drzewie.

— Dzięki za troskę — żachnąłem się jeszcze na pożegnanie i ruszyłem przed siebie.

Daleko nie uszedłem, bo zza krzaka wyłonił się wielki kasztanowy łeb i parsknął na mnie prześmiewczo. Omal nie dostałem zawału, pisnąłem jak panienka, zamigotał świat tysiącem barw i… więcej grzechów nie pamiętam!

Chlust zimnej wody wylany na mój łeb sprawił, że obudziłem się niemal natychmiast, kaszląc i dławiąc się jak opętany. Ze swojej żabiej perspektywy zobaczyłem jak stał nade mną w lekkim rozkroku — któż by inny — mój wybawiciel i oprawca zarazem. Rozcięty z tyłu płaszcz tańczył mu na wietrze, ustami maltretował jakieś nieszczęsne źdźbło trawy i patrzył na mnie, uśmiechając się z politowaniem. Właściwie nie mam żadnej pewności, że to był uśmiech… Bardziej krzywy grymas przecinający jego ostre rysy twarzy.

— Dobrze ci poszło — podsumował mnie kowboj.

O Boże… Groza sytuacji dotarła boleśnie do najczarniejszych zakamarków mojego jestestwa, bo oto właśnie przestraszył mnie jakiś, w mordę jebany, kuc! Rzadko się zdarza, że nie wiem co mam odparować, ale tym razem zatkało mnie, a moja facjata przybrała kolor świeżo wypieczonej cegły. Zanim zeskrobałem się z podłoża, zanim chociaż spróbowałem pogodzić się z tym, że zrobiłem z siebie ofiarę losu i życiową niedojdę, zobaczyłem jak kowboj ze stoickim spokojem siodła swojego wierzchowca i przygotowuje się do podróży. No przecież chyba nie myśli, że mnie tu zostawi, co? Może tak zacznijmy wszystko od nowa…

— Jestem Johnny Dow — powiedziałem smutno. Kowboj nie zareagował, więc kontynuowałem swoją żałosną historię. — Na bank wpierdolą mnie tu węże, a nawet jeśli uda mi się wydostać z kanionu, to bracia Cole zrobią mi z dupy jesień średniowiecza, jeśli mnie tu zostawisz.

— Nie jestem niańką dla niedojebów.

— Jasne — westchnąłem przeciągle, bo cóż mogłem zrobić. Za chwilę moja ostatnia nadzieja na przeżycie odjedzie na rudym, wrednym mule, zostanę sam, samiuteńki i najpewniej skończę jako kolacja dla okolicznych padlinożerców. — Dokąd jedziesz? — zapytałem drżącym głosem. — Giermka nie szukasz? — Na Sancho Pansę nadawałem się jak kupa gówna na posłanie, ale warto było podjąć trud, może akurat nonszalancki, w mordę misia, kowboj posłuży mi za ochroniarza, dopóki nie zawleczemy się do jakiejś podupadającej mieściny.

— Czemu bracia Cole mieliby zadawać sobie tyle trudu, żeby ganiać takiego obesrańca jak ty? — zapytał po chwili.

— A to bardzo długa historia, mógłbym opowiedzieć po drodze…

— Aż tak zainteresowany nie jestem. Poza tym nie masz konia, a jak już mówiłem…

— Jasne. Nie jesteś niańką dla niedojebów — przerwałem mu w pół zdania. Odważne posunięcie. I dość bezczelne, bo tajemniczy nieznajomy postanowił zgromić mnie spojrzeniem.

— Nie masz konia. Będziesz opóźniał marsz.

— Koń… sprawa do załatwienia, pożyczy się od jakiegoś uwalonego w sztok jegomościa i ahoj przygodo! — Kowboj głośno westchnął i przysiągłbym, że dostrzegłem jak opadają mu ręce.

— Tylko do najbliższego miasta.

Wlekłem się już drugą godzinę za swoim towarzyszem. Dostałem nawet płat suszonego mięsa, żeby zająć czymś jadaczkę. Co prawda smakował jakby spał na nim spocony wałach, ale było mi naprawdę wszystko jedno, bo żołądek powoli przestawał wygrywać marsze żałobne.

Jak się okazało wyjście z kanionu było całkiem niedaleko, więc wyjechaliśmy na przestwór suchego oceanu, że tak kurewsko romantycznie to ujmę. Słońce chciało mi wypalić dziurę w czaszce i tak bezlitośnie smażyło, że horyzont zaczął falować. Nawet odrobiny wiatru, suchość, trzeszczące szczątki roślin, samotny krzak w oddali i ja z klejącymi się do ud jajami — wlekący się jak smród za wojskami konfederatów — za swoim towarzyszem. Usta spiekły mi się na dwie skwarki, jak czegoś na łeb nie założę to udar gwarantowany; gratis zawroty głowy. Zdjąłem więc swoją poszarpaną koszulę i zrobiłem z niej prowizoryczny turban, obnażając tym samym swoją zapadniętą, zapoconą klatę. No! Kolorowa wycieczka w składzie: posępny kowboj na rudym kucu i upośledzony Saracen witają w sercu Utah! Z całych sił powstrzymywałem się od bredzenia, ale przecież, kurwa, jak okiem sięgnąć żadnej cywilizacji, może byśmy chociaż słowo zamienili, co?

— To dokąd zmierzamy, kowboju? — spróbowałem wysilić się na uprzejmy ton.

— Przed siebie.

Oglądając muskularne plecy, odzianego w czerń od stóp do głów, tajemniczego kowboja, wprost nie mogłem odegnać dręczącego uczucia ciekawości, zakrawającej o wścibskość. Co to za jeden, do cholery? Żony nie ma, bachorów, rancza, krów nie wypasa? Owiec może chociaż? Łowca nagród? Nie pocieszyła mnie ta myśl, jako że miasta, które miałem okazję oglądnąć w swoim niezbyt długim życiu, zwykle po moim wyjeździe dekorowały stacje i urzędy pocztowe portretem mojego ryja. Dawali za mnie całe 10 dolarów. Jakbym tylko tyle był wart, do cholery!

— A przed siebie to na co wyjedziemy?

Kowboj obrócił się leniwie w siodle i spojrzał na mój wymacerowany ryj. Nawet nie zdziwiło go to, że maszeruję za nim, świecąc wątłą klatą.

— Co za różnica — sarknął wreszcie. — Zobaczymy chałupy na horyzoncie, to zajedziemy.

— Coś ty taki drażliwy jak panienka z bogatego domu!

— Stul dziób, bo nafaszeruję cię ołowiem!

— Kurwa! — Machnąłem grabiami w geście zrezygnowania. — Nawet nie wiem coś ty za jeden!

— Charly Chance — odparł chłodno kowboj, łapiąc za kapelusz w geście powitalnym. — A teraz skoro zaspokoiłem twoją ciekawość, możesz przymknąć twarz i iść dalej zanim zlecą się kojoty i wpierdolą nas żywcem?

Powiało arktycznym chłodem, więc cóż miałem zrobić. Lazłem dalej. Słońce smażyło mnie na małą skwarkę, próżno szukać było w krajobrazie fascynujących zjawisk — nic tylko pioch i kamienie, trochę karłowatych chaszczy i tarzające się suche badyle.

Nagle Charly ściągnął wodze swojego konia i zatrzymał się. Ja, korzystając z chwili, padłem na kolana. Kurwa, odpocząć, chociaż sekundę.

— Chodź, ofermo — zawołał mnie kowboj, więc ostatkiem sił doczołgałem się do niego. Kucu zatańczył nerwowo, jakbym miał co najmniej odgryźć mu jego nakrapiane dupsko. Chance wyciągnął do mnie rękę.

— Wskakuj, cywilizacja na horyzoncie. — Poczułem silny uścisk jego dłoni i po chwili siedziałem za nim na grzbiecie jego wierzchowca. Ponieważ Charly popędził konia do galopu zmuszony byłem przywrzeć do niego całym ciałem, bo przecież nie chciałem zostawić odlewu swojego przerażonego ryja gdzieś na środku piekielnej prerii. Nie żyłem z końmi w wielkiej przyjaźni, znakomitym jeźdźcem nie byłem, więc zdałem się całkowicie na siłę swoich chuderlawych ramion.

Dziwne wrażenia owładnęły mną całym, dotąd obce i dzikie myśli rozszalały się po moim umyśle. Poczułem się jak ratowana księżniczka i jakoś tak niemoralnie błogo mi się zrobiło, że zamknąłem oczy i wtuliłem się w swojego wybawiciela i oprawcę zarazem.

Black Rock

Te szczątki cywilizacji, do których zmierzaliśmy, okazały się niemal umarłą osadą z kilkoma smętnie przewijającymi się mordami, szumnie zwaną wśród miejscowych Black Rock. Najważniejsze jednak, że jest tu — niezbyt wyględny, ale zawsze coś — saloon. Może trafi się wśród miejscowych jakiś palant, którego da się oskubać z forsy, ogarnąć nowy przyodziewek, wykąpać się, spić i od rana zacząć nowe życie. No czemuż by nie!

Charly zrzucił mnie z konia pośrodku upadłej mieściny i pojechał dalej w nieznane. Skierowałem swoje kroki do drzwi, nad którymi smętnie powiewał na wietrze szyld z wypisanymi koślawo literami SALOON. Mają tu na pewno ćwoków, którzy grywają w pokera, kilku się okanci i załatwi co potrzeba, wiadomo. Oklasków się nie spodziewałem po mistrzowskim entre z wykopa, jakie zafundowałem niezbyt licznej widowni, ale chociaż odrobina uwagi by nie zaszkodziła!

