Justyna Lipińska

Boska nieludzkość

wiersze

© Justyna Lipińska, 2025

Czy Bóg jest nieludzki? A może to ludziom brakuje boskości? Przewrotny i ironiczny tytuł zachęca do zagłębienia się w treść utworów, w których autorka opisuje „ciemną noc duszy”, prezentując poezję przepełnioną smutkiem i tęsknotą, a jednocześnie gorzką, ironiczną i dosadną. Tomik podzielony jest na cztery części, każdą z nich poprzedza sentencja wprowadzająca do tematyki.

ISBN 978-83-8431-943-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Boska nieludzkość

Śmierć żyje we mnie pełnią życia

Początek i koniec niewiele dzieli

Choć opowiem ci bajeczkę, tyle mogę dać

Wszystko chodzi parami, tylko nie ona

Na bezdrożach nawet raki nie zimują

Trampolina

Wołam do ciebie

Szopka pijanych serc

Pogrzebana w sobie

Stopklatka

W szerszej perspektywie wymykam się z ust

I nic tu po mnie

Pijawka

Spotkanie nieuniknione

I po co

Koło wrót

Co cię nie zabije, to cię uszkodzi

Jak zostałam nie-wielką poetką

Każdy kij ma swój środek, a w nim pusto

Bajeczka

Kobieta pracująca

Wycieczki bez pamiątek

Niezwykłość

Kiedy miłość nauczyła się mówić, zabrakło jej słów, żeby wyrazić to, co czuje

Zalegli w bezruchu ścian

Bezsercowisko

Ludzie łączą się na zasadzie przeciwieństw, tak bardzo podobnych do siebie

Ideały istnieją w wyobraźni tych, którzy je tworzą

Złudzenia

Teatr bezskutecznego aktora

Odlot

Potykania

Nieporadni

Z zamkniętymi oczami

Ich dwoje

Mebel i ścianka

Cisza

W życiu nie żal mi niczego, oprócz samej siebie

Puch marnotrawny

Bezludna

Życie jest wieczne, mogę żyć do bólu

Przy życiu utrzymuje mnie myśl, że wkrótce będę miała nowe

Bezczasowo pozostawiona sobie

Manifest wolności

Daj mi tę moc

Kluczę

Wszystko wynika z przeinaczenia

Bogactwo nieurodzaju

Życie to sztuka udawania

Udaje się nam lub nie.

