Leszek Pierucki

Miłość która nie umiera

Opowieść o drodze i ciszy

© Leszek Pierucki, 2026

Refleksyjna opowieść o miłości, która nie znika wraz z odejściem człowieka, lecz przemienia się w światło, ciszę i uważność. Książka o wewnętrznej drodze, akceptacji i odnajdywaniu sensu w prostych chwilach.

ISBN 978-83-8440-256-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Prolog

Poranek.

Godzina szósta. Świat dopiero się budził ospały, rozciągnięty między ciszą a śpiewem ptaków, które przeczuwały nadchodzący dzień. Mgła unosiła się nisko nad ziemią, jakby sama nie była pewna, czy powinna zostać, czy już odejść.

Na drodze prawie pusto. Asfalt jeszcze chłonął nocne chłody. Samochody spały wzdłuż chodnika, przykryte cienką warstwą rosy, jakby ktoś dotknął je srebrnym oddechem.

A ona szła szybko, ale bez pośpiechu. W kapturze, z włosami ukrytymi pod materiałem. Każdy jej krok był decyzją, której jeszcze nie rozumiała, lecz czuła, że dziś coś się wydarzy.

„To tylko spotkanie” powtarzała w myślach. „Rozmowa, nic więcej. Pomoc. Przecież miałaś tylko pomóc.”

Ale serce nie słuchało rozumu.

W klatce piersiowej biło jakby za kogoś jeszcze.

Powietrze pachniało mokrą trawą i miastem, które dopiero przeciągało się po długim śnie. W jej dłoniach drżał telefon. Wiadomości z poprzedniego dnia wciąż były otwarte, jak echo czegoś, co jeszcze nie zdążyło się skończyć.

Park leżał w lekkim półmroku. Latarnie gasły jedna po drugiej, jakby światło ustępowało miejsca nowemu początkowi. On już tam był. Wysoki, w ciemnej kurtce, odwrócony tyłem, nieruchomy.

Przez moment chciała zawrócić.

Przez sekundę świat się zatrzymał.

Ale wtedy wiatr poruszył gałęzie, zrzucił kilka kropel rosy z liści na jej dłoń. I to wystarczyło. Ruszyła.

Kiedy podeszła bliżej, mogła usłyszeć własny oddech.

Serce łomotało w piersi, jakby chciało wyskoczyć na spotkanie.

Zatrzymała się. Nie od razu odważyła się coś powiedzieć.

— To ja… — wyszeptała.

On odwrócił się powoli.

Ich spojrzenia spotkały się na moment dłuższy niż słowo.

Czas się rozlał.

Świat się zatrzymał.

„Jakie on ma oczy…” — pomyślała. — „Jak słońce po deszczu.”

Uśmiechnął się.

— Jaka ty jesteś piękna — powiedział cicho, prawie z niedowierzaniem. — Ładniejsza niż w myślach.

Nie wiedziała, co odpowiedzieć.

Zamiast słów, pozwoliła, by wiatr rozgarnął jej kaptur. Włosy rozsypały się po ramionach, a światło wreszcie dotknęło jej twarzy.

Zrobił krok, potem drugi.

I przytulił ją mocno, tak jak przytula się kogoś, kogo zna się od zawsze, choć spotyka po raz pierwszy.

Poczuła, że w jego ramionach mieści się cały brakujący fragment jej świata.

Nie mówili nic. Nie musieli.

Spacerowali potem wśród drzew, milcząc i słuchając, jak liście szeleszczą jak stary list, którego nigdy nie wysłali.

Kupił kawę. Pachniała ciepłem i wspomnieniem.

Opowiadał o sobie o życiu, które się pogubiło. O sercu, które już raz pękło. O domu, w którym nie ma ciszy, tylko ściany, co pamiętają krzyk.

A ona słuchała.

Nie przerywała.

Nie dlatego, że nie miała nic do powiedzenia ale dlatego, że chciała, by on mógł wreszcie mówić bez lęku.

Złapał ją za rękę.

— Po tym wszystkim radziłaś mi tak dobrze… — powiedział, a jego głos zadrżał. — Ale teraz, kiedy jesteś tu, czuję, że to nie może być przypadek.

Spojrzała na ich dłonie splecione tak naturalnie, jakby to nie oni, ale życie samo ich połączyło.

„Nie mogę tego chcieć” — powtarzała w myślach. „On ma swoje życie, ja swoje. To nie może być nic więcej.”

Ale ciało i dusza nie słuchają zakazów.