Przy stoliku dostrzegłem dwóch jegomościów z mętnym spojrzeniem. Chyba nawet nie próbowali w nic grać, wisieli ino smętnie nad kielonkami bursztynowego płynu, co chwila spluwając na deski niezbyt uroczego przybytku. Za ladą dostrzegłem znudzoną pannę, która właśnie prezentowała swój starzejący się cyc na blacie. Podpierała twarz ręką i patrzyła na mnie z politowaniem. Niewiele myśląc, wyciągnąłem z kieszeni ostatniego zmiętolonego dolara, rzuciłem nim na stół wspomnianych wyżej jegomościów i zaproponowałem partyjkę w pokera. Ich japy jakby nagle się ożywiły, chociaż konsystencją i całym jestestwem przypominali rozkładających się, wykopanych dwa dni temu spod ziemi denatów. Cuchnęli jak rasowi menele.

— Przyjezdny, co?

Brawo, wygrałeś talon na siodło i galon, kolego!

— Przyjechałem do zacnych dżentelmenów wygrać kilka dolców! — palnąłem bezczelnie, wyszczerzając kły w krzywym uśmiechu. Popatrzyli na mnie niemrawo. Koszuli na sobie nie miałem, asa z rękawa nie wyciągnę, stanowiłem łatwy łup. Przynajmniej tak im się wydawało.

Kilka godzin później uchylałem się od strzałów z Winchestera za jakimś prowizorycznym wychodkiem. Oskubałem kretynów z kasy, zostawiłem w samych gaciach przy stole, ku uciesze podstarzałej panny, która uraczona była krwawą jatką, jaką rzeczeni panowie mi zafundowali. Niezliczoną ilość razy oberwałem po ryju, plując juchą na wszystkie strony, ale nie traciłem rezonu i próbowałem się odszczekiwać, zarabiając kolejne soczyste razy. Kiedy już byłem pewien, że stracę przytomność i skończę jako posiłek dla kojotów, jeden z zapijaczonych oprawców zamachnął się z takim impetem, że trafił łokciem prosto w nos swojego kolegi, który naraz zalał się krwią i padł na ziemię w konwulsjach. Korzystając z zamieszania, capnąłem leżące na stole dolce i wywinąłem się z imprezy frontowymi drzwiami. Napastnik jednak był z rodzaju nieustępliwych, porzucił broczącego krwią kolegę i wybiegł za mną strzelając na oślep z sadystycznym rechotem. Kiedy miałem wrażenie, że trwa to wieki usłyszałem świst koło ucha, a potem wszystko zamarło. Nastała błoga cisza, więc potulnie sprawdziłem czy żyję, obmacując swoje wyłupiaste kolana, pięty i łokcie. Poczułem słony posmak krwi na rozciętych wargach, ale zdawało się, że jednak żyję, więc ostrożnie wychyliłem się zza sracza. Na środku drogi stał właśnie mój niedawny wybawiciel, Charly Chance we własnej osobie, i mierzył do siwego napastnika ze swojego wypucowanego Peacemakera. Mógłbym właśnie w tym momencie wiać. Złapać pierwsze lepsze osiodłane bydlę, których minąłem po drodze kilka i pognać przed siebie, byle jak najdalej od świstu kul. Coś mnie jednak powstrzymywało i miałem nieodparte wrażenie, że widok muskularnego Chance’a ze spokojem wymalowanym na twarzy i powiewającymi połami płaszcza mi to uczynił. Zahipnotyzowany patrzyłem jak stoi nieruchomo i celuje prosto w łeb mojego niedawnego towarzysza od pokera. Sam nie jestem pewien czy to zwykła ciekawość sprawiła, że znieruchomiałem, czy może… Czy to możliwe, że miałem nadzieję, że nasze ścieżki jeszcze kiedyś się skrzyżują? Nie wiedzieć czemu przed oczyma stanęła mi wizja, kiedy miałem okazję bezkarnie obmacywać go w pełnym galopie, kiedy tu zmierzaliśmy. Kawał ścierwa ze mnie!

Chance nawet nie drgnął. Napastnik również zamarł, a w chwilę potem potulnie zwinął manatki i nawiał w bliżej nieokreślonym kierunku. Nie dziwota; jakby ktoś taki jak Charly mierzył do mnie z rewolweru już dawno zamieniłbym się w półpłynną substancję i spłynął po schodach werandy. W mieścinie ucichło, gapie zatrzasnęły okna, Charly z gracją schował swój rewolwer i rozejrzał się po okolicy. Chwilę potem znalazł się tuż obok mnie, nachylając się nad moim wpół roznegliżowanym, rozdygotanym cielskiem.

Poczułem jego oddech na twarzy, kiedy trzymał mnie za szyję, przyciskając do drewnianych ścian sralni. Ożeż kurwa, rozjechał mi się obraz, świat zawirował.

— Co ty właściwie odpierdalasz!? — Wszystko mi się cofnęło, ego zwinęło w sprężynkę, jęknąłem jak gwałcone koźlę.

— Ee… co? — Wydobyłem jedynie nieokreślony bliżej dźwięk ze swojej miażdżonej gardzieli.

— Wpieprzasz mi się w interesy, człowieku! — sapnął Charly, dmuchając na mnie odorem whisky i zapachem czegoś, co nazwałbym oddechem śmierci.

— Zluzuj, kowboju, w pokera grałem! — Charly westchnął przeciągle i zwolnił uścisk. Padłem jak kupa bezwładnego mięsa na glebę. — Właśnie okantowałeś mojego… partnera w interesach, kretynie.

— A, to był twój ten… tak zwany partner w interesach — zabełkotałem żałośnie. — To nic dziwnego, że nie opływasz w luksusy!

Świat pociemniał, huk w uszach i łzy w oczach. Tak się zawodowo łamie nosy, proszę państwa! Krew chlusnęła, zawyłem z bólu.

— Kurwa mać! Nie panikuj, mam cały jego hajs! — ryknąłem płaczliwie, wyciągając z kieszeni pogniecione dolary, które udało mi się ocalić z zamieszania. Charly zrobił niewyraźną minę. — Nie musiałeś mi przemeblowywać mordy, człowieku!

Oczy zaszły mi łzami. Powiedziałem sobie w duchu, że jeżeli teraz zemdleję to wyjdę na mięczaka roku, więc spiąłem poślady i zebrałem się w sobie, żeby dźwignąć swoje obite jestestwo i stanąć o własnych siłach. Ból był nie do zniesienia, pulsowało mi we łbie, byleby tylko, kurwa, nie kichnąć teraz!

— Tak się składa, że w interesach nie zawsze chodzi o forsę — sapnął, nie spuszczając ze mnie swojego gniewnego spojrzenia. Z tonu jego wypowiedzi błyskawicznie wydedukowałem, że to nie miał być przyjacielski przekaz i nauka życia. Dosyć dosadnie wytłumaczył mi, że w czymś mu bardzo przeszkodziłem i nie będzie łatwo to zrekompensować. Chwilę potem szczęknął kurek Peacemakera, a kowboj patrzył na mnie z politowaniem. Przysiągłbym, że bulgot z jakim właśnie przełknąłem ślinę usłyszeli na drugim końcu osady.

— Może się jakoś dogadamy, co? — wyjąkałem wreszcie, czekając na egzekucję.

Patrzenie w lufę rewolweru z bliska to coś w czym mam spore doświadczenie, ale intuicja mi podpowiadała, że tym razem nie mam do czynienia z byle frajerem, który odpuści, jeśli będę wystarczająco długo i uparcie skamlać o litość i obiecywać złote góry. Jednak po chwili, ku mojemu zdumieniu, Chance schował broń, a stoicki spokój powrócił łaskawie na jego twarz.

— Chciałem to załatwić po dobroci, ale nie zostawiłeś mi wyboru — powiedział rzeczowo. — Pójdziesz teraz grzecznie ze mną. I ani, kurwa, słowa, bo cię odstrzelę jak kaczkę — dodał po chwili, zanim w ogóle zdążyłem rozdziawić paszczę, żeby zaprotestować.

Nie jestem do końca pewien czy tak zadziałał na niego widok kasy czy miał zamiar pozbyć się mnie w jakimś zacisznym i nieco bardziej odludnym miejscu, ale nawet nie próbowałem dyskutować i dociekać. Gdziekolwiek nie ruszył się ten, jebany w dupę, Lucky Luke, lazłem za nim jak potulne jagnię. Na moje nieszczęście pierwsze kroki skierował do saloonu, w którym miałem okazję przebywać chwilę temu. Zalany krwią jegomość nie opuścił lokum, siedział skulony przy stole, więc uraczyłem go mściwym uśmiechem. Równie krwawym, dodajmy. Panna zza lady dalej prezentowała swój naruszony zębem czasu biust na ladzie, czyli można rzec, że wszystko wróciło do normalności. Wszystko poza moją przemeblowaną, obitą mordą. Ledwie się powstrzymałem, żeby nie palnąć jakimś jadowitym tekstem w kierunku zmiętolonego jegomościa, ale Charly postanowił zasztyletować mnie wzrokiem zanim otworzyłem japę, więc cierpliwe czekałem na to co ma nastąpić.

— Chcielibyśmy wynająć pokój — oznajmił Chance leniwej panience zza lady.

— Jeden? Razem? — zapytała zdziwiona. Jasne, kurwa, że dwa, pomyślałem, ale chwilę później zatkało mnie z wrażenia.

— Jeden. Z małżeńskim łożem.

Serce mi zamarło. O Jezu! Na bank mnie zgwałci! Nie, nie, ja przepraszam, wypierdalam stąd! Chciałem się wywinąć z tej radosnej imprezy, ale silna łapa Chance’a powstrzymała mnie od najmniejszego ruchu. Poczułem jak po moim ciele przebiegają zimne dreszcze, kiedy chropowata dłoń kowboja spoczęła na moim nagim ramieniu i z subtelnością rozjuszonego byka docisnęła do podłoża.

