ROMUALD Bejnar-BEJNAROWICZ

Kenjutsu

Style, szkoły, samuraje

© ROMUALD Bejnar-BEJNAROWICZ, 2023

Kenjutsu to sztuka walki mieczem. Dla polskiego czytelnika będzie to pewnego rodzaju gradka. Ken jutsu jak i Iaido są w Polsce jeszcze nie bardzo znane. Ta książka ma pomóc to wyjaśnić.

ISBN 978-83-8324-629-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Araki ryu

Araki-ryū to japońska sztuka walki koryū założona podczas Sengoku jidai przez Araki Mujinsai Minamoto no Hidenawa Araki-ryu to kompleksowy system, który specjalizuje się w używaniu i stosowaniu wielu tradycyjnych japońskich broni, takich jak włócznia, glewia, długi i krótki miecz, laska, lina, łańcuch i sierp oraz torite-kogusoku (mocowanie się w lekkiej zbroi z bronią).

Przed walką.

Araki Ryu zostało założone w okresie Tensho, około 1573 roku. Jego powstanie przypisuje się Araki Mujinsai (lub Muninsai) Minamoto no Hidetsuna. Techniki Torite-kogusoku są centralnym punktem tradycji wojennej. Poprzez badanie zapisów ponad czterdziestu linii Araki-ryu, prawie wszystkie wywodzą się z drugiej generacji Mori Kasuminosuke. Araki Ryu rozprzestrzeniło się dość szeroko w całej Japonii: tradycyjnie, po otrzymaniu licencji na nauczanie, zakładano własne niezależne dojo lub linię. Niemniej jednak te oddzielne linie utrzymywały ten sam centralny zestaw technik grapplingu.

Araki Ryu Iaido to koryu (tradycyjna stara szkoła), którego rodowód sięga ponad 400 lat wstecz.

Araki ryu Mujinsai Minamoto Hidetsuna, założyciel, stworzył sztukę walki w okresach Eiroku i Tensho (koniec XVI wieku) z wiedzy zaczerpniętej z pola bitwy. Araki Mujinsai Ryu Iaido wywodzi się z tej sztuki, która początkowo łączyła różne techniki walki z mieczem, włócznią i technikami walki wręcz. Araki Mujinsai Ryu Iaido stopniowo się rozwijał, gdy Araki Ryu stopniowo dzielił się na wyspecjalizowane kategorie treningu, gdy następcy studiowali i ulepszali techniki. W Japonii istnieją obecnie trzy formy Araki Ryu: Araki Ryu Kenpou w Isezaki City, Gunma, Araki Ryu Gunyoukogusoku w Yokohama City, Kanagawa i Araki Mujinsai Ryu Iaido w Himeji i Kobe, Hyogo.

Siedzący samuraj.

Obecnie centralna linia tej tradycji sztuk walki znajduje się w wiosce Isezaki w Japonii, zapoczątkowanej przez shihan Komine Bundayu dziewiątego pokolenia i jego ucznia Kuriharę Iomji Masashige. Linia Isezaki zachowała wiele z oryginalnego programu nauczania, chociaż nie ma sposobu, aby dowiedzieć się, jak blisko jest jej obecny wyraz do oryginalnej wersji. Linia Isezaki skupia się na walce z bronią. Mają też liczne kata typu broń na broń, najprawdopodobniej opracowane w wyniku wymiany między tradycjami wojennymi tego obszaru, w szczególności Kashima Shinden Jikishinkage-ryū i Kiraku-ryu.

Założyciel: Araki Mujinsai Minamoto no Hidetsuna

W Honcho Bugei Shoden (wyd. 1711–1715 n.e.) znajduje się fragment, który stwierdza: „Nikt nie wie, skąd pochodzi Araki Mujinsai i niewiele wiadomo o jego czynach, ale jego doskonałe techniki w torite są znane”. Niektóre linie Araki-ryu spekulują, że pochodzi on z rodziny wodza Arakiego Murashige, który służył jako generał pod Oda Nobunagą, ale nie ma absolutnie żadnych dokumentów potwierdzających to twierdzenie.

Ustna tradycja ryuha głosi, że Araki Mujinsai walczył w Chosen no Eki [wojnie z Koreą] i otrzymał pochwałę od Hideyoshi, od którego otrzymał tytuł Nihon Kaizan, dosłownie „japoński otwieracz gór”.

Wspólna dla wszystkich linii Araki-ryû, które wywodzą się z Mori Kasumi, jest historia, która opowiada o powstaniu szkoły. W Araki-ryû torite saitan no jo (Odrodzenie Araki-ryû), tekście rzekomo napisanym przez Araki Mujinsai, odnosi się do Fujiwara no Katsumi jako założyciela szkoły. (UWAGA: Chociaż nie ma ostatecznego dowodu, w annałach Takenouchi-ryu istnieją pewne dowody historyczne, że Fujiwara Katsumi studiował z założycielem Takenouchi-ryu, Takenouchi Hisamorim, i że może to być pseudonim Miyamoto Munisai, ojca z Miyamoto Musashim.

W tekście tym stwierdza się, że Katsumi, podobnie jak wielu innych założycieli tradycji wojennych przed nim i po nim, udał się do górskiej świątyni, w przypadku Fujiwary, Atagoyama Dai Gongen, modląc się nieustannie [Atogodaiyama to świątynia w prefekturze Kioto pod auspicjami żywiołak gór, tengu Tarōbō daimyogi z góry Atago. Po stu dniach wyrzeczeń Fujiwara został „oświecony w tajemnicach walki i od tego czasu łatwo było mu pokonać najsilniejszych ludzi w całej Japonii”. Tekst kontynuuje jednak, że „pogubił się w szaleństwie i przestając kochać sztukę dla niej samej, przyszedł tylko po to, by dbać o zwycięstwo. Zyskał plugawe imię”. To oczywiście odnosi się do pychy, która może wynikać z władzy połączonej z brakiem etycznego centrum, na którym powinna być budowana władza, co było wymagane we wszystkich bujutsu ryuha. Chociaż nie jest to napisane w tym tekście, sugeruje się, że albo odzyskał orientację i stał się osobą moralną, albo że był to renesans dokonany przez domniemanego pisarza, Araki Munjinsai.

Czasy nowożytne

Araki-ryû utrzymywano na wielu obszarach Japonii, ale w XX wieku większość linii wyginęła. Istnieją trzy pozostałe linie w Japonii.

Dwie frakcje Araki Ryu zlokalizowane w Isezaki, utrzymywane przez Kikuchi Kunimitsu i Suzuki Seiichiro. Chociaż zdecydowali się utrzymać własne dojo i oddzielną administrację, zasadniczo są tacy sami. Araki-ryu zostało uznane za skarb kultury Isezaki w 1967 roku

Araki-ryu gunyo-kogusoku, tradycja wywodząca się od Araki Buzaemona, pod wieloma względami różna od Isezaki Araki-ryu, ale ma też wiele wspólnych elementów.

Araki Mujinsai-ryu iaido — istnieje kilka frakcji tej grupy, które zajmują się wyłącznie dobywaniem mieczy. Poza uznaniem tego samego założyciela, nie ma widocznego związku ani w technice, ani w nazwach kata w ramach programu nauczania.

Araki-ryū to japońska sztuka walki koryū założona podczas Sengoku jidai przez Araki Mujinsai Minamoto no Hidenawa. Araki-ryu to kompleksowy system, który specjalizuje się w używaniu i stosowaniu wielu tradycyjnych japońskich broni, takich jak włócznia, glewia, długi i krótki miecz, laska, lina, łańcuch i sierp oraz torite-kogusoku (mocowanie się w lekkiej zbroi z bronią).

Systemy: torite kogusoku (walka w zwarciu, mocowanie z bronią i bez), tojutsu (odachi, kodachi, tanto, bokken); bojutsu; naginatajutsu (nagamaki); kusarigamajutsu; chigirikijutsu; ryofundojutsu
Data założenia: późny okres Muromachi (ok. 1573)
Założona przez: Araki Mujinsai Minamoto no Hidenawa
Obecny przedstawiciel/dyrektor: shihan 17 generacji, Kikuchi Kunimitsu; shihan 18. generacji, Arakawa Seishin; Shihan 17. generacji, Suzuki Nobuo
Głównie zlokalizowane w: prefektura Gunma i Saitama

Araki Murashige

Opowieść

Istnieje na wpół legendarna opowieść o kreatywnym użyciu przez Arakiego czyli żelaznego wachlarza, do ratowania własnego życia. Po oskarżeniu o zdradę przez Akechi Mitsuhide, Araki został wezwany przed swojego pana, Odę Nobunagę. Jak zwykle, przed wejściem do pokoju ukłonił się nisko nad progiem. Ale w jakiś sposób wyczuł plan Nobunagi, by jego strażnicy zatrzasnęli przed nim przesuwane drzwi łamiąc mu kark. Araki umieścił swój wentylator w rowku drzwi, zapobiegając ich zamknięciu. Plan Nobunagi ujawnił się, życie Arakiego zostało oszczędzone, z dużym pojednaniem.

