Karina Frankowska

Dotyk słowem

© Karina Frankowska, 2020

„Dotyk słowem” to drugi tomik poetycki autorki. Zawiera wiersze pełne emocji, zadumy i nostalgii. Jednocześnie po brzegi wypełnione nadzieją, wrażliwością i ogromnym poczuciem piękna. Każdy wiersz to podróż ze stacji marzeń, przez refleksje, by kres wędrówki zakończyć w zachodzie słońca.

ISBN 978-83-8221-578-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

Dotyk słowem

Jasne byty

„Jedyne, co mamy…”

„Znam tyle słów uczonych…”

„Pochyl się…”

„Obserwuję ludzi…”

„Ogień to ożywiona istota …”

„Mów…”

„Czy można wrócić…”

„W życiu bolą najbardziej…”

„Niektórzy widzą mnie tylko wtedy…”

„Nie chcę wiedzieć…”

„Piszę do ciebie kodami…”

„Jestem bałaganem…”

„Pachniesz poezją…”

„Dotknij mnie dziś…”

„Zbyt często wypatruję czegoś…”

„Nie wiem już…”

„Najbardziej cenni ludzie…”

„Deszcz oczyszcza…”

„Długopis i kartka to zbyt mało…”

„Jeszcze gra w toku…”

„Spójrz na mnie z miłością…”

„Sto przegapionych…”

„Bądź w mojej głowie…”

„Co ich łączy?..”

„Człowiek powinien bać się…”

„Chciałabym…”

„I tak minął kolejny dzień…”

„Ludzie …”

„Senne popołudnie…”

„Odpuść walkę o miłość…”

„Błądzę po korytarzach…”

„Nie jestem dzielna…”

„Tysiące myśli biegną…”

„Szukam…”

„Od pewnego czasu…”

„Dzień…”

„Płomień spadł na listy…”

„Znajdź mnie…”

„Sygnał telefonu…”

„Wdech…”

„Ikarowe plany na dziś…”

„Nie chcę skrzydeł…”

„Zgłaszam do oclenia…”

„Krople deszczu…”

„Możliwe…”

„Szept…”

„Chodź…”

„Zmieszaj szczyptę brązu…”

„Świat wyciągnął…”

„Szukałam cię…”

„Chciałabym dziś…”

„Dzisiejsze świtanie…”

„Myśli o tobie…”

„Dorosła kobieta…”

„Czymże jest czas?..”

„Mam wiarę w wiatr…”

Ciemniejsze byty

„Późny wieczór…”

„Nade mną…”

„Ludzie …”

„Zamknięte oczy…”

„Sen…”

„Spotkanie dwojga ludzi…”

„W prywatności zgon…”

„Połóż się obok…”

„Nie budź mnie jeszcze…”

„Ten blask…”

„Śpij…”

„Niby ten wieczór taki sam…”

„Ciemność…”

„A jeśli…”

„Krzyk …”

„Brak snu…”

„Tęsknię za skrzypkiem…”

„Wieczór to…”

„Kolejna noc…”

„Brak słów…”

„Bezwiednie…”

„Nocną ciszę zakłócają…”

„Miliony patrzących oczu…”

„Czy można wrócić…”

„Córka fal…”

„Nie potrafię…”

„Chciałabym dać ci wszystko…”

„Myśli krążą wokół…”

„Gdzie są te słowa…”

Jasne byty

***

Jedyne, co mamy,

to ten dzień —

kilkanaście godzin,

ileś tam minut.

Mamy tylko dziś.

Wczoraj to przeszłość,

nie należy już do nas,

to już tylko wspomnienie.

Jutra może nie być…

Wszystko inne to mrzonki.

Tylko dziś.

Nie kiedyś!

Dziś —

tylko to jest twoje.

***

Znam tyle słów uczonych,

mam wiele wiosen na karku,

a nie wiedziałam, jak oswoić wichurę.

Jak łapać wiatr we włosy,

by otulał,

a nie porywał w nieznane.

Jak nie dawać się ponieść

jego podmuchom

wietrznej namiętności

i nie pozwalać na rzucanie

ze szczytu skały

dla pozorów latania.

Ale wczorajszość…

Właśnie ona dała rozwiązanie

i pozwoliła zrozumieć huragany.

Znikają powoli strachy,

by dać miejsce spokojowi i wytchnieniu,

bo tylko wtedy przypomnę sobie,

jak lekka i przyjemna jest bryza w porcie

podczas delikatnego muskania rzęs.