Chance niemal siłą zawlókł mnie na górę do wynajętego pokoju. Kiedy zatrzasnęły się za nami drzwi i zostaliśmy sam na sam, postanowiłem stanąć nieruchomo w kącie i ani myślałem o jakimkolwiek ruchu, ale moje niesubordynowane cielsko postanowiło drżeć jak osika, zęby bezwiednie dzwoniły.

— Co tak sterczysz? — zapytał szorstko Charly, nie racząc mnie nawet spojrzeniem.

— Tu mi wygodnie — odpowiedziałem niepewnie. I całkiem kretyńsko, nawiasem mówiąc.

Chance wzruszył ramionami i zniknął w sąsiednim pomieszczeniu, które najwyraźniej również należało do wynajmowanego przez nas lokalu. Dalej bałem się poruszyć, chciałem wtopić się w ścianę, rozpłynąć się we mgle czy coś, ale jak okiem sięgnąć mgły nie było, nic tylko kurz i agresywny zapach stęchlizny. Ciekawość jednak wygrała i smętnie rozejrzałem się po pokoju. Mało przytulne firanki w czerwoną kratę były jedyną ozdobą tego zawszonego przybytku. Na środku stało wielkie nadjedzone przez korniki wyro, przykryte dziurawą narzutą, ale kij tam, lepsze to niż kamień za poduszkę na środku pustkowia.

Usłyszałem dźwięk wyrywanych desek, więc poszedłem niepewnie w ślad za kowbojem, dalej trzęsąc się jak galareta. Widok, który zastałem nieco uspokoił moje zszargane nerwy, bo zobaczyłem jak Chance obluzował klepkę w podłodze i wyciągał coś ze swojej skrytki. Moje dwie ostatnie szare komórki zderzyły się w locie i pojąłem niemal natychmiast, że chciał wynająć ten pokój, żeby dostać się do swoich fantów, a niekoniecznie do moich gaci. Rozluźniłem nieco napięte mięśnie pośladów, a w brzuchu załomotało mi tak głośno, że mógłbym przysiąc, że z daleka burza nadciąga nad pustynię.

Chance natychmiast zwrócił na mnie wzrok, a moje bebechy zamieniły się w jełczejące masło.

— Ta, też bym coś zjadł — skwitował, jak gdyby nigdy nic. — Zanim coś zjemy… skołujmy dla ciebie jakąś szmatę, bo nie mogę ścierpieć widoku twoich trzech włosów na klacie.

Dzięki, dzięki za komplement, naprawdę nie spodziewałem się!

— Marzę o kąpieli — powiedziałem na widok stojącej w rogu pomieszczenia balii. Śmierdziałem tak, że wszelkie żywe stworzenie w promieniu kilometra spierdalało, a skunksy rzygały na mój widok.

— W porządku.

Godzinę później stałem się kukłą i zabawką dla osiedlowego krawca. Wąchał mnie, naciągał moją bladą jak papier skórę, mlaskał i tupał nóżką, ale finał jest taki, że z tego niezadowolenia i mlaskania udało się spłodzić całkiem przyjemny zestaw ubrań. Bonjorno, upiorna prerio, teraz będę cię przynajmniej przemierzał stylowo!

— Dzięki, stary, wreszcie przypominam człowieka! — powiedziałem uradowany do swojego towarzysza, poprawiając z dumą swoje nowiusieńkie nakrycie głowy. Od menela do dżentelmena! Co prawda nie do końca wiedziałem dlaczego Charly postanowił bawić się w moją niańkę i zafundował mi nowy zestaw łachów, skoro niedawno przecież groził mi śmiercią i chciał ozdobić moimi flakami całą okolicę, ale kij tam, darowanemu koniowi się zębów nie liczy… Czy jakoś tak.

— Nie pochlebiaj sobie.

Leniwa panna od zmaltretowanego ladą cyca zaserwowała nam porządny i całkiem smaczny, jak na otaczające nas standardy, posiłek. Poczułem się wreszcie jak cywilizowany człowiek, co wywołało lawinę wspomnień. Boże jeszcze nie tak dawno tak żyłem i zdawałoby się, że będę tak żyć jeszcze długie sielskie lata! A potem na mojej drodze stanął ten skurwiel O’Donnell i wszystko się sypło w ułamku sekundy! Gdybym jeszcze tylko mógł z kimś poprowadzić porażającą inteligencją konwersację, to normalnie umarłbym z zachwytu nad swoim nowym życiem, podarowanym niechcący przez siedzącego naprzeciw mnie kowboja. Kurewsko przystojnego kowboja, dodajmy. Chociaż w zasadzie dalej pojęcia nie mam czemu ośmieliłem się nazywać go kowbojem. Nie wyglądał na wypasacza krów, ani tym bardziej na prawego dżentelmena, który dochrapał się swojego statusu ciężką pracą na roli. Tym bardziej nie jestem pewien czemu ośmieliłem się nazwać go przystojnym! To prawda, miał w sobie coś wyjątkowego, coś czego wcześniej nie odnalazłem w męskiej fizjonomii, ale zupełnie nie umiałem tego nazwać. Nieprzenikniony wzrok, charyzmę, nieprzystępność a jednocześnie szalenie nieśmiały urok osobisty? Z całą pewnością był twardzielem, a skoro tak, to na pewno nie miał nic do stracenia. I z doświadczenia wiem, że ludzie, którym na niczym nie zależy są najniebezpieczniejsi. Skuliłem się w sobie na tę myśl.

Chance w milczeniu przeżuwał kęsy wołowego steku, popijając whiskey. Włosy opadały mu na czoło, więc od czasu do czasu przeczesywał je palcami, odgarniając nieposłuszne kłaki w tył. Wciąż nie do końca byłem pewien o co tu chodzi i co się dzieje — dlaczego zamiast gryźć piach siedzę naprzeciwko nieznajomego oprycha i ładuję whiskey do pełna, całkiem za frajer? Dlaczego właściwie mi pomógł i bawi się w mojego przewodnika po prerii i okolicznych spelunach, skoro jeszcze niedawno zarzekał się, że nie jest niańką dla niedojebów?

— Zamierzasz mi oddać moją własność, czy będzie trzeba ci zrobić dziurę we łbie? — zapytał znienacka, nie zaszczycając mnie spojrzeniem, a ja na dźwięk jego głosu aż podskoczyłem na krześle. Dosłownie jeszcze parę sekund temu wziąłbym za pewnik, że to będzie miły wieczór, że dla odmiany nikt nie ma ochoty mi przetrącić kręgosłupa i że mogę poczuć się — choć raz — bezpiecznie! Natychmiast przypomniałem sobie, że to przecież pierdolony kraj dzikusów i jedyne czego można być tu pewnym, to to, że śmierć czeka w każdym zaułku i w każdych okolicznościach.

— Ależ tak! Naturalnie! — ryknąłem jak debil i sięgnąłem do kieszeni spodni.

Delikatnie położyłem mosiężny zegarek kieszonkowy na stole. W zasadzie szału nie było — nic nadzwyczajnego, może przy odrobinie szczęścia dostałbym za niego jakieś dwa dolce. Interesu życia na pewno na tym nie zrobię, ale kiedy człowiek nie ma grosza przy duszy to dopiero wtedy poznaje prawdziwą wartość pieniądza. Charly zapłacił za moje nowe łachy znacznie więcej, a więc tym bardziej mnie zdziwiło, że potrzebuje odzyskać taki szmelc. I czemu akurat teraz?

— I tak by mi się nie przydał — bąknąłem, rumieniąc się jak opiekane prosię. Trzeba jednak mieć tupet, żeby drapnąć coś człowiekowi, który zaoferował swoją pomoc i wyciągnął z niedoli! Chance zgromił mnie spojrzeniem.

— To po cholerę kradłeś?

— A jaki miałem wybór?! Byłem pewien, że zostanę sam, samiuteńki w tej zapomnianej przez Boga wiosce! Musiałem coś zarobić na wejście do jakiejś partyjki pokera, nie?

Charly pokręcił głową z politowaniem.

— Tylko na tyle cię stać? Kantować jakichś ćwierćinteligentów w podrzędnych spelunach, a potem chować się za sraczem?

— Chyba zapomniałeś, że ty z tymi ćwierćinteligentami robisz interesy!

Uśmiechnął się pobłażliwie i wychylił potężny łyk whiskey.

— Nie jesteś zły? Nie dołożysz kilku sińców pod oko dla małej symetrii?

— Nie. Teraz wygląda nieźle.

— Faktycznie, kurwa, pięknie! — zajazgotałem. Przed oczami stanęła mi wizja samego siebie z fioletową od siniaków facjatą, napuchniętym kinolem i rozcięta wargą. — Właściwie nigdy nie wyglądałem lepiej!

— Braci Cole pewnie ojebałeś na dwa takie zegarki, co?

Spąsowiałem, para poszła mi uszami i przysięgam, że gdyby wzrok mógł mordować, to Charly Chance teraz całowałby przeżarte przez korniki deski tego przybytku.

— Otóż nie. To nieco bardziej skomplikowana historia niż nasza przygodna znajomość. — Nadal patrzył na mnie wyczekująco, więc spróbowałem odnaleźć w głowie właściwie wspomnienie dla początku tej historii. Chwilę to trwało, bo zdążyliśmy już opróżnić parę konkretnych kielonków whiskey i mój umysł stał się nieco mniej lotny. Alkohol zawsze na mnie źle działał.

— No więc… Natknąłem się w takiej jednej umierającej knajpie na odludziu na pewnego jegomościa, który zwrócił uwagę na mój… Hmm, powiedzmy, że talent do pożyczania rzeczy, bez wiedzy ich właścicieli. Koleś ewidentnie miał na pieńku ze stróżami prawa, ale prawdę powiedziawszy średnio mnie to obeszło. Zaproponował mi pokaźną sumkę za odstawienie małej szopki w saloonie w Modenie.

— Ścigali cię tutaj aż z Modeny?

