Katarzyna Anna Lisowska

Miłość po ZAGŁADZIE

© Katarzyna Anna Lisowska, 2023

W niniejszej publikacji autorka chce nam opowiedzieć o miłości, wykluczonej, biczowanej i krzyżowanej. Marzy tymczasem, wychowana nieopodal Auschwitz, gdzie znęcano się szczególnie nad homoseksualistami — o świecie innym, bez granic, który nie stawia barykad miłości, tożsamości, prawdzie człowieka.

ISBN 978-83-8324-754-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Miłość po ZAGŁADZIE

Symbol dla świata

„Nagie drzewa…”

Co wypada

Miłość na wieży Babel

Wieś i wyklęty człowiek

Wiersze dla J.

Do uczniów moich

„Kocham Cię…”

Egzystencja dusiołka

„Czerwone wino…”

Młodzi narzeczeni

Opowieść nie swoja

Z Księgi Powtórzonego Hioba

Na pustyni nieba

Samotność

„Nie wyróżniam się niczym…”

„Przestajesz mieć znaczenie…”

Oddalenie

Przed Bożym Narodzeniem

Kolęda

Kiedy człowiek zasypia

Zagubiony Książę

V V

Obłoki

Ballada Ludzi Samotnych

„Miłość, nienawiść, ból, istnienie…”

Symbol dla świata

Ty mnie najpierw pokochałaś,

będę Ci o tym przypominać.

Świat wyuczył mnie, że miłości nie ma,

taka jak nasza

obca mu,

w jego pojęciach nie istnieje.

To Ty pierwsza pokazałaś mi,

że można kochać inaczej.

Nasza miłość wyklęta

kołysze się jak liście jesienią

zwisając podłużnie

nad smutną ziemią.

To Ty pierwsza

całowałaś mnie

w deszczu na ulicy,

w Płaszowie, gdzie takich jak my mordowano.

Przestałaś się wstydzić.

Ludzie pod czarnymi i czerwonymi parasolami

potrącali nas spojrzeniami.

Nic się nie działo z tego powodu nikomu,

żaden koniec świata nie następował pośpiesznie.

Bezdomny na rogu tłocznej ulicy

wciąż był bezdomny.

Specjalnie wybrałaś to miejsce.

* * *

Nagie drzewa,

pustka horyzontalna mnie otacza,

błądzisz w niej.

Postać blada

naga

kobiety.

Obdarty ze snów

stoję

człowiek.

Jak słup dymu

do nieba się unoszę.

Co wypada

Niektóre rzeczy nie powinny się wydarzyć

według niektórych.

To Twoje ręce zanurzone w moim ciele.

To Twoje oczy błądzące po nim wszędzie

i usta wreszcie, bo kobietą jesteś…

Miłość na wieży Babel

Bardzo chcesz wierzyć, że to jest miłość,

ciągle o niej mówisz, by tak się przyjęło mówić.

Spotkanie to było nagłe, nieoczekiwane.

Od razu połączyłaś nas z sobą, czym się dało.

Chciałaś, byśmy wracały każdego dnia

do wspólnego domu,

siadały przy jednym stole, budziły się

w tym samym łóżku obok siebie,

patrząc sobie wciąż ze zdumieniem w oczy,

zastanawiając wspólnie jak to mogło się zdarzyć.

Zastąpić chciałaś mi cały świat, ojca, matkę,

przepędzić z mojego nieba widmo studenta

szukającego pracy w dobie kryzysu,

zatrudniając w swojej firmie.

Brak człowieka był dostrzegalny

w Twoim codziennym życiu.

Jest muzyka, która nie jest sobą, ale wiele osób

jej słucha i wielbi,

więc to istnienie ma rację bytu.

Czy wszystko zdarzyło się tylko przez samotność?

Odurzyć się jakąś miłością?

Zatrzymać kogoś przy sobie, kogo można jeszcze

wychować,

by był obok, niezależnie od mijającego czasu.

Spytałaś kiedyś, czy wyobrażam sobie

seks za parę lat

z kimś podobnym do swoich rodziców… I dodałaś…

Że nie wyobrażasz sobie porzucenia,

kiedy będziesz stara,

a ja w pełni sił odejdę

do innej.

Odchodzę nim zdążyłaś się zestarzeć…

Wciąż nie rozumiemy swych pytań,

jak na Wieży Babel.

Wieś i wyklęty człowiek

Przestaną nazywać mnie człowiekiem

za to. Nie będę pedagogiem, choć nim jestem

za to, że starczy

na kobiecy gest

odpowiedzieć.

A mówili, że ona tak specjalnie chciała…

Patrzeć jak z jej ramion będę się co rana wyłaniać

w ruiny mojego świata,

przecierając ze zdumienia przekrwione oczy,

nie mając iść dokąd,

wybierać wciąż jedne otwarte ku sobie drzwi,

jak obłok dziurawy spadający na czaszkę.

Wiersze dla J.

Lekarka anestezjolog,

w której ramionach ląduję

na nie stole,

który jest

jej łóżkiem.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.