Na jakiś czas rezygnuję z L4 od siebie,

ale biorę urlop od silnego wiatru.

***

Pochyl się,

podnieś kamień

i weź w rękę.

Ziemia będzie lżejsza bez niego,

ale ty więcej będziesz teraz ważyć,

bo cały ciężar przejmiesz na siebie.

Teraz rzuć.

Trafisz lub nie,

ale to dopiero początek historii.

Może trafisz do gwiazd,

a może tylko we mnie.

Ale celuj tak, by już tam pozostał.

Najlepiej na długo.

Może na zawsze.

Albo do następnego rzutu kamieniem.

***

Obserwuję ludzi.

Patrzę, jak wegetują,

bezmyślnie powtarzając

te same czynności,

te same błędy

i schematy.

Pozbawieni woli

i chęci życia

wykonują bezmyślne ruchy

wyćwiczone od lat,

by na końcu

wystukać pin

i potwierdzić zielonym.

***

Ogień to ożywiona istota —

oddycha,

trawi

i wypluwa to,

czego już nie potrzebuje.

Potrafi wielbić,

a także niszczyć.

Daje płomień

w oczach,

w duszy

albo i w sercu.

Nie warto myśleć wtedy o ranach,

jakie może utworzyć.

Lepiej się sparzyć

niż czuć niedosyt tego żaru.

***

Mów

słowa, których nie zna żaden słownik,

w dzień i w noc —

jak słońce do gwiazd.

Mów

słowa, by przyniósł je wiatr,

tylko uważaj,

bo nie ma pewności, gdzie trafią.

Mów,

ofiaruj gromadnie,

niech słowa niosą masę słów,

bo trzeba je ważyć, a nie liczyć.

***

Czy można wrócić

do smaków,

które uznajemy za zapomniane?

Do ludzi,

którzy tak wiele znaczyli?

Do drżeń serca,

za które pracuje teraz maszyna?

Do słuchania ciszy,

gdy w głowie jazgot?

Do poezji,

w której nie pisało się o bzdetach,

tylko o wzniosłych rzeczach?

Przeszłość jest zamknięta

w kartach książek,

w pamięci,

nie ma do niej powrotu.

Hasztag wspomnienia.

Kropka.

***

W życiu bolą najbardziej

słowa,

których nigdy nie usłyszeliśmy,

pomimo że długo na nie czekaliśmy.

Znajomości,

w których pokładaliśmy nadzieję,

a okazały się puste.

Dotyk,

szczególnie ten

nigdy niedoświadczony.

Momenty,

gdy ktoś próbuje zaglądać

do sumienia

czy portfela, uważając,

że ma do tego prawo…

Ale nadzieja zawsze szepcze —

„Spróbuj raz jeszcze,

nie poddawaj się”.

***

Niektórzy widzą mnie tylko wtedy,

gdy błyszczę,

albo przeciwnie,

gdy pogrążam się w zupełnym mroku.

Nie zauważają podczas zwykłego

i szarego dnia.

Dlatego najbardziej cenię tych,

którzy są ze mną w każdej chwili.

Nie muszą mieć pretekstu, by być.

Po prostu są.

Oby moje oczy zawsze otwarte były

tylko na takich ludzi.

***

Nie chcę wiedzieć,

jaki dziś jest dzień,

i nie dbam o to.

Wszystkie informacje

rozmywają się

we mgle,

wśród obłoków

i cieni.

Ale wiem, czego chcę.

Tylko słów,

paru zdań.

Najlepiej takich,

co uderzą w moją duszę,

rozpalą

i rozkruszą wewnętrzny lód.

Chciałabym poczuć dziki zwrot,

by czuć jeszcze więcej,

by więcej zrozumieć.

***

Piszę do ciebie kodami

i półsłówkami,

dodając szczyptę emocji.

Wiem,

że zrozumiesz

język, którego teraz używam.

Bo mówisz podobnie,

myślisz podobnie,

więc nie potrzeba

map

czy drogowskazów.

Wystarczy tylko

wypatrywać cienia.

Lub poczekać na kolejny

kod

lub gest.

***

Jestem bałaganem

niedającym się wyrzucić z głowy.

Jak wchodzę,

to nie chcę jej już opuścić.

Tylko od ciebie zależy,

czy zrobisz miejsce,

czy wolisz swoją sterylną czystość

i porządek bez szaleństwa,

który wnoszę ze sobą.