— Ścigają mnie już prawie trzy lata po całym Utah. Stąd jak rozumiesz… mój mały „pożyczalski” biznes bardzo na tym cierpi, bo gdzie bym się nie pojawił tam pojawiają się także oni. Są jak sępy, jak pierdolone harpie!

— Ile im gwizdnąłeś?

Podchwytliwe pytanie. W szumiącej od wódy głowie zaświtało mi, że przecież właściwie nie mam pojęcia z kim rozmawiam. Poczułem jak moja ostatnia szara komórka wyciska właśnie ciężar życia i zmusza się do katorżniczej pracy. Czysto hipotetycznie — jeśli jest jednym z bandziorów wysłanych za mną przez braci Cole, to mam przejebane i w najlepszym przypadku będę zmuszony oddać wszystko z nawiązką. W najgorszym — skończę podziurawiony jak sito. Jeśli nawet nie jest wysłańcem piekielnych braciszków, a przyznam się, że zrobiłem przekręt życia na bajońskie kwoty, to jeszcze gotów odprowadzić mnie do nich i negocjować stawkę za tych kilka kłaków na moim łbie. Natomiast jeśli umniejszę znacząco swoim zasługom to się facet nie nabierze, że cały gang ściga jakiegoś frajera po okolicznych kanionach za kilka gównianych zielonych. Kurwa! I co ja mam mu powiedzieć?

— Jakieś… 500 dolców i to jeszcze do podziału z typem, który mnie wciągnął w to gówno.

Charly nie skomentował, ale przysiągłbym, że intensywnie przetwarza w głowie te informacje.

— Jak to się stało, że wpadłeś?

— No cóż, też nie najlepiej wybierałem swoich partnerów biznesowych. — Uśmiechnąłem się ironicznie, ale zdaje się, że mój przytyk nie zrobił absolutnie żadnego wrażenia na kowboju. — Harry znał zasady, ale nie znał umiaru i niestety za trzecim razem już nam nie wyszło. Braciszkowie połapali się w naszym małym pokerowym oszustwie. Zrobiło się zamieszanie, więc ratowaliśmy się ucieczką i przysięgam, że to prawdziwy cud, że udało mi się z tego wywinąć.

— To gdzie jest twój ciężko zarobiony hajs?

— Harry w zamieszaniu zwinął pieniądze i ślad po nim zaginął. Zostałem sam. Próbowałem go szukać, ale nie jest to łatwe, jeśli ktoś bardzo nie chce być znaleziony.

— Ja pierdolę — westchnął Charly i jednym haustem opróżnił kolejny kieliszek whiskey.

Wróciliśmy do milczenia. I picia. Whiskey lała się litrami, ktoś rzępolił na pianinie, a do saloonu ściągała żądna przygód klientela. Ja natomiast chyba wypiłem jedną kolejkę za dużo, bo zacząłem bredzić.

— Co ja bym bez ciebie, stary! Spójrz jak nasze losy splotły się nieocz… kanie! — Świat umknął mi spod stóp, kiedy spróbowałem podnieść się z krzesła. — Bylibymy zgranym du… dubletem! — zabełkotałem. — Ja bym pożyczał, a ty… ty byś mnie bronił!

Chance spojrzał na mnie spode łba. To najprawdopodobniej był moment, w którym klasycznie przegiąłem pałę, bo mój towarzysz postanowił chwycić mnie za fraki i zawlec do wynajętego przez nas pokoju. Ze zdumieniem obserwowałem jak rozkłada koc na podłodze.

— Zatańcz ze mną! — jęknąłem jak napalona gąska, ale Charly zdawał się nie zwracać na mnie uwagi. Bełkotałem, bredziłem, alkohol podsuwał na myśl coraz dziwniejsze scenariusze na zakończenie tego upojnego wieczora. Łeb kiwał mi się na szyi, nie potrafiłem już zapanować nad swoim organizmem, więc Charly postanowił mi dopomóc i pozwolił mi zwisnąć na swoim silnym, męskim ramieniu. Chryste Panie na niebiesie, jestem ofiarą… Ofiarą… Rzucił mnie na wyro, świat mnie kołysał. Setka brudnych myśli zameldowała się na pobyt stały w moim świńskim łbie, odpływam w stronę światła po czarnej, martwej tafli Styksu…

Kątem pijanego oka dostrzegłem, że mój towarzysz przygotowuje się do snu i ze stoickim spokojem zdejmuje koszulę. W świetle wpadającego do pokoju blasku księżyca dostrzegłem zarys jego muskularnej sylwetki i cudem powstrzymałem się od wydania z siebie żałosnego jęku, włosy mi się zjeżyły nawet w tych miejscach, w których zwyczajowo nie jeżą się na widok półnagiego mężczyzny! Nie mogłem oderwać od niego wzroku, mimo że świat mi z deka wirował, więc zwinąłem się w kłębek, tuląc się jak ostatnia sierota do poduszki. Miałem dla siebie całe dwuosobowe wyrko, czego chcieć więcej? Jestem pewien, że Charly miał w tym jakiś parszywy interes, ale właściwie — nic a nic mnie to nie obeszło. Mogłem się wyspać po królewsku, pierwszy raz od dawien dawna.

Sen nadszedł dopiero wtedy, kiedy Charly delikatnie nakrył mnie pledami. Kiedy to robił leżałem nieruchomo, bojąc się wydać z siebie najmniejszy dźwięk, pijane emocje nie ułatwiały zadania, bo wciąż — mimo że poczucie rzeczywistości dawno spakowało manele i pojechało zwiedzać okoliczne kaniony — czułem na wskroś przeszywającą mnie wdzięczność, że nie leżę, podziurawiony jak sito, gdzieś na pustyni.

Pół nocy dręczyły mnie koszmary, oblały siódme poty. Wiłem się jak czerw i miotałem po wyrze. Naciągałem koc na nos i na zmianę ściągałem, jakbym się łudził, że to choć odrobinę pomoże odpłynąć w zdrowy, regenerujący sen. Wiatr świstał bezkarnie przez wybite okno; grał jakąś osobliwą melodię, przeszły mnie dreszcze i całkiem pewien nie byłem czy to tylko pijackie zwidy, czy jakieś ponadziemskie licho pragnie nadać grozy zaistniałej sytuacji. Dopadł mnie jakiś dygot egzystencjalny i zamiast skupiać się z całych sił na zaśnięciu moje niesforne myśli rozpasały się jak wieśniaki na festynie. Samotna tułaczka po tym obesranym świecie z braćmi Cole na karku, ze znikomą znajomością tajników samoobrony i dogorywającym instynktem samozachowawczym to zdecydowanie mało okazały pakiet dla amatora w dziedzinie walki o przetrwanie. Jeszcze jakiś czas temu, kiedy miałem Harry’ego u swojego boku czułem, że możemy wszystko. On wymachiwał pukawkami, ja odstawiałem teatrzyk i tak nam spokojnie godziny, dni i długie miesiące mijały na szczwanych knowaniach i przygotowaniach do wykręcenia wała roku. Zdawałoby się, że nic tego nie zmieni i do końca życia będziemy tak razem organizować przedstawienia plenerowe z małą kradzieżą w roli głównej. Pijany umysł rozpostarł przede mną setki możliwych teorii i scenariuszy, więc zacząłem je wszystkie dokładnie analizować, wciąż szukając ukojenia w podartej i niezbyt eleganckiej pościeli. A co jeśli Harry nigdy nie zamierzał się ze mną dzielić i od samego początku planował zostawić mnie na pastwę losu i braci Cole? Dowiem się, wszystkiego się dowiem, kiedy tylko go odnajdę, ale sam przecież… Mały świetlik przefrunął przez moją głowę radośnie trzepocząc skrzydełkami, rozjaśniając ścieżki i labirynty umysłu.

— Ja pierdolę, Charly, wstawaj! — Pochyliłem się nad kowbojem, ale ten ani drgnął. — Charly, proszę cię, mamy pilnie do pogadania! Dobrze płacę! — Pozostawał niewzruszony, mimo że klęczałem nad nim, zionąłem whiskey i bezczelnie obmacywałem jego nagie ramiona. No po prostu śpi jebany, kiedy ja mam sprawę niecierpiącą zwłoki! A potem zawiesiłem się, mózg wywalił mi jakiś błąd i gapiłem się na niego jak stara dewota w ołtarz. Sam, samiutki od trzech lat zmagam się z gównem tego świata, wszędzie błoto w ryj, gruz pod nogi i dramaty na gigantyczną skalę. Nie miałem absolutnie nikogo, z kim mógłbym dzielić troski dnia codziennego, kurwa, przecież zaraz się tu rozkleję! A on, wspaniały Charly Chance pomimo samotnej wędrówki nie wyglądał na złamanego i choć znałem go krótko, to wiedziałem, na pewno wiedziałem, że jest kimś, kto zawsze dostaje to, czego chce i dopina swego. Dziwnie mnie ta myśl podnieciła. Alkohol rozrywający mi żyły, pulsujący we łbie i zagłuszający wszelkie logiczne argumenty zupełnie nie ułatwiał mi myślenia. Właśnie tu i teraz, klęcząc obok posępnego kowboja zapragnąłem czyjejś bliskości, jak nigdy dotąd. Uczucie to obce, dziwne, irytujące, drążące dziurę wewnątrz trzewi owładnęło mną całym. Fakty były oczywiste: samotne przemierzanie prerii w poszukiwaniu szczęścia nie było mi najwyraźniej pisane i do tej pory przysporzyło jedynie utrapień, więc chciałbym wreszcie znaleźć ukojenie w czyichś ramionach!

