Mariusz Ślusarz

Noosfera — Wojna o Pamięć

© Mariusz Ślusarz, 2026

Niebo pękło.

A świat podzielił się na tych, którzy chcą pamiętać — i tych, którzy wybierają zapomnienie.

Po stronie Odyn, Thor, Perun i Weles — bogów, którzy nie chcą być już tylko pamiętani. Bo nadchodzi świat czysty, równy i jasny.

Świat bez bólu. Bez ciężaru. Bez przeszłości.

Świat, w którym nie ma już miejsca na ludzi.

To nie jest walka o przetrwanie.

To wojna o pamięć.

ISBN 978-83-8455-138-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Noosfera — Wojna o Pamięć

CYTAT OTWIERAJĄCY

„Świat nie kończy się wtedy, gdy bogowie milkną.

Kończy się wtedy, gdy nikt już nie pamięta, że kiedykolwiek istnieli.”

© 2026 Mariusz Ślusarz

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana w systemach odtwarzania ani przekazywana w jakiejkolwiek formie — elektronicznej, mechanicznej, fotokopiowej, nagraniowej lub innej — bez uprzedniej pisemnej zgody autora

Prolog

Kamienne kręgi stały na grzbiecie wzgórza, gdzie ziemia była cienka, a trawa niska i poszarzała od ognia. Jeszcze godzinę temu paliły się tu ogniska — wysokie, jasne, podsycane żywicą i tłuszczem. Ludzie stali między głazami, śpiewali, powtarzali imiona, żeby utrzymać je przy sobie.

Teraz zostały po nich czarne ślady i rozdeptany popiół, który wiatr rozciągał po ziemi cienką warstwą. W wilgotnym powietrzu unosił się zapach mokrej gliny, dymu i kwaśnej nuty rozkładu, która nie należała ani do ciała, ani do roślin — coś głębszego zaczęło się tu psuć.

Dobromił wszedł między kamienie wolno, jak ktoś, kto zna to miejsce i widzi, że przestało odpowiadać. Wyszedł z doliny przed świtem, zostawiając za sobą osadę, w której ludzie przestawali pamiętać imiona własnych dzieci. Szedł bez snu, prowadzony przez wieści o kręgach — o ostatnim miejscu, gdzie ogień pamięci jeszcze działał.

Buty zapadały się w miękkiej glebie. Błoto wchodziło pod skórzane paski i oblepiało kostki. Każdy krok ciążył bardziej, niż powinien. Zatrzymał się dopiero w centrum kręgu.

Tu zawsze było cieplej. Czuło się to od razu, jeszcze zanim dotknęło się ziemi.

Tym razem chłód wpełzł pod ubranie i zatrzymał się na skórze. Dobromił uniósł głowę. Kamienie stały jak dawniej — wysokie, spękane, pokryte znakami wyrytymi rękami ludzi, którzy rozumieli rytuał. Kiedyś linie były ostre, wypełnione sadzą i tłuszczem. Teraz powierzchnia była starta, jakby ktoś przejechał po niej dłonią i zdjął znaczenie, zostawiając tylko rysy.

— Coś się zmieniło — powiedział, bardziej do ziemi niż do człowieka.

Jaromir wszedł za nim szybciej, ciężko oddychając. Wspinali się razem od rzeki, gdzie znaleźli pierwszego martwego — mężczyznę bez imienia. Żona siedziała przy nim i patrzyła w twarz, powtarzając obce słowo, które kiedyś było jego imieniem, aż w końcu przestała je pamiętać.

Jaromir otarł twarz przedramieniem, zostawiając smugę błota.

— Nie „coś”. Wszystko.

Dobromił nie odpowiedział. Przyklęknął i położył dłoń na ziemi. Zimno weszło od razu. Nie powierzchowne, nie związane z porą dnia. Głębokie, suche, jakby ziemia została opróżniona z tego, co ją ogrzewało od środka. Wilgoć wsiąkała w skórę i nie chciała jej puścić.

— Słyszysz to? — zapytał.

Jaromir zatrzymał się przy jednym z głazów i nasłuchiwał. Na zboczu wiatr poruszał trawą, niżej ktoś krzyknął przy drodze, drewno zaskrzypiało pod czyimś ciężarem. W kręgu panowała cisza tak gęsta, że aż bolała w uszach.

— Nic.

Dobromił wstał powoli, prostując plecy z wyraźnym wysiłkiem.

— Właśnie o to chodzi.

Spojrzał w niebo. Nad nimi wisiały miasta aniołów — rozciągnięte, jasne struktury, które jeszcze wczoraj paliły się jak gwiazdy. Teraz ich kształty rozpływały się powoli, światło gasło fragmentami, jakby ktoś przenosił je gdzie indziej. To nie było zwycięstwo. To było wycofanie.

— Wracają — powiedział.

— Skąd to wiesz?

— Bo to miejsce przestało być potrzebne.

Jaromir podszedł do głazu i oparł o niego dłoń.

— Tu zawsze rozpalaliśmy ogień. Pamiętasz?

Dobromił skinął głową. Pamiętał dokładnie. Ludzi stojących w kręgu, głosy nakładające się na siebie, imiona powtarzane tak długo, aż stawały się ciężarem, który można było utrzymać.

Bez tego ludzie zaczynali znikać — najpierw z pamięci innych, potem z własnej. Chłopiec z doliny stracił imię w jedno popołudnie. Wieczorem jego matka przestała pamiętać jego twarz. Rano nie pamiętała, że kiedykolwiek miała dziecko. Chwila przeciągnęła się między nimi. Dobromił podjął decyzję szybciej, niż Jaromir zdążył coś powiedzieć.

— Rozdzielamy się.

Jaromir odwrócił się gwałtownie.

— Nie.

— Jeśli pójdziemy razem, znajdziemy jedną wioskę. Jeśli osobno — mamy szansę na dwie.

Jaromir podszedł bliżej. Zbyt blisko, jak na rozmowę.

— Widziałeś, co się dzieje z tymi, którzy zostają sami.

Dobromił spojrzał na niego długo. W oczach miał zmęczenie, ale też coś twardszego — decyzję, której nie zamierzał cofnąć.

— Jeśli zostaniemy razem, więcej ludzi zniknie.

— A jeśli się mylisz?

— Wtedy zginę pierwszy.

Jaromir cofnął się o krok, jakby dostał uderzenie.

— To ma być pocieszenie?

Dobromił nie odpowiedział.

— Idź do Vesny — powiedział w końcu. — Ona jeszcze słyszy rzekę. Jeśli ktoś rozumie, co się dzieje, to ona.

— A ty?

— Ja znajdę tych, którzy jeszcze pamiętają imiona.

Jaromir pokręcił głową.

— Sam sobie z tym nie poradzisz.

Krótki uśmiech pojawił się na twarzy Dobromiła, ale nie było w nim ciepła.

— Nikt sobie z tym nie radzi. Można tylko zdecydować, gdzie przestaniesz.

Odwrócił się i ruszył między kamieniami.

— Pytanie brzmi — rzucił przez ramię — kto zostaje dłużej. Jaromir stał jeszcze chwilę, patrząc na kręgi, które przestawały działać. Potem splunął w błoto i ruszył w dół zbocza, w stronę rzeki. Dobromił przeszedł kilka kroków. Zatrzymał się.

Drżenie przyszło od ziemi. Najpierw delikatne, jak przesuwający się kamień. Potem głębsze, cięższe. Spojrzał pod nogi. Błoto pękło wzdłuż cienkiej linii. Ziemia rozeszła się powoli, odsłaniając przestrzeń, która nie była ani jamą, ani szczeliną — brakowało jej głębi. Z wnętrza uderzyło zimno, suche i martwe. Dobromił cofnął się, ale grunt pod piętą osunął się i stracił równowagę. Z ciemności wysunęła się dłoń. Zbyt długa. Zbyt cienka. Skóra miała kolor rozmytego popiołu.

Za nią pojawiła się twarz — niedokończona, jakby ktoś porzucił ją w połowie tworzenia. Oczy patrzyły bez ruchu.

— Widzisz — powiedziała istota.

Głos brzmiał tak, jakby przechodził przez coś obcego, zanim dotarł do uszu.

Dobromił poczuł napięcie w mięśniach, które przyszło szybciej niż myśl.

— Czym jesteś? Na twarzy pojawił się uśmiech, cienki i nierówny.

— Tym, co zostaje, kiedy przestajecie pamiętać. Dobromił zacisnął dłonie.

— To wy ich zabieracie?

— Zbieramy. Zrobiła krok bliżej. Błoto nie zareagowało.

— Kiedy imię przestaje być używane, wiązanie pęka. Najpierw inni tracą do niego dostęp. Potem sam właściciel. Na końcu znika ślad.

Dobromił przełknął ślinę.

— Ile to trwa?

— Krócej, niż myślisz. Wczoraj jeden dzień. Dziś kilka godzin.

Obraz chłopca z doliny wrócił natychmiast.

— Można to zatrzymać?

Istota patrzyła na niego chwilę.

— Można utrzymać imię przy życiu. Wystarczy, żeby ktoś je pamiętał i wypowiadał.

Zamilkła na moment.

— Ale wy przestajecie.

Cień poruszył się szybciej, niż Dobromił zdążył zareagować. Dotyk. Zimny, przenikający głębiej niż skóra. Dobromił zachwiał się. Dłoń powędrowała do skroni.

— Co…

Myśl urwała się w połowie. Przed chwilą coś było — konkretne, ważne. Zniknęło. Serce przyspieszyło. Oddech stał się płytki.

— To początek — powiedziała istota spokojnie. — Najpierw rzeczy małe. Drogi, twarze, imiona. Dobromił podniósł wzrok. Podjął decyzję natychmiast. Odwrócił się i ruszył biegiem. Buty ślizgały się w błocie, kamienie wbijały się w podeszwy. Oddychał ciężko, czując, że coś w nim zostało naruszone.

— Wędrowiec… — dobiegł go szept. — Zawsze coś zostawiasz.