W ich spojrzeniach działo się coś, czego nie da się zatrzymać.

Kiedy się żegnali, powiedział tylko:

— Muszę wrócić. Chcę ratować to, co zostało.

Pokiwała głową.

Uśmiechnęła się, choć serce płakało.

A potem patrzyła, jak odjeżdża.

Wszystko, co było, nagle zmieniło się w tęsknotę.

Wieczorem, w pustym pokoju, położyła dłoń na sercu.

Czuła jego zapach na kurtce, echo jego głosu w głowie.

I choć próbowała zasnąć, nie mogła bo serce wciąż szeptało jedno:

„To dopiero początek.”

Część I — Spotkanie z przeznaczeniem

Tego dnia nic nie było takie, jak wcześniej.

Nawet powietrze wydawało się inne gęstsze, cieplejsze, jakby wciąż nosiło w sobie echo tamtego poranka.

Kiedy wróciła do domu, czas się rozpadł. Wszystko, co robiła, działo się jak przez mgłę zdjęła buty, odłożyła torebkę, zamknęła drzwi. Każdy dźwięk brzmiał zbyt głośno, jakby świat chciał zagłuszyć ciszę, którą w sobie niosła.

Usiadła przy stole, patrząc w pustą filiżankę po kawie, którą jeszcze rano piła w jego towarzystwie.

Wciąż czuła smak tamtej chwili.

Słodycz rozmowy, ciepło dłoni, zapach jego perfum lekki, drzewny, z nutą czegoś, co przypominało las po deszczu.

„To nie mogło być przypadek” — szeptała w myślach. — „Nie przyjeżdża się czterystu kilometrów tylko po rozmowę.”

Ale zaraz potem wracała do rozsądku:

„To nic nie znaczy. Przecież ma rodzinę. Przecież obiecał, że spróbuje naprawić. Przecież ja też mam swoje życie.”

Tylko że słowa nie potrafią zagłuszyć serca.

A serce już wtedy wiedziało.

Wieczorem usiadła przy oknie. Za szybą przechodził deszcz delikatny, cichy, prawie nieśmiały. Krople spływały po szkle jak łzy, które ktoś wreszcie pozwolił sobie wypłakać.

Wzięła do rąk telefon.

Na ekranie wciąż była ta sama rozmowa.

„Dobrze cię widzieć.”

„Dziękuję, że przyszłaś.”

„Nie wiem, jak mam o tym wszystkim myśleć.”

Zatrzymała palec na ostatnim zdaniu.

Chciała odpisać. Napisać cokolwiek.

Ale słowa ugrzęzły w gardle.

W końcu wyłączyła telefon.

Bo czasem łatwiej znieść tęsknotę niż ciszę po odpowiedzi.

Minęły dni, potem tygodnie.

Świat wracał na swoje tory, ale coś w niej już nie pasowało.

Ludzie mówili, śmiali się, planowali, a ona słuchała i uśmiechała się jak ktoś, kto nauczył się grać normalność.

W pracy siedziała przy biurku, stukając w klawiaturę bezmyślnie.

Czasem łapała się na tym, że wpatruje się w ekran, ale widzi tylko jego twarz.

To, jak wtedy się uśmiechnął.

Jak poprawił włosy, gdy wiatr zdmuchnął mu kaptur.

Jak patrzył na nią nie jak na kobietę, lecz jak na świat, który znów stał się prawdziwy.

Wieczorami wychodziła na spacery.

Do parku. Tego samego.

Siadała na ławce i wdychała chłód wieczoru, jakby chciała odnaleźć w nim echo jego oddechu.

Czasem przynosiła kawę.

Czasem tylko patrzyła w niebo i myślała, że może on też właśnie patrzy w to samo.

Wtedy łzy napływały same, bez ostrzeżenia, ale nie walczyła z nimi.

Bo płakała nie z rozpaczy.

Płakała z tęsknoty za czymś, co było prawdziwe.

Pewnego dnia, gdy słońce wschodziło później niż zwykle, przyszedł sen.

Sen, w którym znów tam byli w parku, w ciszy, tylko oni.

Podchodził do niej, a ona znów czuła ten sam zapach powietrza.

I zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, on szeptał:

„Nie bój się. To jeszcze nie koniec.”

Obudziła się z mokrym policzkiem.

Za oknem świt dopiero rozlewał się po niebie.

Usiadła, przytuliła kolana i przez długą chwilę tylko oddychała.

