Betlewicz Łukasz

Tom I

Wiersze wybrane

© Betlewicz Łukasz, 2025

"Moje pierwsze wiersze w kolejności, chronologicznej, powstałe w latach 2013—15 w okresie bolesnego odkrywania swojego człowieczeństwa."

ISBN 978-83-8440-198-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Tom I

Chcę, 22.10.13

Własne, 15.11.13

Bogate serce, 18.11.13

Do ranne ja, 18.11.13

Upadek, 23.11.13

Mój Posłaniec*,15.12.13

Uleciał, 15.12.13

Krople prawdy, 22.12.13

Wybranko…, 28.12.13

Miłość Maryi, 03.01.14

Tylko w Tobie, 04.01.14

Czystość, 05.01.14

Jedyna M*, 11.01.14

Droga, 11.01.14

Żar łez, 13.01.14

Zrodzony dla miłości, 21.01.14

Łaska — zagadka, 31.01.14

Dzikie serce, 13.05.14

Dom*, 05.05.15

Ogród*, 16.05.15

Kajdany (echo), 26.07.15

Wystarczy mi*, 18.08.15

Chcę, 22.10.13

Chcę na nowo życia uczyć się

Chcę znów chwilę łapać, nią się cieszyć

Chcę na nowo ufać do końca

Chcę pełnią życia żyć

Własne, 15.11.13

Płyną łzy kreśląc twarzy kształt

Tajemnica ich w prawdzie

Co bezradność wzbudza

Jednak darem są i ukojeniem mym

Gdy dojrzałe są, pozwolę im płynąć

I gdy dziecięce są, niech dotkną policzków

Siebie mieć to mieć własne łzy

Widzieć bólu twarz, radości znamię

Dobro, co sercem zwą

Małe to ja, ale własne

Kocham Cię, moje ja

Bogate serce, 18.11.13

Prawda łez różne ma oblicza

Kiedy płaczesz, niebo się porusza

Prawda otwiera serce

I rodzi je, radosne, smutne

Choć zawsze słone, słodkie są lub gorzkie

Blask ich barwy tęczy ma

Kto je wszystkie pozna

Ten bogate serce ma

Do ranne ja, 18.11.13

Serce boli, gdy prawdy smak poznaje

Kiedyś nóż ktoś Ci wbił

Dłonią ścisnął lodo-żelazną

Nie mogłeś oddychać

Z trudem łapałeś powietrze

Choć i ono było czarne

Nie miałeś dokąd uciec

Śmiercionośny jad

A jednak żyjesz

I zemsty pierw czujesz smak

Lecz co to da, moje ja

Zważ, bo nie jesteś samo

I każdy swoje ranne ja, ma

Upadek, 23.11.13

W tym stanie nie ma barw

Może jedna tylko — szarość

Brak nadziei…

A może nadzieja na nadzieję

Nie ma przyjaciół

Tylko tęsknota, za choć jednym

Nie ma trud każdy sensu

Czasu strata

W takim stanie chęci brak

Jedynie nie istnieć

Zasnąć, nie obudzić się

Nie czuć, by nie cierpieć

Nie ma snów, marzeń, czekań

Ta pustka głucha

Nie ma światła, po horyzont ciemność

Rozciągnięta do granic

Bez szukania, obłęd zagubienia

Brak melodii, wieczny zgrzyt

Bez ukojenia i granic tolerancji

Nie ma już sił, bez końca nic

Bez celu, błądzić po omacku

Gdzie miłość?

Ból ran

To wszystko

Mój Posłaniec*,15.12.13

Jest jak wolny rajski ptak

Skrzydłami cudnymi zatrzepocze

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.