Anne Kelly

Fraszki Igraszki

© Anne Kelly, 2025

FRASZKI IGRASZKI — to zbiór fraszek filozoficznych powstałych w okresie 2007—2024 r. Motywem fraszek są często tematy egzystencjalne, polityczne, społeczne, które autorka kreśli zabawnym i łatwym do zapamiętania rymem. To najczęściej anegdoty prozaiczne, lecz przemycające uniwersalne myśli przewodnie. Pisane stylem satyrycznym, z lekką dozą ironii zabierają nas w świat współczesnych dylematów, kreśląc je w dawnym stylu literackim.

ISBN 978-83-8431-092-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Bajka o dwóch głowach

Człek przewielebny

poszedł do baru

Był przemoczony

Nocnym koszmarem

Sny go dobiły

Banałem starym

Był sobie człowiek

Co miał dwie głowy

Jedna ciążyła

Mu do połowy

Drugą miał lekką

Aż szkoda było

Jedną obcinać

Wesoło było

Pierwsza radziła

Mądrości wielkie

Druga nabijała pierwszą

W butelkę

Gość był już stary

I nie miał siły

Przyswajać mądrości

Niezrozumiałych

Dla Jegomości

Druga mu była cenną podporą

Zawsze służyła

Mu metaforą

Ale nie miała rozsądku ni trochę

Wzbudzała śmiech

Bawiła rozrywką

Gdy musiał stroić się

Pod przykrywką

W którymś momencie

Obciął tę pierwszą

Druga klaskała

Wolność i rządy

Nad nim zyskała

Miast być weselszy

Był wnet smutniejszy

Pewnego razu ból przeszył gościa

Łachmany zrzucił

Błotem obrzucił

Krew z rany trysnęła

Gangrena wzięła

Odpadła druga

Nie było już tedy

Narzędzia sądzenia

Ni woli tępienia

W barze przysiadłszy

Spotkał kolegę

Hermafrodytę

Co go zbezcześcił

Kiedyś dowcipem

Spojrzał mu w oczy

„Przepraszam” — powiedział

Spuścił swą głowę

Jakby nie wiedział

Że wszyscy są równi

Wolni w wyglądzie

Postawie

Światopoglądzie

Lalka

Lalka stworzona i niełakoma

Zawsze przez kogoś była gnębiona

Zabawka niema i ślepa prawie

Tak porzucona leżała w stawie

Lalek na świecie multum jest przecie

Brana na rączki i kołysana

Gdy była nowa — w kaftanik ubrana

Przebrana, myta — dziś poturbana

Z natury plastik pusty i głuchy

Niby bez serca i żadnej posłuchy

Kochana była przez wielu gości

Dziś zastąpiona z bylejakości

I choć nie miała ni trochę umysłu

Toć swą godnością koiła zmysły

Ręcznie zdobiona i upiększona

Prawie człowiekiem była ochrzczona

Tymczasem człowiek porzucił piękno

Lalczaną energię porąbał jak drewno

Skuszony taniości wzornictwem

Zastąpił dzieło naśladownictwem

Pozbawiona serca lalkarza

Leży i czeka na śmieciarza

Wiecznie skazana na wędrówkę

Nie zasługuje na kroplówkę

Trafi na stos recyklingu

Z misiem bój stoczy na ringu

Bez właścicielki radosnej

Może oczekuje wiosny

Strumyk

Podniosła kamień

Kiedyś przy drodze

Wyryty morał

Ku jej przestrodze:

„Nie idź tą drogą

Bo śmierć Cię czeka.

Tamtą też nie idź

Bo młodość ucieka”.

Rzuciła kamień

W strumyk pobliski

Odbicia lico jeno przebłyski

Kopnęła korzeń

Słuchać nie chciała

W wodę truchnęła

Nie zajęczała

Pod wodą tonąc

Myśli ostatnie

Przebiegły szybko

Niedelikatnie:

„Po co wchodziłam?

Obejść powinnam.

Gdzie jest mój kamień?

Już jestem inna!”