Jego syn, wychowany pod nazwiskiem matki, był artystą Matabei. W Polsce też mamy odmianę stylu

Założyciel szkoły Araki munisai Jikiden Ogawaryu Hyoho w Polsce. Urodził się i wychował w tradycyjnej rodzinie Kansho-ryu Iai Hyoho mieszczącej się w mieście Himeiji. Styl, ktory naucza wywodzi się ze starej tradycyjnej szkoły Araki Munisai
Soke Masanori Ogawa, naukę rozpoczął bardzo wcześnie, bo mając zaledwie rok, a więc zaraz jak tylko zaczął chodzić. W wieku 14 lat, nauczał w dojo szkoły Kanshoryu. Profesjonalista i spadkobierca dorobku kultury swojego kraju chce dzielić się wiedzą z każdym, kto pragnie się uczyć i poznawać wielowiekową szkołę walki bronią używaną przez samurajów połączoną z wiedzą o etykiecie i tradycji japońskiej.

Soke prowadzi treningi osobiście, uczy w ten sam sposób jak odbywa sie to w rodzimej Japonii co pozwala zapoznać się nie tylko z techniką Iai ale również ze sposobem myślenia podobnym do samurajow. Uczy samodyscypliny i pokazuje drogę do samodoskonalenia, a forma pozostała niezmieniona przez wieki i jest zachowana do dzisiaj. Nie ma wątpliwości, że choć widok otaczający nas zmienił sie bardzo na przestrzeni wieków, to jednak pomimo to Masanori Ogawa jest współczesnym samurajem …

Odpoczynek

Asayama ichiden ryu Kenjutsu

Asayama Ichiden-ryū to japońska sztuka walki koryū założona w późnym okresie Muromachi przez Asayamę Ichidensai Shigetatsu.

Asayama Ichidensai Shigetatsu

Wśród szkół sztuk walki, które mają wiele oddziałów, często krążą sprzeczne historie dotyczące tego, kto właściwie założył szkołę i jak. W niektórych przypadkach wynika to z tego, że japońscy samurajowie lubili zmieniać swoje imiona. Asayama Ichiden Ryu Taijutsu jest jedną z takich szkół. Założyciel występował pod wieloma nazwiskami i istnieje wiele różnych i sprzecznych historii o założycielu i szkole. Kilka stron internetowych omawia tę samą postać, ale z różnymi imionami.

Historia

Kaminaga Shigemi Sensei

Asayama Ichiden Ryu Taijutsu została założona przez Asayamę Mitsugoro Ichidensai w 1566 roku. Był trzecim synem eksperta wojskowego (gunshi), który nazywał się Asayama Genban Minamoto no Yoshitada Ichiyosai. Jego ojciec był zatrudniony przez Akai Aku Uemona Kageto, który był Panem Dystryktów Amada i Hikami. Historia głosi, że w wieku 12 lat Ichidensai miał sen z Fudo Myo Oh, co zaowocowało dla niego oświeceniem i późniejszym założeniem Asayama Ichiden Ryu. Nie jest to jedyna historia, według której inne tradycje głoszą, że linia Ichiden Ryu zaczyna się od Marume Mondonoshô Norikichi, ucznia jego Kuniie Yauemona, poinstruowanego przez Asayamę Ichidensai Shigetatsu. Ichidensai następnie rozpowszechnił swoją tradycję w całym kraju. Inna tradycja głosi, że uczył się od różnych nauczycieli, w tym Kamiizumi Hidetsuna, Okuyama Saemondayu Tadanobu, Nakamura Senjurô i rodzina Yoshioka w stolicy również mogą mieć związek z Tamiyą Ryu. Ichidensai zmarł piątego dnia pierwszego miesiąca czwartego roku Jôkyô (1687) w wieku 78 lat. Miał wielu uczniów, a wiele szkół wyrosło z głównej gałęzi.

Szkoła

Asayama Ichiden-ryu została założona przez Asayamę Ichidensai Shigetatsu jako wyłącznie sztuka atemi (uderzenia) i gyakute (odwrócenie), oprócz jujutsu, sztuka zawiera również gyakute-jutsu, rzadką sztukę odwrócenia wykorzystującą krótki drewniany słup 37 cm lub 25 cm na długość. Tej sztuki uczy się gołymi rękami, ale jej technik można również używać ze stalowym wachlarzem. Istnieje wiele różnych gałęzi w różnych częściach Japonii i Stanów Zjednoczonych, z których każda ma swoje własne cechy.

Ta sztuka była początkowo nauczana w domenie Aizu, która jest tym samym obszarem, z którego pochodzi Daito Ryu, stąd możliwy powód, dla którego niektórzy eksperci zauważają podobieństwa w różnych wspólnych waza. Ostatecznie sztuka była promowana w całym regionie przez Dom Tanaka, który był starszym w radzie Pana tego obszaru. W okresie Meiji (1868—1912) szefem sztuki był Tamatso Tanaka, szef sztuki 12. pokolenia. Jego obecna popularność była spowodowana mianowaniem przez Tanaka Okury Hisajiro Naoyuki na szefa stylu. Okura miał dojo w rejonie Koiskikawa w Tokio. Miał dwóch starszych uczniów, Adachi Yushio, który kontynuował tradycję, a także Naganumę Tsuneyuki, który poślubił jego córkę. W rezultacie Naganuma otrzymał odpowiedzialność za kierowanie sztuką. Następnie wyznaczył swojego drugiego syna, Yoshiyukiego, na szefa sztuki, opuścił to stanowisko i przekazał je starszemu uczniowi o imieniu Ueno Takashi, po śmierci ojca (Tsuneyuki), Yoshiyuki powrócił i ponownie zaczął uczyć sztuki. Istnieją sprzeczne historie co do tego, kto został mianowany następcą Ueno Takashiego. Kilka oddziałów wyrosło w nadchodzących latach z różnych starszych uczniów. Ci starsi studenci nie mieli żadnych roszczeń do dziedziczenia. Każdy założył własne gałęzie z własnymi cechami. Jedna z takich rozbieżności dotyczy gałęzi Nagano Ryu, która uczy cech założonych przez Yukio Nakamurę, który był uczniem Głównego Mistrza Okury Hisajiro Naoyuki w Koikikawa Dojo niedaleko dzisiejszego Tokio. Istnieje jednak inna gałąź, która twierdzi, że następcą Sato Kinbei w 1954 r., Podczas gdy inna twierdzi, że wyznaczono Kaminagę Shigemi. Kinbei nauczył wielu ludzi sztuki Asayamy Ichiden Ryu. Biorąc pod uwagę rozbieżności w tej dziedzinie, jest całkiem możliwe, że wiele z tych twierdzeń ma pewne zalety.

Struktura Szkoły

Niektóre szkoły uczące Asayamy Ichiden Ryu to obecnie głównie szkoły kenjutsu. Wiele z tych szkół, które uczą aspektów tej sztuki jujutsu/taijutsu, skodyfikowało tę sztukę na różnych poziomach, w tym między innymi Shoden (pierwsza transmisja), Chuden (przekaz średniego poziomu), Okuden (przekaz ukryty), Kuden (przekaz ustny). Trzy główne obszary oryginalnej sztuki znane jako:

Ten no Maki (Niebiański Zwój) Ten zwój koncentruje się na kenjutsu lub sztuce miecza

Jin no Maki (Zwój Człowieka/Osoby) Ten zwój skupiał się na sztuce kostura znanej jako bojutsu

Chi no Maki (Zwój Ziemi) Ten zwój koncentruje się na technikach obrony pustymi rękami (jujutsu)

Ueno Takashi starał się zachować jak najczystszą transmisję sztuki iw tym celu rozpoczął e-maki (zwój obrazka), który pokazywał kata szkoły. Jednak w ramach tej linii przekaz waza był ograniczony do Chi no Maki i niektórych Hishigi Den (dosłownie „miażdżąca transmisja” lub techniki manipulacji stawami) i kuden (ustne przekazywanie „tajemnic”), ponieważ były to jedyne obszary przekazywane dalej autorstwa Naganuma Tsuneyuki. Chi no Maki tradycyjnego Asayamy Ichiden Ryu jest podzielone na kilka obszarów, w przeciwieństwie do shoden, chuden, okuden itp., które można zobaczyć w wielu szkołach. Chi no Maki ma następujące obszary:

Ceremonia przed treningiem.