— Gdzie jesteś? — wyszeptała w ciemność.

Odpowiedziało jej echo własnego głosu.

W kolejnych dniach zaczęła pisać najpierw krótkie notatki w zeszycie, potem dłuższe zdania.

Nie listy. Raczej szept do samej siebie.

O tym, jak łatwo można uwierzyć, że miłość przychodzi nie w porę, a jednak jest darem.

O tym, że nie każda historia ma szczęśliwe zakończenie, ale każda zostawia ślad.

O tym, że może czasem spotykamy ludzi nie po to, by z nimi zostać, ale by się od nich nauczyć, jak kochać głębiej.

Pisała o nim bez imienia.

Bo nie chciała, by ktokolwiek wiedział, że to o nim.

Ale każde zdanie było jak dotyk jego dłoni.

Aż pewnego dnia, gdy już prawie nauczyła się z tym żyć, przyszła wiadomość.

Krótka.

Z jego numeru.

„Nie wiem, co się dzieje, ale muszę cię zobaczyć.”

Zadrżała.

Świat znów przestał istnieć.

Serce zamiast bić zamilkło na moment, by po chwili ruszyć jak szalone.

Wiedziała, że nie powinna.

Że to, co było, powinno zostać wspomnieniem.

Ale wiedziała też coś innego: że czasem trzeba wrócić do ognia, choćby po to, by naprawdę zrozumieć, jak się parzy.

I tak rozpoczął się ich drugi rozdział.

Nieplanowany.

Niepotrzebny.

A jednak nieunikniony.

Kiedy znów go zobaczyła po miesiącach ciszy powietrze zgęstniało.

Światło znów zatańczyło między nimi.

Nie było już słów, które mogłyby to opisać.

Stała przed nim, patrząc, jak się uśmiecha nieśmiało, jak ktoś, kto nie wie, czy ma prawo.

A w niej wróciło wszystko: tamten poranek, tamta kawa, tamten pocałunek, który nie zdarzył się jeszcze, a już bolał.

— Tęskniłem — powiedział tylko.

I wtedy zrozumiała, że wszystko, co miało być końcem, właśnie się zaczynało.

Część II — Cień powrotu

Początek był jak dźwięk rozpiętej struny: krótki, ostry, a potem długi, drżący pogłos rozchodzący się po całym świecie. Wiadomość. Jedno zdanie, jakby dotknięte drżeniem dłoni, napisane szybciej niż podpowiedzi rozumu:

„Muszę cię zobaczyć.”

Najpierw nie odpowiedziała. Najpierw pozwoliła, by słowa zanurzyły się w niej, jak kamień w wodzie, i długo nie opadały na dno. Chodziła po domu, powoli i bez celu, dotykała oparcia krzesła, parapetu, kubka po herbacie, jakby wszystko nagle było cieplejsze, żywsze, jakby przedmioty miały serca, które biją szybciej, kiedy czyjaś obecność wraca pamięcią.

„Nie powinnam.”

„Pójdę.”

„Nie mogę.”

„Już idę.”

Zapaliła lampkę przy lustrze i spojrzała w siebie tak, jak patrzy się po długiej chorobie: ostrożnie, z czułością, ze zdziwieniem, że twarz potrafi wciąż przypominać światło. Zdjęła włosy z ramion, związała, rozwiązała. Założyła płaszcz, zdjęła płaszcz. Zatrzymała się przy oknie. Noc była jak zapomniany list: złożona, a jednak pełna treści, której nie da się nie czytać.

Odpisała dopiero wtedy, gdy zrozumiała, że milczenie też jest zgodą, ale okrutniejszą.

„Dobrze. Gdzie?”

Spotkali się późno, gdy kamienie chodników były jeszcze ciepłe po dniu, a powietrze zaczynało pachnieć nadchodzącym deszczem. Nie park. Nie to samo miejsce. Jakby chcieli oszukać przeznaczenie, nie drażnić wspomnień, nie próbować sprawdzać, czy echo tamtego poranka odpowie tak samo.

Przyszedł pierwszy. Stał pod latarnią, ręce w kieszeniach, głowa odrobinę pochylona, jak ktoś, kto zbliża się do progu, na którym tyle razy zawracał. Podniósł wzrok dopiero wtedy, gdy usłyszał jej kroki. Szedł ku niej bez pośpiechu, ale w jego ruchu było coś ostatecznego, jakby każdy krok był przysięgą.