Za późno było

Na zmianę zdania

Myśli, pragnienia

Błahe mniemania

Kiedy był czas

By w porę myślała

Wolała odejść z lekceważeniem

Życie jej jedno

Uszło westchnieniem

Pobożność

Była raz Pani

Święta niezmiernie

I co niedzielę się spowiadała

Ze swoich grzechów

Wysnutych z palca

Karciła innych

Za życie dziwne

Obce jej samej

Bo w jej mniemaniu

Jakości gorszej

Bogu nieznanej

Wrócił tymczasem

Z obcego kraju

Syn jej jedyny

Poręczyć znajomym

Ich dziecka chrzciny

Pani nie lada kłopoty miała

Bo siostra tragicznie zachorowała

Nowotwór bowiem

Przysiadł na płucach

Opieki nagłej potrzebowała

Pani zbyt dumna była naówczas

Zajęta wielce

Bo chrzciny trwały

Znajome koneksje

Do późna wszyscy zabalowali

Wtem rankiem głuchym

Ktoś powiadomił telefonicznie

Siostra na raka chora śmiertelnie

Tej zacnej Pani, co wszystkich gości

Zmarła w szpitalu

I w samotności

Władza

Niepokonany gmach

Euforia ludu

Poniżej pasa

Brak dobrobytu

Pilnie zasądzi

Im więcej bólu

Tym lepiej dla nich

Kasy przybędzie

Pobawią się nami

Trzodą roboczą

Jej marnościami

Kiedy ktoś piśnie

Że boli czy nie chce

Z hukiem odpada

Myśleć nie wolno

Lub nie wypada

Jeśli się zlękniesz

Buntem zatańczysz

Zagrają ci pieśni

Prastarych królów

Oduczą szybko znanego bólu

Każdy cień buntu

Pospólstwa groźny

Bo władza radzi

Karze ogromnie

A kara zbyt wielka

Rób na nią zatem

Nawet nie stękaj!

Prawda

Życie niejasno snem zwane

Nie będzie serce Twe połatane

Fabuła nieznana

Uwolnić ją trzeba

Bogatym dać łomot

A biednym dać chleba

Kto tu zwycięży

Nad samym sobą

Nad marnościami i słabościami

Kto pójdzie w pogoń

Za prawdę poręczy

A jeśli słabość naturą człowieka

To czy warto z nią walczyć

Czy lepiej przeczekać

Doba za krótka

By wiecznie zwlekać

Zgryzota

Wola człowieka

Budzi zgryzotę

Nie wiadomo wcale

Na co ma ochotę

Woli oczerniać

Lub wzbudzać

zazdrość

O nic wielkiego

Najgorsza marność

Jeśliby przestał

Prawić banały

Kochać by zaczął

Ten świat nasz stary

Odzyska wolność

Sumienia, myślenia

Rozbudzi wolę

Żywego natchnienia

Karnawał

Skazany na życie wśród innych krzyczy

Skazany dośmiertnie na swej pryczy

Bez siebie sobą być nie umie

Bez innych wiele nie rozumie

Przypadkiem temczasem nie egzystuje

Własną głupotą naturę marnuje

Tam sadzi drzewo małe

Tu większe zniszczy

Tam żałośnie zapłacze

Tu do wszystkich pyszczy

Bawić się zechciał w jednego Boga

Wycięta nerka czy wątroba

Rzecz nieistotna z punktu widzenia

Człowiekiem zwanego chytrego cienia

Buduje świat od lichej strony

Ze swej pyszności i złota tony

Plebs bije mu wieczne pokłony

Jak dzwon przeklęty, uświęcony

Dumy nie umie przekroczyć

Dzieli całość w miliony części

W amoku kroczy zamiast jednoczyć

Niepotrzebne mu garbate pięści

Niedelikatnie to się odbywa

Deszcz troski od eonów świat zmywa

Głupiec temczasem klaszcze nadal

Czyniąc ze świata swych klaunów

Karnawał

Filozof

Sensu życia poszukując

Czytał księgi, felietony

Tomy oraz leksykony

Masę skryptów

Dopytywał żony

Nic nie dało

Stanął w miejscu zniesmaczony

Wiedza ta nabytą była

Pustkę jeszcze powiększyła

Biedny był

A specjalistów rady

drogie były od parady

Toteż poddał się już całkiem

I z sił opadł bezpowrotnie

Pisać przestał

Myśleć, tworzyć

I bezmyślnie siedział w oknie

Gdy temczasem na podwórku

Hałas, gwar i łoskot straszny

Żona krzyczy: „Szybciej, Stachu!”

Wybiegł z domu tempem własnym

Synek przestraszony leżał

Wpół skulony przed gruchotem

Który omal nań nie wjechał

Na podwórze tuż za płotem

A filozof w kilka sekund

Pojął sens wszystkiego w biegu

Pociecha

Nie mów, że źle Ci w życiu

Komuś jest gorzej w ukryciu

Poniewiera Cię życie bez przerwy

Masz przecie zszargane nerwy

Nie znasz dnia ni godziny

Czy to nie koniec gościny?

Ktoś cierpi gdzieś bardziej

Ktoś więcej znosi

Gdy Ty tak marudzisz

I o łaskę mnie prosisz

Zawsze lepiej być może przecież

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.