Gedan no Kurai

Chudan no Kurai

Jodan no Kurai

Okuden no Kurai

Shio no Kurai

Idori no Kurai

Istnieje kilka tradycji wciąż żywych. Niektóre z bardziej znanych tradycji z Asayama Ichiden Ryu Taijutsu to Chi no Maki, Okura-den, Yokohama-den, Jinenkan pod Fumio Manaka, Genbukan pod Tsunehisa (aka: Shoto) Tanemura, Nagano Ryu Heihou (Nagano Ryu Kyokai) pod Jamiem Ellerbe uczy oddziału Asayama Ichiden Ryu założonego przez Yukio Nakamurę. Ta gałąź nazywa się dziś Nagano Ryu Heihou, ale jest to szybko rozwijająca się gałąź w Stanach Zjednoczonych i Japonii.

Nakashima Atsumi, jeden z menkyokaiden (posiadacz licencji) tej szkoły, aktywnie uczy Asayama Ichiden-ryu.

Uczeń Kaminaga Shigemi Sensei, David Alonso (menkyo kaiden), mieszka w Japonii i uczy Asayamy Ichiden-ryu i Yagyu Shinkage-ryu w Nara Pref.

Nauczanie sztuki

System uczy kilku sztuk broni, w tym kenjutsu, iaijutsu, kamajutsu, bōjutsu i sztuk walki wręcz ( taijutsu ). Jujutsu, Gyakute-jutsu.

Higo Ko-ryu

Spokuj samuraja.

Higo koryū ) to japońska sztuka walki koryū założona w nieznanym czasie, ale prawdopodobnie we wczesnym okresie Edo lub wcześniej, przez Kame Terushige. Jego nazwa oznacza „Starą Tradycję Higo”, co oznacza, że była już stara w czasie, gdy pojawiły się pierwsze pisemne wzmianki o niej.

Miecz na naginata.

Siedzzący samuraj.

Według własnych zapisków ryūha, założyciel Kame Terushige stworzył tę drogę walki z technik przekazanych mu przez nieznanych nauczycieli i przekazał ją Matsumoto Genjiro, który był związany z klanem Higo z górskiej prowincji Higo na Kiusiu.

System uczy naginatajutsu. Naginata Higo Ko-ryu jest wyjątkowa: trzonek i ostrze mają cztery stopy długości. Broń badana w tej szkole była archaiczna już w XVI wieku. System uczy też techniki tachi) czyli długiego miecza.

Naginata i taichi.

Definicja Kenjutsu co to jest Kenjutsu? Kenjutsu to ogólny termin określający wszystkie ( ko-budō ) szkoły japońskiej szermierki, w szczególności te, które powstały przed Restauracją Meiji. Niektóre nowoczesne style kendo i iaido, które powstały w XX wieku, obejmowały również nowoczesne formy kenjutsu w swoim programie nauczania. Kenjutsu, które wywodzi się z klasy samurajów feudalnej Japonii, oznacza „metody, techniki i sztukę japońskiego miecza”. Jest to przeciwieństwo kendo, które oznacza „drogę miecza” i używa bambusowego miecza ( shinai) i zbroję ochronną ( bōgu ).

Dokładne działania i konwencje podejmowane podczas uprawiania kenjutsu różnią się w zależności od szkoły, gdzie słowo szkoła odnosi się tutaj do praktyki, metod, etyki i metafizyki danej tradycji, ale powszechnie obejmuje praktykę technik walki bez przeciwnika i technik, w których dwiaj praktycy wykonują kata (w niektórych stylach uderzenia z pełnym kontaktem w ciało, aw innych niedozwolone są uderzenia w ciało). Chociaż trening kata zawsze był podstawą, w późniejszych okresach szkoły włączały sparingi w różnych warunkach, od używania solidnego drewnianego bokutō po użycie bambusowego miecza ( shinai ) i zbroi ( bōgu)).: XII, XIII W czasach nowożytnych sparingi w japońskiej sztuce walki są silniej kojarzone z kendo i uprawiane są głównie przez studentów lub policję w Japonji.

Iaido, definicja co to jest?

Definicja Iaido, co to jest? Iaidō (jap. — sztuka dobywania miecza (katana),otrzęsienie go z krwi i włorzenia go jak najszybciej do pochwy te trzy czynności są najwarzniejsze. Japońska odmiana szermierki. Jest to zarazem jedna z japońskich sztuk walki określanych wspólnym mianem budō.

Słowo iaidō składa się z trzech znaków oznaczających w uproszczeniu: i — być; ai — pasować, nadawać się, być właściwym; dō — droga, sposób, metoda. Początki iaijutsu, znanej też pod nazwą battojutsu, jako realnej sztuki walki zaistniały wraz z kunsztem sztuki wytwarzania mieczy, co stworzyło przesłanki rozwoju nowych błyskawicznych technik dobywania broni. Tradycja iaido, przekazywana z pokolenia na pokolenie szermierzy, swój największy rozwój zawdzięcza twórczym dokonaniom Hayashizaki Jinsuke Shigenobu, który około 400 lat temu stworzył pierwszą usystematyzowaną szkołę iaijutsu, co pozwoliło na uznanie jej za samodzielną sztukę walki. W późniejszym czasie rozwinęło się wiele różnych szkół, spośród których 25 przetrwało do dzisiaj.

Hokushin Itto-ryu

Hokushin Itto-ryu Hokushin Ittō-ryū Hyōhō które zostało założone w późnym okresie Edo (1820) przez Chibę Shusaku Narimasa1794–1856). Był jednym z ostatnich mistrzów, którego nazywano kensei (świętym mieczem).

Program nauczania i charakterystyka

Program ryūha obejmuje głównie kenjutsu, iaijutsu i naginatajutsu, ale główną bronią używaną są długie i krótkie miecze ( katana i wakizashi ).

Hokushin Ittō-ryū to bardzo intensywny styl pojedynków, który koncentruje się na prostych i szybkich technikach, w których nie wykonuje się zbędnych ruchów. Kontrolowanie linii środkowej wroga za pomocą kiri-otoshi i dominowanie nad nim za pomocą ekstremalnie szybkiego tsuki-waza to charakterystyczne techniki tego ryūha. Zasady tego stylu są takie, że doskonała technika powinna zawierać obronę i atak w jednej akcji.

Charakterystyczne dla treningu jest użycie onygote (grubo wyściełanych rękawiczek), podobnie jak w stylach przodków Ono-ha Ittō-ryū i Nakanishi-ha Ittō-ryū, które są używane w kilku kumitachi-kata (praktyka dla dwóch osób).Ten rodzaj treningu stawał się coraz bardziej przestarzały pod koniec okresu Edo wraz z rozprzestrzenianiem się gekiken i używania bogu i shinai.

Hokushin Ittō-ryū jest również jednym z pozostałych ryūha, który nadal ćwiczy kumitachi z bokuto (drewnianymi mieczami). Habiki kata jest ćwiczone przy użyciu habiki (prawdziwych mieczy z usuniętą ostrą krawędzią).

Hokushin Ittō-ryū ma również Iaijutsu ( Hokushin-ryū iai. Teraz tylko niektórzy nauczyciele znają techniki. Niektóre techniki są przedstawione w starych dokumentach w bibliotece prefektury Kumamoto. Jest to bardzo proste iaijutsu, z 4 kata do siedzenia (odpowiadające wrogowi z przodu lub z tyłu), 4 kata do stania (odpowiadające wrogowi z przodu lub z tyłu) i 3 kata do hiki-waza (krok do tyłu).

W linii Nody-Konishiego niektóre kata zostały dodane do Gogyō-no-kata i Battōjutsu

Gogyō-no-kata ma pięć kumitachi i trzy kodachigumi, co wygląda bardzo podobnie do Koshi-Gogyō-no-kata, które było kata Nakanishi-ha poprawionym przez Takano Sasaburo w 1908 roku.

W 1932 roku Noda Wasaburo i Kobayashi Sadayuki zademonstrowali siedem kumitachi i trzy kodachi-gumi jako Hokushin Ittō-ryū w Kyoto-Butokuden ) (patrz Program 36. wielkiej demonstracji Butoku-sai festiwal nr. Liczba kata kumitachi jest o dwa większa niż w Gogyō-no-kata.

