Grzegorz Andrzej Szymański

Dusza cienia

Wiersze zebrane

© Grzegorz Andrzej Szymański, 2018

Tomik wierszy „Dusza cienia” to miotanie się człowieka między miłością a wewnętrzną samotnością, w nowoczesnym odhumanizowanym świecie, w wielkim mieście, gdzie codziennie gubimy i znajdujemy własną tożsamość. Niepewność jutra („Dni z wosku”) przeplata się z wiarą w miłość („Zapach świtu”) i potęgę namiętności („Bezsenność”) które rozjaśniają najmroczniejsze zakamarki umysłu i duszy ludzkiej. Wciąż jest nadzieja na lepsze jutro, chociaż czasem schowana pod grubym naskórkiem miasta („No i..”).

ISBN 978-83-8155-224-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Dusza cienia

Wiosenny spleen

Kryształ lodu

Łuk

Martwy sezon

Mistyk

Patrzenie

Sen Nostradamusa

Zapach świtu

Anioł

Burza

***(Puste kieliszki…)

Niepewność

***(Cztery kąty dnia…)

Dni z wosku

No i…

Auto(destrukcja)

Dziecko

Miejsca Oddalone

Bezsenność

Może kiedyś gdzieś

Kasi i Antosiowi

Wiosenny spleen

Sumienie na haku rozdarte,

drzewami smutnie rozkwitam,

kwiaty w kolorach umoczone,

czasu gąbkę wyżymam,

minuty kapią na podłogę,

jałmużną ocieka każda chwila,

znakiem życia tylko oddech,

jeśli nie spalę się w słońcu

to wyblaknę w jego cieniu.

03.04.2009

Kryształ lodu

Dzień otulił się mgłą

chowając niebo przede mną,

nie dokończyłem obrazu,

nie domknąłem oczu,

stałem się kroplą,

dzwony zabiły ciszę,

uwolniły lot ptaków

i w rytm trzepotu ich skrzydeł

podrygiwały nerwowo

wszystkie miejscowe koty,

zakazane rewiry wspomnień,

wiatr złapany w labirynt podwórek,

czas zatrzymał się tu na dłużej

nadając ścianom pęknięć i zmarszczek,

ulice płyną pomiędzy brzegami domów

puste jak za dotknięciem plagi,

ledwo dostrzegam dymy alejek

w lustrzanym, nagim oknie

zimny, kryształowy świat.

08.11.2009

Łuk

Ta przestrzeń mnie przytłacza,

ściana, podłoga, sufit,

nie ma znaczenia,

wypełniam puste miejsca,

których wypełnić nikt nie zamierza,

nowe światy nie istnieją,

tylko zegar odmierza czas,

spadanie kropel wody,

tik-kap, tik-kap,

mam twarz jak zimne lustro

schowałem się pod bladym niebem,

bo wciąż jest mi ciężko

napinać łuk uśmiechu.

18.12.2010

Martwy sezon

bez barw krajobrazu wyssanych

pierwszym skinieniem mrozu

zasnęliśmy zbyt szybko

za wcześnie

pod czystym śniegiem iluzji

niewinnie niby na chwilę

na skróty do ciepłego raju

po szczęście

noce i dni były białe

martwe jak sople

bez prawdy i światła

nienarodzone

milczące wieczory

jak nienapoczęte myśli

krzyk pozostał wewnątrz

coś tylko szepcząc

14.12.2010

Mistyk

Na martwym cielsku góry

sterczy biała piszczel

zamkowej posady,

z potłuczonego nieba

sypie się deszcz szary,

wielki mistyk czuwa

nad mszą czarnej nocy,

gwiazdy umierają

w ramionach galaktyk,

w kościstej spirali wszechświata,

szyderczy uśmiech za fasadą powagi,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.