Pech chciał, że śpiący na podłodze kowboj był jedyna bliskością, jaka mogłem sobie aktualnie zafundować, więc zwinąłem swój koc i bezszelestnie przysunąłem się do niego. Resztki zdrowego i ocalałego od zalania wódą rozumu jeszcze toczyły zażarty bój na śmierć i życie z pijanymi emocjami. Przegrały z kretesem. Charly delikatnie poruszył się, kiedy dotknąłem jego ramion, więc omal nie zesrałem się ze strachu, że za chwilę się przebudzi, znikąd wyciągnie swojego Peacemakera i przerobi mnie na zrazy. Ukoił mnie jednak zapach jego ziołowych perfum, więc wtuliłem się w niego całym ciałem, jak przerażony szczeniak, szukający bezpiecznych objęć matki. Delikatnie położyłem dłoń na jego brzuchu, cały czas go bacznie obserwując i upewniając się, że śpi. Poczułem pod dłonią szorstką naprężoną skórę i nawet teraz po ciemku mógłbym policzyć jego mięśnie. Delikatnie muskałem palcami jego brzuch i klatę, raz po raz wyczuwając pod opuszkami jakąś bliznę, która zdobiła jego ciało. Skąd jesteś, twardzielu? Z czego cię zrobili? Poczułem jak w okolicach rozporka stado dzikich Indiańców stawia wigwam. Ożeż kurwa twoja mać, no to się nie dzieje naprawdę!

Przebudziłem się skoro świt i ze zdumieniem zauważyłem, że moje dłonie wplątane były w ciemnobrązowe włosy Charly’ego, a ja sam chłonąłem jak gąbka jego zapach, jego całość, jak moczygęba ostatnią kroplę wysokoprocentowego samogonu. Nie może być, nie jestem przecież jakimś zwyrolem, nie tak mnie matka — niech jej ziemia lekką będzie — wychowała! Mózg podpowiadał pakuj manel, człowieku, serce darło mordę, w głowie cyrk, w dupie karuzela, a więc pierwsze objawy trzeźwości łaskawie, acz powolnie, przywracały mi zdrowy rozum! Przecież jak on się obudzi i zobaczy co ja tu za degrengoladę odpierdalam, to złapie mnie za nogi i rozedrze jak kawał starej szmaty! Po cichu spakowałem swój bamber i wróciłem na wyro jak gdyby nigdy nic, rączki na kocyku, jestem grzeczny jak aniołek. Całe szczęście Charly nie zorientował się co się właśnie wydarzyło, zacznijmy od nowa i nie przejmujmy się, że omal nie zgwałciłem cię we śnie, ty przystojny skurwysynu!

Obudziłem się po raz drugi… Właściwie… trzeci? Czwarty? No w każdym razie obudziłem się w jakiejś dziwnej pozycji, jak zwłok, który jakimś cudem przeżył spotkanie pierwszego stopnia z rozpędzonym pociągiem. Trzewia paliły mnie żywym ogniem, a do tego miałem takiego kaca moralnego, że ten zjadający moje wnętrze, który usiłował mi wywinąć żołądek na lewą stronę zdawał się być ledwie przyjemnym łaskotaniem! Przecież byłem pijany! Na pewno w pijackim widzie wziąłem go za jakąś ponętną panienkę, bo przecież to nie może być, że kleję się do jakiegoś gościa o podejrzanej przeszłości i jeszcze bardziej podejrzanych zamiarach!

Rozejrzałem się po pokoju, we łbie mi huczało, sapałem jak niedźwiedzica w rui, nie mogąc zapanować nad własnym oddechem. Nigdzie nie było mojego towarzysza, a więc natychmiast przyszła mi do głowy wspaniała myśl, że to tylko sen! Pijacki, popierdolony jak pogoda na pustyni, sen! Już prawie oddałem się całym jestestwem tej nadchodzącej uldze, kiedy drzwi pokoju otworzyły się z impetem.

— Wstawaj, pora w drogę — powiedział spokojnie Charly. Stęknąłem przeciągle. Niby czemu mam gdzieś z tobą jechać, kowboju?! Dobrze mi tutaj, mogę nawet umrzeć, zostawcie mnie w spokoju! Wszyscy! Chance patrzył na mnie wyczekująco. Na myśl o tym, co działo się tutaj w nocy, spiekłem buraka.

— Ale zanim gdziekolwiek pójdę, musimy pogadać — wymamrotałem.

— Dzień jest długi, będziemy mieć na to czas. Zbieraj się.

— Pomożesz mi odnaleźć Harry’ego? — Wiedziałem, że jeśli teraz nie podejmę tego tematu, to przepadnie na wieki, dlatego nie czekając na zachęty wypaliłem z grubej rury. — No już chuj, trudno, zapłacę te 250 dolców, na które mnie oskubał!

— Mam nieco większe stawki.

— Chyba żartujesz! Po starej, dobrej znajomości tak będziesz zdzierał?

Charly nie wyglądał na zdziwionego, że próbuję dyskutować, targować się i memłać ozorem. Znajomość to była krótka, ale intensywna, zdążył już chyba mnie trochę poznać.

— Powiedzmy sobie jasno — powiedział po chwili, wzdychając głęboko. — Nie zamierzam poświęcać czasu i energii dla obesrańca, któremu postanowiłem pomóc, a ten w podzięce rąbnął mi zegarek.

— No przecież oddałem! A za tę pomoc uczciwie zapłacę! — Musiałem zrobić minę przygłupa roku, bo Charly popatrzył na mnie z politowaniem. Zrobiło mi się cholernie wstyd, ale jednocześnie rozpierała mnie duma, że zdołałem skubnąć cokolwiek komuś takiemu jak Charly Chance.

— Za 250 dolarów mogę dla ciebie ubić najwyżej końską muchę. Jakąś taką większą sobie wybierz, żebyś nie był stratny.

— Dobra, kurwa, podwajam stawkę!

— Przecież nie masz tych pieniędzy! — ryknął Charly, więc na chwilę zamilkłem, ale wcale nie miałem zamiaru się poddawać.

— No teoretycznie jeszcze ich nie mam, ale z twoją pomocą…

— Spierdalaj, mam inne plany i nie zamierzam ryzykować.

— A co gdybym pomógł ci w twoich planach, a na deser zostawilibyśmy sobie małą wizytę u Harry’ego? — Mój instynkt samozachowawczy to coś, co występuje w śladowych ilościach, więc brnąłem na tę samobójczą misję. Czuję, że jeszcze chwila i większość moich problemów pryśnie jak bańka mydlana.

— Słuchaj — Chance nabrał powietrza. — Fakt, że twoje upierdliwe do granic możliwości jestestwo nadal oddycha oznacza nie mniej, nie więcej to, że uznałem cię za użytecznego. Nie wiem czy pamiętasz, co ci wczoraj powiedziałem, ale byłem śmiertelnie poważny, mówiąc, że masz za mną łazić i nie otwierać mordy nieproszony, bo cię podziurawię jak kaczkę. Dane aktualne, nic się nie zmieniło, dlatego zbieraj dupę w troki, bo nie mam całego dnia na twoje jazgotanie.

Prychnąłem.

— Nie rozumiem dlaczego miałbym z tobą gdzieś iść! Może skoro uznajesz mnie za „użytecznego” najwyższa pora zacząć ze mną rozmawiać jak z równym sobie, a nie jak z jebanym paziem na posyłki!

— W porządku. Skoro nie podobają ci się moje warunki, to leć, droga wolna — powiedział, otwierając przy tym zamaszyście drzwi. — Za pół roku planuje zajrzeć tu przejazdem i nie omieszkam sprawdzić czy masz już REALNĄ forsę, którą będziesz mógł mi oddać za eskortę do Black Rock, łachy które ci sprawiłem i całkiem drogą kolację. — Wiedziałem, kurwa, no wiedziałem, że nie ma nic za darmo na tym świecie.

— O, co to to nie! — ryknąłem, po czym zacząłem się rozbierać. — Oddam ci te twoje łachy, panie i władco wszechświata!

Chance nie wytrzymał. Rzucił się na mnie jak tygrys na ofiarę, złapał za fraki i przygwoździł do ściany. Groźby rychłej śmierci wyczytałem z jego oczu, iskry wkurwienia sypały się dookoła. Chwilę potem zimny metal dotknął mojej skroni, więc błyskawicznie zrozumiałem, że część upstrzoną żartami i przekomarzaniem mamy już daleko za sobą.

— Nie będziemy dyskutować. Idziesz ze mną posłusznie, albo będą mieli w tym lokalu dużo do posprzątania!

— Twardy z ciebie negocjator — wyjąkałem, wykorzystując uśmiech numer trzy, co oznaczać miało, że pozostawiony przy życiu będę potulnie wykonywać rozkazy.

Wyszliśmy na zewnątrz. Bezlitosne słońce powitało mnie gorącym chuchem, oczy zaszły mi łzami i zakręciło mi się w głowie. Charly podszedł do swojego grzecznie stojącego wierzchowca i poklepał go po szyi.

— Dokąd idziemy? — zapytałem nieco znudzony, choć jeszcze rozdygotany po pocałunku z żelastwem.

— Sprawdzić jak dobrym jesteś złodziejem — odparł spokojnie, wyciągając strzemiona i podciągając popręg. Ja pierdolę, tylko nie to! Nie czułem się na siłach, żeby znów spierdalać, uchylając się od strzałów, bo tak się składa, że po tej psychodelicznej nocy musiałem się skupić nawet na tym, żeby pamiętać o oddychaniu! Nie jestem jednak pewien czy to ze strachu przed stanowczym tonem kowboja, czy wiedziony naiwną ciekawością — nie zaprotestowałem.

Ledwie kilkanaście stóp dalej na drodze przecinającej podupadłą mieścinę zobaczyliśmy, przywiązanego do drewnianego słupa, skarogniadego konia. Dupsko lśniło mu w słońcu, leniwie przeżuwał jakąś ostatnią wyskubaną z ziemi trawkę. Charly spojrzał na mnie wymownie.

— No chyba nie sądzisz…

— Koń szeryfa to na pewno najlepsze zwierzę w promieniu dwustu mil.