Battōjutsu nie jest Hokushin-ryū iai rodziny Chiba. Nazwy i techniki kata zostały wprowadzone przez Konishi Shigejiro (patrz Kendo Nippon, marzec 1978 12–15), ale techniki i nazwy kata różnią się od tekstów densho z okresu Edo-Meiji. Na przykład Unryū-ken (, Hien-gaeshi i Taiho-ken. Dwie główne linie to linia założyciela Chiba Shusaku Narimasa w Edo-Genbukan i linia młodszego brata założyciela Chiba Sadakichi Masamichi w Chiba-Dōjō. Pod koniec okresu Meiji wymarła linia Edo-Genbukan. Linia Chiba-Dōjō, w przeciwieństwie do linii Edo-Genbukan, przetrwała do dziś. Obecnie Hokushin Ittō-ryū Hyōhō jest kierowany przez Ōtsuka Ryūnosuke Masatomo, 7. Soke. W Polsce istnieje w Siemianowicach, gdzie zajęcia prowadzi Andrzej Manecki 5 dan.

Hontai Yōshin-ryū

Takagi Shigetoshi .

Hontai Yōshin-ryū Hontai Yōshin-ryū to tradycyjna ( koryū ) szkoła japońskich sztuk walki założona na podstawie oryginalnych nauk Hontai Yoshin Takagi Ryu, ok. 1660, autorstwa Takagiego Shigetoshiego. Niektóre źródła podają drugie imię Takagiego jako Setsuemon, podczas gdy inne podają je jako Oriemon.Szkoła ta działała w okresie Edo, szczególnie dominując w Himeji-han i Ako-han. Obecnym dyrektorem ( sōke ) jest Inoue Kyoichi Munenori, który zastąpił swojego ojca Inoue Tsuyoshi Munetoshi. Przekazanie nastąpiło 16 stycznia 2005 r. System uczy sztuk walki bez broni i różnych sztuk broni, w tym bōjutsu, hanbōjutsu, iaijutsu i kenjutsu. W Polsce styl jest ćwizony w Opolu. Pan Eryk Murlowski.

Hōzōin-ryu

Hōzōin.

Hōzōin-ryū to tradycyjna szkoła ( koryū ) japońskich sztuk walki, która specjalizuje się w sztuce walki włócznią ( sōjutsu ). Hōzōin-ryū zostało założone przez Hōzōina Kakuzenbō In’ei, 1521–1607) w ok. 1560. In’ei był mnichem buddyjskim ze świątyni Kōfuku-ji w Nara w Japonii. Uwielbiał sztuki walki i trenował szermierkę. W tym samym czasie był trenowany i mentorowany przez Daizendayū Moritadę, mistrza włóczni. Pod przewodnictwem tego mistrza, In’ei doskonalił swoje umiejętności posługiwania się włócznią.

Mówi się, że pewnego wieczoru, widząc odbicie półksiężyca świecącego na stawie Sarusawa w Kōfuku-ji, zainspirował go do stworzenia włóczni z grotem w kształcie krzyża. Wyobrażał sobie, że ten styl włóczni będzie bardziej skuteczny w walce. Dzięki temu nowemu typowi włóczni (znanemu jako jumonji-yari założył Hōzōin-ryū.

Później nauki Hōzōin-ryū sōjutsu zostały przekazane innym mnichom buddyjskim z jego zakonu, z kolejnymi mistrzami Hōzōin Inshun, Hōzōin Insei, Hōzōin Infū, Hōzōin Inken, którzy stanowili klasztorną linię szkoły kończącej się na Inken i Nakamura Naomasa, a następnie Takada Matabei Yoshitsugu, którzy zapoczątkowali świecką linię szkoły. Trzej najlepsi uczniowie Takady udali się do Edo, dzisiejszego Tokio, aby promować sztukę. Jego reputacja rozeszła się po całym kraju, a liczba uczniów wzrosła. Ponieważ sztuka walki Hōzōin-ryū sōjutsu była przekazywana z pokolenia na pokolenie, powstały różne nowe techniki, a także nowe dojo.

Pod koniec szogunatu Tokugawa (około połowy XIX wieku) było wielu mistrzów Hōzōin-ryū sōjutsu zatrudnionych w centrum szkolenia sztuk walki szogunatu. W XIX wieku szkoła została reaktywowana i unowocześniona dzięki Takedzie Sokaku. Wprowadził do ćwiczeń bambusowe miecze ( shinai ).

Ostatecznie w 1976 roku Hōzōin-ryū sōjutsu wrócił do Nary. W 1991 roku Kagita Chubei został mianowany 20. dyrektorem i prowadzi szkołę Hōzōin-ryū sōjutsu aż do śmierci 16 grudnia 2011 roku. Jego następcą i. dyrektorem jest Junzo Ichiya

Starożytny japoński wiersz wyraża włócznię Hōzōin-ryū sōjutsu:

„Pchnięcie może być włócznią. Rozcięcie może być naginatą. Ciąciem może być Kataną. W każdym razie zawsze trafia w cel”.

Hōzōin ryu . drzeworyt .

Niten Ichi Ryu

Hyoho Niten Ichi Ryu został stworzony przez Miyamoto Musashiego (1584—1645), jednego z najsłynniejszych samurajów wszechczasów. Techniki są wyrafinowane, obiektywne i mocne, przede wszystkim poszukujące skuteczności. Nie ma tu przesadnych, krzykliwych czy zbędnych ruchów. Prawdziwe piękno polega na tym, że Musashi Sensei używał tych samych technik, aby wygrać ponad 60 pojedynków. Niten Ichi Ryu nie powstał w wyniku teoretycznego rozwoju, ale w wyniku bezpośredniego doświadczenia człowieka, którego życie było poświęcone osiągnięciu doskonałości.

Musashi Miyamoto z dwoma bokkenami.

Znany z używania obu mieczy jednocześnie, Niten Ichi Ryu zawiera również techniki z Tachi (pojedynczy długi miecz), Kodachi (krótki miecz) i Bo (długi drewniany kij). Kulturową wartością Niten Ichi Ryu jest zachowanie nauk jej założyciela. Podobnie jak jego dzieła sztuki i pisma, techniki miecza Musashiego Sensei są ważną częścią jego spuścizny i muszą być dogłębnie przestudiowane, aby naprawdę zrozumieć pisma wielkiego mistrza.

Hyoho Niten Ichi Ryu jest nadal praktykowane w Japonii, w bezpośredniej i ciągłej linii, obecnie w 12. główny odpowiedzialny za przekazywanie oryginalnych technik w dzisiejszych czasach. Ryu ma swoją siedzibę w mieście Usa, w prefekturze Oita.

Shihan Gosho Motoharu był jednym z najbliższych uczniów Aoki Kikuo Sensei, ósmego Niten Ichi Ryu’s Soke (dyrektora). Mistrz Aoki Kikuo był także Soke stylu Sekiguchi Iaijutsu. Shihan Gosho Motoharu otrzymał Menkyo Kaiden w obu stylach w 1955 roku.

W 1961 roku Aoki Sensei mianował Gosho Sensei Shihanem (mistrzem i przedstawicielem) oraz Soke daikenem (asystentem-następcą). Wiele lat później, wraz ze śmiercią Aoki Soke w 1967 roku, Kiyonaga Tadanao, również bliski uczeń, został dziewiątym Soke Hyoho Niten Ichi Ryu. W następnych latach mistrzowie nadal reprezentowali ryu na szczeblu krajowym. Co to jest Hyoho Niten Ichi Ryu?

Hyoho (oznaczające strategię pisane również jako Heiho ) Niten Ichi Ryū jest formą Kenjutsu oznaczającą „metodę lub technikę miecza”. Jest to przeciwieństwo kendo, co oznacza „drogę miecza”. Kenjutsu to ogólne określenie dla wszystkich (koryū) szkół japońskiej szermierki, szczególnie tych, które powstały przed Restauracją Meiji (1868). W ten sposób kenjutsu jest bardzo kojarzone z autentycznymi technikami używanymi przez samurajów podczas walki w feudalnej Japonii.

Nagrobek Miyamoto Musashiego w dzisiejszej prefekturze Kumamoto  .

