Wiktoria Polak

Pozwól mi mówić. Zanim zniknę.

© Wiktoria Polak, 2025

Ta książka — to tomik poezji.

To szept dziewczyny,

której świat nigdy nie usłyszał.

Zaginęła — powoli, po cichu.

Została odnaleziona dopiero wtedy,

gdy zamieniła swój ból w słowa.

To książka o dziewczynie, która długo była „tylko ciszą”.

I o słowach, które ocaliły ją z popiołów.

To nie historia z morałem, tylko otwarta rana

opowiedziana szeptem…

ISBN 978-83-8431-122-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Dedykacja

Dla tych, którym odebrano głos.

Niech ta książka będzie echem Waszego milczenia.

ZAGINĘŁA

Profil użytkownika:

Imię: nieznane

Wiek: nieokreślony

Stan: zawieszona między wczoraj, a nigdy.

Opis: Dziewczyna, której głos wyciszono zanim

nauczyła się mówić.

Nosi smutek — jak płaszcz — za duży, ale własny.

Zgasła w świetle dnia, zniknęła w cieniu nocy.

Zbyt ciężka na uśmiech, zbyt krucha na walkę.

Szare oczy, ciężkie od smutku, który nie

potrzebuje słów.

Ubrana na czarno —

jakby nosiła żałobę

samej siebie.

Zmęczona twarz —

nie zdradza wieku, ale historie,

której nikt nie przeczytał do końca.

Kiedy idzie — milczy.

Kiedy siedzi — znika.

E\R\R\O\R

BRAK\SYGNAŁU\WYŁĄCZONA\Z\RZECZYWISTOŚCI

ODNALEZIONA

Odnaleziona w popiołach,

pogrążona w ciemności,

jej głos drży,

pełny bólu, który rozrywa.

Zamknięta w cieniach, które nie chcą odejść.

Dziewczyna…

Była dziewczyna, którą świat przegapił.

Zbyt wrażliwa, by krzyczeć.

Zbyt zmęczona, by walczyć.

W oczach miała pustkę, o którą nikt nie walczył.

Na barkach miała ciężar,

którego nikt nie zobaczył.

W dłoniach miała różę,

która raniła kolcami.

Na głowie miała wianek z cierni,

który kaleczył słowami.

Dziś nie płacze.

Chociaż w środku,

nadal krwawi.

NOTATKI ZAGINIONEJ

„To szept zamiast krzyku,

zbiór myśli, których nikt nie słyszał.

To pamiętnik istnienia na granicy.

Między znikaniem, a próbą przetrwania.

Nie ma tu bohaterów,

tylko cicha obecność dziewczyny,

która nie chciała być znaleziona,

ale bała się zniknąć całkiem sama…”

A teraz pozwól jej mówić. Zanim zniknie

C I S Z A

„Gdyby ktoś słuchał”

„Gdyby ktoś słuchał,

powiedziałabym, że boli.

Nie ciało. Nie miejsce.

Pustka, którą zostawiam w sobie.

Gdyby ktoś słuchał,

powiedziałabym, że się zgubiłam,

i nie zostałam odnaleziona.

Gdyby ktoś słuchał,

powiedziałabym, że noszę w sobie głód,

którego nie da się nakarmić.

Gdyby ktoś słuchał,

powiedziałabym, że milczę,

bo każde słowo kaleczy gardło.

Gdyby ktoś słuchał,

powiedziałabym, że nie wiem kim jestem

bez cierpienia.

Gdyby ktoś słuchał,

powiedziałabym, że boję się ciszy,

ale jeszcze bardziej dźwięków.

Gdyby ktoś słuchał,

powiedziałabym, że prawda boli mniej

niż nadzieja.

Gdyby ktoś słuchał,

powiedziałabym, że nie chce żeby mnie kochano,

chcę, żeby mnie rozumiano.

Gdyby ktoś słuchał,

powiedziałabym, że krzyczę bezgłośnie od lat,

ale nadal nikt nie słyszy.

Gdyby ktoś słuchał,

powiedziałabym, że nikt nie widzi,

jak tonę.

Gdyby ktoś słuchał,

powiedziałabym, że czasami boli

nawet oddychanie.

Gdyby ktoś słuchał,

powiedziałabym.”

„Nieobecność boli inaczej”

„Mija rok odkąd Cię nie ma,

a ja wciąż — tęsknię.

Nieustannie łzy wylewam,

wierząc, że Ci lepiej,

że nie boli,

że już nie czujesz tej doli.

Taka była Twa wola.

Choć wciąż pamiętam,

jak płakałaś w mych ramionach.

Wspominam Twój głos,

choć powoli zapominam — jego ton.

I to jak ładnie do innych mówiłaś.

Gdy otwieram album — witasz mnie na

pierwszej stronie.

Twoje czułe spojrzenie — koi ból,

który zostawiłaś.

Odeszłaś tak młodo,

choć miałaś plany.

Wiem, że tu jesteś.

Wiem, że czuwasz, choć z daleka.

Obyś była szczęśliwa.

Rok mija,

a mnie to nie sprzyja.

Ale wierze, że Ci dobrze,

że sobie poradziłaś…”

„Cisza znała lepiej”

„Zabierałaś smutek,

dawałaś śmiech,

byłaś jak ogień,

co chronił mnie.

Gdy wiatr huczał,

i wszystko się chwiało,

a Twoje milczenie,

już wtedy bolało.