— Nie mam zamiaru skończyć nafaszerowany ołowiem jak pierdolona kaczka! — wrzasnąłem płaczliwie. — Są na tym świecie jakieś granice, żywioły z którymi się nie zadziera, do kurwy nędzy!

— Skończyłeś? — ostre pytanie przeszyło falujące od gorąca powietrze, stalowe spojrzenie kowboja przewierciło mi mózg, zęby zadzwoniły w rytm kankana, żeż kurwa twoja mać, popaprańcu! — Jesteś tak żałosny, że zasługujesz najwyżej na muła — dodał po chwili.

— O, co to, to nie! — żachnąłem się, bo moja urażona, ciotowata, ale jednak męska duma postanowiła nagle zabrać głos.

Prościzna, pomyślałem, potrzymaj moją whiskey! Odwiązuję kuca, wskakuję na grzbiet i spierdalam w nieznane. Nim ktokolwiek się zorientuje zostanie za mną sam tylko tuman kurzu i arivederci, frajerzy! Jakoś nie przyszło mi do głowy, że „wskakiwanie na grzbiet” ma więcej wspólnego z ekwilibrystyką niż całe moje dotychczasowe życie, spędzone na dwóch cienkich nogach i nienaturalnie dużych stopach. Zwykle wszędzie przemieszczałem się z buta, ostatni raz jechałem konno całe wieki temu, a z wysportowanym kowbojem miałem tyle wspólnego co burdelmama z przyzwoitością, więc o ile odwiązywanie poszło sprawnie, o tyle zaciągnięcie nogi do góry sprawiło, że kręgosłup odmówił posłuszeństwa, trzasnął w trzech miejscach i poczułem się jakbym robił szpagat na stojąco. Szeryf szybko skumał co się właśnie odpierdala, bo za ścianą budynku usłyszałem nerwowe pobrzękiwanie ostróg i hałasy… No, adrenalino działaj, leniwa krowo! Po kilku żałosnych podskokach, wreszcie dźwignąłem swoje zmęczone dupsko na grzbiet konia i z całej siły ścisnąłem zwierzę łydkami. Kucu najwyraźniej rozdrażniony był, może dawno nie dosiadany, może złośliwa mucha akurat ugryzła w dupsko, a może wyczuł, że ma do czynienia z totalnym amatorem, bo wystrzelił z zadu, aż mną zatelepało, więc przytuliłem się do jego szyi, żeby nie pieprznąć na ryj tuż pod nogi szeryfa, który już mierzył do mnie z Winchestera. Gdzieś ty był, człowieku, kiedy tutejsze mordy próbowały wymierzać sprawiedliwość na własną rękę i grozili mi śmiercią?! Zaświstało, zagwizdało, kula przeleciała mi koło ucha. No, jak tu mają takich zezowatych szeryfów, psia jego mać, to nie dziwota, ze taki bandzior jak Chance przechadza się swobodnie po mieście! Kucu zatańczył jeszcze, wyrywając łeb do przodu, po czym wystartował dzikim galopem, pokazując wkurwionemu szeryfowi swój gniady, lśniący zadek. Usłyszałem przeciągły gwizd, ale bydlę, którego dosiadałem ani myślało, żeby się zatrzymać! Spróbowałem przybrać pozycję wertykalną, bo jeszcze chwila, jeszcze dwa wertepy i wychlastam sobie wszystkie kły o kulbakę!

— Co ty odpierdalasz?! — usłyszałem za sobą krzyk. Tak, to nikt inny jak Charly Chance doganiał mnie na swoim nakrapianym przyjacielu i z wyraźnym rozbawieniem obserwował moje zmagania z rozjuszonym zwierzem. Wreszcie udało mi się wygrzebać wodze z poplątanej grzywy swojego wierzchowca, więc mocno je ściągnąłem. Bydle ani myślało o zatrzymaniu się, wyrwało łeb spod uścisku wędzidła, chlapiąc pianą ze spoconego pyska. Charly chyba stracił cierpliwość, bo w chwilę potem świsnęło i na szyi mojego konia zobaczyłem lasso. Zaskoczony zwierz bryknął jeszcze omal nie przyprawiając mnie o czternaście przestawionych kręgów i zwolnił tempa, przechodząc mało płynnie do kłusa.

Zatrzymaliśmy się gdzieś na środku pierdolonego pustkowia. Jak okiem sięgnąć żadnego żywego ducha, żadnych szczątków cywilizacji, a więc poczułem się nieco pewniej. Jedyne co mi grozi to cios w łeb od swojego towarzysza, albo, w najgorszym przypadku, śmierć głodowa. Ewentualnie szeryf, który się zaweźmie w sobie i spróbuje nas dogonić świńskim truchtem. Krople potu spływały mi po czole.

I tak właśnie moja wartość wzrosła do 50 dolarów, się znaczy stałem się — niezupełnie szczęśliwym — posiadaczem gniadej kobyły i kolejnego portretu w tym stanie.

Billy Waters

To ledwie pół dnia bezcelowej tułaczki po tym smutnym świecie, a ja już mam serdecznie dość srania po krzakach i uchylania się od kul. Poza tym nie mieściło mi się w głowie, że można wytrzymać tyle czasu bez jakiejkolwiek konwersacji. Cisza. Ani pół słowa nie padło, odkąd Chance zatrzymał mojego konia i puścił kilka kąśliwych uwag o moich jeździeckich umiejętnościach. A ja nadal nie wiedziałem gdzie i przede wszystkim po co jedziemy, setka pytań cisnęła się na moje wysuszone od upału usta. To tak teraz będziemy żyć? Spacerować od miasta do miasta, zostawiając po sobie niezbyt miłe wrażenia i wkurwionych mieszkańców? Nie żebym nagle zatęsknił za nadgryzioną zębem czasu chałupką w odległym Wyoming, którą zostawił mi w spadku mój stary, odchodząc z tego świata w niezbyt romantycznym stylu jako zarzygany menel, który kochał whiskey bardziej niż mnie i moją matkę, ale miło byłoby chociaż wiedzieć czego się spodziewać! Nie wspomnę już o tym, że kłębiące się pytania na temat tego dlaczego w ogóle jeszcze żyję i jestem zmuszany do wycieczek turystyczno-krajoznawczych z takim twardzielem jak Chance, rozłupywały mi czaszkę od środka.

— Kim ty właściwie jesteś, Charly? — zapytałem kowboja, leniwie podążając za nim, w tylko jemu znanym kierunku.

— Płatnym mordercą. — Spokojna odpowiedź Chance’a wyrwała mnie z zamyślenia. Mój mały świat postanowił niebezpiecznie zwolnić tempo tylko po to, żeby wywinąć trzy niezbyt zgrabne piruety, po czym rozpaść się na miliony kolorowych kawałków. Że bandzior to widać od razu, ale że…

— Co?! —

Kowboj odwrócił się niespiesznie w siodle i spojrzał na mój, upiększony dziwnym grymasem, ryj.

— Ogłuchłeś?

Straciłem ochotę na wszelką konwersację, chociaż jeszcze chwilę temu myślałem, że to absolutnie niemożliwe w zaistniałej sytuacji. W milczeniu jechaliśmy dalej, dopóki słońce nie schyliło się ku zachodowi.

Teren zrobił się bardziej górzysty i wjechaliśmy w wąski kanion. Mała, wpół wysuszona rzeczka przecinała dno wąwozu, więc zatrzymaliśmy się przy jej brzegu, żeby rozbić obóz. Rozsiodłaliśmy konie i zorganizowaliśmy chrust na ognisko. Znaleźć wodę na takim suchym pustkowiu… nie no nie mieściło mi się we łbie! Pewno dawno zdechłbym z pragnienia, krążył jak mucha nad gównem, a ni chuja, nie znalazłbym żadnego płynu poza swoim własnym moczem!

— Przydałoby się coś zjeść — powiedział spokojnie Charly.

Od wymiany dwóch zdań podczas jazdy komunikowaliśmy się niewerbalnie, a mój strach do tego kowboja rósł z minuty na minutę. Nie wiedziałem czego mam się spodziewać, nie potrafiłem przewidzieć jego reakcji, a mimo wszystko kiedy patrzyłem na niego dopadał mnie jakiś dygot, jakieś nieznane mi, dziwne uczucie, jakby mój żołądek próbował wyprowadzki przez gardło.

— Umiesz polować? — zapytał.

— Jeśli sztyletowanie wzrokiem jest pomocne, to coś tam umiem — bąknąłem.

— Co tak zamilkłeś? Nagle postanowiłeś mnie rozpieszczać słodkim milczeniem?

I co niby miałem odpowiedzieć? Że jestem przerażony? Że jak na niego patrzę to coś dziwnego dzieje się z moimi bebechami, że życia nie ogarniam i oddałbym wszystko, żeby cofnąć czas i nie wiedzieć czym się para w wolnych chwilach? Wzruszyłem tylko ramionami.

— Chodź, sprawimy sobie kolację — powiedział i rzucił mi karabin. Ledwo go złapałem omal nie wypieprzając sobie kłów metalową lufą.

Godzinę później stałem trzymając na muszce królika. Ręce mi się pociły, broń była ciężka, a ja mierzyłem już długo, wpatrując się w strzygącego uszami gryzonia, więc mięśnie rąk powoli odmawiały mi posłuszeństwa i mdlały, lufa delikatnie się chwiała. Chance stał za mną i obserwował moje zmagania z bronią. Nagle bezszelestnie zbliżył się do mnie i położył dłoń na moim ramieniu. Jego twarz znalazła się niebezpiecznie blisko mojej, czułem jego oddech na karku, świat mi umknął spod stóp, żołądek wywinął koziołka, gęsia skórka ozdobiła moje chuderlawe ręce. Charly delikatnie podparł dłonią lufę karabinu i szepnął:

— Teraz.