Hyoho Niten Ichi ryū jest wyjątkowy wśród stylów kenjutsu, ponieważ koncentruje się na używaniu miecza jedną ręką, czy to długim mieczem ( daitō ), czy krótkim mieczem ( kodachi ). Musashi uważał, że elastyczność i płynność ruchu jest ograniczona, gdy obie ręce są używane na jednym mieczu. W swoich pismach Musashi wskazuje, że miecz trzymany w obu rękach nie jest łatwy do swobodnego władania po obu stronach, ani nie jest idealny do użytku na koniu.

Tak więc w wieku mniej więcej 21 lat (1604—1605) zaczął rozwijać styl walki dwoma mieczami, pozwalając szermierzowi płynnie władać jednym mieczem w każdej ręce. Dał się już poznać jako doskonały szermierz w różnych pojedynkach i bitwach (Kihei, Akiyama, Genzaemon, Sekigahara itp.). Jednak nie użył go w walce publicznej, dopóki nie miał 30—31 lat między 1614 a 1615 rokiem, po zimowych i letnich bitwach kampanii Osaka podczas pojedynku z Miyake Gunbei.

Technika Niten Musashiego była sprzeczna z intuicją tradycji większości ówczesnych szermierzy, ponieważ większość szkół opierała się na chwytaniu katany obiema rękami. Ponadto technika Musashiego była bardzo wyrafinowana i wyrafinowana, skupiona na wydajnym ruchu i sile. Aby to osiągnąć, styl nie ma krzykliwych, nadmiernych lub niepożądanych ruchów. Zamiast tego koncentruje się na rozwijaniu subtelnego wyczucia czasu i dystansu, usuwając szermierza z bezpośredniego zagrożenia, jednocześnie tworząc otwarcie do uderzenia przeciwnika. W Polsce styl ten uprawiany jest w na śląsku w Dąbrowie Górniczej. Zajęcia prowdzadzi sesej Seweryn Magdziak.

Abe-tate-ryū

Abe-tate-ryū.

,Abe-ryū ) lub Abe-tate-ryū, znany również jako Abe-ryū Kendō, Aberyukendo ), to japońska szkoła miecza założona przez Abe Yori w XVII wieku. Abe był uczniem Taisha-ryū, odgałęzieniem Shinkage-ryū. Był uważany za Kengō (wielkiego szermierza) i instruktora Akizuki- han w prowincji Chikuzen.

Abe ryu.

Abe ryū jest znana jako pierwsza duża szkoła kenjutsu, która użyła terminu kendō w 1673 r., chociaż znaki te były również używane wcześniej w Chinach. Kendō lub ken no michi, „droga miecza”, opisuje nauki jego ryū, które kładły nacisk na praktykę mentalną i moralną, a nie na techniki fizyczne. Nie ma bezpośredniego związku między używaniem kendō przez Abe-ryū a kendo praktykowanym dzisiaj

Hōten-ryū

Sanuraj w pełnej zbroi.

Hōten-ryū to japońska sztuka walki założona w 1600 roku n.e. Jest to szkoła oparta na posługiwaniu się mieczem; jednak ma w swoim programie kilka różnych kobuki (starej broni). Wyróżnia się również ukrytą bronią ( hibuki ) lub przedmiotami, które wydają się ukrywać wśród codziennych rzeczy.

Co myślicie?

Według legendy Hōten-ryū został stworzony przez Takizawa Minokami Hōten w paśmie górskim Kii (Nanzen) w Japonii pod koniec ery Sengoku. Takizawa był bushi z rodziny Tachibana i rzekomo przyjacielem Sesshusai Yagyū ze sławy Yagyū Shinkage-ryū. Takizawa nauczył się sztuk walki nauczanych w jego han (prefekturze), a następnie udał się na górę Kiso Ontake, aby lepiej się uczyć. Odbył pielgrzymkę do świątyni Ontake i wodospadu Ontake, próbując oczyścić ducha i ciało. W Ontake uważa się, że Takizawa postanowił zostać kapłanem górskim. Następnie stworzył techniki dla Hōten-ryū w oparciu o nauki Shintō i Shugendōpraktyk, dostosowując swoje metody do „praw natury”, których przestrzegali górscy asceci. Szkoła była nauczana prywatnie w świątyni w pobliżu Kiso-Ontake, dopóki 13. spadkobierca Totsugawa Hōten nie dotarł do Kyōto i nie znalazł ucznia w bardzo młodym Kazuo Taniguchi. Totsugawa, 13. Sōke, stał się słaby z wiekiem, a Kazuo zastąpił go jako 14. Sōke, gdy miał 19 lat, tuż przed wcieleniem do japońskiej armii podczas II wojny światowej. Jako Sōke z Hōten-ryū, Kazuo przyjął imię Tachibana Kujuuin Hoten i mieszkał w Kyōto w Japonii, gdzie uczył Hōten-ryū i Shodō od końca II wojny światowej aż do śmierci w maju 2013 roku

Hōten-ryū

Chujō-ryū

Chujō-ryū to sztuka walki koryū około 1400 r założona w XIV wieku przez Chujō Nagahide, który studiował pod okiem Nenami Okuyama Jion i jego stylu szermierki Nen-ryū

Trzech.

Historia

Nennami Okuyama Jion i Chûjô Hyôgo no Kami Nagahide,

Korzystając z dobrych łask bycia po prawej stronie Restauracji Kenmu, rodzina Chujō Nagahide prosperowała, pozwalając mu studiować styl szermierki klanu Chujō w czasach, gdy szermierka przewyższała łuk, strzały i włócznie. W końcu trafił do dojo Nenami Jion.

Mistrzowie genealogii Chujo Ryu

1.Chujo Nagahide
2. Kai Hirokage
3. Ohashi Takayoshi
4. Toda Nagaie
5. Toda Kageie
6. Toda Seigen (założonaToda Ryu)
6. Toda Kagemasa
7. Toda Shigemasa
7. Hasegawa muneyoshi (założonyShinkyoku Ryu)
7.Kanemaki Jisai (założonyKanemaki Ryu)

Kukishin-ryū, pierwotnie „Szkoła Dziewięciu Bogów (z nieba)” (tłumaczona również jako „Boska Szkoła Dziewięciu Demonów (z nieba)” przez wiele współczesnych grup o różnych rodowodach) to japońska sztuka walki rzekomo założona w XIV wieku n.e. przez Kuki Yakushimaru Ryūshin (Yakushimaru Kurando). Jest to sōgō bujutsu, co oznacza, że uczy kilku różnych rodzajów broni/sztuki, takich jak taijutsu, bōjutsu, naginatajutsu, kenpō, hanbōjutsu, sōjutsu i heiho. Kukishin-ryū i jego założyciel są wymienieni w Bugei Ryūha Daijiten lub „The Encyclopedia of Martial Art Schools”, zapis współczesnych ( gendai ) i starej linii ( koryū ) japońskich szkół walki

Legenda Kukishin-ryū

Ryushin Yakushimaru, założyciel Kukishin-ryū, urodził się jako syn Dōyu Shirōhōgan w Kumano-Hongu w prefekturze Wakayama 1 stycznia 1318 roku. Urodził się w jednym z najbardziej wpływowych klanów w Kumano, którzy byli potomkami klanu Fujiwara, który służył przez pokolenia jako bettō, czyli „nadzorcy świątyń”. Rodzina ostatecznie przystąpiła do wojny Taira-Minamoto i dowodziła marynarką wojenną Kumano. Matką Ryushina była Chigusa-hime, której bratem był Suketomo Dainagon Hino, członek południowego dworu cesarskiego. Ponieważ Chigusa-hime miała trudności z zajściem w ciążę, udała się na pielgrzymkę do świątyni Enryaku-ji na Górze Hiei, gdzie modliła się do Buddy Yakushi(Bhaisajyaguru-Vaiduryaprabha) o pomoc. Wkrótce potem zaszła w ciążę i urodziła chłopca, którego nazwała Yakushimaru na cześć bóstwa.

Ryushin nauczył się sztuk walki i nauk wojskowych (Shinden Fujiwara Musō-ryū) przekazywanych w swojej rodzinie od swojego dziadka Dōjitsu i Shingu-Bettō Ariie. Po nauczeniu się shugendō (ascezy alpinistycznej) od swojego ojca Dōyu, Ryushin udał się następnie do Kioto, gdzie nauczył się ezoterycznego buddyzmu od buddyjskiego mnicha Jōkai w świątyni Sanmaku-in. Trenował także sztuki walki na Górze Kurama i był uważany za mistrza Kuji-hihō i Onmyo-do.

