Beata Katarzyna Nowakowska

Świat zawirował we mnie

© Beata Katarzyna Nowakowska, 2025

Wiersze zebrane w tym tomiku dotykają różnych sfer życia. Poruszają tematykę sielską oraz refleksyjną. Każdy, kto lubi poezję, znajdzie tu coś dla siebie.

ISBN 978-83-8431-827-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Świat zawirował we mnie

Słowo wstępne

Od autorki

Tęsknota

„I kiedy poczęło się…”

Chłopiec z nutą w dłoni

Zabawa słowem

pada

Dziecko

Tak niedawno

Homo sapiens

„homo sapiens…”

Na kobietę

Domowe Święto Kobiet

Babski wieczór

Na pięćdziesiątkę

Na 50+

„w zielonym kątku sali…”

Tango

„Prawdziwa kobieta jak wino…”

A świat się kręci…

Kręgielnia

Na karuzeli życia

Świat zawirował we mnie

„srebrzyste krople…”

„Ty i ja…”

Na krawędzi

„chwila euforii…”

Wędrowiec miłości

Droga donikąd

„nic już nie jest takie samo…”

Przydrożny domek

Słona łza

Przeniknij mnie

Nie odkładaj

Szukam ciszy

Na amen

To nie tak…

Przemijanie

Ciało

„gdzieś strzyka…”

„zawoalowana „szczęściem…”

Śmierć

„w oknie upływającego czasu…”

Zatrzymać przemijanie

„Życie moje…”

„na granicy dwóch wszechświatów…”

„Jeszcze będę tańczyć…”

„w starym domu…”

„w mojej głowie…”

Chce się żyć!

Już wiem Zeusie

„Jakże wysoko płynę…”

Uśmiecham się

„oaza marzeń…”

„Życie nas uczy…”

„w krainie pięknej…”

Pędzimy gdzieś

Na karuzeli życia

„Płyną błękitne…”

„Mały ptaszku…”

Głośna cisza

„nie zostanę z tobą…”

Bzyczenie komara

Trzynasty

Pociąg

„na biegunach jesieni kołysana…”

Muzyka tworzenia

Przystanek życia

Niewiedza

„Śpiew ptaków o poranku…”

Taniec z życiem

Widmo przyszłości

Echo

„Drogami ludzkiej wyobraźni…”

Lustro duszy

Marzyciele

Po drugiej stronie lustra

Jak feniks

„roziskrzoną łodzią…”

„Budzę się…”

Pomiędzy…

„Jestem…”

Jej imię

„i nadeszły mroczne dni…”

„zatapiam się…”

Credo optymisty

„leżę pod gruszą…”

Dżungla ludzkości

Dłonie

W chocholim tańcu

Dziwny świat

„na cokole przysiadła nadzieja…”

„w sinusoidzie życia…”

„złowieszczy ryk…”

„w niekończącym się śnie…”

Gościnnie — Sylwia Pawłowska

debiut poetycki - biogram

Miłość i zdrada — siostry dwie

Przemija czas

Nuty

Polska — Nasza Ojczyzna

Zakopiańskie krajobrazy

Słowo wstępne

Nowy tomik wierszy Beaty Katarzyny Nowakowskiej to zbiór utworów z kilku lat. Tematyka bardzo różnorodna.

Są tu przemyślenia nad istotą człowieka, przemijaniem i śmiercią, do której każdy z nas zbliża się każdego dnia. Są radosne wersy o życiu, z którym się tańczy z rozkoszą i zapamiętaniem. I są wyznania o lęku i strachu, i wiedza, że pomimo wszystko „chce się żyć”.

Życie jest czasem jak jazda na karuzeli. Rzeczywistość połączona z marzeniami czyni życie pięknym. W euforii tworzenia „chcemy szybować… dosięgać bezkresu” a gdy spali nas słońce” czy powstaniemy jak Feniks”, pyta Beata.

Ta poezja to myśli, spostrzeżenia, lęki i pragnienia dojrzałej kobiety. Kobiety, która wie co tkwi w jej duszy, nie boi się walki „o lepszy dzień”, przeżyła „mroczne dni, bez marzeń” i ludzką nienawiść, ale pozostaje optymistką i marzycielką.

Są też utwory przeniknięte zrozumieniem codziennego życia, gdzie przebija humor i czujemy lekki uśmiech autorki — " piję szkarłatne wino i jestem wdzięczna życiu za ten babski wieczór”.

