Agnieszka Karina Łukaszewicz

Świat/ głębia depresji, wierszem

A.D.R.T.P

Podziękowania:

Agnieszka Karina Łukaszewicz

© Agnieszka Karina Łukaszewicz, 2025

Wiersze napisane duszą.. wiersze napisane sercem… Głęboki przekaz.. jak wygląda depresja… Jaka jest to pgromna walka, o każdy dzień.. Nie jest to jedynie przekaz.. a ostrzeżenie, zwrócenie uwagi, na tak ogromny problem, jakim jest właśnie Depresja

ISBN 978-83-8431-821-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Świat/ głębia depresji, wierszem

Głos anioła

Błądząca dusza

Nadchodzi cisza

Bicie serca

Dobra Dusza

Gdzieś głęboko

Moja wyobraźnia

Śnieżna kraina

Być albo nie być

To ja

Dotyk Anioła…

Widzę ciemność

Porwij mnie tam

Ramiona ocalenia…

Wiadomość

Złudne życie

Zaufanie

Prawda…

Podróż

Skrzydlate szczęście…

Cudowny sen…

Pragnę zniknąć…

Zagubiona

Serce zimne jak lód…

Pamięć serca…

Ona…

Natura

Delikatność i subtelność

Moje miasto…

Mija czas…

Ten Świat

Zamknięcie

Piękno i dobro

Nad Brzegiem jeziora

To ja

Inny świat

Łzy

Lustro

Nero…

Nadzieja

Ciche wołanie

Było minęło

Czasem bywa tak

Ciemna noc

Cudowny sen

Dar nadziei…

Demony

Gdzieś daleko

Gonitwa myśli

Kiedy przyjdzie czas

Nadchodzi ten dzień

Zły cień

Gdzieś tam wysoko

Pora odejść

Życie

Witaj…

Znajdziesz tu wiersze.. pisane sercem, pisane duszą…

Nie są to wiersze wesołe, lecz bardzo prawdziwe…

Nie wiem, czy napisała je sama depresja.. czy napisałam je, ja…

Bardzo się cieszę drogi czytelniku, że wybrałeś właśnie tę lekturę…

Mam nadzieję, że poczujesz słowa tu zawarte.. że zrozumiesz mój przekaz.

Jeżeli już wiesz, czym jest depresja, może znajdziesz w tych wierszach siebie, lub kogoś, kogo znasz.. kogoś, kto boryka się z tym problemem…

Może ten tomik, pokieruje Cię, do napisania swoich tekstów i wyrażenie poprzez to siebie..

Jeżeli jednak, nie wiesz, czym jest ta choroba.. te wiersze powiedzą Ci wiele…

Zapraszam serdecznie…

Głos anioła

Widziałam pięknego anioła..

Tam gdzieś z oddali mnie wołał…

Szepnął coś cichutko..

po czym wręczył mi piękne,

białe piórko…

Chwilę siedział blisko mnie..

Potem zniknął, jak we mgle…

W tym słyszę piękny głos..

chwytaj szczęście,

gdyż zmienia się twój los…

Tak blisko Ciebie, chciałabym być

mój Ty aniele.. swą krótką

obecnością.. dałeś mi tak wiele…

Błądząca dusza

Jestem jedną z tych błądzących dusz..

szukającą spokoju i uwolnienia,

wśród otaczających ją burz…

Za dnia, stąpam po ziemi,

w poszukiwaniu nadziei…

Nocą, unoszę się bardzo wysoko,

przenosząc się w otchłań głęboką…

Próbuję odnaleźć bezpieczną przystań,

już bez bolesnych rozstań…

Jestem jakby we śnie…

moja nadzieja, powoli gaśnie…

Czuję się jak roślina bez wody…

życie wciąż depcze mnie, bez mojej zgody…

Nadchodzi cisza

…Witam kolejny dzień..

Odczuwam spokój z nutą obojętności,

wciąż szukając swej tożsamości…

Idę prosto przed siebie..

nie czuję już smutku.. nie ma już łez..

wiem, że nadchodzi mój życia kres..

Krok za krokiem, idę w stronę światła..

kawałek po kawałku, rozsypuje się

na twarzy maska..

Me wnętrze krwawi,

pozostawiając bólu ślady..

Patrzą szkliste oczy, które nie potrafią

już ronić łez.. czy to życie miało

jakiś sens?..

Cieszę się, że nikt mnie tu nie widzi…

Nikogo już nie będę krzywdzić…

Idę coraz wolniej..

pragnąc o przeszłości zapomnieć…

Zapomnieć o tym co było,

o wszystkim co mnie raniło…

Słyszę nadjeżdżający pociąg..

Nie oglądam się za siebie…

skupiam wzrok, na pięknym,

błękitnym niebie…

Nastaje mrok… cisza dookoła..

Nie ma już mnie.. nie ma już mego

największego wroga…

Pozostaje cicha nadzieja i prośba do tych,

którzy mnie choć przez chwilę kochali,

by żyli dalej..