W 1335 roku, kiedy Ryushin świętował osiągnięcie pełnoletności, dołączył do Dworu Północnego pod dowództwem Takauji Ashikagi w wojnie z Dworem Południowym. W czerwcu 1336 Ryushin i jego awangarda poprowadzili atak na fort Południowego Dworu na Górze Hiei. Fort ostatecznie upadł, a Cesarz Dworu Południowego Go-Daigo i jego lojalni wasale zostali schwytani i przetrzymywani w starym pałacu byłego cesarza Kazanina. Traktowanie więźniów przez Takauji było tak odrażające, że Ryushin powiedział: „Możliwe jest uwolnienie cesarza od surowego traktowania, jakie otrzymuje. Zaplanuję jego ratunek”. Z innymi spiskowcami Ooe Gyōbu Daiyu Kageshige, Bessho Saburō Takanori (Kojima Takanori), Hiyoshi Iga Nyudō i Kisshuin Sōshin Hōgen, z cesarzem Go-daigo].

W czasie treningu Takamatsu Chosui.

Tadayoshi Kuragari-Tōge, młodszy brat Takauji, został zaalarmowany o ucieczce i wysłał w pościg armię liczącą około dziesięciu tysięcy ludzi. Armia dogoniła Ryushina i spiskowców na Kuragari-Tōge, przełęczy położonej na granicy prefektur Osaka i Nara. To tutaj stawili czoła armii, każdy wybierając broń, w której był biegły. Kageshige wziął miecz, Takatoku łuk i strzały, a Ryushin halabardę ( tak jak on naginata ). Ponieważ armia całkowicie ich przewyższała liczebnie, była to bitwa strategii i uników; ostatecznie ostrze Naginaty Ryushina zostało odcięte. Więc Ryushin użył resztek swojej naginaty, aby powalić wrogów znajdujących się w pobliżu i odstraszyć wrogów, machając laską w powietrzu, wyciągająckuji-kiri. Mówi się, że Bōjutsu w Kukishin Ryū zostało później opracowane na podstawie technik, których Ryushin użył przy tej okazji.

W końcu przybyły posiłki z Yoshino i mogły bezpiecznie zabrać Imperatora Godaigo do małej, przypominającej świątynię chaty znajdującej się na Górze Kinpusen. Ryushinowi udało się również odzyskać „Trzy Skarby Cesarskiego Domu”, które ukrył w magazynie pism świętych w Yokawie na Górze Hiei. Imperator Go-Daigo pochwalił poświęcenie Ryushina i wypytywał o jego sekretne techniki. Ryushin odpowiedział: „To tajemna technika przekazywana w mojej rodzinie. To jest tajemna sztuka Kuji”. Cesarz następnie ogłosił, co następuje: „Bóg zna twoją lojalność. Zmienisz swoje nazwisko Fujiwara na Kuki”. „Ku” w Kuki oznacza „Ku” lub „dziewięć” w języku japońskim. „Ki” można wymówić „Kami”, jeśli znak jest wymawiany w japoński sposób, co oznacza „Oni-gami” (duch święty) w przeciwieństwie do „Oni” (złe duchy). Dlatego „Ku-ki” to właściwie „Ku-kami”. Jednak od czasów Edo zwyczajowo wymawia się je jako Kuki.

Po wojnie matka Ryushina, Chigusa Hino, której rodzina należała do Południowego Dworu, ubolewała nad faktem, że Ryushin stanął po stronie Północnego Dworu. Udała się do Musashi (współczesne miasto Hino w Tokio), gdzie nadal mieszkała rodzina Hino, i zmarła przygnębiona. Po śmierci matki Ryushin stworzył Kukishin Bojutsu na cześć swojej matki, którą nazwał „Juji-Roppou-Kujidome”, oddaną i siebie ochronie Imperatora Go-Daigo

Zapisy rodziny Kuki są przechowywane w zwojach i transkrypcjach, które były rzadko pokazywane, ale które były widziane i wyjaśniane przez uczonych. Te starożytne dokumenty stały się znane opinii publicznej, kiedy Miura Ichiro opublikował Studium archiwów Kuki w 1941 roku. Zwoje są znane z tego, że zawierają dodatkowe zapisy dotyczące epoki mitologicznej, uzupełniające Kojiki i Nihon Shoki, dwa główne starożytne dokumenty w Japonii. Tomy o Ko-shinto, sztukach walki i Kumano Honzan Shugendō. Aż do publikacji Miury, jedyna wzmianka o zwojach była w drugim tomie Sontoku Okina Yawa, który wyszczególnia Kuki Takahiro, 24. przywódcę Kuki, który przekazał „dziesięć tomów książek dotyczących szintoizmu” uczonemu Ninomiya Sontoku. Po publikacji Miury pojawił się Kuki-shinden-zensho autorstwa Ago Kiyotaki, czołowej postaci w badaniach nad historią starożytną, szczegółowo opisujący niektóre treści zwojów, w tym pochodzenie i historię Kukishin-ryū. Kukishin-ryū Dzisiaj

Kuki Takaharu

Dziś nadal działają starsze i nowoczesne gałęzie ryū.

Istnieje kilka szkół, które nadal trenują Kukishin Ryu:

Kukishin-ryu Bojutsu poniżej 19 lat. Soke Fumon Tanaka

Hontai Yōshin-ryū poniżej 19 lat. Soke Kyoichi Inoue

Motoha Yoshin Ryu pod okiem Soke Yasumoto Akiyoshiego

Takagi Ryu poniżej 19 lat. Soke Kusuhara Juhei

Bujinkan naucza gałęzi zwanej Kuki Shinden-Ryū Happō Biken pod kierownictwem Masaaki Hatsumi, Unsui Manaka z Jinenkan, Sukh Sandhu z Gi Yu Kyo Kai i Shoto Tanemura z Genbukan mają swoje własne gałęzie.

Rodzina Kuki utrzymuje linię rodzinną zwaną „Kukamishin Ryu” (nazwa przed 2016 rokiem brzmiała „Kukishin-Ryu Tenshin Hyoho”), kierowaną przez Eichoku Takatsukę pod nadzorem obecnego 28. Soke, Ietaki Kuki. „Kukishinden Tenshin Hyoho” to inna linia i używa podobnej nazwy. Kogenshakai uczy gałęzi o nazwie „Kukushin-ryu Tenshin Hyoho” pod kierunkiem Fumio Hirokawy i Davida Alonso.

Gałęzie te utrzymują własne rodowody, techniki i historie, zwykle wywodzące się z głównej linii rodowej. Kenpō

Kanji dla tego oznacza „prawo miecza” (nie „prawo pięści”). Składa się z uników, cięć, pchnięć, blokowania i kontrowania. Obejmuje to również użycie bō shuriken. Jednym z charakterystycznych ruchów Kukishina Ryū Kempō jest cięcie w górę. Dziewiąta głowa rodziny, Yoshitaka Kuki, brał udział w wojnie z Koreą pod dowództwem Hideyoshi Toyotomi. W bitwie morskiej u wybrzeży Ulusan Yoshitaka, który trafił w brzuch, wskoczył na pokład statku wroga i ciął mieczem admirała w krocze. Po tym, technika stała się dobrze znana. Kenpō obejmuje również użycie „Token-jutsu” lub metody rzucania ostrzami i mieczami ( shurikenjutsu ). Podczas gdy uczy korzystania z bōshurikena, uważana jest również za alternatywną metodę użycia sztyletu i długiego miecza. Program techniczny szkoły Kukishin Ryu obejmuje broń bojową z mieczem, długim kijem bojowym ( Bo ), lancą (Yari) i hałdą japońską (Naginata). Praktykowane są również techniki rzucania pociskami ( Shuriken ), techniki noszenia zbroi, a podstawą tej pracy jest Taijutsu, techniki walki z pustymi rękami.

Sōke z Kukishin-Ryū

Izumo Kaja Yoshiterun
Izumo Koshiro Terunobun
Izumo Matsushiro Teruhiden
Izumo Bungo Yoshiterun
Izumo Kanja Yoshitakan
Izumo Kanja Yoshiterun
Ohkuni Kisanta Kiyosumin
Tsutsumi Hakushi Mori Ritsuzann
Kuriyama Ukongen Nagafusan
Arima Kochinosuke Masayoshin
Ohkuni Kogenta Yukihisan
Kazama Shinkuro Hidechikan
Ohkuni Kihei Shigenobu Genrokun
Otone Sakon Yasumasun
Otone Genpachi Yoshihiden
Otone Gengoro Yasuhiran
Awaji Nyudo Chikayasun
Kurama Kotaro Genshinn
Ohkuni Izumo Mori Shigehiro Kokwan
Sugino Juheita Kanemitsun
Hisahara Genjuro Yoshitanen
Hisahara Kotaro Nobuyoshin
Ishitani Takeoi Masatsugun
Ishitani Matsutaro Takagagen
Takamatsu Toshitsuguna
Hatsumi Masaaki

Fragment z drzeworytu .