Ziemia zamknęła się za nim powoli. Kręgi znów stały nieruchomo. Tym razem puste w sposób, którego nie dało się odwrócić.

Rozdział I

Sigrun stała boso na granicy, dokładnie w miejscu, gdzie trakt tracił swoją pewność i rozlewał się w pas ziemi wydeptany przez lata patroli, rytuałów i prób. Dotarła tu przed świtem z północnej strażnicy — wysłano ją, gdy ognie na granicy zgasły jednocześnie w trzech punktach. Nikt ich nie gasił. Po prostu przestały trwać.

Pas miał może trzy kroki szerokości. Z jednej strony zaczynał się las Velesgardu — ciężki, wilgotny, gęsty od zapachów rozkładu i życia, które nigdy nie zatrzymuje się całkowicie. Z drugiej ciągnęła się równina Asgarii — płaska, jasna, napięta jak powierzchnia lodu przed pęknięciem.

Poranek nadszedł, ale nie przyniósł ruchu. Chmury wisiały nisko, przygniatając przestrzeń. Powietrze było ciężkie i lepkie; wdech zostawiał w ustach metaliczny smak, jak po burzy, która przyszła za wcześnie i nie potrafiła się rozpaść. Sigrun oddychała płytko, świadomie skracając oddech. Ciało odrzucało to powietrze. Zrozumienie pojawiło się bez wahania. Zmieniły się zasady. Jedna stopa zapadła się w czarnej ziemi. Błoto ustąpiło pod naciskiem, ciepłe głębiej, pracujące powoli pod powierzchnią. Wcisnęło się między palce, ciężkie i lepkie, trzymające. Druga spoczęła na lodzie.

Szorstkim, napiętym. Pod naciskiem pękł cicho, cienkim trzaskiem, który przeszedł przez stopę aż do biodra. Zimno weszło natychmiast, bez przejścia, wnikając w kości i zatrzymując się wyżej, w mięśniach. Granica zawsze bolała. Ten ból miał jednak inną głębię, jakby coś poza ciałem zaczęło naciskać od środka. Sigrun zamknęła oczy. Najpierw przyszło to, co znała od dziecka. Las. Zapach mokrych liści, rozkładu i grzybni ułożył się w jedną warstwę. Czuła nacisk korzeni pod ziemią — nie ruch, lecz ciągłą obecność, ciężar, który utrzymuje wszystko razem. Wnikało to w nią przez skórę, przez język, przez oddech. Tak ją uczono. Dzieci granicy nie należą do jednego świata. Oddychają dwoma i utrzymują równowagę, której inni nie potrafią nawet poczuć. Pod jej stopą ziemia odpowiedziała napięciem. Korzenie rozsunęły się minimalnie, robiąc dla niej miejsce. Potem przyszło zimno. Z gór, z równiny, z miejsca, które niczego nie daje, tylko odbiera. Wiatr przeciął jej skórę cienkimi liniami bólu, sprawdzając granice ciała. Zawsze wyglądało to tak samo. Las dawał ciężar. Równina odbierała. Między tym trwała. Tym razem oba ruchy nie spotkały się w niej. Sigrun otworzyła oczy. Las zamarł.

Liście nie poruszyły się ani razu. Kropla wody wisiała na końcu gałęzi i pozostawała tam, choć powinna była spaść już dawno temu. Brak odpowiedzi. Odwróciła głowę.

Równina wyglądała inaczej. Góry straciły swoją nierówność — pęknięcia, osuwiska, ślady czasu zostały wygładzone. Światło rozkładało się po nich równo, bez załamań, bez cieni. Ktoś usunął z nich historię.

— Ktoś to robi — powiedziała cicho.

Runy na jej przedramionach zareagowały z opóźnieniem. Puls był słaby, nieregularny, jakby coś tłumiło odbicie świata. Pierwszy raz w życiu nie odpowiedziały natychmiast. Sigrun cofnęła stopę z lodu. Ziemia przyjęła ją bez oporu. Ciepło rozlało się po nodze, ciężkie, stabilne, znajome. Znasz swoje miejsce. Przetrwaj między. Głos kapłana wrócił z pamięci tak wyraźnie, jakby stał obok. Miała wtedy dziewięć lat. Stała naga na kamieniu, wysmarowana tłuszczem, a starsi patrzyli, czy utrzyma równowagę między bólem a ciężarem. Utrzymała. Teraz coś zostało z niej wyjęte. Sigrun zesztywniała. Brak pojawił się w niej, nie wokół. Jedna z nici, które trzymały ją między światami, zniknęła. Nie pękła. Została usunięta. Oddech zaciął się w połowie.

— Nie teraz…

Zamknęła oczy i sięgnęła głębiej. Do Noosfery. Zwykle była gęsta — pełna głosów, śladów przejść, resztek rytuałów zostawionych przez tych, którzy bali się zabrać pamięć dalej. Szumiała nieustannie. Teraz jedno miejsce było gładkie. Wyzerowane. Nie brakowało tam rzeczy. Brakowało śladów po nich. I wtedy zobaczyła. Miasto. Białe.

Nie z kamienia. Z powierzchni pozbawionej historii. Bez zadrapań, bez zużycia, bez pamięci. Jakby nic nigdy tam nie zostało zapisane. Sigrun otworzyła oczy gwałtownie. Powietrze weszło zbyt szybko, drapiąc gardło.

— Oni nie zabierają świata…

Myśl ułożyła się od razu.

— Oni usuwają to, co było.

Spojrzała w dół. Trakt prowadził przez dolinę. Jeszcze wczoraj paliły się tam ognie, a ludzie powtarzali imiona, żeby je utrzymać. Teraz szli. Powoli. W równym tempie. Bez rozmów.

Kobieta niosąca dziecko zatrzymała się nagle. Dziecko płakało — cienko, urywanie — po czym urwało dźwięk w połowie oddechu. Matka uklękła. Dotknęła jego twarzy.

— Dziękuję…

Nie patrzyła w niebo. Nie do boga. Po prostu przestała czuć. Sigrun przesunęła językiem po zębach, jakby chciała upewnić się, że nadal czuje własne ciało. To już działało. Nie przemocą. Ulgą.

Jeśli to się rozleje, nikt nie będzie walczył, bo nikt nie będzie miał powodu, żeby coś utrzymać. Niebo nad nią pękło. Rozdarcie nie przyszło z błyskiem, tylko z napięciem, które w końcu puściło. To było wejście. Sigrun zacisnęła szczękę. Mogła się cofnąć. Wrócić do środka. Zostać tym, czym była całe życie — punktem równowagi. Granica nie wybiera. Granica trwa. Ale wtedy to się rozleje.

— Jeśli wybiorę… przestanę być tym, czym jestem.

To była wiedza, nie obawa. Zrobiła krok.

Ziemia zatrzymała ją naprawdę. Błoto zassało stopę głębiej, niż pozwalała na to waga ciała.

— Zostań.

Głos przyszedł z dołu. Nie z pamięci. Sigrun szarpnęła nogę. Puściło z oporem. Drugi krok postawiła na lodzie. Uderzenie było natychmiastowe. Zimno wbiło się w ciało jak klin. Runy zapłonęły bólem, skóra napięła się tak, jakby miała pęknąć od środka. Za plecami kontakt z lasem urwał się gwałtownie. Nie oddalił się. Został odcięty. Sigrun zachwiała się. Zniknął ciężar ziemi. Zniknął nacisk korzeni. Pierwszy raz w życiu stała tylko po jednej stronie. Podniosła głowę. Pęknięcie w niebie było bliżej.

— Za późno. Ruszyła.

Bagna nie kłamią. Dlatego Boromir wszedł w nie o świcie — zanim ludzie z doliny zaczęli rozpalać ognie i zanim kapłani przyszli zostawiać ofiary przy zatopionych kamieniach. Wyszedł jeszcze w nocy, po tym jak jego siostra przestała pamiętać jego imię. Siedziała przy ogniu, patrzyła na niego spokojnie i zapytała, kim jest. Nie odpowiedział. Przyszedł tutaj.

Ścieżka kończyła się nagle. Twarda ziemia przechodziła w czarną, nasiąkniętą wodą glebę, gdzie ktoś dawno temu wbił pale i oznaczył granicę. Większość zniknęła pod powierzchnią. Jeden jeszcze stał, przewiązany spróchniałym sznurem z kośćmi drobnych zwierząt. Ostrzeżenie, które kiedyś działało.

Boromir minął je bez zatrzymania. Mgła wisiała nisko, gęsta i wilgotna. Osadzała się na rzęsach, wchodziła pod kołnierz, wnikała w skórę. Każdy oddech smakował wodą i rozkładem, ale pod tym była jeszcze jedna warstwa — coś płaskiego, wyczyszczonego z zapachu. Znał to miejsce. Kiedyś odpowiadało.

Ludzie przychodzili nocą, zostawiali chleb, miód, czasem krew. Prosili o zdrowie, o pamięć przodków, o zwrot tego, co zgubili. Bagno przyjmowało i oddawało. Zawsze. Zrobił pierwszy krok.

Ziemia ustąpiła znajomo. Błoto wciągnęło but, zimne na powierzchni, cieplejsze głębiej. Drugi krok poszedł ciężej. I wtedy poczuł różnicę. Woda nie rozsunęła się. Uniosła się.

Gęsta, lepka, stawiająca opór. Nie zachowywała się jak ciecz — raczej jak coś, co trzeba rozdzielić siłą, żeby zrobić miejsce. Boromir zatrzymał się i rozejrzał. Brakowało ruchu. Owadów. Kręgów na wodzie. Nawet powietrze nie drgało nad powierzchnią.

— Za równo… — mruknął.

Ruszył dalej. Błoto sięgnęło do łydek, potem wyżej. Nie pracowało. Nie oddychało. Nie reagowało na jego ciężar. Dotarł do starego drzewa. Tego samego, przy którym zostawił pierścień siostry, kiedy zaczęła zapominać jego imię — dwa dni temu, jeszcze zanim inni zaczęli tracić słowa.

Wtedy ziemia odpowiedziała. Teraz drewno było zimne i martwe. Boromir położył na nim dłoń.

