Łukasz Łepek

_„Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tartarii”tom 3 Kroniki kodów.

© Łukasz Łepek, 2025

W świecie, gdzie wspomnienia śnią o przyszłości, a runy szepczą językiem duszy, dzieci Tatarii wyruszają w podróż przez przestrzenie światła, dźwięku i pamięci. „Ścieżki Nadziei” to trzeci tom kronik, w którym każde spotkanie, każde słowo i każde milczenie stają się kodem przebudzenia — dla tych, którzy nie zapomnieli, jak się odczuwa.

ISBN 978-83-8414-707-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

_„Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tartarii”tom 3 Kroniki kodów.

📘 TOM 3: „Ścieżki Nadziei”

🌒 OTWARCIE TOMU 3: „Ścieżki Nadziei”

📖 Segment 1: „Tam, gdzie zaczęło się drżeć”

📖 Segment 2: „Imiona zza Czasu”

📖 Segment 4: „Runy, które zmieniają wszystko”

📖 Segment 5: „Planeta, która zna sny”

📖 Segment 6: „Lustro, które zna więcej niż ty”

📖 Segment 7: „Kiedy Nadzieja staje się kierunkiem”

📖 Segment 8: „Dla tych, którzy mają iść po nas”

🌒 Rozdział 1: „Droga, która się oddziela”

📖 Rozdział 1 — Segment 1 z 13: „Rytuał Rozdzielenia”

📖 Rozdział 1 — Segment 2 z 13: „Komnata Przeznaczeń”

📖 Rozdział 1 — Segment 3 z 13: „Echo ostatniego spojrzenia”

📖 Rozdział 1 — Segment 4 z 13: „Przysięga przy Bramie”

📖 Rozdział 1 — Segment 5 z 13: „Runiczny Rozłam”

📖 Rozdział 1 — Segment 6 z 13: „Karta ‘Kochankowie’”

📖 Rozdział 1 — Segment 7 z 13: „Cisza między światami”

📖 Rozdział 1 — Segment 8 z 13: „Tylko jedno Imię”

📖 Rozdział 1 — Segment 9 z 13: „Lśnienie w ciemności”

📖 Rozdział 1 — Segment 10 z 13: „Niewidzialny Kompas”

📖 Rozdział 1 — Segment 11 z 13: „Ścieżka ku wewnątrz”

📖 Rozdział 1 — Segment 12 z 13: „I każdy poszedł w swoją stronę”

📖 Rozdział 1 — Segment 13 z 13: „Echo, które zostaje”

🌘 Rozdział 2: „Planeta Trzech Księżyców”

📖 Rozdział 2 — Segment 1 z 13: „Lądowanie w świetle cienia”

📖 Rozdział 2 — Segment 2 z 13: „Bramy Czasu otwarte”

📖 Rozdział 2 — Segment 3 z 13: „Trzy księżyce, trzy pragnienia”

📖 Rozdział 2 — Segment 4 z 13: „Obserwatorzy z mgły”

📖 Rozdział 2 — Segment 5 z 13: „Grawitacja Wspomnień”

📖 Rozdział 2 — Segment 6 z 13: „Karta ‘Słońce’ w rękach dziecka”

📖 Rozdział 2 — Segment 7 z 13: „Ogrody Milczących”

📖 Rozdział 2 — Segment 8 z 13: „Zapisane w piasku”

📖 Rozdział 2 — Segment 9 z 13: „Płomienie bez ognia”

📖 Rozdział 2 — Segment 11 z 13: „Głos, który nie należy do nikogo”

📖 Rozdział 2 — Segment 12 z 13: „Dusza tego świata”

📖 Rozdział 2 — Segment 13 z 13: „Niewypowiedziane pytanie”

🌗 Rozdział 3: „Pustynia z Run”

📖 Rozdział 3 — Segment 1 z 13: „Ślad, który płonie”

📖 Rozdział 3 — Segment 2 z 13: „Runy pod skórą”

📖 Rozdział 3 — Segment 3 z 13: „Skorpion z kryształu”

📖 Rozdział 3 — Segment 4 z 13: „Między życiem a snem”

📖 Rozdział 3 — Segment 5 z 13: „Komnata bez wejścia”

📖 Rozdział 3 — Segment 6 z 13: „Lustro Karmicznego Pustelnika”

📖 Rozdział 3 — Segment 7 z 13: „Zgubić siebie, by się znaleźć”

📖 Rozdział 3 — Segment 8 z 13: „Sprawiedliwość Przodków”

📖 Rozdział 3 — Segment 9 z 13: „Woda pod kamieniem”

📖 Rozdział 3 — Segment 10 z 13: „Głos z Karty ‘Pustelnik’”

📖 Rozdział 3 — Segment 11 z 13: „Taniec Cienia”

📖 Rozdział 3 — Segment 12 z 13: „Mgła, która widzi”

📖 Rozdział 3 — Segment 13 z 13: „Obudzenie z popiołu”

🌖 Rozdział 4: „Świat Śpiewającej Krwi”