Pociągnąłem za spust, huk ogłuszył mnie i całą zwierzynę w promieniu dwustu mil, zaśmierdziało prochem. Odrzut był tak silny, że Charly musiał mnie złapać, żebym nie wypieprzył się na plecy. Oczy zaszły mi łzami, pociemniało, a kiedy odzyskałem ostrość wzroku zobaczyłem jak moja niedoszła ofiara spierdala radośnie w podskokach w kierunku najbliższych krzaków.

— Nic się nie martw, następny jest nasz — powiedział spokojnie Charly, a ja poczułem wszechogarniające przygnębienie.

Długo jeszcze spacerowaliśmy nim udało nam się wytropić kolejnego zwierza. I ta sama scena, jak jakaś jebana retrospekcja. Zacząłem już nawet podejrzewać, że Charly czerpie chorą satysfakcję z tego, że terroryzuje mnie swoim oddechem i sprawia mu radość, kiedy stoi tak nade mną i uczy strzelać. Na butelkach byłoby łatwiej, bo nie biegają w kółko jak popierdolone!

Udało się dopiero za czwartym podejściem. Futrzak padł, a ja w wielkiej euforii rzuciłem broń na glebę i z radości uwiesiłem się na szyi kowboja. Popatrzył na mnie dziwnie, zapadła niezręczna cisza i zanim sobie zdałem sprawę z tego co odpierdalam, usłyszałem tylko przepełnione ulgą, chrapliwe:

— Nareszcie!

— A może by tak trochę więcej entuzjazmu?! — żachnąłem się, odskakując od niego jak poparzony i próbując zatrzeć wrażenie, że mój egzaltowany gest był nie na miejscu.

Królik skwierczał nad ogniskiem. Zapach mięsa sprawił, że wszystkie kiszki wywinęły mi się na lewą stronę. Po kilku godzinach tropienia i kręcenia się po niezbyt urokliwej okolicy poczułem się tak zmęczony, że ledwo doczekałem posiłku, usilnie broniąc się przed czułymi objęciami Morfeusza.

— Przydałaby mi się broń — powiedziałem, wpatrując się w, jak zwykle, posępną twarz kowboja, który zajęty był polerowaniem swojego rewolweru. Słońce już zaszło, więc miałem okazję podziwiać go w blasku ogniska. Tańczące skry rzucały dramatyczne cienie na skały wąwozu, w którym rozbiliśmy prowizoryczny obóz.

— Żebyś sobie nią krzywdę zrobił?

Mina mi nieco zrzedła, ale postanowiłem się nie poddawać.

— Przecież mnie nauczysz — wyszczerzyłem kły w ironicznym uśmiechu, ale odpowiedziało mi jedynie ostentacyjne milczenie.

Przebudziłem się nad ranem mokry jak mysz. Tradycyjnie zły kamień wybrałem za poduszkę, bo tak mi słońce dawało popalić od bladego świtu, że omal nie ususzyło mnie na wiór. Suchość w pysku czuję, suchość… Obróciłem się na lewy bok i zobaczyłem stertę łachów. Czyżby Chance wyparował na tym upale i zamienił się w kupkę popiołu? Usłyszałem plusk wody i kątem oka dostrzegłem, że mój towarzysz kąpie się w rzece. Stał do pasa w wodzie. Posiekane i naznaczone bliznami plecy prężyły się, kiedy pochylał się nad taflą wody, mokre włosy opadały mu na ramiona, a ja omal nie jęknąłem z wrażenia. Na chwilę zniknął pod wodą. Rozdziawiłem japę, coś mnie ścisnęło za gardło, jakbym obawiał się, że już nigdy więcej go nie zobaczę, jednak po chwili wynurzył się, łapiąc głośny haust powietrza, odrzucając mokre włosy z twarzy. Stał teraz przodem do mnie, więc zmrużyłem oczy. Postanowiłem udawać, że śpię i wcale, a wcale mnie, ten widok nie podnieca! Chance wyszedł niespiesznie na brzeg, nagusieńki jak święty turecki… Oddech mi przyśpieszył, coraz trudniej było mi zapanować nad własnym ciałem. Kiedy zbierał swoje ubrania z ziemi, które leżały tuż obok mnie, poczułem jak mokra kropla spada na moje czoło. Chryste Jezusie na niebiesie, tętno tak mi skoczyło, że jeszcze chwila moment, a pikawa mi nie wytrzyma i tupnie nóżką na znak buntu! Zacisnąłem mocniej powieki, oddech mi się urywał, zaraz zacznę się dławić! A może udam napad jakiegoś kaszlu, to się nie zorientuje, że bezczelny zbereźnik i dewiant ze mnie?

— Wstawaj, obesrańcu. — Romantyczny Charly w natarciu. Dopiero co nie udławiłem się własną śliną na widok tego przystojnego, muskularnego skurwiela, a on teraz każe mi się ogarnąć! Nie umiem na komendę, nie jestem psem szeryfa!

Teatralnie, niby nieprzytomnie podniosłem powieki i spojrzałem na kowboja. Zapinał guziki od koszuli, włosy dalej miał mokre i wyglądał jak milion dolarów. Dosłownie poczułem jak czerwone plamy pojawiają się masowo na mojej zasuszonej twarzy. Ze zdumieniem zaobserwowałem, że w szarych oczach mojego towarzysza, zwykle posępnego i szorstkiego w obejściu, zamieszkały jakieś rozbawione kurwiki. Domyślił się, że podglądam? A może… może zrobił to celowo?

I niedługo później ja sam skorzystałem z dobrodziejstwa natury i wziąłem kąpiel. Kitrałem się po krzakach jak przestraszone cielę, byleby tylko ukryć dręczące mnie poczucie wstydu. Nie chciałbym przecież, żeby oglądał mnie nagiego… Znaczy chyba chciałbym, ale raczej nie w tych okolicznościach… Kurwa, co się ze mną dzieje?!

Obecność Chance’a — chociaż to przecież, kurwa, morderca — sprawiała, że czułem się lepiej. I zupełnie nie wiedziałem dlaczego.

— To dokąd jedziemy, Charly? Pochwal się, niech chociaż wiem co mnie czeka i kto tym razem będzie do mnie strzelał — zapytałem, kiedy dosiedliśmy swoich wierzchowców.

— Jedziemy do Fort Cove. — Wyczułem podłą ironię w jego głosie. Słowo „fort” nie kojarzyło mi się z sielanką, niestety, z żadnym spokojem i relaksem dla zmysłów również. Wręcz przeciwnie; wróżyło krwawą jatkę i następujące po sobie dramaty, więc wielki gul stanął mi w gardle i gotów byłem go wyrzygać.

— Ulżyło ci? Lepiej? — zapytał Chance po chwili.

— Po co tam jedziemy?

— Książkę piszesz, czy jak? — Irytacja w głosie kowboja świadczyła o tym, że za chwilę mogę nie doczekać końca podróży.

— Nie, ale fajnie byłoby wiedzieć za co zginę.

— Za 500 dolców.

Domyśliłem się w lot, że są dwie opcje i albo Chance zamierza odebrać należną mu zapłatę, albo co gorsza — zamierza zarobić na wspomnianą wyżej zapłatę. Obie możliwości w połączeniu z dramatycznym słowem „fort” nie mogły skończyć się przyjemnie, zważywszy na fakt smutnych czasów z jakimi przyszło nam się zmagać. Większość amerykańskich fortów okupowali wyjęci spod prawa bandyci, którym łatwiej było bronić swojego łupieżczego dobytku za wielkimi murami, niż siedzieć w jakimś kanionie i niechcący stać się ofiarą okolicznej fauny. Chociaż w zasadzie nie miałem zielonego pojęcia czym ów Fort Cove jest, podążałem za swoim przystojnym, muskularnym towarzyszem; niech mi ziemia lekką będzie.

Kilka godzin później stanęliśmy pod imponującą bramą fortu. Zdawało się, że nie ma tu żywego ducha, ale jednak strach mną zawładnął, trząsłem się jak galareta, zęby zaczęły dzwonić, serce łomotać. Próbowałem się pocieszać w myślach, że przecież jest tu ze mną Charly — co mi może grozić? A jednak, z moimi skłonnościami do prowokowania chujowych sytuacji, nie byłem wcale taki pewien, że nie skończę z dziurą we łbie.

Chance gwizdnął przeciągle. Sekundę później zobaczyłem — na oko — jakieś trzydzieści luf przeróżnego kształtu, skierowanych w naszą stronę.

— Billy, skurwielu, wyłaź! — krzyknął Charly.

Siódme poty mnie oblały, człowieku, nie wkurwiaj ich, ja cię proszę, bo zrobią z nas mielonkę! Swoją drogą — jeśli on faktycznie ma tu na kogoś zlecenie to zaczynam rozumieć dlaczego nie opływa w luksusy! Szansa na powodzenie — raczej na pewno pewne, że jak tu ktoś zginie, to będziemy to my! Tfu, kurwa, język mi stanął kołkiem!

— Czego chcesz? — zapytał niezbyt uprzejmie spocony jegomość, patrzący na nas podejrzliwie z fortowego muru.

— Przyjechałem napić się herbatki z Billym, otwieraj brudasie!

— Stul pysk, kowboju, bo nafaszeruję cię ołowiem!

Sytuacja zaczęła się robić bardzo napięta, zaraz zemdleję, albo serce wywali mi dziurę w klacie!

— A twoja śliczna panienka dołączy do zabawy? — ryknął zapocony gbur. Nieśmiałe, złośliwe uśmieszki wymalowały się na twarzach uroczych panów. A! To o mnie mowa! Spąsowiałem. Poczułem się jak uliczna dziwka!