— Spóźniłem się? Nic. Ściągnął rękawice i zanurzył dłonie w wodzie. Ból przyszedł natychmiast — ostry, czysty, jak przecięcie skóry. Syknął i cofnął ręce, ale to nie ból go zatrzymał. To, co było pod spodem. Brak reakcji. Jakby coś zabrało samej ziemi zdolność odpowiadania. Zamknął oczy. Sięgnął głębiej. Nie prosił. Nigdy nie prosił.

— Welesie.

Zawsze odpowiadał inaczej niż ludzie. Nie głosem. Ciężarem. Wilgocią w płucach. Pamięcią starszą niż imiona. Tym razem coś go zatrzymało. Szarpnięcie przyszło od środka. Jakby ktoś złapał go jednocześnie za gardło i kręgosłup, ścisnął i pociągnął w dół. Boromir napiął się, mięśnie zadrżały.

— Puść… Drugie uderzenie było głębsze. Obrazy przyszły nagle. Ludzie klękający przy drodze. Zbyt szybko. Dzieci milknące w połowie płaczu. Bez walki. Sigrun. Na granicy. Ruch. Wybór. Boromir otworzył oczy, łapiąc powietrze.

— Za późno… Woda pod nim poruszyła się ciężko. Nie falą. Przesunięciem. Jakby całe bagno zmieniało pozycję. Nie cofnął się. Rozstawił nogi szerzej, wbił stopy głębiej.

— Wyjdź.

— Wyjdź. Tym razem niżej, z brzucha, nie z gardła. Woda uniosła się powoli. Bez rozdzierania. Bez pęknięcia. Cień wynurzył się z niej jako ciężar, nie kształt. Boromir poczuł go w kolanach, w kręgosłupie, w płucach. Oddychanie stało się trudniejsze.

— Widzisz. Głos nie był dźwiękiem. Był znaczeniem, które układało się bezpośrednio w głowie. Boromir splunął. Ślina zatrzymała się na powierzchni wody. Nie rozpłynęła.

— Widzę, że coś próbuje być tobą. Cień poruszył się minimalnie. Nie obrażony. Zainteresowany.

— Naprawiamy.

— Wycinacie.

Cień przesunął się bliżej.

— Ludzie są zmęczeni.

To go zatrzymało. Nie słowa. Obraz. Siostra. Siedząca przy ogniu, patrząca na niego spokojnie, bez strachu, bez rozpoznania.

— Chcą ulgi.

— Wiem.

— Możemy ją dać.

— Bez bólu.

— Bez strachu.

— Bez pamięci.

Boromir uniósł głowę.

— Bez życia.

Cisza napięła się między nimi.

— A ty?

— Czego chcesz?

Boromir wbił palce w błoto. Czuł ziemię. Jeszcze.

— Żeby pamiętali.

— Nawet jeśli będą cierpieć?

— Tak.

— Nawet jeśli będą cię nienawidzić?

Zawahał się. Jedno uderzenie serca za długo.

— Tak.

Wtedy bagno się zamknęło. Woda oplotła jego nogi i szarpnęła w dół. Upadł na kolana. Błoto wdarło się do ust, do nosa. Zakaszlał, próbując złapać powietrze.

— Oddaj ich — przyszło z wnętrza. — A oszczędzimy ci wyboru.

Boromir splunął błotem.

— Nie.

Szarpnięcie. Mocniejsze.

— Nie uratujesz ich.

— Spróbuję.

— Świat bez bólu przetrwa.

— To nie jest świat. Zacisnął zęby i szarpnął się.

Pierwszy raz — nic. Drugi — ból rozlał się po udach. Trzeci — wyrwał jedną nogę. Mięśnie zapłonęły. Druga puściła nagle. Zbyt łatwo. Jakby coś zdecydowało, że to wystarczy. Boromir runął do przodu, kaszląc. Powietrze było ciężkie. Ale należało do świata. Cień cofnął się.

— Wybrałeś.

— Tak.

— W takim razie…

— stracisz ich pierwszy.

Zniknął. Nie rozpłynął się. Po prostu przestał istnieć. Woda opadła, wyrównując powierzchnię. Zbyt gładko. Jakby nic nigdy się tu nie wydarzyło. Boromir stał chwilę bez ruchu. Spojrzał na dłonie. Drżały.

— Za późno na milczenie…

Odwrócił się i ruszył w stronę ścieżki. Za nim bagno zamknęło ślady natychmiast. Jak pamięć, która już wybiera, co zostawić. Nie obejrzał się. Szedł szybciej niż wcześniej. Jak ktoś, kto wie, że czasu jest mniej, niż powinno.

Nie każdy, kto strzeże świętego miejsca, pilnuje granic. Niektórzy pilnują tego, żeby świat nie rozpadł się po cichu. Dobromił siedział przy wypalonym pniu na skraju starego gaju — dokładnie tam, gdzie kończyła się ziemia oddana bogom, a zaczynała droga do osady w dolinie. Po tej stronie ścieżka była jeszcze miękka, nasiąknięta żywicą i wilgocią, uginająca się pod ciężarem ciała; kilka kroków dalej twardniała, ubita przez koła wozów, kopyta i ludzkie stopy, które przechodziły tędy codziennie, nie zastanawiając się, co zostawiają za sobą.

Był wczesny poranek, ale świat nie miał w sobie ruchu poranka. Dym z ognisk dopiero zaczynał wznosić się między drzewami. Cienkie smugi snuły się nisko, przyklejone do wilgotnego powietrza. Dobromił potrafił odróżnić je bez patrzenia — wiedział, kto pali suchym drewnem, kto mokrym, kto dziś piecze chleb, a kto znowu rozgrzewa tylko wodę, bo nic więcej nie zostało. Znał tych ludzi. Oni znali jego. Nie jako człowieka.

Jako kogoś, kto ma pilnować, żeby rzeczy nie znikały. Poruszył stopą. Mokre igliwie przykleiło się do skóry, wsunęło pod paski sandałów i wcisnęło w stare, niedoleczone rany na piętach. Syknął cicho, bardziej odruchowo niż z bólu. Powietrze pachniało żywicą, dymem i gnijącymi liśćmi. Zwykle ten zapach miał głębię — układał się warstwami, które można było rozpoznać osobno. Dziś wszystko zlewało się w jedno. Płaskie. Wyjałowione. Dobromił przeciągnął dłonią po twarzy. Nie spał dobrze od trzech nocy. Wczoraj przyszli z osady. Przynieśli chłopca.

Siedem lat. Chudy, zbyt lekki jak na swój wiek. Trzymał się matki tylko przez chwilę, potem puścił jej rękę, jakby nie wiedział, po co ją trzyma.

— Jak masz na imię? — zapytał Dobromił.

Chłopiec spojrzał na niego spokojnie.

— Nie wiem.

Potem spojrzał na kobietę obok.

— A to kto?

Matka zaczęła płakać dopiero po chwili. Kapłanka kazała rozpalić ogień pamięci. Żywica, kropla krwi, imię powiedziane trzy razy — rytuał starszy niż gaj. Dobromił trzymał chłopca za ramiona, kiedy płomień podnosił się wysoko, zbyt jasno, jakby chciał coś udowodnić. Ogień miał oddać to, co zostało zabrane. Nie oddał. Chłopiec przestał płakać. Przestał też szukać czegokolwiek wzrokiem. I to było gorsze.

Dobromił wrzucił kawałek żywicy w żar. Kropla spadła ciężko, sycząc. Płomień poderwał się gwałtownie, oświetlając jego dłonie — popękane, pociemniałe od ziemi, pokryte bliznami, które pamiętały każdy rytuał lepiej niż on sam. Światło zgasło niemal natychmiast. Zbyt równo. Zbyt czysto. Jakby ktoś przycisnął ogień od góry i nie pozwolił mu oddychać. Dobromił pochylił się bliżej. Ciepło było słabe, płytkie, nie sięgało głębiej niż skóra.

— Oddychaj… — powiedział cicho.

Do ognia. Ale nasłuchiwał lasu. Gałęzie poruszyły się lekko. Jedna kropla spadła z igły i uderzyła w ziemię z przesadną wyrazistością. Potem wszystko się urwało. Dobromił podniósł się powoli. Kręgosłup zaprotestował znajomym bólem — pamiątka po czasach, kiedy jeszcze walczył, zanim nauczył się stać w miejscu i pilnować. Zrobił krok. Igliwie zaszeleściło. Dźwięk uciął się w połowie. Dobromił znieruchomiał. To nie była cisza lasu. To było coś, co ciszę narzuca.

— Pokaż się.

Nie czekał. Opadł na kolana i wbił dłonie w ziemię. Paznokcie weszły w wilgotną glebę. Poczuł chłód, ciężar, napięcie korzeni — ten powolny opór, który zawsze odpowiadał, nawet jeśli odpowiedź była odmową. To było jego miejsce. Jego zadanie. Pilnować przepływu. Między tym, co żywe, a tym, co pamięta.

— Welesie… — wyszeptał, nie jako modlitwę, tylko jak ktoś, kto wzywa coś, co powinno już tu być.

Zawsze odpowiadał. Inaczej niż ludzie. Teraz coś przerwało połączenie. Nie ucichło. Zniknęło. Jakby ktoś wyciął fragment świata razem z jego znaczeniem. Dobromił otworzył oczy. Pierwszy raz od wielu lat poczuł brak oparcia. Nie strach. Coś gorszego. Świadomość, że nie ma do czego się odnieść. Palce nadal tkwiły w ziemi, ale była to już tylko wilgotna gleba, bez odpowiedzi, bez pamięci. Zrozumiał. Jeśli stąd odejdzie — nie wróci. Nie do gaju. Do tego, czym był. Cisza napięła się. I wtedy pękła.

Z mroku między drzewami wybiegł skrzat. Chudy, zbyt długi w kończynach, jakby jego ciało rosło nierówno. Błoto zaschnięte na twarzy pękało przy każdym oddechu. Liście przyklejone do ramion drżały razem z nim. Potknął się i uderzył kolanem o korzeń. Kość stuknęła głucho. Za nim pojawił się drugi. I trzeci. Zbyt blisko siebie. Zbyt szybko. Dobromił ruszył w ich stronę.