Poezję Beaty Katarzyny Nowakowskiej trzeba czytać powoli, a wtedy ona odwdzięczy się nam z nawiązką, zabierając nas w podróż przez życia meandry, zawiłe i skomplikowane a jednak tak bliskie nam i znane.

Autorka dzieli się z nami swoimi spostrzeżeniami, przeżyciami, tęsknotami i doświadczeniem życiowym. Ciało i dusza pragnie miłości do końca, ale tak naprawdę pozostajemy zawsze sami, bo kiedy „Myślę nikt nie wie o czym… we mnie głośna cisza trwa”.

Najważniejsze, mówi Beata, jest by nie odkładać niczego na później. Ani miłości, ani przyjaźni, ciepłych słów, czy też wybaczenia, bo życie jest bardzo krótkie i pozostawi nas w żalu, z wyciągniętą ręką w pustkę.

A na koniec, jako że przeżyłam już pięćdziesiątkę, powiem za Beatą” teraz wszystko mi wypada” i może nawet zacznę” chadzać wspak jak raki w raju”. Tego jeszcze nie próbowałam, a przecież MOGĘ!

Grażyna Barrow

Od autorki

Wiersze, które znajdują się w tym tomiku zostały „pozbierane” z różnych zapisanych kart. Powstawały w różnych okresach. Inspirowane były zarówno moimi przemyśleniami, doświadczeniami jak i obserwacjami świata. Świata, który rozsadza się wygodnie wokół mnie a czasami zaciska zmniejszając przestrzeń swobodnego oddechu.

W tych wierszach nie tylko poruszam tematy ważkie. Bywa, że bawię się słowem, a nawet piszę żartobliwie. Poezja nie tylko powinna uwznioślać czytającego, powinna go też bawić. Trochę takich wesołych wierszy napisałam i idealnie mogły znaleźć swoje miejsce właśnie w tym tomiku.

Poza wierszami w nieco sielskim nastroju, zapewne wywołującymi u czytelnika dozę uśmiechu, zamieściłam i takie, które skłaniają do zatrzymania się na chwilę w czasie. Do zatrzymania się w teraźniejszości. Wymuszają one na czytającym odrobinę refleksji nad codziennym byciem tu i teraz, nad nieuniknionym przemijaniem. Jest ono wpisane w życie każdego człowieka. Jednak jakże często zapominamy o nim. Żyjemy tak jakbyśmy mieli nie przeminąć. Jakbyśmy mieli żyć wiecznie tu, na tej Ziemi. Nie zastanawiamy się co po nas zostanie. A przecież życie jest takie jakie sami je wykreujemy. Dostaliśmy możliwość swobodnej kreacji od Stwórcy już w momencie pojawienia się na tym świecie. Jeśli zapomnimy o istocie naszej ziemskiej podróży, zachłyśniemy się doczesnością i materią, pozostawimy po sobie pustkę. Jeśli się przebudzimy z marazmu, zaczniemy żyć tu i teraz w pełnej okazałości ludzkiego jestestwa, pozostawimy po sobie miłość, dobroć, bogactwo duchowe, które zaowocuje u potomnych.

Tomik adresuję dwóm najbliższym memu sercu Ignacym. Pierwszy to mój dziadek, za którym tęsknota jest wciąż żywa, który zbudował solidne podwaliny pod moje obecne życie. I pomimo różnorodnych burz, które wplatają się w obecność ziemską każdego człowieka, pozostałam owym podwalinom wierna min. patriotyzmowi, który w rodzie dziadka był bardzo duży. A drugi Ignacy to mój wnuk, który codziennie daje mi przeogromną radość tym, że po prostu jest. Jest iskierką w moim oku i sercu, dumą ogromną i nadzieją, że z młodego Ignasia wyrośnie wspaniały Ignacy będący także dumą całego naszego rodu.

Wiersze wzbogacone są w moje grafiki. Okładka jest także wytworem przekonwertowanego komputerowo mojego szkicu.

Wszystkim czytelnikom życzę miłego odbioru tych wierszy.

W tomiku zamieszczonych zostało pięć wierszy Sylwii Pawłowskiej.