Chwilę potem rozległ się huk, zajebało prochem, a dowcipny jegomość przewinął się przez mur i spadł bezwładnie, jak ustrzelona kaczka, wprost pod kopyta naszych koni. Mój rozchwiany emocjonalnie kucu tradycyjnie począł odstawiać rodeo, nerwowo podskakiwać i podrzucać łbem.

— Usiądź w tym pierdolonym siodle jak facet! — ryknął na mnie Charly.

— Coś ty taki rozdrażniony, człowieku?! Co za różnica, trzydziestu chłopa ma nas na muszce, tydzień nas stąd będą skrobać!

Nie wiem czy to nagły skok adrenaliny, czy wściekłe spojrzenie kowboja na mnie tak zadziałało, ale z całej siły wcisnąłem swoją wątłą dupę w siodło, docisnąłem bydlę do ziemi i zdaje się, że to go usadziło. Znaj siłę pana, mule!

— Morda, łajzy! Toż to sam Charly Chance nas odwiedził, otwierać bramę, leniwe fiuty!

I do widzenia się z państwem! Krwawej jatki nie będzie! Przysiągłbym, że usłyszałem jak kamień, który właśnie spadł mi z serca, z hukiem jebnął na piaszczystą drogę.

Zsiedliśmy z koni i weszliśmy do serca fortu.

— Chance, skurwielu, już myślałem, że się nie doczekam!

— Waters.

Rzucili się sobie w objęcia. Wnioskuję, że musieli się lubić i jestem świadkiem jakiegoś spotkania po latach, ale jakby nadal nie czułem się tu zbyt pewnie. Stałem jak piczka, dookoła szemrane typki niewiadomego pochodzenia, delikatnie podkurwieni i zdaje się, że lekko zawiedzeni, że nie udało się zrobić rozróby.

— Wybaczam ci, że odstrzeliłeś mojego człowieka — powiedział Billy, wyswobadzając się z uścisku. — I tak nikt go tu nie lubił! — dodał po chwili.

W słońcu błysnęły złote zęby.

— Obraził mojego… towarzysza.

— Oż w dupę, Charly! Samotny wilk zapragnął towarzystwa? — Waters popatrzył na niego ze zdumieniem, jakby wyczekiwał odpowiedzi, a potem omiótł mnie spojrzeniem. Poczułem się jak sprzedawana kobyła.

— Johnny — przedstawiłem się i skinąłem głową.

— Charly… coś się zmieniło w twoim życiu?

— Tylko jeden wrzód na dupie więcej — odparł spokojnie kowboj. Billy się roześmiał, a ja wbiłem wzrok w podłoże i zastanawiałem się, którędy do domu, bo jakoś nie czułem się najlepiej w towarzystwie takiej galerii osobowości.

Billy Waters okazał się całkiem poczciwym typem spod ciemnej gwiazdy, aczkolwiek muszę przyznać i podkreślić, że pojęcie o ludziach i ich intencjach mam raczej nikłe, dopóki nie zasiądą ze mną do partyjki pokera. Nie zmieniało to jednak faktu, że budził we mnie grozę i nie chciałbym za żadne skarby świata mu się narazić. Miał rozbiegany wzrok psychopaty i za każdym razem, kiedy na jego dropiatym ryju malowało się coś na kształt uśmiechu, prawe oko zezowało do zewnątrz. Jego twarz zdobiła malownicza blizna — zaczynała się nad uchem, a kończyła przy samym nosie. Zawinięty, gęsty, czarny wąs poruszał się z każdym wypluwanym przez Billy’ego słowem. No, krótko mówiąc: rasowy bandzior. Poczęstował nas ciepłą szamą, whisky lała się litrami, a ja siedziałem cicho, słuchając rubasznych opowieści. Głupio się łudziłem, że dowiem się czegokolwiek nowego o swoim towarzyszu, ale w zasadzie nie mówili nic, czego bym nie wiedział, albo sam się nie domyślił.

— Jesteś partnerem w interesach?

Pytanie skierowane do mnie padło tak nagle, że omal nie udławiłem się chlebem, którym właśnie zapychałem sobie otwór gębowy. Charly, ratuj, co ja mam mu powiedzieć? Ja nawet nie wiem kim ty, kurwa, dla mnie jesteś!

— Można tak powiedzieć — odpowiedział Chance ze spokojem. Pięknie kłamał, nawet mu brewka nie drgnęła, za to ja spaliłem cegłę, na szyi wylazły mi czerwone plamy. Jasne, kurwa, pomagam ci mordować, gwałcić i palić wioski, a nocami patrzę na ciebie i walę konia!

— Co on taki milczący?

— Nie wiem, normalnie mu się jadaczka nie zamyka.

Halo, dzień dobry, mówicie o mnie, a ja tu jestem i wszystko słyszę!

— Ale nie będę musiał płacić podwójnie? — Waters wyszczerzył złote zęby w krzywym uśmiechu.

— Jasne, że nie.

— Przepraszam, co? — próbowałem dociekać, upewnić się, że się przesłyszałem, ale powiało lodem znad Alaski, się znaczy stalowy wzrok Chance’a wywiercał mi dziurę w mózgu.

— To już ustaliliśmy, Johnny — wycedził przez zęby. Nie jestem pewien czy to jego ton mi to uczynił, czy dźwięk mojego imienia, które wypowiedział po raz pierwszy, ale znów coś zaświrowało mi w bebechach.

— Świetnie, więc przejdźmy do interesów! — ryknął Billy, nie wyczuwając, że atmosfera przy stole zrobiła się — mówiąc eufemistycznie — gęsta. — Daję 500 jebanych zielonych za łeb tego skurwiela, Banksa — dodał po chwili, uderzając dłonią w stół.

— Załatwione — odparł ze stoickim spokojem Chance.

— I to już? Nie zamierzasz się targować? — wyrwało mi się. Chyba whisky rozplątywała mi mój — prawie połknięty — język. Waters popatrzył na mnie zdumiony. — Gównianą pińcetkę to drukują razem z podrzędnymi koniokradami w zapadłych dziurach, przyjacielu!

— Nie taka była umowa! — Billy powoli podniósł dupsko z krzesła i oparł się dłońmi o blat stołu.

— Spokojnie, Waters, siadaj. — Chance próbował ratować sytuację, ale już chyba nie było dla mnie nadziei, mój instynkt samozachowawczy spierdolił w krzaki, brnąłem dalej.

— Właściwie nie rozumiem dlaczego tak ci zależy, żebyśmy ci przywlekli jakieś zwłoki, skoro ucapić gościa może byle jaki łowca nagród, i po problemie!

— Jakby mógł, to zrobiłby to już dawno! — wkurw Watersa przeszedł w fazę plucia śliną na wszystkie strony. — 1000 dolców… Daję 1000, ale za żywego!

Charly znieruchomiał. Ja w zasadzie też, ale uśmiechnąłem się przebiegle.

— Zgoda, przyjacielu! Napijmy się! — krzyknąłem i klasnąłem w dłonie.

— Co ty, kurwa, odpierdalasz? Na radosną improwizację ci się zebrało? — Chance trzymał mnie za fraki i ryczał jak raniony bizon. Zaraz nie wytrzyma, obtłucze mi mordę, która i tak już była kolorowa od sińców po spotkaniu ze starszyzną w Black Rock i albo stracę przytomność, albo wykrwawię się w naszym wspólnym pokoju, który zaoferował nam, napruty jak bąk, Waters. — Czy ty masz chociaż blade pojęcie z kim się targujesz, idioto?! — I stało się, pierwszy cios przemeblował mi nos, oczy zaszły mgłą, fiknę tu jak nic, koniec żywota, żegnaj okrutny świecie!

— Nie dziękuj, nie dziękuj… — odparłem, nieco bełkocząc. Krew polała mi się z nosa, poczułem na ustach tak dobrze mi znany słonawy posmak. Chance zwolnił uścisk i cofnął się o dwa kroki. Spłynąłem po ścianie i splunąłem juchą.

— Odbiło ci?! Za długo na słońcu?!

Wzruszyłem ramionami. Z forsą to ja za pan brat, targować się umiem, liczę błyskawicznie — właściwie to chyba jedyna rzecz, w której jestem całkiem niezły.

— Myślałem, że się na coś przydam…

— Kretynie… można Watersowi zajebać człowieka, można wbić nóż w łapę, ale na targowaniu się z nim jeszcze nikt nie wyszedł dobrze!

— Jest nas dwójka tak? Razy dwa, no wiesz…

Chance klapnął na łóżko, jakby opuściła go resztka sił.

— W takim razie sam tu przywleczesz żywego Banksa, cwaniaku, bo jestem płatnym mordercą, a nie, kurwa, łowcą nagród!

Uśmiechnąłem się niemrawo — o tym zupełnie nie pomyślałem. Szumiąca w głowie whiskey, obolała facjata, i kolejna pokrwawiona koszula: taki szybki bilans wieczora, plus gratis nowe zmartwienie, bo, kurwa, faktycznie… z żywym to może być trochę trudniej.

— W takim razie… Może… wróćmy do 500 za trupa?

Chance nie wytrzymał, wystartował do mnie, złapał za fraki i żelaznym uściskiem przygwoździł do ściany. Znowu. Czułem jego oddech na twarzy, dzieliły nas cale, a ja zamiast zemdleć ze strachu, zacząłem się zastanawiać co by się stało, gdybym odważył się go teraz pocałować! Mózgu idź spać, kurwa, nie myśl tyle, bo się zmęczysz!

— Właściwie czemu ja cię jeszcze nie zabiłem?

Tym razem ja milczałem. Przecież nie mam, kurwa, bladego pojęcia czemu! Chance wreszcie mnie puścił, odwrócił się zamaszyście i znów usiadł na łóżku. Jego oczy zdradzały, że walczy sam ze sobą i próbuje się powstrzymać od tego, żeby nie skręcić mi karku. Nie ma się co dziwić, władowałem go na minę, we właściwym dla siebie, ćwierć inteligentnym stylu.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.