— Co was goni?

Pierwszy zatrzymał się przy nim, łapiąc powietrze.

— Nadchodzi.

— Co?

Skrzat nie odpowiedział. Spojrzał za jego plecy. Dobromił odwrócił się. Światło weszło między drzewa. Nie przypominało słońca ani ognia. Było równe, czyste, pozbawione kierunku. Przenikało wszystko bez oporu — korę, gałęzie, powietrze — i sprawiało, że kształty zaczynały się wyrównywać, tracić ostrość, przestawać różnić się między sobą. Jakby ktoś usuwał szczegóły.

— Ono nas nie widzi — powiedział skrzat.

Dobromił zmarszczył brwi.

— Co masz na myśli?

— Nie widzi lasu. Nie widzi nas. Przechodzi przez to.

To wystarczyło. Jeśli coś nie rozpoznaje… nie wchodzi w relację. Nie można tego zatrzymać. Dobromił spróbował jeszcze raz.

— Perunie…

Nic.

— Mokoszo…

Nic.

— Welesie…

Nic. Nie cisza. Brak. Ziemia pod nim zadrżała, głębiej niż wcześniej. Padł na kolana. Dłonie wbiły się w błoto. Tym razem poczuł coś jeszcze — ostatni ślad ciężaru, który nie należał do niego. I wtedy to przyszło. Nie głos. Znaczenie.

— Odszukaj…

Oddech ugrzązł mu w gardle.

— …miejsce…

Serce uderzyło mocniej.

— …Korzeń Światów.

Dobromił podniósł głowę. Spojrzał na gaj. Na drzewa, które chronił przez dwadzieścia lat. Na miejsce, gdzie ludzie zostawiali wspomnienia, których nie byli w stanie unieść dalej. Na ogień, który miał przypominać bogom, że ludzie wciąż istnieją.

Jeśli odejdzie — to wszystko zostanie bez strażnika.

A ludzie już zaczynali znikać po cichu, jeszcze zanim ktoś zdążył ich zapamiętać.

— Jeśli zostanę…

— Ono tu przyjdzie — odpowiedział skrzat.

Dobromił zamknął oczy. To nie był wybór między dobrem a złem. To był wybór kolejności. Co zniknie pierwsze. Zacisnął dłonie.

— Wybacz.

Nie wiedział komu. Zrobił krok. Ziemia zatrzymała go naprawdę. Błoto zassało stopę, ciężkie i uparte, jakby coś pod spodem próbowało go zatrzymać nie słowem, tylko siłą. Szarpnął nogę. Puściło. Drugi krok był gorszy. Ból przeszedł przez ciało, od stóp do kręgosłupa. Runy, które nosił pod skórą, zapiekły nagle, jakby ktoś przeciął je od środka. Przekroczył granicę.

Gaj zadrżał. Nie liśćmi. Całością. Dobromił poczuł to w klatce piersiowej, jakby coś zostało wyrwane razem z oddechem. Połączenie zostało przecięte. Bez krwi. Bez śladu. Została tylko pustka. Stał chwilę, próbując złapać rytm oddechu. Już nie był strażnikiem. Za jego plecami światło weszło między drzewa. Powoli. Bez oporu. Jak do miejsca, które przestało się bronić. Dobromił nie odwrócił się.

— Za późno na ciszę…

Ruszył w stronę drogi. W stronę ludzi. Północne wybrzeże budziło się powoli pod ciężkim niebem, które od świtu wisiało nisko nad wodą, niemal dotykając krawędzi klifów. Światło nie rosło — rozlewało się tylko cienką warstwą szarości po śniegu, po deskach domów, po zamarzniętej tafli przy brzegu.

Wiatr ciągnął od morza, niosąc drobny, twardy śnieg. Wpychał go w szczeliny między belkami długiego domu, wciskał w zawiasy drzwi, zostawiał tam cichy, uporczywy skrzyp. Morze powinno pracować. Cofnięcie. Szum. Powrót. Uderzenie. Rytm, którego nie da się pomylić. Astrid obudziła się natychmiast. Bo tego rytmu nie było.

Usiadła gwałtownie, zanim myśl zdążyła się uformować. Skóra na ramionach była napięta od zimna. Dłonie oparła o drewno posłania — szorstkie, pełne nacięć po nożu jej ojca. Pamiętała ten dźwięk: krótki, suchy, powtarzany wieczorami, kiedy poprawiał coś, co i tak działało. Teraz nie było nic, co mogłoby zostać poprawione. Zapach dymu, tłuszczu i starych skór wisiał w powietrzu dokładnie tak jak zawsze. Ale brakowało warstw. Zapach był płaski. Jak wspomnienie, z którego ktoś wyciął szczegóły i zostawił tylko kształt. Serce przyspieszyło. Nie z paniki. Z rozpoznania. Przekręciła głowę.

Na drugim końcu długiego domu powinni spać inni. Brat — chrapiący nierówno, jakby co noc walczył z oddechem. Stary Bjorn — który budził się przed świtem i dokładał drewna do ognia, zanim ktokolwiek zdążył go o to poprosić. Ogień powinien żyć. Nie żył. Popiół leżał płasko, jakby ktoś go wyrównał dłonią.

Astrid wstała i narzuciła futro. Ciężkie przy karku, wilgotne od oddechu, sztywne na rękawach od mrozu. Kiedy wsunęła ręce, zimno weszło pod skórę — ale nie szczypało. Nie gryzło. Zostawało. To było pierwsze, co było naprawdę złe. Zrobiła krok. Deski jęknęły. Dźwięk odbił się od ścian i wrócił do niej zbyt czysty. Jak w pustym miejscu. Jakby dom już do nikogo nie należał. Otworzyła drzwi. Zimno uderzyło — ale bez siły. Osiadło na twarzy cienką warstwą, jak pył. Martwe zimno. Zatrzymała się na progu. Osada była nieruchoma.

Dym z kominów stał w powietrzu w prostych smugach. Sieci nie drgnęły, choć wiatr wciąż istniał. Ślady na śniegu prowadziły między domami — i kończyły się nagle, w połowie kroku, jakby ktoś został wyjęty ze świata. Astrid zeszła ze schodka. Śnieg skrzypnął. Za lekko. Jakby łamała szkło, nie lód. Spojrzała w stronę klifu.

Święte Drzewo stało tam jak zawsze — skręcone, ciężkie, naznaczone latami ofiar. Kora pęknięta wzdłuż starych ran, w których zaschnięta krew była ciemniejsza niż cień. To tam przywiązywano zwierzęta. To tam składano ludzi. To tam wołano do Odyna — nie słowami, tylko stratą. Astrid pamiętała pierwszy raz. Nóż był za ciężki. Dłoń zbyt pewna, żeby mogła być jej. Matka stała obok, spokojna, kiedy krew spływała po korze.

„Nie wołaj go słowami” — powiedziała wtedy. „Wołaj go tym, co możesz stracić.” Astrid ruszyła.

Im bliżej drzewa, tym bardziej powietrze stawiało opór. Gęstniało, ale nie niosło zapachu. Jakby brakowało mu czegoś, czego nie da się nazwać. Dotknęła pnia. Zimno. Nie zimowe. Martwe. Cofnęła rękę gwałtownie.

— Odynie.

Czekała. Nic. To nie było milczenie. To był brak miejsca, w które mogłaby trafić odpowiedź. Weszła do kręgu kamieni i uklękła. Śnieg zapadł się pod nią, stopniał od ciepła ciała — i natychmiast zamarzł z powrotem, zamykając ją w cienkiej skorupie. Runy były wyżłobione głęboko. Za głęboko, żeby zniknąć same. Dotknęła jednej. Kamień pękł pod palcem. Nie rozsypał się. Otworzył. Z wnętrza wysunęła się biel — gładka, bez faktury, bez historii. Astrid cofnęła dłoń.

— To nie jest nasze.

— Astrid.

Głos Sigrid przyszedł zza jej pleców, zbyt szybki, zbyt krótki. Astrid nie odwróciła się od razu.

— Nie słyszę ich — powiedziała Sigrid.

— Ja też.

Sigrid zatrzymała się na granicy kręgu. Nie weszła dalej. To było nowe.

— Gdzie są ludzie?

Astrid spojrzała na ślady w śniegu. Kończyły się dokładnie tam, gdzie zaczynało się światło. Ziemia zadrżała. Tym razem wyraźnie. Astrid podniosła głowę. Niebo było czyste. Bez chmur. Bez zorzy. Światło nie spadało z góry. Było już wszędzie.

— Przygotuj się.

— Na co?

Astrid sięgnęła po topór. Drewno trzonu wpasowało się w dłoń jak coś, co pamiętało ją lepiej niż ona sama siebie.

— Na coś, co nie rozumie ceny.

Światło zgęstniało. Nie uderzyło. Zebrało się. Śnieg uniósł się lekko, zawisł na moment — i opadł równo, bez jednego odchylenia. Postać wyłoniła się z tej jasności powoli, jakby świat sam układał ją w całość. Najpierw kształt. Potem kontur. Na końcu szczegóły. Skrzydła rozwinęły się bezszelestnie. Każde pióro było identyczne. Idealne. Nienaruszone. Martwe w swojej doskonałości. Istota spojrzała na nie. Nie jak na wrogów. Jak na zadanie.

— Ten świat nie musi cierpieć.

Głos był obecny wszędzie naraz, bez kierunku, bez drogi. Sigrid cofnęła się o krok. Astrid nie drgnęła.

— Nie ty o tym decydujesz.

— Możemy zakończyć ból.

Istota zrobiła krok. Lód pod nią pękł. Za głęboko.

— Bez wyboru? — zapytała Astrid.

— Wybór prowadzi do cierpienia.

— Cierpienie prowadzi do siły.

— Siła prowadzi do śmierci.

— Śmierć prowadzi do Valhalli.

Krótka pauza.