Beata Katarzyna Nowakowska

Tęsknota

Dziadkowi Ignacemu

w kalejdoskopie życia

świat mieni się tęczą

blask siedmiobarwnego łuku

łączy metafizykę z realnością

odpływa często w dal

i tylko moje tęsknoty

niczym czarne perły

w oceanie istnienia

przeglądają skrzynię wspomnień

jakże często przywołuję

ślady na piasku należące do ciebie

lekki powiew wiatru wyrównał je przysypał

jakże tęsknię do twych dłoni

tulących mnie do siebie

kiedy dziecięca łza spływała po policzku

choć tyle lat już minęło

odkąd ciebie tu nie ma

czuwasz jesteś żyjesz

w akustyce mego serca

która w ciszy rozbrzmiewa

wierzę że…

trwasz duchowo w Panu

27.11.20

***

Ignasiowi — mojemu wnukowi

I kiedy poczęło się

nowe

nastał czas

oczekiwania

nasłuchiwania

wyglądania

przygotowania

bieganiny w chaosie

codzienności

i wreszcie…

pojawiłeś się

jak aniołek

z czarnym meszkiem

na główce

taki bezbronny

w pełni ufny

matczynemu instynktowi

przyszedłeś na świat

w aureoli

boskiego planu

spełniania

jako cud łączący

trzecie już pokolenie

jako cud przedłużający

nić życia

04.03.18

Chłopiec z nutą w dłoni

Ignasiowi — mojemu wnukowi

Struna śpiewa

gdy dotykasz ciszy

wiolonczela

Twoja czarodziejka nut

Piłka — Twój skrzydlaty sen

wiruje

gdy biegniesz w górę

jak wiatr

Twoje słowa

małe iskry mądrości

mądre jak poranne

światło

Woda Cię zna

słucha Twojego śmiechu

Niech życie płynie

Twoim rytmem

A Ty

chłopiec z uśmiechem

baw się mądrze w życiu

i w zielone graj

18.10.25

Zabawa słowem

o myśli przewrotna

myśli nieprzebrana

w tobie moja nadzieja

z tobą ból i zdrada

ty słowami się bawisz

niczym dziecię piłką

ty obietnicami mamisz

by wnet cofnąć wszystko

20.01.10

pada

wczoraj padało

jutro też popada

…

napadało do serca

kropel żalu wiele

rozpadało się nade mną

nie wypada mi już wiele

noc zapadła

ranek blisko

popadało gęsto

…

i na drodze ślisko

20.01.10

Dziecko

mikroskala rzeczywistości

maleńkie wyzwania

przytulania

owinięte puchową bawełną

śnią na jawie

błękitne spojrzenia

wierne

nie splamione głupotą z podwórka

wybiegają w przyszłość

bo…

świat oczami dziecka widziany

barwny beztroski

nie zniszczony zuchwałą obłudą

w majestacie wolności

niczym niepohamowanej szczerości

jest ufny

…

dziecko to człowiek

chociaż mały

to w pełni

doskonały

18.03.18

Tak niedawno

siadam w fotelu

na biegunach

zamykam oczy

tak mi dobrze

oczami duszy widzę

przemykające obrazy

z dzieciństwa

pierwszą lalkę Barbie

z wyskubanymi włosami

bajki o pięknych królewnach

dzielnych królewiczach

wskaźnik z drutu

od swetra

dziennik ze starego

zeszytu

obrazy jak u braci Lumiere

przesuwają się bezgłośnie

tylko w głowie

muzyka trącająca myszką

otwieram oczy

a wspomnienia z przeszłości

poprzetykane współczesnością

toną we mgle

zatapiam się w dźwiękach

duszy

ta podróż w czasie

jest niekończącą się historią

a przecież

tak niedawno to było

09.12.18

Homo sapiens

Homo sapiens

co za twór to jest

kosmiczny

który mocą swej iluzji

rzeczywistość tworzy

to znowu ją…

niszczy

Jak zbuduje coś wielkiego

zrazu zniszczy

zmieni w zgliszcza

Jak pomyśli konstruktywnie

wnet popada w…

dystans

A gdy miłość wyzna szczerze

to w wielkiej obawie

przed nieznanym ale pięknym

wycofuje się i…

kłamie

Homo sapiens jak więc widać

dziwoląg nie lada

i choć pełen jest sprzeczności

mądrzejszy od…

gada?

05.08.12

***

homo sapiens

czy zgoła homo erectus

dwudziestego pierwszego wieku

cielesność wysoce zmaterializowana

ciało i krew tętniące życiem

duchowość uwznioślająca marzenia

id ego czy super ego

istota niemyśląca

a może przeczuwająca

lub

wymyślająca…

myśląca w bezmiarze

kontrastów

przeciwieństw

mocno stąpająca po ziemi

lubo też w obłokach

bujająca…

a może zgoła

odrywająca

wręcz urywająca się

z łańcucha przeznaczeń

rzeczywistości powszedniej

lub nierzeczywistości

zwanej ułudą

człowiek

zbawienie czy przekleństwo

tego świata

18.07.14

Na kobietę

kobieta kobietka

czy dama

duża mała

gruba chuda

czy maruda

wygadana

taka sobie…

malowana

mądra trzpiotka

czy kokotka

smutnolica anielica

czy diablica

skromna rosła

czy wyniosła

dla mężczyzny

jest..

