Julia Słotkowska

nie bądź (z) poetą

© Julia Słotkowska, 2020

»nie bądź (z) poetą« to już drugi tomik młodej autorki. Wiersze w nim zawarte poruszają różne kwestie relacji międzyludzkich — nie tylko damsko-męskich. Tak jak w poprzednim tomiku Słotkowskiej możemy spodziewać się gier słownych i dużo delikatności. Z pewnością każdy odnajdzie między kartkami cząstkę siebie.

ISBN 978-83-8221-036-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

nie bądź (z) poetą

ty

powiedz nam Julio

gdyby ktoś jeszcze nie wiedział co to jest dobrowolne ubezwłasnowolnienie

przepraszam można powiedzieć tak

nienażarty*

morderstwo

zanim mnie wybierzesz

dojrzewanie

do mamy

cichy zabójca

chciałam być prawdziwą kobietą zanim go poznałam

nie zliczę ile razy mogłam mocniej cierpieć bez ciebie

latawiec

fizyka pomaga mi zrozumieć problem wiecznie zimnych dłoni

pytanie z forum

Julia

kiedy boisz się wejść we mnie głębiej

bo to (nie)zła kobieta była

po pierwsze: oczekiwania rodem z komedii romantycznych należy wreszcie porzucić

po drugie: nie bądź (z) poetą

miś

głuptasie

jak cierpieć to (z) nocą

podobno serce jest silnym mięśniem dopóki nie dźwiga kamienia

ja, porcelana

zdrowy egoizm

już nie przyjdę do ciebie z wizytą

suka

ten na którego nawet nie spojrzysz

o właściwej miłości

niepotrzebne skreślić

żadna nie rodzi się femme  fatale

o klasyfikacji  bólu ze względu na natężenie

to o nim myśli  gdy nie patrzysz

O N.

on jej nigdy nie doceniał

Tuwim mówił trochę inaczej

pranie

smutna dziewczyna z pociągu

tylko oczy miała te same

z deszczu pod rynnę

W.

prze(ogromna)moc miłości

ty (wiesz)

Podziękowania

*

Zanim zajrzysz, co jest w dalszej części, zaparz herbatę, jeśli masz taką możliwość. Usiądź i nie myśl już o dzisiaj.

*

Piotrowi, mojej jedynej miłości

ty

Piotrowi

może ci tego nie mówiłam

ale twoje usta trzymają mnie w pionie

gdy wiatr wieje za mocno pragnąc

bym wreszcie się ugięła

i ukłon zrobiła  światu

może ci tego nie mówiłam

ale to ty sprawiasz że nawet latem spocona

tęsknię do trzydziestu  sześciu stopni

twoich

powiedz nam Julio

powiedz mi Julio

jak to było umierać z miłości

już po pięciu dniach 

od pierwszego spojrzenia

powiedz im Julio

bo tłum mi nie wierzy

że kochać kogoś to znaczy umierać

(choćby z tęsknoty)

gdyby ktoś jeszcze nie wiedział co to jest dobrowolne ubezwłasnowolnienie

jeśli kiedyś w drzwiach stanę

i rzucę  nie wrócę do ciebie

to tylko po to

abyś wziął mnie za rękę

i powiedział spokojnie

że aby nie wrócić

najpierw trzeba przecież odejść

przepraszam można powiedzieć tak

kiedy mam twoje rysy pod palcami

to tak jak bym dotykała nieba

dlatego się unoszę

też chcę być niebem dla ciebie

nienażarty*

naprawdę jesteś nie na żarty

mówiła

a on się cieszył

głupiec

i w dalszym ciągu  pospiesznie

jadł z jej ręki kłamstwa

morderstwo

to nie tak

odchodziłam powoli

najpierw myślami

później słowami rękoma

na końcu nawet na niego nie patrzyłam

żeby mieć odwagę strzelić

nam w serca

plan był: spudłować

ale na to byłam zbyt

zmordowana

zanim mnie wybierzesz

nie słodzę zbyt  często

wolę gorzką herbatę

są dni kiedy na rękach noszę

kajdanki zamiast bransoletek

gdy krzyczę to miłość

wydziera mi się z serca

bo wobec niej jestem bezsilna

i wreszcie

mam na karku nie głowę a niebo

choć gdy się goiło - piekło

dojrzewanie

chciałam cię dojrzeć

ale zrozumiałam że to tak nie działa

ja cię nie dojrzę

jeśli ty sam nie dojrzejesz

do mamy

mamo

ja się boję że jestem jak cierń

w jego koronie

bo choć traktuję go jak króla

przy okazji ranię

mamo

ostatnio krew mieszałam z winem

i myłam  stopy łzami

co jeśli

oboje jesteśmy Jezusami?

cichy zabójca

myślał że absorbowała go

tylko rozmowa z nią

nic więcej

aż zrozumiał że go nie ma

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.