— Valhalla nie odpowiada.

To uderzyło. Nie w uszy. W pamięć.Astrid poczuła, jak coś w niej się rozluźnia — jakby wspomnienie próbowało się rozpaść, zanim zdąży je utrzymać. Zacisnęła palce na toporze mocniej.

— To znaczy, że ktoś ją uciszył.

— Uspokoił.

— Zabił.

Powietrze zgęstniało. Oddychanie zaczęło boleć. Sigrid złapała ją za ramię.

— Jeśli się mylisz—

Astrid wyrwała się zbyt gwałtownie.

— Jeśli się mylę, umrę.

Spojrzała istocie prosto w twarz.

— Ale jeśli ty masz rację…

Zawahała się. Jedno uderzenie serca.

— …wszyscy przestaniemy być sobą.

Uniosła topór.

— Wybieram ból.

Zrobiła krok. Lód pękł. Głębiej. Tym razem coś odpowiedziało spod powierzchni. Nie światło. Ziemia. Istota poruszyła skrzydłami. Ciśnienie uderzyło w płuca.

— W takim razie — I coś między nimi pękło. Nie powietrze. Zasady.

Rzeka płynęła na południowym skraju lasu, tam gdzie ścieżka z ubitej ziemi kończyła się nagle i rozpadała w mokradło. Dalej zaczynały się pola — niskie, nierówne zagony, ciężkie po zimie, czarne jakby jeszcze nie zdecydowały, czy chcą rodzić. O tej porze ktoś zawsze tu był. Kobiety z wiadrami. Dzieci z chrustem. Ktoś, kto patrzył na wodę, zanim dzień naprawdę się zacznie. Dziś — nikogo. Mgła wisiała nisko nad rzeką, gęsta i ciężka, tłumiąca dźwięk. Światło przeciskało się przez olchy i wierzby, ale zatrzymywało się wyżej, jakby nie chciało dotknąć ziemi. Vesna stała w nurcie po kostki. Woda była lodowata. Nie chłodziła. Atakowała.

Zimno wbijało się w skórę cienkimi, równymi impulsami, wchodziło pod paznokcie, ciągnęło się wzdłuż ścięgien aż do kolan. Materiał sukni nasiąkł i przylgnął do nóg, ciężki, szarpiący przy każdym ruchu, jakby chciał ją zatrzymać w miejscu. Znała tę rzekę. Nie jako miejsce. Jako coś, co odpowiada. Tu ją przyprowadzano. Tu uczono słuchać. Tu pierwszy raz zrozumiała, że woda pamięta — nawet jeśli ludzie zapominają. Powinna się uspokoić. Nie uspokoiła się. Nurt uderzył w jej łydkę nagłym szarpnięciem. Zatrzymał się. Cofnął. Ruszył znowu. Bez rytmu.

Jak zwierzę, które przestało rozpoznawać rękę. Vesna zmarszczyła brwi i wsunęła dłonie głębiej w wodę. Palce zagłębiły się w muł — gęsty, miękki na powierzchni, cieplejszy niż powinien być w środku. Zbyt ciepły.

— Spokojnie… — powiedziała.

Nie rozkaz. Prośba. Rzeka odpowiedziała. Szarpnięciem. Mocniejszym. Fala uderzyła ją pod kolano, rozlewając zimno wyżej, aż pod biodra. Vesna wciągnęła powietrze i cofnęła jedną nogę, tracąc na moment równowagę. To nie był kaprys. To był sprzeciw. Cofnęła dłonie. Krople spadły na brzeg i wsiąkły natychmiast — szybciej niż powinny. Ziemia piła. Za głęboko. Za jej plecami błoto zamlaskało.

— Czujesz to?

Szeptucha stała przy starej olszy, gdzie wisiały ofiarne wstążki. Większość wyblakła, poszarpana. Jedna świeża — czerwona — nasiąknięta wilgocią, cięższa niż powinna. Ktoś był tu dziś. Albo w nocy. Szeptucha trzymała worek. Piołun. Jałowiec. Pokrzywa. Na pamięć. Na uspokojenie. Ale nie patrzyła na rzekę. Patrzyła na Vesnę.

— Tak.

Ruszyła bliżej. But ugrzązł głęboko — musiała go wyrwać z wyraźnym wysiłkiem.

— Co dokładnie?

Vesna nie odpowiedziała od razu. Nurt znów szarpnął.

— Głosy.

Szeptucha zatrzymała się.

— Jakie?

Vesna spojrzała na nią długo.

— Nie te, które znasz.

To wystarczyło. Palce starej kobiety zacisnęły się mocniej na worku. Jedno ziarenko wypadło i zniknęło w błocie. Nie sięgnęła po nie. Rzeka mówi do wielu. Ale jeśli odpowiada coś innego — to nie jest dar.

— Kiedy ostatnio robiłaś rytuał?

— Wczoraj.

— Sama?

— Tak.

Błąd. Nie pierwszy. Ale pierwszy, który miał znaczenie. Vesna nie była tylko tą, która słyszy. Była przejściem. Momentem między. Dlatego przychodzili do niej z pierwszym ziarnem. Dlatego dawali jej wodę przed zasiewem. Dlatego nie patrzyli jej w oczy, kiedy mówiła za długo. Granice nie są miejscem. Są stanem.

— Kto słyszy?

Świat się zatrzymał. Nie zwolnił. Stanął. Nurt zastygł wokół jej nóg. Mgła przestała się poruszać. Kropla spadająca z gałęzi zawisła w powietrzu. Szeptucha przestała oddychać. To nie było do niej. Vesna poczuła ucisk w gardle. Od środka. Jeszcze mogła wyjść. Jeszcze mogła milczeć. Jeszcze mogła wrócić do świata, który znała.

— Ja.

Słowo było ciche. Ale rzeka przyjęła je jak ciężar. I wtedy przyszło. Nie obraz. Zderzenie.

Bagna — nieruchome, przygniecione czymś, czego nie dało się zobaczyć.

Mężczyzna — ręce w ziemi, walczący z czymś, co nie odpowiada. Północ — światło bez cienia. Kobieta — topór, decyzja, ruch. I ona. Nie patrząca. W środku. Vesna zachwiała się. Na moment grunt pod wodą przestał istnieć. Szeptucha złapała ją za ramię. Ostrożnie.

— Co zrobiłaś?

— Odpowiedziałam.

— Komu?!

— Nie wiem.

I to było gorsze niż jakiekolwiek imię. Bo imię tworzy granicę. To — nie miało żadnej. Rzeka nagle się uspokoiła. Za bardzo. Powierzchnia wygładziła się w coś, co nie było już wodą. Jakby decyzja została podjęta. Vesna podniosła głowę.

— Muszę ją znaleźć.

— Kogo?

— Tę z północy.

Szeptucha przełknęła ślinę.

— Ludzie nie wracają z takich dróg.

— Ludzie nie są już punktem odniesienia.

To było nowe. I prawdziwe. Vesna wyszła z wody. Błoto trzymało ją przy każdym kroku, jakby ziemia chciała ją zatrzymać w miejscu, które jeszcze rozumiała.

— Vesna…

— Jeśli nie pójdę — powiedziała — to to przyjdzie tutaj.

Spojrzała na rzekę. Już jej nie znała. Szeptucha pokręciła głową.

— Tego się nie leczy. Tego się nie odczynia.

— Wiem.

I to nie była rezygnacja. To było przekroczenie. Vesna ruszyła w stronę lasu. Gałęzie zahaczały o jej ramiona. Jedna pękła pod dłonią — suchy, zbyt czysty dźwięk. Za jej plecami rzeka poruszyła się jeszcze raz. Cicho. Nie jak nurt. Jak oddech. Czegoś, co właśnie nauczyło się mówić jej językiem.

Morwena zatrzymała się na skraju doliny, zanim zeszła niżej. Stała jeszcze chwilę na twardym grzbiecie zbocza, gdzie wiatr był ostrzejszy, a ziemia trzymała formę. Tu wszystko miało jeszcze opór. Tu świat był sobą.

Niżej — już nie. Dno doliny leżało jakieś trzydzieści kroków poniżej, szerokie, rozciągnięte między łagodnymi zboczami porośniętymi karłowatą brzozą i krzywą sosną. Drzewa rosły rzadko i płytko. Ich korzenie nie schodziły głęboko — jakby coś pod ziemią nie pozwalało im się zakotwiczyć. Bo to miejsce było już zajęte. Świt dopiero się przecierał. Światło nie wschodziło — osiadało. Blade, przytłumione, jak popiół opadający na kamień. Setki głazów. W kręgach. W rzędach. Samotne. Nie przypadkiem. Każdy ustawiony ręką. Każdy nazwany.

Morwena ściągnęła płaszcz ciaśniej i zaczęła schodzić. But poślizgnął się na wilgotnej skale; złapała równowagę dłonią, rozcinając skórę przy kciuku. Krew wypłynęła natychmiast — ciepła, lepka. Zatrzymała się na moment. To było ważne.

Ból miał ciężar. Krew miała kierunek. To znaczyło, że jeszcze coś działa. Ruszyła dalej szybciej. Nie sprawdzała już oddechu doliny. Już wiedziała.

Pierwszy kamień stał przy wejściu — przechylony, wysoki na jej pas. Wyżłobienia były starte, ale układ nadal trzymał. Ktoś o niego dbał jeszcze niedawno — w szczelinach została świeża sadza. Uklękła.

Kolano uderzyło o ziemię z twardym dźwiękiem. Nie poprawiła pozycji. Przyłożyła dłoń. Pod chłodem był ruch. Słaby. Ale obecny.

— Radomir.

Tym razem pamięć przyszła natychmiast i za dużo. Ciężar jego ramienia na jej barku. Zapach dymu i tłuszczu. Śmiech, który zawsze zaczynał się za głośno i kończył kaszlem. I jedno więcej.