Nen-ryū

Nen ryu.

Nen ryu.

Nen-ryū to tradycyjna ( koryū ) szkoła japońskich sztuk walki założona w 1368 roku n.e. przez samuraja Sōmę Shiro Yoshimoto (ok. XIV wieku) we współczesnej prefekturze Nagano, gdzie mówi się, że Yoshimoto uczył tylko czternastu uczniów aż do śmierci.

Linia Nen-ryu (Nen-ryū)

Nen-ryu (Nen-ryū)

Okuyama Nen-ryū (Okuyama Nen-ryū)

Nen Shuza-ry (Nen Shuza-ryū)

Maniwa Nen-ryu (Maniwa Nen-ryū)

Tsutsumi Hōzan-ryū

Kashima Shin-ryu (linia Kashima Shin-ryū Kunii)

Kage-ryū

Drzeworyt z Kage ryu.

Kage-ryū to tradycyjna szkoła ( koryū ) szermierki ( kenjutsu ) założona przez Aizu Hyūga-no-Kami Iko (ok. 1452–1538) w ok. 1490. Ta szkoła jest czasami nazywana Aizu Kage-ryū od imienia jej założyciela. Założyciel był również znany jako Aizu Ikōsai Hisatada, a jego nazwisko jest czasami zapisywane jako „Aisu” zamiast „Aizu”.

Waza.

Takamuku Myoji — poprzedni shihan Kage ryu dzierżący 3 Shaku 7 Sun

Aizu miał dwóch podstawowych uczniów, jego syna Aizu Koshichiro i Kamiizumi Hidetsugu — znanego również jako Kamiizumi Ise-no-Kami Nobutsuna — słynnego szermierza i założyciela Shinkage-ryū), który został przemianowany na Yagyū Shinkage- ryū autorstwa równie słynnego ucznia Nobutsuny, Yagyū Sekishūsai Muneyoshi.

Takamuku Myoji poprzedni Shihan z Kage ryu.

Dzisiaj Kage-ryū Aizu Hyūga-no-Kami Iko istnieje tylko dzięki wpływowi późniejszych szkół szermierki, takich jak Yagyū Shinkage-ryū i Kashima Shinden Jikishinkage-ryū, oraz wielu szkół, na które one z kolei miały wpływ.

Takamuku Myoji poprzedni Shihan z Kage ryu.

W ramach technik Kekaeshi (odwrócenie nogi w skoku) jest często używane w formach. Kage Ryu był używany podczas walki w Yoroi (zbroja). Jest rzeczą oczywistą, że w Kage-ryu nie ma siedzących form.

Nadal praktykowane są trzy formy i siedem omote. Na początku można by pomyśleć, że to bardzo mało. Jednak w każdym waza istnieje wiele możliwych odmian ( sotonomono ) opartych na pozycji, akcji i czasie przeciwnika. Sotonomono opiera się na strategii działania, a nie na waza. Każde waza można wykonać w tate-hiza (z podniesionymi palcami stóp), stojąc, dobywając miecza lewą lub prawą nogą do przodu. Skręcanie na boki lub do tyłu w obu kierunkach.

Stosuje się tu długi miecz. Minimalna długość ostrzy używanych w Kage ryu to 2 shaku 8 sun (84,8 cm / 33,5 cala). Pięć cali więcej niż długość zalecana przez szogunat. W tej chwili najkrótsze używane ostrze jest znacznie większe niż ta długość, najdłuższe 4 shaku (121,2 cm / 47,7 cala). Najcięższe używane ostrze waży nieco ponad siedem funtów. Należy rozumieć, że użycie tej broni jest po prostu tradycją, która została przekazana. Nie ma tutaj mowy o wyższości dłuższej broni nad krótszą. Długa jest przeznaczona do odległości, a krótsza do pracy z bliska.

Tenshinsho Jigen Ryu Hyōhō

Tenshinsho Jigen Ryu Hyōhō to koryu (starożytna sztuka walki) specjalizująca się w iaijutsu (sztuka szybkiego dobycia miecza) i kenjutsu (szermierka), założona przez Tose Yosazaemona Osamune w erze Eiroku (1558—1570). System uczy również Yawara ), Naginata Sōjutsu i Nagamaki jako część programu nauczania. Obecny dyrektor Tenshinsho Jigen Ryu (od 2019 r.) Jest szesnastym (30.) sōke Takahashi Tamon

Zgodnie z pisemnymi zwojami przekazanymi następcom szkoły, Tenshinsho Jigen Ryu wywodzi się z Jigensai Kazutō Jiichibō, założyciela Hakugen Ryu w X wieku. Jego techniki były oparte na Kashima no Tachi Shinmyoken), który został stworzony przez Kunima Masato na początku V wieku i jest uważany za pierwszą szkołę miecza w Japonii.

Hakugen Ryu został odziedziczony przez klan Minamoto klan Oide, klan Urabe (Kapłani Kashimy) i wreszcie Yaobettō Kenko znany również jako Yaobettō Kaneyuki, 14. spadkobierca. Yaobettō zintegrował teorie Hakugena Ryu i Minamoto Ryu ) i nazwał to Jiken Ryu.

Tenshisho Jigen Ryu Hyōhō ) został założony przez Tose Yosazaemona Osamune ok. 1540- ok. 1600) w erze Eiroku (1558—1570). Tose był samurajem posiadającym ziemię z prowincji Hitachi w Japonii. Odziedziczył zwoje Jiken ryu od Yaobettō Kenko i mając dwadzieścia kilka lat udał się do świątyni Katori, gdzie otrzymał instrukcje od Iizasa Wakasa no Kami Morinobu, trzeciego dyrektora Tenshin Shoden Katori Shinto Ryu. Po pięciu latach treningu otrzymał menkyo kaiden (licencję mistrzowską). Po ukończeniu szkolenia w Katori kontynuował naukę w świątyni Kashimagdzie przeszedł duchową mękę i otrzymał za pośrednictwem wyroczni katalog technik walki w boskim natchnieniu od Takemikazuchi. Ponadto otrzymał wizję techniki tak szybkiej, że mógł nią wyciąć latającą jaskółkę. Z tej inspiracji nazwał swój nowy system Tenshinsho Jigen Ryu, biorąc „Tenshinsho” (prawdziwy i poprawny przekaz od bóstwa świątyni Katori — Futsunushi ) od Tenshin Shoden Katori Shinto Ryu i dodając termin „objawienie własnej mocy” ( Jigen), który przyszedł do niego po jego duchowej męce w Kashima Shrine. Od tego momentu wersja rodowodu opisana w tradycji szkolnej różni się od innych źródeł.

W tych źródłach uczeń Tose, Kaneko Shinkuro Morisada ok. 1520- ok. 1585), ostatecznie kontynuował tradycję, zostając drugim dyrektorem. Trzecim dyrektorem Tenshinsho Jigen Ryu Hyōhō byłby Terasaka Yakuro Masatsune 1567—1594), znany również pod buddyjskim imieniem Dharmy, Zenkitsu czytaj także Zenkichi). Był głównym buddyjskim kapłanem świątyni Tennji niedaleko Kioto. Chociaż jego życie było krótkie, udało mu się przekazać Tenshinsho Jigen Ryu Togo Shigekacie 1560—1643), samurajowi z domeny Satsuma, który po 3 latach powrotu do Satsumy zsyntetyzował Tenshinsho Jigen Ryu z Taisha Ryu, aby stworzyć Jigen Ryu.

Zgodnie z tradycją, Tenshinsho Jigen Ryu pozostanie dobrze strzeżoną tajemnicą w klanie Satsuma poprzez linie Jigen Ryu i Yakumaru Jigen Ryu i będzie przekazywany przez serię dai (linia dyrektorów niezwiązanych więzami krwi) przez prawie 400 lat. lata.

W 1963 roku Tenshisho Jigen Ryu przeżył odrodzenie pod kierunkiem 27. dyrektora, Ueno Yasuyuki Genshin, 1913—1972 ), kiedy zaczął nauczać w Shobukan w Asakusa w Tokio aż do swojej śmierci w 1972 roku. Ueno przekazał Tenshinsho Jigen Ryu swoim dwóm synom, Ueno Kagenori Genki i Ueno Takashi Doushin. Później zastąpili Ueno, zostając 28. i 29. dyrektorem. Ueno instruował również Kawabata Terutakęur. 1940), który stworzył Ryushin Shouchi Ryu.