— Dziękuję, że przyszłaś — powiedział, i to „dziękuję” zabrzmiało jak przeprosiny i jak ulga.

Nie przytulili się od razu. Najpierw patrzyli, długo, tak długo, aż oczy piekły od nadmiaru powstrzymanych łez. Potem zrobili to, co robią ci, którzy już raz dotknęli sobie dusz: pozwolili, by ramiona znalazły się na właściwym miejscu, by oddechy wyrównały swój rytm, by serca przypomniały sobie melodię, którą grały tamtego poranka.

„Jestem” — usłyszała w środku, choć on nic nie powiedział.

„Jesteś” — odpowiedziała w myślach, a skóra na karku zadrżała, jakby dotknęło ją światło.

Szli potem ulicami, które noc uczyniła miękkimi. W witrynach gasły pojedyncze lampy, odcinały się ciche sylwetki ostatnich przechodniów, ktoś zamykał żaluzje, ktoś odwracał krzesła na stoliki. W ich kroku nie było pośpiechu, ale było w nim coś, co zdradzało, że czas, choć udaje obojętność, pędzi do przodu jak uparty koń. Usiadali na murku, wstawali, szli dalej, gubili wątki, odnajdywali je jak dzieci znalezione pod latarnią.

— Nie wiem, jak mam mówić — odezwał się po długim milczeniu. — Każde zdanie wydaje się albo za małe, albo jak nóż.

— Możesz milczeć — odpowiedziała. — Milczenie też jest mówieniem.

Uśmiechnął się na ten szept tak, jak uśmiechają się ci, którzy długo nie spali i wreszcie zobaczyli świt: z wdzięcznością, która nie prosi o nic więcej.

Usiedli na schodach przy starej fontannie, której woda o tej porze nie szumiała, tylko oddychała chłodem. Z oddali dobiegał śmiech, ktoś zamykał okiennice, przejechał rower. On opowiadał nie o nich, jeszcze nie; o sobie, o popękanym domu, który w nocy skrzypi głośniej, o dzieciach, które pytają o rzeczy, na które nie ma słów, o samym sobie, którego czasem nie poznaje w lustrze. Słuchała, pochylona, z dłońmi splecionymi ze swoimi, jakby trzeba było trzymać to wszystko, żeby się nie rozsypało.

„Nie jesteś moją drogą ucieczki” mówiła w środku do niego i do siebie naraz. „Jesteś moją prawdą. A prawda czasem boli.”

Kiedy wstał, żeby iść po dwie butelki wody do kiosku, została sama na chwilę z nocą. „Nie uciekaj” — powiedziała do niej cicho, nie wiedząc, czy prosi mrok, czy siebie. Noc posłuchała: była. Z miękkim brzmieniem oddali, z oddechem liści, z ciepłem kamieni pod palcami.

Wrócił. Podał jej wodę. Ich dłonie musnęły się niezręcznie, jakby każde dotknięcie było wyznaniem. Wypiła łyk i wtedy dopiero spróbowała nazwać to, co znowu stało się w niej zbyt wielkie.

— Boję się — powiedziała. — Nie ciebie. Tego, co będzie, gdy znowu odejdziesz. A odejdziesz. Zawsze się odchodzi od miejsc, które bolą.

Pokiwał głową, tak spokojnie, że aż zabolało.

— Boję się z tych samych powodów — odpowiedział. — I z jednego jeszcze: że zostanę. A nie wiem, czy wolno.

Przez chwilę nic więcej nie było do powiedzenia. Noc zgęstniała, potem rozrzedziła się znowu, jakby ktoś poruszył niebem. Uśmiechnęli się, bez powodu, dla oddechu, dla przetrwania.

— Chodź — powiedział. — Znam ulicę, na której latarnie świecą niżej, niż zwykle. Jakby światło chciało nas mieć bliżej.

Ta ulica była naprawdę niższa. Kamienice pochylały się do siebie tak blisko, że można by opowiedzieć im sekrety szeptem. Pachniało chlebem z nocnej piekarni i wilgocią piwnic. Z dala, zza rogu, dobiegały ostrożne akordy fortepianu, jakby ktoś ćwiczył przed snem. Szli powoli, a każde okno było opowieścią, której nie będą znać. To uspokajało.

— Wiesz — odezwał się cicho — kiedy pierwszy raz cię zobaczyłem, pomyślałem, że to jest ten rodzaj spotkań, które zdarzają się ludziom, o jakich czytałem. Nie mnie.