— Oddaj to, Morwena — powiedział gdzieś zbyt blisko. — Jak nie oddasz, ktoś ci to wyrwie. Otworzyła oczy. Tego wcześniej nie było. Wciągnęła powietrze głęboko. Kamień nie tylko trzymał. Zaczynał mówić. Podniosła się powoli i weszła głębiej. Środek doliny był ciasny. Kroki trzeba było skracać, omijać kamienie, uważać, gdzie się stawia stopę. Żwir przesuwał się pod butami, jakby coś pod nim oddychało z opóźnieniem.

Drugi kamień zobaczyła od razu. Pęknięty. Nie od góry. Od środka. Zatrzymała się.

— Helena.

Dłoń zawisła na moment, jakby jeszcze mogła coś zmienić. Dotknęła. Nic. Palce prześlizgnęły się po powierzchni bez oporu, bez śladu, bez napięcia, które zawsze zostawało, nawet po słabym wspomnieniu. Nie pustka. Brak miejsca na pustkę. Morwena cofnęła rękę gwałtownie.

— Kto cię wyjął…

Powietrze za jej plecami zgęstniało. Poczuła to najpierw w karku, potem między łopatkami. Nie jako ciepło — jako nacisk. Jakby ktoś prostował świat według jednej linii. Odwróciła się. Istota stała między kamieniami. Zbyt równa. Zbyt dokładna.

Jej skrzydła nie poruszały powietrza, ale dolina reagowała na ich obecność — kamienie cicho zgrzytały, jakby coś próbowało je ustawić bliżej siebie.

— Oddaj ją.

Morwena wyprostowała się, powoli, z wysiłkiem.

— Ona nie jest rzeczą.

— Jest obciążeniem.

— Jest dowodem.

Zrobiła krok. Kamień pod jej stopą zgrzytnął ostrzej, niż powinien. Dźwięk przeciął przestrzeń i nie rozproszył się — zatrzymał się między głazami. Za plecami istoty pojawiły się sylwetki. Nie duchy. Nie wspomnienia. Braki. Kontury ludzi, którym ktoś przerwał istnienie w połowie. Jedna z nich drgnęła. Morwena poczuła to w żebrach — jakby coś szarpnęło ją od środka.

— Przestań.

— Nie mogę.

— Możesz.

— Wybrałaś już.

Sylwetka zniknęła. Nie rozpłynęła się. Została odjęta. Kamień przy jej nodze pękł z suchym trzaskiem. Odłamek uderzył ją w goleń. Ból był ostry, natychmiastowy — i dzięki temu realny. Morwena zacisnęła zęby. Spojrzała wokół. Setki kamieni. Setki punktów ciężkości. Setki rzeczy, które ktoś musiał kiedyś nazwać, żeby nie zniknęły. I nagle zrozumiała coś, czego wcześniej tylko się uczyła. To miejsce nie przechowywało pamięci. Ono ją utrzymywało przy istnieniu. Padła na kolana. Tym razem ciężko. Bez kontroli.

— Nie oddam was.

Dłonie wbiły się w szczeliny kamienia. Krew weszła w stare rowki. Ziemia odpowiedziała. Głębiej niż powierzchnia. Jakby coś pod doliną poruszyło się pierwszy raz od bardzo dawna. Drgnął jeden kamień. Potem drugi. Potem kolejne.

Fala napięcia przeszła przez dolinę — nie jak ruch, tylko jak przypomnienie. Istota cofnęła się o pół kroku. Pierwszy raz.

— Co robisz?

Morwena podniosła głowę. Włosy przykleiły się do twarzy.

— Trzymam.

Światło wokół niej zadrżało — niegasnące, ale mniej pewne.

— To się skończy.

— Wszystko się kończy.

Spojrzała prosto na nią.

— Pytanie brzmi: co zostaje wystarczająco długo.

I wtedy przyszło. Nie obraz. Ubytek. Zimno północy. Krew na śniegu. Kobieta z toporem. I nagle — brak. Coś zostało wyrwane z niej tak czysto, że nie było nawet bólu po stracie. Tylko miejsce, które wiedziało, że powinno być czymś wypełnione. Zachwiała się.

— To cena — powiedziała istota.

Morwena wyprostowała się powoli. Jej oddech był nierówny.

— Nie.

Dotknęła własnej klatki piersiowej. Jakby sprawdzała, czego tam nie ma.

— To początek rachunku. Odwróciła się i ruszyła. Tym razem nie oglądała się. Za jej plecami dolina drżała dalej. Nie ze strachu. Z wysiłku. Jak coś, co jeszcze nie chce zniknąć.

Bjorn zatrzymał się na krawędzi klifu o świcie. To miejsce znał lepiej niż własny dom. Tu przyprowadzali dzieci, żeby pierwszy raz zobaczyły morze — żeby nauczyły się, jak wygląda coś większego od nich. Latem kobiety rozkładały na skałach sieci i ryby, a wiatr robił za ogień. Zimą mężczyźni stali tu długo, patrząc na wodę, zanim podjęli decyzję, czy wypłyną. Zawsze coś tu było. Dźwięk. Ruch. Zapach.

Teraz — nic. Światło przeciskało się przez ciężkie chmury znad morza, ale nie niosło dnia. Osiadało na skałach płasko, jakby nie miało siły się odbić. Bjorn odruchowo rozstawił nogi szerzej, przygotowany na podmuch, który tu zawsze uderzał od północy. Nie uderzył.

Powietrze wisiało nieruchomo. Sól nie szczypała w nozdrza. Morze… jeśli było… nie mówiło. Bjorn zmrużył oczy. Poniżej powinna być osada. Zamiast niej — mgła. Gęsta, ciężka, nienaturalna. Nie podnosiła się, nie przesuwała. Leżała w dolinie jak coś wylane z jednego miejsca i pozostawione, żeby stężało.

— Widzicie to?

Za jego plecami ktoś poprawił pas. Metal stuknął o metal — krótko, nerwowo.

— Widzimy — odpowiedział Haldor.

Za szybko. Za pewnie. Bjorn nie odwrócił się. Zacisnął palce na toporze. Drewno było wilgotne, napęczniałe. Ten trzon zrobił sam, kiedy jego syn jeszcze patrzył, jak pracuje. Jeszcze pamiętał.

— Schodzimy.

— To pułapka.

— Wiem.

Ruszył pierwszy. Ścieżka była stroma, rozmoknięta po nocnym deszczu. Kamienie przesuwały się pod stopami, żwir osypywał się w dół. Jeden z młodszych poślizgnął się i uderzył kolanem o skałę. Zaklął. Bjorn nie spojrzał. Dobrze. Ból był prawdziwy. Jeszcze. Oddychał głęboko. Powietrze było ciężkie, jakby już raz przeszło przez czyjeś płuca. Para unosiła się z ust, choć zimno nie było ostre. W połowie zejścia weszli w mgłę. Najpierw zniknęły stopy. Potem kolana. Potem dłonie na broni. Kiedy dotknęła twarzy, Bjorn zatrzymał się. Nie miała zapachu. Nie niosła wilgoci. Nie miała temperatury. Oddychał czymś, co nie było powietrzem.

— Ramię przy ramieniu — powiedział cicho. — Nikt się nie odrywa.

Dłoń dotknęła jego pleców. Potem druga. Sprawdzali się nawzajem, jakby mogli zniknąć między jednym krokiem a drugim. Dno doliny powinno być miękkie. Pamiętał to. Dzieci biegały tu boso. Łodzie wyciągano na zimę. Jego brat śmiał się tu tak głośno, że ptaki zrywały się z drzew. Pod jego stopami był kamień. Gładki. Twardy. Martwy.

Jakby ktoś zdjął z tego miejsca wszystko, co żyło, i zostawił tylko szkielet. Zatrzymał się. Pierwsze sylwetki stały naprzeciw. Nie było ich tam chwilę wcześniej. Nie podeszły. Pojawiły się. Stały w równym szeregu, nieruchome. Potem zrobiły krok. Jednocześnie. Bjorn poczuł, jak kark napina się sam.

— Nie atakować. Jeszcze.

Jedna z postaci uniosła głowę.

— Luminaria.

Głos nie przyszedł z przodu. Rozlał się w jego głowie, dotykając miejsc, gdzie trzymał wspomnienia. Bjorn splunął. Ślina uderzyła o kamień. Zniknęła. Nie wsiąkła. Nie spłynęła. Zniknęła.

— Czego chcecie?

— Końca ciężaru.

Bjorn uniósł topór. Bark zapiekł znajomo.

— To jest nasza ziemia.

— Już nie.

Nie czekał.

— Thorze…

Niebo było puste. Ale słowo padło. Bo zawsze padało. Przed walką. Przed śmiercią. Przed czymś, czego nie rozumieli.

— Jeśli jeszcze jesteś—

Piorun uderzył. Nie z nieba. Z pustki między nimi. Skała za plecami pękła z trzaskiem. Mgła rozdarła się na moment — i Bjorn zobaczył coś więcej niż dolinę. Rzędy śladów. Urwane w połowie kroku.

— ATAK!

Topór poszedł pierwszy. Ciężar, skręt, uderzenie. Nie było oporu. Ostrze przeszło przez ciało jak przez zimne powietrze. Bjorn zatrzymał się. Za długo. Obok ktoś wciągnął powietrze. Odwrócił głowę. Nie było go. Został tylko odcisk stopy. Świeży.

— COFNĄĆ SIĘ!

Drugi zniknął. Trzeci. Haldor spojrzał na niego — oczy szerokie, usta otwarte, jakby chciał coś powiedzieć.

— Bjorn—

Zgasł. Nie upadł. Nie krzyknął. Po prostu przestał być. Bjorn poczuł uderzenie pustki. Nie strach. Nie gniew. Brak. Spojrzał na tych, którzy zostali. Pięciu. Oddychali za szybko. Za głośno. Każdy dźwięk był za duży w tej ciszy. Mógł ich wyprowadzić. Jeszcze.

— Uciekajcie.

Nikt się nie ruszył.

— To rozkaz!

Wahanie. Światło dotknęło kolejnego. Zniknął. Bjorn zamknął oczy. Na jedno uderzenie serca.

— Zostajemy.