opoką skałą

która lody kruszy

lekiem

na chorobę duszy

wsparciem siłą

życia sterem

bez niej facet

pewnie byłby zerem…

08.03.18

Domowe Święto Kobiet

z ósmym marca każdej pani się należy

koszyk życzeń

z bukietem

anielskiej cierpliwości

za bycie mamą

żoną i kochanką

za bycie księgową

sprzątaczką i praczką

za niańczenie chłopów

gdy główka ich boli

pilnowanie synów

w zabawach do woli

za uczenie córek

co gdzie kiedy jak

za spontan w działaniu

i chodzenie wspak

za szyk powab piękno i urodę

każdy pan

niech kobiecie dziś pomoże

pozmywa posprząta

obiad ugotuje

z dziećmi lekcje odrobi

psa na dworze umocuje

by zakupy zrobić

w pobliskim markecie

i zdążyć do domu

na kolejne ecie-pecie

z dziećmi się pobawić

do snu je ułożyć

wstawić pranie…

czas minął…

gdzie kolacja we dwoje

nastrój ciepło ochota…

wszystko prysło…

padł chłopina

czy to aby jego wina

wszak chciał dobrze

wyszło źle

więc kobieto…

nie leń się

święto świętem

a dzień dniem…

z ciebie robot nie do zdarcia

i dlatego jesteś

wiele warta!

08.03.18

Babski wieczór

onieśmielona

huraganem rozszalałych

hormonów

emanuję melodyjnym

spokojem

i choć zewsząd

odgłosy rozanielonych kobiet

które śmieją się i bawią

i choć zewsząd

odgłosy szkła

wrzawa od wznoszonych

toastów

za bycie i życie

tu i teraz

gdzieś w centrum amfiteatru

niewinnej rozpusty

roznegliżowany tancerz

pręży i wygina

muskularne ciało

w rytm aksamitnego

głosu Presley’a

…

stoję przy barze

z moimi babami

wyizolowana

z rzeczywistości

piję szkarłatne wino

i jestem wdzięczna

życiu

za ten babski wieczór

14.04.18

Na pięćdziesiątkę

Pięćdziesiątka

wielka sprawa

drinki radość

i zabawa

gdy kobieta ją świętuje

bombę sexu to zwiastuje

sexu w pięknej jego

krasie

bowiem tańczy

bowiem wdzięczy

wygina się

lecz ostrożna w ruchach

bywa

mimo

iż jest urodziwa

wierna swoim

ideałom

rozpromienia duszę

całą

kusi wkoło jegomości

aby pękli z tej

zazdrości

że odległa

niedostępna

wyzwolona

nieuległa

06.03.17

Na 50+

Gdy pół wieku już przeżyjesz

mówisz sobie — jeszcze żyję

w stawach strzyka

w kościach łamie

jakaś plama na kolanie

łapiesz głowę w obie ręce

chcesz już ulżyć tej udręce

Wtedy myśl do głowy wpada

teraz wszystko mi wypada

skakać biegać śpiewać tańczyć

zjadać kosze pomarańczy

mieć wariactwa niesłychane

dla nas kobiet bardzo chciane

Chadzać wspak jak raki w raju

kręcić piruety w maju

latem głowę faszerować

tym co może nam smakować

głupim żartem śmieszną miną

no i dzień za dniem już minął

Wówczas zrzucasz sex-sukienkę

robisz pianę w swej wanience

by zanurzyć piękne ciało

co by w nocy igrać chciało

Rano wstajesz rozespana

i chcesz wypić łyk szampana

bo bąbelki rozluźniają

dla humoru wiele dają

Wtem głos leci żono… mamo…

a ty myślisz wciąż to samo

że szczęśliwą jesteś damą

więc

dziś kobiety dzięki tobie

mają to i owo w głowie

09.05.18

***

w zielonym kątku sali

zasnęło dziewczę nieboga

po dniu wielce znużonym

na krześle

gdzie podłoga

otchłanią się zdała wielką

krainą nie do przebycia

więc odpłynęło dziewczę

w sen

chcąc odetchnąć od boleści życia

i siedząc tak w kątku zielonym

to nóżką machnęło

to rączką

w niewiedzy z jawy uciekło

gdzie myśli się kłębią i mącą

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.