— A ja pomyślałam — odpowiedziała — że jeśli raz w życiu trzeba zgrzeszyć sercem, to teraz.

Zatrzymał się i spojrzał tak, że na sekundę zabrakło jej powietrza.

— Nie chcę, żebyś płaciła za moje błędy wyszeptał.

„Nie jestem rachunkiem do zapłaty” — powiedziało w niej coś miękkiego, stanowczego. Ale na głos rzekła tylko:

— Nie dźwigaj mnie jak krzyża. Po prostu bądź.

I był. Tego wieczoru był jak obecność, która nie chce nic zabrać, tylko podstawić krzesło pod zmęczone plecy.

Potem były kolejne wieczory ukradzione z kalendarza jak wiśnie z cudzego ogrodu. Nie planowali. Nie obiecywali. Pojawiali się i znikali w rytmie, którego nie rozumieli, ale akceptowali, jak się akceptuje przypływ i odpływ: najbardziej naturalne sprzeczności, jakie zna morze.

Rozmawiali do świtu. O niczym i o wszystkim. O książkach, które nie leczą, a jednak się je trzyma przy łóżku. O filmach, które kończą się nie tak, jak trzeba, ale może właśnie tak, jak trzeba. O dzieciach jego dzieciach: śmiechu na placu zabaw, zadrapaniach gojących się jak cud, strachu przed tym, że kiedyś przestaną go potrzebować. O jej domu: ciszy, która potrafi boleć bardziej niż krzyk, porankach, w których światło umie wybaczać.

Byli dla siebie słuchaniem. Byli dla siebie miejscem.

Czasem trzymali się za ręce i nic nie mówili, bo mowa bywała zbyt głośna. Czasem się śmiali, cicho i krótko, jakby radość też bała się swojej bezkarności. Kiedyś, w upalną noc, usiedli na krawężniku i jedli lody z plastikowych kubeczków, zbyt szybko topniejące, by zdążyć nadążyć. „Tak wygląda szczęście” pomyślała. „Nie w wielkich rzeczach. W kroplach, zanim spadną.”

Wieczorem, który zapamięta najbardziej, zabrał ją do domu ojca. Powiedział, że to tylko przejazdem, że wpadł pomóc z praniem, z dachem, ze wszystkim, co dzieje się, kiedy świat się kruszy i trzeba trzymać go gwoździami. Dom pachniał kurzem i lawendą. Ojciec miał spokojne oczy człowieka, który widział więcej końców niż początków, i umiał mimo to zaparzyć herbatę tak, by wyjęła z dłoni drżenie. Oddał im sypialnię, jak oddaje się komuś zaufanie.

Leżeli na narzuconym narzucie jak na mapie morza: obok siebie, ale każde we własnej zatoce. Powietrze było gęste od niewypowiedzianego. „Nie mogę” powiedziała w środku i usłyszała, jak echo odbija to w nim: „Nie mogę”. Odwrócił się twarzą do ściany, jak ktoś, kto chce powstrzymać wodę źrenicą igły. Spojrzała w sufit, zbyt biały, by zasnąć.

Jeśli kiedyś będziemy razem wyszeptała tak cicho, że ledwie jej własne ucho to usłyszało nie chcę, żeby to było na gruzach.

Noc przyjęła to jak przysięgę.

Rano odwiózł ją do domu. Miasto było jeszcze senne, przystanki ziewały pustką, a ulica oddychała, jak oddychają ludzie po długim płaczu: ostrożnie. Pożegnali się bez wielkich scen. Pocałunek był miękki, krótki, a jednak w środku brzmiał długo jak dzwon. Uśmiechnęli się, żeby świat nie przestraszył się ich prawdy.

Wrócę powiedział, a ona po raz pierwszy od dawna nie zapytała „kiedy”.

Została z ciepłem na ustach i drżeniem dłoni, które nie chciało się w niej uspokoić. Przez wiele godzin chodziła po domu jak po nowym mieszkaniu, ucząc się ścian, okien, światła o różnych porach. Każda rzecz wydawała się niemożliwie krucha, jakby jednym dotknięciem można było ją rozbić albo uratować.

„Nie buduj zamków” prosił w niej głos rozsądku.

„Nie potrafię” odpowiadało serce. „Zamiast zamków buduję mosty. Do ciebie.”

Pisali. Zdania stały się łodziami, które przeprawiają ich przez dni. Plany porządkowały się jak ubrania w szufladzie: wspólny dom „kiedyś”, książki przy łóżku, morze w listopadzie, śniadania w niedzielę, rozmowy w kuchni o tym, że cebula musi się zeszklić, zanim doda się pomidory. Proste obrazy, które właśnie dlatego najbardziej ranią, kiedy pękają.