Spróbujcie mi wybaczyć… nie starczyło mi sił,

aby walczyć dalej…

Dziękuję, za wszystkie Wasze starania…

niestety czarna siła.. okazała się

nie do pokonania…

Me serce.. zawsze będzie z Wami…

będę czuwać, by Was nikt nie zranił…

Bo kocham Was ponad życie… choć pewnie

w tej chwili w to nie wierzycie…

Poczujecie mnie tam..

gdzie rośnie wierzba płacząca..

Poczujecie mnie tam,

gdzie wschody i zachody słońca…

Bicie serca

Jestem gdyż me serce jeszcze bije..

nie wie nikt.. co ma wnętrze kryje…

Co w moich oczach można zobaczyć..

unik mego spojrzenia proszę wybaczyć…

Moja otoczka, moja blokada..

uciec od wszelkich uczuć pomaga…

Ja.. tak zimna i chłodna..

choć na twarzy wydaje się być pogodna…

W ciągłej ucieczce i ciągłej walce..

czuje się.. jak w strasznej i ponurej bajce…

Dobra Dusza

Kochana Babciu..

tak bardzo za Tobą tęsknię..

czy możesz wyciągnąć po mnie,

swe ciepłe ręce??

Czy możesz zabrać mnie

tam.. do siebie?, gdyż nie chcę

dłużej żyć w tym ludzkim gniewie…

Chciała bym zasnąć..

nigdy już się nie obudzić,

dosyć mam już tych obłudnych ludzi…

Z Tobą zawsze, dobrze było mi

jak w niebie.. nigdy nie zostawiłaś

mnie w potrzebie…

Proszę… zabierz mnie z tego świata…

nie chcę się tu męczyć.. przez kolejne lata…

Gdzieś głęboko

…Jak to jest, że człowiek

nie może odciąć się od przeszłości..

tyle we mnie przez to złości…

Ciągły strach i wszelkie lęki..

nie zagłuszą tego najpiękniejsze

dźwięki..

Zabieganie o uczucia najbliższych,

rodziny, przyjaciół i otoczenia..

trudne jest do zapomnienia…

Mimo żalu, smutku, ogromnej goryczy,

z myślą o nich.. zwyczajnie milczysz…

Tak pragnąłeś uczucia, uwagi, czasu

i przytulenia..

Chyba teraz.. już nie ma to znaczenia..

Boisz się utraty ważnych dla Ciebie osób,

kontrolujesz się i na słowa uważasz,

przy czym na swoje uczucia nie zważasz…

Starasz się znosić wszystkie przykrości,

krzyki i żale..

bo nie wiesz.. co będzie dalej…

Życie pisze różne scenariusze..

Jednego dnia Jesteś, drugiego

wspominać Cię muszę…

Dlatego często biorę na siebie

wszelkie cierpienia..

Gdyż wolę to.. od wyrzutów sumienia…

Moja wyobraźnia

Widzę siebie w oczach wyobraźni..

ogarnięta szczęściem prawdziwej przyjaźni…

Tak delikatna, piękna, odważna..

widać, że dla ludzi jest bardzo ważna…

Idzie przed siebie..

z ogromną pewnością siebie…

Szczery uśmiech, blask szczęścia w oku..

wierny przyjaciel, kroczy u jej boku…

To jest właśnie prawdziwa Ona..

piękna, mądra i niezawodna…

Śnieżna kraina

Płatek za płatkiem leci z nieba..

śnieg już pięknie pokrył drzewa…

Dookoła tak cudnie, bielutko..

szkoda, że ta chwila trwa tak krótko…

Gdy przyjdzie słonko, roztopi białą pierzynę..

zabierze ze sobą, mą śnieżną krainę…

Być albo nie być

Jestem tu jeszcze..

pisząc te ponure wiersze…

Wiem, że koniec jest nieunikniony..

umrę.. jak w ten czarny ptak osamotniony…

Walczyłam dla bliskich, chciałam przy nich być..

lecz zwyczajnie nie chce i nie mam siły już żyć…

Nie da się już nic zmienić, nie da się już mi pomóc..

gdyż marzę by wieczny spokój poczuć…

Dziękuję za wszystkie wysiłki i starania..

wybaczcie ból, naszego rozstania…

To ja

Jak płatek śniegu, jak piórko na wietrze..

błąkam się w tym świecie upadając i unosząc się

w powietrze…

Szukam szczęścia, spokoju, oraz wytchnienia..

wierząc, ze spełnią się tak drobne me marzenia…

Bywa, że upadam.. ktoś mnie zdusi, podepcze..

staram się schodzić z drogi i być jak powietrze…

Zmierzam w samotności ślepymi drogami..

uciekając przed złem nienawiści wirami…

Czy znajdę kiedyś tę właściwą i bezpieczną drogę,

która da mi dobroć, czułość i zabije trwogę?

Czy mam szansę choć raz zasnąć, czując się

bezpiecznie..

wtulona w ramiona dobre i serdeczne?..

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.