Justyna Lipińska

Śmierć żyje we mnie pełnią życia

Początek i koniec niewiele dzieli

dzisiaj rano urodziło mnie kwadrans po kwadransie

kawałek po kawałku

przestałam myśleć o ucieczce

kładąc wzrok na oczekiwaniu bez końca

wyrzucana na brzeg

w sitowiu trudno o poruszenie

myśli splątane uczuciami zostawiły ślady

umyłam je

całe godziny po opróżnieniu bagaży

wysiadając na bocznicy

najnowsze notowania wskazują na polepszenie

sytuacji lądującej na barkach

boli wciąż kiedy bezwiednie przesuwam wzrok

w jej kierunku

przecież mogło być wreszcie bez zaćmień

oraz niewiadomych

dlaczego pierwsze słowo budzi a ostatnie zbija

Choć opowiem ci bajeczkę, tyle mogę dać

nie nadajesz się do niczego

śpiewała mama w kołysankach na niedobranoc

zapomniałam melodię

która zasnęła w środku

przybierając odczyn obojętny

skazana na pobyt

w przedziale przeciętnej umieralności na jedno życie

wychylam się za burtę

by chociaż dotknąć tego co patrzy

zdziwione nieobecnością

nie jestem tym

co mogłoby wstrząsnąć resztą świata

jedynie punktem zaczepienia

na drodze donikąd

Wszystko chodzi parami, tylko nie ona

pani nie potrafi latać bez skrzydeł

dziecko zabijają języki

skrzypią oboje wchodząc po drabinie

niewidzialnych lęków

jest jeszcze chłodniej niż zapowiadała prognoza

pani odpina się od przeciążonych obłoków

spada

na łeb na szyję rękę nogę i ciało

dziecko też

przywiązane nieistniejące samo

bezbronnie podąża w wytyczonym kierunku

zamyka je w sobie

ucisza i tuli do snu śpiewnie

a a a były sobie trupy dwa

Na bezdrożach nawet raki nie zimują

wśród tłumu śpiących drzew

trudno znaleźć słowa pokrewne

mają geny nieprzystosowane do zmienności

wewnątrzplanetarnych

osamotnione uderzają o wszystko

co pojawia się na drodze

odbite jak echo powroty do miękkich łóżek

swoich stron świata

zamkniętego dla niewtajemniczonych

zbudzone rześkością świtu

i ciepłem wschodzącego słońca

rozwijają skrzydła

by potem kolejny raz przeżyć lot Ikara

tam w górze panuje zbyt duży ruch

a mylne drogowskazy kierują do miejsc

gdzie nic nie dociera

Trampolina

w dole jest smutno i pusto

krzyczą w nim kończące się pory roku

na przemian z nałogowym zachmurzeniem

które zwykle zagląda w szyby

myślę o odpłynięciu i porzuceniu znajomych zasad

które spotykam przy każdym otwarciu drzwi

na wysokości zadania są ci

których opuściłam

przez światło notorycznie zapalające się w głowie

idą bez związku ze mną i wszystkim

co przypominałoby żywotność

ciekawe czy ktoś mnie szuka

przeczesując trawę ciepłymi dłońmi

w każdym kilometrze kwadratowym nieistnienia

Wołam do ciebie

panie drogi panie

jestem wśród miliardów niezauważanych gwiazd

zbyt nieostrożna i chciwa

łapię wszystko co zdołam sobie wyobrazić

panie drogi panie

rozbieram siebie z samego rana

potem tworzę od nowa

byle tylko cię zadowolić

służę do oblizywania a nawet gryzienia

ze smakiem resztek rozsypanych na podłodze

po której stąpasz

panie drogi panie

byś mógł dalej żyć muszę umrzeć

bo nie mieścimy się razem w sobie

rzuć mnie ptakom na pożarcie

rekinom na lepsze trawienie

i ludziom by zdeptali wszystko

co nie przypomina ciebie

Szopka pijanych serc

tato

przywołuję cie do porządku rodzinnego

tato

zostaw te latające talerze

mamo zrób coś

boże gdzie ja jestem

zjadają mnie nieludzie

bezosoby

ratuj

nie przechodź obok

widząc pokalane poczęcie nieużytków

tato-mamo-boże

spadam z księżyca urwana z choinki

prosto w wypalone twarze

ale patrzą wciąż

wzrokiem surowym

potem usprawiedliwiającym się

na koniec martwym

nie wiem dlaczego weszłam do tego domu

pewnie pomyliły mi się drzwi

w amoku nowonarodzenia

Pogrzebana w sobie

spotykam człowieka

eksplodujemy w zależności

od stosunków wewnątrzcielesnych

czasem nadchodzi ratunek

a czasem śmierć wśród murów

wyrosłych w okowach

żaden koniec świata nie przywraca do życia

jedynie zabiera po kawałku

w niebieską dal

ujmę się za sobą żeby zostało cokolwiek

choć wiem że to niepotrzebne przedłużanie

nauczyłam się odchodzić milcząco

bez zbędnych pożegnań

mimo desperackiej potrzeby trwania

by zostawić ślad imienia w ziemi

Stopklatka

papierowe miasta oświetlane słowami

nigdy nie widać ostatnich

w drodze do nieskończoności

mieszkańcy zamknięci w architekturze dźwięków

nie słyszą tego co brzmi poza

mogłabym mówić ponad wszelkie mury

tworząc nowe odgłosy firmamentu

ale odbijam się tylko od znajomych konstrukcji

które wciąż budują nas niepodobnych

do siebie

W szerszej perspektywie wymykam się z ust

lepią ze swojej gliny żeby przystosować do ludzkości

myślą że uzyskam pożądany kształt

pieszczotą nakazów i zakazów

pod dyktando wysłowionych oczekiwań

żeby tylko się nie potknąć

nie uderzyć w stół z nożycami

które ucinają członki pisane z innej litery

patrzę zdziwiona i stawiam

metaliczne znaki zapytania

które błyszczą jak eony na firmamencie retoryki

trzeba uważać na wygłodniałych żebraków istnienia

by nie popełnić błądu kolejnych narodzin

i na oczach wszystkich

zostać pożartym przez sen

I nic tu po mnie

wyrzuć mnie do reszty

po co ci skrawki obijające się o wiatr

nie chcę już rozpalać się w sobie

mówić ciągle pierwsze słowa

na nowe drogi prowadzące donikąd

rozręczyłam się z niepokojem i odeszłam

w świat pozbawiony niewierzytelności

tam wszystko układa się w całość

ja też

zbieram się i zszywam grubymi nićmi

myślisz że nie przetrwam

ale jesteś w błędzie

za każdym razem gdy rozbijasz o nierealność

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.