Zuzanna Mieszczak

blues naszych serc

© Zuzanna Mieszczak, 2020

Zuzanna Mieszczak — debiutantka o sercu otwartym na świat i ludzi. W jej życiu zawsze znajdzie się miejsce dla przyjaciół, miłości, kwiatów i sztuki. Jeśli pozwolisz, zabierze cię tam, gdzie usłyszysz szept mądrego dajmoniona, bicie człowieczego serca i najszczersze myśli. Subtelnie selekcjonuje słowa- tak niosą ponadprzeciętne emocje.

ISBN 978-83-8221-241-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

blues naszych serc

„ja cię kocham…”

„prąd rozchodzący się po żyłach…”

„kupię nasze szczęście…”

Bądź sztuką

Sentymenty

Anioł stróż

Kobieto

„kiedy zamykam oczy…”

„stoję przed tobą i pytam…”

„nauczono mnie…”

Kilka kropel

„zawsze chciałam być…”

Podróże

List

Hiroszima

„widzisz świat…”

„czuję na sobie wzrok…”

„połamane serca…”

„wpakowali…”

„przeglądam się w tafli wody…”

„愛 母性愛 同性愛…”

„najtrudniej jest…”

O nas

„wiatr rozwiewa moje włosy…”

„za mało mam w płucach miłości…”

Morał

O nim

„patrzysz na mnie…”

„rozmowy bywają ciężkie…”

My

Autoportret

„stałam tam…”

„szukam dróg…”

„wszystko za światłość…”

„nie proś mnie o słowa…”

„kiedy słucham ciszy…”

dla mówiących

że wiara w siebie

potrafi czynić cuda

potrafi.

***

ja cię kocham

a ty

pisz

pisz naszą historię

czerwoną szminką

po kryształowym kieliszku

ja cię pokocham

a ty ubierz

najlepszą sukienkę

wdzięcznie uwydatniającą

twoje wielkie serce

ja dam ci miłość

ty nie musisz wiele

tylko patrz na mnie

oczyma które zamykają w sobie

cały mój świat

ja dam ci życie

tylko nie zmieniaj się proszę

daj mi podziwiać

twoją dziecięcą naiwność

kiedy mówisz

że na świecie nie ma zła

twoje wargi wyglądają wtedy

tak delikatnie

i choć wiem

że to po prostu twoja dusza

cierpi z powodu

nadmiaru niespełnionych

ludzkich miłości

szepczę ci w usta

ja dam ci poezję

ty daj mi

miłość

***

prąd rozchodzący się po żyłach

dreszcze

spokój

tyle czuję gdy mnie dotykasz

nie umiem inaczej cię opisać

i kiedy ktoś zapytał ostatnio

jaki masz kolor oczu

poczułam lekkie zmieszanie

no bo jak mam im opisać

kolor miłości?

ich umysły ograniczają się do koloru czerwonego

a z twoich oczu sączy się błękit

lazur jaśniejszy niż

karaibskie wody

w twoich oczach żarzy się

troska w kolorach fioletu

jak ma nie być mi przykro

kiedy jestem świadoma

że właśnie przegapiają miłość

taką co zdarza się

raz na deszcz meteorów

raz na milion par oczu

miłość w kolorze wina

miłość w kolorach kobaltu

nikt nie rozumie co traci

neonowe prądy przechodzą

pod skórą

rozbijają się o żyły

znów mnie dotykasz

mówisz

nie muszą rozumieć

kolorów naszej miłości

widać je przecież

z każdego miejsca galaktyki

***

kupię nasze szczęście

choćbym miała sprzedać duszę

przeznaczenie

poprowadzę za rękę

by znalazło drogę naszych serc

ścieżkę wyznaczoną

przez nasze języki

w cichym rytmie słowa

kocham

w świetle naszych niedoskonałości

bo jesteśmy ludźmi którzy się ranią

i owszem

mimo że czasami patrzymy

na siebie z niewdzięcznością

obojętnością

i czymś co można nazwać bezsilnością

to nikt nie umie tak pięknie wracać

i przebaczać

jak stworzeni dla siebie

poeci

Bądź sztuką

pokazują

ideały

wyznaczają cele

mówią wyglądaj tak a tak

inaczej nikt cię nie pokocha

oczywiście że nie

przecież nikt nie pokocha cię

ze względu na twoje

proporcje

czy długie nogi

podobne do tych które mają modelki w reklamach

jeżeli ktoś ma dać ci miłość

to da ci akceptację

bo miłość jest sztuką

wypaloną tak by wpisała się

w kontury serca

a nie w idealnie proste włosy

czy śnieżnobiałe zęby

nie zapominaj o tym

bądź sztuką

Sentymenty

jestem tylko człowiekiem

mimo wszystko zawsze wracam

w pewne miejsca

z sentymentem

wciąż kocham tak samo mocno

i wciąż uciekam

w płonące gwiazdozbiory

w twoje ramiona

co noc

rozbijam się o płynne

drżące słowa

tonę w twoich oczach

a odchodzę tylko wtedy

gdy wiem

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.