Poprosił o rok. Rok na „poukładanie”. Na to słowo położyli wszystko jak na stół: zaufanie, cierpliwość, strach.

— Dobrze — powiedziała. — W tym czasie i ja zamknę to, co trzeba.

„Zamknę” znaczyło: przejdę przez dom jak przez las po pożarze, policzę drzewa, których już nie ma, i nie będę udawać, że to tylko sen. „Zamknę” znaczyło: nauczę się mówić prawdę, nawet jeśli przestanie mnie lubić.

Rok nagle nie wydawał się długi. Czas bywa oszustem. Kiedy kochasz, biegnie; kiedy czekasz, stoi; kiedy się boisz, znika i zamienia się w noce.

A jednak wierzyła. Nie naiwnie. Wierzyła tak, jak się wierzy w swoje kolana: że poniosą, choć bolą.

I wtedy przyszedł dzień, w którym zamilkł. Najpierw na godzinę, potem na dwie, potem na dobę. Telefony brzmiały głucho, jakby dzwoniła do pustego pokoju. Wiadomości odczytane i nieodpisane, te najokrutniejsze, bo zostawiające człowieka przy życiu, ale bez powietrza.

Próbowała tłumaczyć: może zatrzymała go praca, dziecko, choroba, droga, cokolwiek. Próbowała gniewu, ale gniew na tego, kogo się kocha, jest jak krzyk pod wodą. Próbowała spać, ale łóżko zamieniło się w tratwę. Płakała dopiero nad ranem, kiedy światło z okna przypominało, że dzień i tak przyjdzie, niewzruszony, i trzeba go wpuścić.

Minął tydzień. Wtedy odważyła się zadzwonić do ojca. Głos po drugiej stronie niósł w sobie coś, czego nie zapomina się nigdy: troskę człowieka, który zna ciężar wyroków.

Wrócił do tamtej powiedział cicho. Mówi, że albo się uda, albo…

Nie dokończył. Nie musiał. Słowa są czasem nożami. Te były toporem.

Świat zadrżał jej pod stopami, ale nie runął. Nie pozwoliła. Usiadła na podłodze, jak siada się przy łóżku chorego dziecka. Przyłożyła dłoń do serca, które waliło jak dzikie zwierzę w klatce, i mówiła do niego, dopóki nie usłyszała własnego głosu naprawdę:

Oddychaj. Oddychaj, proszę. Nie dlatego, że on. Dlatego, że ty.

Noc przyszła prędko. Z oknem otwartym, żeby wpuścić cokolwiek, co nie boli. Weszły dźwięki: odległy pociąg, ktoś prowadzący rower, krople uderzające o parapet. Weszła też pamięć: park o świcie, latarnia o zmierzchu, schody przy fontannie. Wszystko to weszło i usiadło w niej, jak goście, którym nie umiesz powiedzieć, żeby wyszli.

„To wszystko było prawdziwe?” zapytała w środku, nie oczekując odpowiedzi.

„Było” odpowiedziała noc. „Prawda nie znika od tego, że ktoś zakrył jej twarz dłonią.”

Rano zaparzyła herbatę tak, jak uczył ojciec tamtego wieczoru: dłużej, z cierpliwością. Umyła talerze. Ułożyła ubrania. Otworzyła okna. Każdy gest był jak powrót z bardzo dalekiej podróży, w której straciło się mapę, ale wciąż ma się stopy.

Nie napisała do niego więcej. To nie była duma. To była miłość do siebie: milczenie, które chroni ranę, póki nie przestanie krwawić przy każdym oddechu.

Późnym popołudniem poszła do parku. Usiadła na tej samej ławce. Wyjęła zeszyt. Zaczęła pisać. Nie o nim, nie dla niego. O świetle na trawie, które przypomina, że wszystko trwa chwilę. O dziewczynce biegnącej za gołębiem, która uczy, że gonienie szczęścia jest już szczęściem. O mężczyźnie w kapeluszu, który czyta gazetę tak uważnie, jakby czytał własne życie. O sobie, która wreszcie pisze tak, jakby nikt nie miał tego czytać, a jednak każde słowo szukało czyichś oczu.

Pisanie stało się powrotem. Odtąd każdy wieczór był mostem nad czarną wodą nocy.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.