Dziś Tenshinsho Jigen Ryu ma swoją siedzibę w prefekturze Saitama. Na jej czele stoją 29. dyrektor, Ueno Takashi Doushin i Ueno Kagenori, obecny dyrektor szkoły. Ueno Kagenori przeprowadził kilka seminariów poza Japonią, w szczególności w Wirginii Zachodniej, Północnej Karolinie i na Florydzie w USA

genealogia ;

1. Jigensai Kazutō Jiichibō

Hakugen Ryu

14. Yaobettō Kaneyuki, Kenko

Jiken Ryu

3. Iizasa Wakasa no Kami Morinobu

Tenshin Shoden Katori Shinto Ryu 15 (1). Tose Yosazaemon Osamune

Tenshinsho Jigen Ryu

16 (2). Kaneko Shinkuro

Morisada

Tenshinsho Jigen Ryu

17 (3). Terasaka Yakuro Masatsune

Tenshinsho Jigen Ryu 1. Togo Shigekata

Jigen Ryu

27 (13). Ueno Yasuyuki Genshin

Tenshinsho Jigen Ryu 1. Kawabata Terutaka

Ryushin Shouchi Ryu

28 (14). Ueno Kagenori Genki

Tenshinsho Jigen Ryu

29 (15). Ueno Takashi Doushin

Tenshinsho Jigen Ryu

30 (16). Takahashi Tamon

— Tenshinsho

Jigen Ryu

Ryushin Shouchi Ryu

Ryushin Shouchi Ryu jest odgałęzieniem tradycji Tenshinsho Jigen Ryu, systemu założonego przez Tose Yosazaemona Osamune, ok. 1540- ok. 1600) w erze Eiroku (1558—1570) specjalizującego się w iaijutsu i kenjutsu. Tose był posiadającym ziemię samurajem z prowincji Hitachi. Mając dwadzieścia kilka lat udał się do świątyni Katori, aby studiować Tenshin Shoden Katori Shinto Ryupod trzecim dyrektorem, Iizasa Wakasa no Kami Morinobu. Po pięciu latach treningu otrzymał menkyo kaiden (licencję mistrzowską) i kontynuował naukę w świątyni Kashima. Będąc w Kashimie, Tose osiągnął oświecenie i poprzez wyrocznię otrzymał katalog technik od Takemikazuchiego. To właśnie po tej boskiej inspiracji stworzył Tenshinsho Jigen Ryu, biorąc Tenshinsho (prawdziwy i poprawny przekaz od bóstwa świątyni Katori, Futsunushi) od Tenshin Shoden Katori Shinto Ryu i dodając termin „objawienie własnej mocy” ( jigen), który przyszedł do niego po jego duchowej męce w świątyni Kashima. Później udał się do Satsumy, gdzie spotkał swojego ewentualnego następcę, Kaneko Shinkuro Morisadę, ok. 1520- ok. 1585).

Trzeci dyrektor, Terasaka Yakuro Masatsune, 1567—1594), został przedstawiony Kaneko w wieku 13 lat, aby rozpocząć naukę szermierki w celu pomszczenia śmierci ojca. W wieku 17 lat Terasaka opanował Tenshinsho Jigen Ryu i pomścił śmierć ojca, gdy miał 19 lat. Wkrótce potem przeniósł się do Kioto, aby zostać mnichem w świątyni Tenneiji w szkole Soto Zen, gdzie przyjął buddyjskie imię Dharmy Zenkitsu, czytaj także Zenkichi). W 1588 roku Togo Shigekata został najlepszym uczniem Zenkitsu, opanowując Tenshinsho Jigen Ryu w mniej niż rok. Togo Shigekata, 1560—1643) połączył Taisha Ryu, którego nauczył się wcześniej od założyciela Marume Kurandonosuke Tessai i Tenshinsho Jigen Ryu, aby stworzyć Jigen Ryu. Zgodnie z tradycją, Tenshinsho Jigen Ryu pozostawał dobrze strzeżoną tajemnicą poprzez linie Jigen Ryu i Yakumaru Jigen Ryu i był przekazywany przez serię dai (linia dyrektorów niezwiązanych więzami krwi) przez prawie 400 lat.

Tenshinsho Jigen Ryu doczekał odrodzenia pod 27. dyrektorem, Ueno Yasuyuki Genshin, 1913—1972), kiedy zaczął nauczać w Asakusa w Tokio aż do swojej śmierci w 1972 roku. W tym czasie Kawabata Terutaka, ur. 12 lipca 1940) rozpoczął szkolenie szermierki w Sogo Budo Shobukan, które zostało założone w 1963 roku przez jego ojca i było pod kierunkiem Ueno Yasuyuki Genshina. Po śmierci Ueno Kawabata kontynuował szkolenie i ostatecznie założył Seiseikan w Akabane w Tokio, gdzie w 2006 roku założył Ryushin Jigen Ryu. W 2008 roku najlepszy uczeń Kawabaty, Yahagi Kunikazu, ur. 5 kwietnia 1948), chciał zostać drugim dyrektorem Ryushin Jigen Ryu. W 2011 roku, aby wyjaśnić cel szkoły w kultywowaniu umysłu i kondycjonowaniu ciała poprzez rygorystyczny trening, pierwotna nazwa szkoły, Ryushin Jigen Ryu, została zmieniona na Ryushin Shouchi Ryu. Imię Ryushin Shouchi Ryu wybrał założyciel, Kawabata Terutaka. Ryūshin oznacza „Umysł lub Serce Wierzby” i przywołuje obraz drzewa, które nie gubi liści nawet zimą; podczas gdy Shouchi (照智) można przetłumaczyć jako „lśniąca mądrość”. Razem te postacie oddają sens „ustanowienia na świecie niewzruszonej mądrości i codziennego umysłu za pomocą silnego, ale elastycznego ciała i ducha”.

Tentuka

Kashima Shinden Jikishinkage-ryū

Kashima Shinden Jikishinkage-ryu, jak sama nazwa wskazuje, wywodzi się z Kashima Jingu, centrum sztuk walki we wschodniej części Japonii i nosi nazwę „Kashima no Tachi”. Protoplastą tego miecza jest Kunima Masato. Znany jako „Bóg Kashimy”, nazywał się „Kashima Shinryu” i znajdował się w centrum szkoły, która wyprodukowała jednocześnie ponad 30 szkół. Większość szkół szermierki wywodzi się z Kashimy, a wiele szkół zostało zlikwidowanych w ciągu 500 lat, ale dzisiaj oficjalnie istnieją Kashima Shinden Jikishinkage-ryu, Kashima Shinto-ryu, Taisute-ryu, Yagyu Shinkage-ryu, i Jigen. Jest reprezentowana przez sześć szkół Kashima Shinryu i Kashima Shinryu. Chronione bóstwo świątyni Kashima-jingu, „Takezuchi-no-mikoto”, było w randze dowódcy (wicekapitan) wschodnich sił ekspedycyjnych, wraz z bóstwem chronionym świątyni Katori-jingu, „Futsunushi-no -mikoto. Określenie „»Jikishinkage-ryu«” pochodzi od faktu, że założyciel szkoły, Matsumoto Bizennokami, otrzymał w Kashimie zwój taktyki i łamał gałęzie z drzewa przed świątynią, aby zrobić drewniany miecz. Jest to również powód, dla którego drewniane miecze używane w legalnym kata są proste. Dzięki Kashima Shinden God modliłem się do Kashimy Daimyojin i otrzymałem Shinmyouken Ichino Tachi, którego przez jakiś czas nazwałem „Shinkage-ryu”. Obecnie skarb narodowy „Prosty miecz” poświęcony świątyni Kashima Jingu jest największym mieczem w Japonii i jest również znany jako święty miecz świętego bóstwa. W metodzie szkoleniowej naszej szkoły istnieje „»Furibo«”, ale nazywa się to „»Ichienso Daidoken«” i jest to zaostrzony sześciokątnie dębowy kij, który jest tak długi jak twoje ciało i waży około 16 kilogramów. Istnieje również surowy trening, w którym nawet początkujący może wymachiwać 10 000 razy w ciągu 10 dni, mając na celu wymachiwanie 100 razy, od 500 do 1000 razy z rzędu.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.