Pioruny uderzyły znowu. Dziko. Nierówno. Jakby ktoś dopiero uczył się nimi posługiwać. Skała pod jego stopą pękła. Odłamek wbił się w łydkę. Ból. Dobry. Prawdziwy. Ruszył. Nie w sylwetki. W źródło. Na moment coś pękło. Zasada. Opór. Cokolwiek to było. Potem wróciło. Silniejsze. I dotknęło go. Nie ciała. Pamięci. Bjorn krzyknął. Pierwsze imię zniknęło. Wiedział, że było ważne. Nie wiedział jakie. Drugie. Twarz. Ktoś bliski. Zniknęła, jakby nigdy nie została zapamiętana. Upadł na kolano. Kamień wbił się w rzepkę. Topór wypadł.

— Uczysz się — powiedziało światło.

Bjorn uniósł głowę. Oddech rwał się w gardle.

— Nie… ciszej

— tracę.

Mgła zaczęła opadać. Powoli. Został zapach mokrego kamienia. Bjorn klęczał długo. Kiedy wstał — był cięższy. Nie ciałem. Czymś, czego nie potrafił już nazwać. Spojrzał w dolinę. Nie pamiętał nazwy osady. Nie pamiętał, kto tam mieszkał. Ale wiedział, że to było jego. I to było gorsze niż śmierć. Ognisko przy ścieżce jeszcze się tliło. Podszedł. Drewno było wilgotne, świeżo ułożone. Ktoś tu był niedawno. Ktoś, kto jeszcze istniał. Albo istniał chwilę temu. Bjorn dorzucił gałąź. Płomień podniósł się powoli. Jak coś zmęczonego. Usłyszał kroki. Odwrócił się natychmiast. Topór w dłoni.

— Stój.

Z mgły wyszedł starzec. Szedł długo — to było widać w jego krokach. Każdy był przemyślany, jakby stawiał go drugi raz. Na ramieniu niósł lutnię, owiniętą skórą. Chronił ją bardziej niż siebie.

— Jeszcze jeden ruch — powiedział Bjorn — i sprawdzimy, czy jesteś z krwi.

Starzec uśmiechnął się lekko.

— Już sprawdzali.

— I?

— Nie znaleźli nic, co mogliby zabrać.

Bjorn nie opuścił broni.

— Kim jesteś.

Starzec poprawił pasek.

— Tym, który pamięta, kiedy inni już nie mogą.

Podniósł lutnię. Pierwszy dźwięk przeciął powietrze. Bjorn go nie usłyszał. Poczuł. W kościach. W klatce. W miejscu, gdzie coś przed chwilą zostało wyrwane. I wtedy zrozumiał.To nie była walka o przetrwanie. To była walka o to, żeby cokolwiek miało jeszcze imię.

Kamień pod stopą był śliski. Mokra warstwa mgły osiadła na skale w nocy i teraz trzymała się jej uparcie, jakby nie chciała odpuścić. Kiedy Bjorn przeniósł ciężar, drobny żwir osunął się spod podeszwy i poleciał w dół. Nie usłyszał, jak uderza. Zatrzymał się. Tu zawsze było słychać wszystko. Wiatr niósł dźwięk, rozciągał go po zboczu, odbijał od skał. Nawet najmniejszy kamień miał swój koniec. Teraz nie miał. Bjorn wyprostował się powoli.

Powietrze było nieruchome. Nie uderzało od morza, nie wciskało się w płuca. Nie niosło soli, nie szczypało w gardło. Stało — ciężkie, zamknięte, jakby ktoś zatrzymał je w miejscu i zapomniał wypuścić. Zmarszczył brwi. Blizna nad okiem napięła skórę. Spojrzał w dół.Dolina powinna już żyć. Osada leżała tam od pokoleń — półkole długich domów, palenisko na środku, pomost schodzący do wody. Każda rodzina miała swoje miejsce, każdy kamień swoją historię. O tej porze dnia wszystko było w ruchu: dym wznosił się pionowo, kobiety wychodziły z wiadrami, dzieci biegały boso, psy szczekały na tych, którzy szli ku morzu. A przy kamieniu Thora stary Eirik rozpalał ogień. Zawsze pierwszy.Bo jeśli ogień nie zapłonął — dzień się nie zaczynał. A jeśli dzień się nie zaczynał — coś było nie tak z porządkiem świata.Bjorn nie widział nic z tego. Tylko mgłę. Gęstą. Zbitą. Zbyt równą. Leżała w dolinie jak coś wylane, nie jak coś, co powstało z wiatru i wody.

— Widzicie to?

Nie odwrócił się. Za jego plecami ktoś przesunął włócznię. Skóra skrzypnęła na rękojeści.

— Widzimy — powiedział Haldor.

Za szybko.Bjorn zacisnął palce na toporze. Drewno było mokre, ale znajome. Ciężar był prawdziwy.To wystarczało.

— Schodzimy.

— To pułapka.

— Wiem.

Ruszył. Ścieżka była zdradliwa. Kamienie pracowały pod stopami, żwir uciekał w dół. Jeden z młodych poślizgnął się i uderzył kolanem. Zaklął.Bjorn zapamiętał ten dźwięk. Ból. Życie. Reakcja.Jeszcze coś działało. W połowie zejścia mgła ich połknęła.Najpierw buty. Potem nogi. Potem dłonie.Kiedy doszła do twarzy, Bjorn zatrzymał się. Oddychał.Nic nie czuł.Ani wilgoci, ani zapachu, ani zimna.

Powietrze było puste — nie brakowało mu czegoś. Ono było opróżnione.

— Ramię przy ramieniu — powiedział ciszej. — Nikt sam.

Dotyk pojawił się natychmiast. Dłonie na plecach, na ramionach, na pasach. Sprawdzali się. Czy jeszcze są. Na dole grunt się zmienił. Nie było błota. Nie było śladów. Był kamień. Gładki, równy, jakby ktoś zdjął z ziemi wszystko, co miękkie. Bjorn zatrzymał się pierwszy. Postacie stały przed nimi. Nie podeszły. Były.

Ustawione równo, jakby znały odległość, choć nie było punktów odniesienia. Potem zrobiły krok.Jednocześnie.Bjorn podniósł topór.

— Jeszcze nie.

Jedna z nich uniosła głowę.Nie miała twarzy — tylko miejsce, gdzie powinna być.

— Luminaria.

Słowo pojawiło się w nim, nie przed nim.Dotknęło czegoś głębiej niż słuch.Bjorn splunął. Ślina uderzyła o kamień.Została.To było nowe.

— Czego chcecie?

— Końca ciężaru.

Bjorn poczuł napięcie w barkach.

— To jest nasza ziemia.

— Już nie.

Podniósł wzrok.

— Thorze…

W ich świecie Thor nie był tylko burzą. Był spoiwem. Tym, co trzymało rzeczy razem, kiedy powinny się rozpaść.

— …jeśli jeszcze jesteś—

Nic. Ułamek sekundy. Potem piorun. Nie z nieba. Z miejsca, gdzie nie było niczego. Rozdarł mgłę. Na moment. Bjorn zobaczył więcej niż dolinę. Ślady. Dziesiątki. Kończące się nagle.

— ATAK! Topór poszedł pierwszy. Czysto. Pewnie. Przeszedł przez postać bez oporu. Za łatwo. Bjorn zatrzymał się. To wystarczyło. Człowiek obok niego zniknął. Nie było upadku. Nie było krzyku. Nie było przerwy. Był — i nie był.

— COFNĄĆ SIĘ!

Za późno. Haldor spojrzał na niego.

— Bjorn—

Zgasł. Bjorn poczuł pustkę. Nie emocję. Brak. Zrozumiał. To nie była śmierć. To było usunięcie. Spojrzał na tych, którzy zostali. Pięciu. Oddychali za szybko. Jakby powietrze mogło ich zdradzić.

— Uciekajcie.

Nikt się nie ruszył.

— To rozkaz!

Zawahanie. Światło dotknęło kolejnego. Zniknął. Bjorn zamknął oczy.

— Zostajemy.

Pioruny wróciły. Nierówne. Szarpane. Jak coś, co próbuje naśladować burzę, ale nie rozumie, czym jest. Skała pękała. Odłamki cięły skórę. Krew była ciepła. Prawdziwa. Bjorn ruszył. W środek. I wtedy to przyszło. Nie dotyk. Wyrwanie. Imię zniknęło. Nie wiedział jakie. Potem twarz. Potem głos. Upadł na kolano. Ból uderzył. Zatrzymał go w miejscu.

— Uczysz się — powiedziało światło.

Bjorn podniósł głowę.

— Nie… oddech ciężki

— tracę.

Mgła opadła. Została dolina. Pusta. Za czysta. Spojrzał tam, gdzie powinna być osada. Nie pamiętał jej nazwy. Ale wiedział, że coś zabrało mu więcej niż ludzi. Zabrało powód, żeby tu wracać. Ognisko jeszcze się tliło. Podszedł. Drewno było świeże. Ktoś tu był. Ktoś, kto jeszcze był. Albo był chwilę temu. Dorzucił gałąź. Płomień podniósł się z wysiłkiem. Jakby też coś tracił. Kroki. Bjorn odwrócił się natychmiast.

— Stój.

Starzec wyszedł z mgły. Nie spieszył się. Każdy krok był pewny, jakby znał drogę, której już nie było. Na szyi wisiały runy — stare, starte, używane. Nie ozdoba. Narzędzie.

— Kim jesteś?

— Tym, który pamięta.

Bjorn zmrużył oczy.

— To znaczy, że długo nie pożyjesz.

— Wiem.

Krótka cisza.

— Mów o Korzeniu.

Starzec zawahał się tylko raz.

— Pod światem, który znasz… jest coś starszego niż bogowie.

Ziemia pod nimi drgnęła. Nie powierzchnią. Głębiej.

— Nawet oni tego nie kontrolują?

— Nie — powiedział starzec. — Oni tylko pilnują, żebyśmy tego nie ruszali.

Kamień pękł. Szczelina otworzyła się powoli. Ciemność pod nią była gęsta. Nie była brakiem światła. Była obecnością. Bjorn ścisnął topór.