Bez powietrza,

którym się dzielę,

bez zapachu,

jaki zostawiam.

***

Pachniesz poezją

dodawaną szczyptą

w odpowiednich proporcjach

do każdego posiłku.

Czuję od ciebie światło

i słońce

rozpuszczające myśli,

roztapiające zmysły.

Coś jak gorzkie migdały,

których podmuch

unosi się w pokoju,

albo jak kokos,

od którego zapachu

uzależniłam się.

Jesteś jak słodkie słowa,

takie,

których nigdy dosyć.

Jakiś inny zapach czuję?

Może strach w powietrzu…

Czy strach pachnie?

***

Dotknij mnie dziś

słowem.

Mów tak,

by nic nie uleciało z wiatrem.

Niech one zostaną ze mną

jak pieczęć na emocjach,

jak czułe pogładzenie po włosach.

Mów tak,

bym poczuła dreszcze.

Roznieć słowny ogień,

bo podniebny mróz daje tylko zimno.

Dotykaj pojedynczymi słowami,

całymi zdaniami…

Czymkolwiek.

***

Zbyt często wypatruję czegoś,

szukam,

czasem błądzę.

Chodząc, mijam

obcych ludzi,

bananową młodzież,

jesieniary.

Jedyne, co widzę,

to moje odbicie

w kałużach,

witrynach

i okularach innych.

Ale to nie jest widok,

którego oczekuję,

na który czekam.

Czy dostanę rycerza

do przecięcia swojego

węzła gordyjskiego?

Poproszę.

Tak, płacę kartą.

Bez pakowania.

Na miejscu.

Na teraz.

***

Nie wiem już,

jak to jest mieć serce.

Od tak dawna go nie mam.

Już nie pamiętam,

co to drżenie,

porywy

czy zwykłe jego bicie.

Zapomniany to dźwięk.

Jeśli chcesz do mnie dotrzeć,

to zostaw w przedsionku duszy

karteczkę z wierszem.

Połóż,

przeczytam,

nie pytaj o odpowiedź.

***

Najbardziej cenni ludzie

zawsze pojawiają się znienacka.

Cudowne kwiaty

w ogrodzie naszych

zaniedbanych emocji.

Zjawiają się,

by już rozgościć się

na dobre,

by zostać na długo.

Gdy są,

myślę tylko sensualnie.

Sercem myślę.

Nie rozumem.

***

Deszcz oczyszcza

wszystko.

Zmywa każdy brud,

maski

i nadmiar emocji.

Zdejmuje też bielmo z oczu.

Do tej pory byłam ślepa,

nie widziałam,

że to, co nieśmiało biło we mnie,

to właśnie serce.

Myślałam,

że już dawno jest kamieniem.

Deszcz ujawnił prawdę.

***

Długopis i kartka to zbyt mało,

żeby napisać wiersz.

Potrzebna jest

także poduszka,

bo pisząc,

lubię się tulić

i pogryzać jej rogi

dla ostudzenia emocji.

Tylko ona wie,

jak otoczyć

miękkością

i magnetyzmem.

Zachowuje w sobie

niecenzuralne treści.

Tam mogę

ukryć twarz,

gdy tego potrzebuję.

Zawsze milczy,

chociaż wie,

że liczę na jej zdanie.

Dziś chyba przeliczę się.

Mam tego świadomość.

***

Jeszcze gra w toku,

jeszcze płomień się tli,

jeszcze chwila niestracona,

jeszcze będą pokłony,

jeszcze marzenia spełnią się,

jeszcze klucz w drzwiach,

jeszcze raz uda się,

jeszcze poudaję idiotkę,

jeszcze chwilę albo dwie.

Jeszcze… A może już nie?

***

Spójrz na mnie z miłością

wypływającą z dna

duszy.

Pisz brajlem

nie tylko po fizyczności,

dotknij też blizn serca.

Wsłuchaj się w słowa,

zapamiętaj to, co ważne:

kolor oczu,

dotyk słowa,

smak ust.

***

Sto przegapionych,

niewykorzystanych okazji

i tysiące pytań.

Kto ma rację?

Któż się myli?

Komu się kłaniać?

Czym pokleić potłuczony środek?

Snami,

ludźmi,

miododajnymi słowami?

Czas ucieka,

jak zatrzymać zegar?

I ten ohydny dźwięk…

Tik-tak.

Tik-tak.

***

Bądź w mojej głowie,

zagość w niej na dłużej,

nie uciekaj

po krótkiej chwili.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.