Wiedziałaś, że świat,

nie jest tylko snem,

że czasem w sercu,

rozkwita cień,

a jednak szłaś,

z podniesioną głową,

choć miałaś w sercu,

burzę różową.

Zabrałaś mi niebo,

i trochę mnie.

Zostawiłaś ciszę,

w najgłośniejszym dniu,

I choć czuję, że

jesteś blisko.

W oczach mam burzę,

a w sercu — ognisko.

Twój śmiech mi się śni,

jak refren co trwa.

Jak cicha modlitwa,

wypowiedziana w łzach.

Na zdjęciach się śmiejesz,

jakbyś wciąż była,

jakbyś po drugiej stronie —

życia się skryła.

Zabrałaś mi niebo,

i trochę mnie.

Z Tobą zgasł sierpień —

nie obudził się wrzesień.

Wiem, że Cię nie ma,

lecz szepcze Twe imię,

czasem mam wrażenie,

że jesteś w tym dymie.

Czy w nowym niebie,

też tańczysz bez strachu?

Czy dalej rysujesz,

gwiazdy na piachu?

Bo ja tu wciąż czekam,

na list lub na znak,

choć wiem, że nie wrócisz,

już nie ten czas…”

„Wszystko, czego nie powiedziałam”

„Płakałam w poduszkę, żeby nikt nie słyszał.

Boli mnie, że nikt nie zauważył, jak bardzo się sypie.

Byłam grzeczna, żeby mnie nie zostawili.

Nauczyłam się znikać w obecności ludzi.

Mówiłam; „jest okej”, bo nie chciałam tłumaczyć piekła.

Pamiętam każde spojrzenie, które mnie uciszyło.

Chciałam tylko, żeby ktoś powiedział;

„Zostaję, choćby niebo się waliło”

Nie jestem silna, po prostu nie miałam wyboru.

Marzyłam, aby ktoś zapytał mnie drugi raz,

gdy pierwszy raz skłamałam.

Przestałam mówić, bo każde słowo

było krzykiem w próżnię.

Wciąż mam w sobie dziecko,

które czekało, aż ktoś wróci.

Tęsknię za czymś, czego nigdy nie dostałam.

Nie potrafię kochać,

ale nie umiem też znienawidzić.

Boję się.”

„Nie byłam do kochania”

„Nie byłam do kochania,

bo istniałam nie po jego scenariuszu.

Bo przypominałam mu to, czego nienawidził.

Bo byłam zbyt wrażliwa dla jego twardych rąk

i ostrych słów.

Bo kiedy błagałam spojrzeniem, odwracał wzrok.

Bo jego obecność bolała bardziej niż jego brak.

Bo miłość, którą dawał, nie miała języka,

który rozumiałam.

Bo nie wiedział, jak objąć dziecko, które nie

przestaje płakać w środku.

Nie byłam do kochania,

Bo zamiast mnie słuchać, próbowała mnie naprawić.

Bo obie udawałyśmy, że wszystko jest dobrze

i przez to nigdy nie było.

Bo miała serce pełne strachu, a ja szukałam w nim

bezpieczeństwa.

Nie byłam do kochania,

bo kochać mnie wymagało cierpliwości,

której nikt nie miał”

„Czarne oczy nocy”

Urodzona w ciszy,

wychowana w krzyku.

Uczyła się życia,

od bólu i wstydu.

Zamiast słów,

miała ściany,

które znały jej łzy,

lepiej niż mama.

Szare oczy,

co wszystko widziały.

Czarne, gdy znów

nie spała nocami.

Chciała być kimś,

ale nikt jej nie słyszał.

Więc milczała,

aż stała się ciszą.

Ogień i cierń,

w jednej duszy.

Nosi w sobie burzę

i spokój równocześnie.

Nie złamało jej to,

co miało zniszczyć.

Ona nie żyje.

Ona przetrwała wszystko.

Szare spojrzenie —

nie pytaj co znaczy.

Każdy kolor w nich

to inny dramat.

Ale patrz-

stoi — choć powinna leżeć,

żyje, a miała zgasnąć przecież.

Gdy mówi; „jest okej”

to znaczy „boli”.

Gdy się uśmiecha,

nikt nie widzi wojny.

Zbudowała siebie z odłamków szkła,

i nauczyła się iść,

nawet gdy nie ma dna.

Nie szuka już zbawców.

Nie wierzy w bajki.

Ale wciąż wierzy w ludzi —

czasami.

Mimo wszystkiego, co ją złamało

zachowała serce.

To najwięcej co miała.”

B Ó L

„Wybacz”

„Wybacz mi za to kim się stałam.

Wybacz mi za to, że się izolowałam.

Wybacz mi za to, że mniej rozmawiałam.

Wybacz mi za to, że mniej się angażowałam.

Wybacz.

W dobrej wierze to robiłam.

Bo nie chciałam byś i ty cierpiała.

Nie chciałam byś mój stan widziała.

Nie chciałam byś się zamartwiała.

Nie chciałam byś widziała,

że znów się poddałam.

Wybacz.

Chronić Cię przed Sobą chciałam.”

„Tęsknię”

„Nadal tęsknię.

Nadal płaczę.

Przecież miało być- inaczej.

Ja zostałam,

Ciebie nie ma.

Byłaś słońcem,

byłaś rankiem,

byłaś ciszą przed pytaniem

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.