— Prowadź.

Las pojawił się przed nimi. Nie wyrósł. Był. Zbyt cichy, żeby być naturalny. Daleko stąd, w Asgard, światło zgasło na jedno uderzenie serca. Heimdall uniósł głowę. Nie usłyszał. Poczuł brak. Przerwanie ciągłości.

— Przeszedł.

Thor zacisnął dłoń na młocie.

— Kto mu pozwolił?

Loki uśmiechnął się lekko.

— Nikt.

Odin siedział nieruchomo.

— Nie przeszedł — powiedział cicho.

Spojrzenia zwróciły się ku niemu.

— Został wpuszczony.

Freya spojrzała w dół.

— Przez kogo?

Odyn odpowiedział:

— Przez to, co było przed nami.

Święty gaj leżał w zagłębieniu między dwoma niskimi wzgórzami. Woda nigdy nie odpływała stąd całkiem — zatrzymywała się pod cienką warstwą ziemi, ciężka i cierpliwa. Każdy krok zapadał się powoli, z cichym mlasknięciem, które nie znikało od razu, tylko trwało chwilę, jakby grunt chciał zapamiętać ciężar. Nie dało się tu iść szybko. Nie dlatego, że było trudno. Dlatego, że miejsce nie pozwalało.

Światło popołudnia zatrzymywało się na krawędzi wzgórz. Dalej wchodziło tylko to, co przesączyło się przez liście — rozbite, zielonkawe, słabe. Dęby rosły tu od pokoleń. Ich korzenie splatały się pod ziemią w jedną strukturę, głębszą niż pojedyncze drzewo. Ludzie mówili: to ciało. I nie mylili się. Tu przychodzono nie po łaskę. Po zgodę. Po przyjęcie. Po zapamiętanie.

Ślady były wszędzie, choć nic nie było świeże. Resztki przędzy przyciśnięte do korzeni. Ziarno wdeptane w błoto. Wyschnięta krew na kamieniu, który już prawie wrócił do ziemi. Ale dziś coś się zmieniło. Gaj nie był spokojny. Nie oddychał. Był napięty.

Jakby całość — ziemia, korzenie, wilgoć — czekała na coś, co już się zaczęło, ale jeszcze nie dotarło. Mokosz poczuła to, zanim otworzyła oczy.

Leżała częściowo przykryta ziemią. Liście przykleiły się do jej ramion. Korzenie wplatały się we włosy. Nie było granicy między jej ciałem a gruntem — tylko różne stopnie gęstości. Zwykle ziemia pod nią ustępowała. Dostosowywała się. Teraz trzymała. Otworzyła oczy. Ciemne. Głębokie. Bez odbicia. Wciągnęła powietrze — i zatrzymała je na moment. Zapach był ten sam. Ale nie pracował. Nie krążył. Został zatrzymany.

— Ktoś mnie nie prosi — powiedziała cicho. — Ktoś mnie używa.

Podniosła się powoli. Błoto odkleiło się od jej skóry z oporem. Kiedy stanęła, bose stopy zapadły się w ziemię — i zatrzymały się w połowie ruchu. Grunt nie ustąpił dalej. Zatrzymał ją. Spojrzała w dół. To było nowe. I niebezpieczne. Uklękła. Dłoń weszła w ziemię. Czuła wszystko. Warstwy wilgoci. Korzenie.

Ślady ludzi — ciężary ich ciał, miejsca, gdzie stali dłużej, gdzie klękali, gdzie coś oddawali.

Słowa zostawały. Zawsze. To było jej. Zawsze było. A potem — głębiej — coś się poruszyło. Nie naturalnie. Nie jak wzrost. Nie jak ruch życia. To było przebicie. Obce. Jednorodne. Jak coś, co nie zna różnicy między ziemią a ciałem. Obraz nie przyszedł od razu. Najpierw był nacisk. Potem kierunek. Dopiero potem kształt. Korzeń. Ale nie wyrastający. Wchodzący. Przechodzący przez warstwy, których nie powinien dotykać. Nie brał z ziemi. Ustawiał ją. Zmieniając sposób, w jaki reaguje. W jaki pamięta. W jaki oddaje. Mokosz cofnęła dłoń gwałtownie. Ziemia zamknęła się za nią z opóźnieniem.

— To nie jest wzrost…

Drgnęła.

— To jest decyzja.

I wtedy poczuła światło. Nie na powierzchni. Przy tym korzeniu. Czyste. Równe. Bez ciężaru. Nie należące do cyklu.

— Luminaria…

Słowo przyszło bez jej zgody. To było najgorsze. Wstała. Rozejrzała się. Dęby stały nieruchomo, ale ich korzenie nie odpowiadały od razu. Reakcja była spóźniona. Rozproszona. Jakby coś rozdzielało sygnał. Rozumiała już. To nie była siła, która niszczy. To było coś, co zmienia reguły odpowiedzi. Ziemia przestawała być całością. Zaczynała być systemem. Jeśli nic nie zrobi — Korzeń przejdzie głębiej. Jeśli zareaguje — coś pęknie. Nie w świecie. W niej. Uniosła rękę. Zatrzymała ją. Palce drgnęły. Po raz pierwszy nie była pewna, czy ziemia wykona to, co powie.

— Jeśli was obudzę… nie będziecie już tylko moje.

Cisza. Ciężka. Gęsta. Prawdziwa.To była odpowiedź.

— Wybaczcie.

Nie ludziom. Nie bogom. Temu, co było przed nimi wszystkimi. Opuściła dłoń.

— Obudźcie się.

Nie „ich”. Nie „to”. Bezpośrednio. Do całości. Ziemia zareagowała natychmiast. Zbyt mocno. Korzenie szarpnęły się, jak mięśnie pod skórą. Jedno z drzew pękło wzdłuż pnia. Dźwięk był mokry, ciężki, nienaturalny. Gleba uniosła się o kilka centymetrów. Nie zapadła. Uniosła. Pęknięcia rozeszły się promieniście. Z ich wnętrza wypłynęła wilgoć — ciemniejsza niż powinna. Gęstsza. Starsza. Zapach zmienił się pierwszy. Stał się ciężki. Zbyt pełny. Jak coś, co było przechowywane za długo. Mokosz zachwiała się. Oparła dłoń o ziemię.

I wtedy — ziemia odpowiedziała. Nie ustąpiła. Nie przyjęła. Odepchnęła. Impuls przeszedł przez jej ciało jak skurcz. Zgięła się. Powietrze uciekło jej z płuc. To była cena. Natychmiastowa. Nie za działanie. Za zmianę relacji.

W tej samej chwili — gdzieś daleko — Bjorn uniósł głowę znad ognia. Płomień zadrżał. Nie od wiatru. Jakby ktoś na moment przypomniał światu, że powinien oddychać. I wtedy wróciło. Na uderzenie serca. A potem znowu zaczęło znikać.

Wiatr wrócił nagle. Nie podniósł się z doliny. Nie przeszedł przez grań. Pojawił się. Uderzył Björna w twarz tak mocno, że odruchowo przekręcił głowę. Śnieg wbił się w skórę drobnymi, twardymi igłami. Zgrzytnął między zębami — smak żelaza wrócił natychmiast, jak po źle zagojonej ranie.

Stał wysoko, tuż nad linią drzew. Szlak za jego plecami zacierał się na oczach. Wąski pas ubitego śniegu znikał pod kolejnymi podmuchami, jakby ktoś starannie wymazywał każdy krok. Jeszcze chwilę temu widział ślady całej grupy. Teraz zostały tylko dwa. Potem jeden.

Został sam. Zauważył to. I zapamiętał — świadomie, jakby sam akt patrzenia mógł coś zatrzymać. Przed nim zaczynał się las. Drzewa rosły rzadko, wysokie, wygięte przez wiatr. Ich pnie były czarne od wilgoci, miejscami popękane. Gałęzie zwisały ciężko od śniegu, ale żadna się nie łamała.

To było pierwsze ostrzeżenie. Las nie reagował. Śnieg osiadał na ramionach Björna, topniał na karku i spływał pod tunikę cienkimi strużkami. Futro nasiąkało, ciążyło coraz bardziej. Topór w dłoni był cięższy niż godzinę temu. Albo on słabszy.

— Kłamie — powiedział.

Dobromił strzepnął śnieg z kaptura powoli, jednym ruchem dłoni. Zbyt spokojnym. Jakby znał takie miejsca.

— Nie — odpowiedział. — To nie kłamstwo.

Bjorn prychnął.

— To co?

— Brak potrzeby kłamania.

Bjorn spojrzał na niego krótko, ostro. Zacisnął dłoń na rękojeści topora. Skóra na palcach pękła w starych miejscach. Krew pojawiła się natychmiast — ciemna, gęsta. Wsiąkła w drewno. Runy nie zareagowały. Zwykle reagowały. To też zapamiętał.

— Widziałeś mnie martwego — powiedział.

Nie pytał. Dobromił zawahał się. Ledwie widocznie, ale wystarczyło.

— Widziałem możliwość.

— To już się wydarzyło — odpowiedział Bjorn. — Tylko jeszcze do mnie nie dotarło.

Wiatr przeszedł niżej, po zboczu. Tym razem niósł dźwięk. Nie wycie. Nie szelest. Głębokie, powolne tarcie. Jakby coś pod śniegiem przesuwało się w ziemi. Dobromił zrobił krok bliżej, ale zatrzymał się natychmiast, kiedy śnieg pod jego stopą zaskrzypiał zbyt głośno.

— Jeśli wejdziesz — powiedział ciszej — nie wrócisz tą samą drogą.

Bjorn uśmiechnął się krótko.

— Nigdy nie wracam.

— Nie o drogę chodzi.

Tym razem Dobromił patrzył mu prosto w oczy.

— O ciebie.

Krótka cisza.

— W dolinach ludzie zaczęli wiązać pamięć — ciągnął. — Z przedmiotami. Z ziemią. Z krwią. Dzieci uczą się imion codziennie, zanim nauczą się pracy. Zawahał się.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.