📖 Rozdział 4 — Segment 1 z 13: „Słyszeć przez skórę”

📖 Rozdział 4 — Segment 2 z 13: „Dźwięki rodzące świat”

📖 Rozdział 4 — Segment 3 z 13: „Serca połączone struną”

📖 Rozdział 4 — Segment 4 z 13: „Komnata Pamięci Dźwięku”

📖 Rozdział 4 — Segment 5 z 13: „Pieśń Nadziei”

📖 Rozdział 4 — Segment 6 z 13: „Karta ‘Kapłanka’ z żywej muzyki”

📖 Rozdział 4 — Segment 7 z 13: „Wibracja, która leczy”

📖 Rozdział 4 — Segment 8 z 13: „Harmonia przez ból”

📖 Rozdział 4 — Segment 9 z 13: „Instrument Duszy”

📖 Rozdział 4 — Segment 10 z 13: „Pieśń jednej duszy”

📖 Rozdział 4 — Segment 11 z 13: „Głos przeszłości, który zna twoje imię”

📖 Rozdział 4 — Segment 12 z 13: „Brama przez nutę”

📖 Rozdział 4 — Segment 13 z 13: „I światło w środku dźwięku”

🌕 Rozdział 5: „Miasto, które Zna Twoje Sny”

📖 Rozdział 5 — Segment 1 z 13: „Ulice w rytmie snu”

📖 Rozdział 5 — Segment 2 z 13: „Architektura Podświadomości”

📖 Rozdział 5 — Segment 3 z 13: „Fontanny zapomnianych historii”

📖 Rozdział 5 — Segment 4 z 13: „Biblioteka Niewypowiedzianych Snów”

📖 Rozdział 5 — Segment 5 z 13: „Przewodnik bez twarzy”

📖 Rozdział 5 — Segment 6 z 13: „Lustro, które nie odbija ciała”

📖 Rozdział 5 — Segment 7 z 13: „Karta »Wieża« — sen o upadku”

📖 Rozdział 5 — Segment 8 z 13: „Zegar, który krwawi”

📖 Rozdział 5 — Segment 9 z 13: „Pokój bez drzwi”

📖 Rozdział 5 — Segment 10 z 13: „Schody wewnątrz oka”

📖 Rozdział 5 — Segment 11 z 13: „Noc bez Księżyca”

📖 Rozdział 5 — Segment 12 z 13: „Przebudzenie w nieswoim ciele”

📖 Rozdział 5 — Segment 13 z 13: „Pamięć, która była snem”

🌔 Rozdział 6: „Rzeka wewnątrz”

📖 Rozdział 6 — Segment 1 z 13: „Pierwsza kropla”

📖 Rozdział 6 — Segment 2 z 13: „Prąd, który zmienia bieg”

📖 Rozdział 6 — Segment 3 z 13: „Zanurzenie bez powrotu”

📖 Rozdział 6 — Segment 4 z 13: „Most z oddechu”

📖 Rozdział 6 — Segment 5 z 13: „Rytm Błękitnego Kodonu”

📖 Rozdział 6 — Segment 6 z 13: „Karta Umiarkowanie — alchemia wody”

📖 Rozdział 6 — Segment 7 z 13: „Rzeka, która mówi”

📖 Rozdział 6 — Segment 8 z 13: „Zanurzenie w przeszłe wcielenia”

📖 Rozdział 6 — Segment 9 z 13: „Złote ryby przyszłości”

📖 Rozdział 6 — Segment 10 z 13: „Nurkowanie w lęku”

📖 Rozdział 6 — Segment 11 z 13: „Spotkanie z Sobą-Starą”

📖 Rozdział 6 — Segment 12 z 13: „Wypłynięcie z wewnątrz”

📖 Rozdział 6 — Segment 13 z 13: „Lustro na dnie serca”

🌗 Rozdział 7: „Serce Komnaty Cichego Światła”

📖 Rozdział 7 — Segment 1 z 13: „Płomień, który nie parzy”

📖 Rozdział 7 — Segment 2 z 13: „Labirynt Światła”

📖 Rozdział 7 — Segment 3 z 13: „Ściany, które oddychają”

📖 Rozdział 7 — Segment 4 z 13: „Kryształowy oddech”

📖 Rozdział 7 — Segment 5 z 13: „Spotkanie z Przewodnikiem Bez Głosu”

📖 Rozdział 7 — Segment 6 z 13: „Karta »Głupiec« — decyzja serca”

📖 Rozdział 7 — Segment 7 z 13: „Krąg ze światła”

📖 Rozdział 7 — Segment 8 z 13: „Pieczęć Miłości”

📖 Rozdział 7 — Segment 9 z 13: „Światło, które wybacza”

📖 Rozdział 7 — Segment 10 z 13: „Łzy, które otwierają wrota”

📖 Rozdział 7 — Segment 11 z 13: „Niewidzialna Istota”

📖 Rozdział 7 — Segment 12 z 13: „Taniec Nadziei”

📖 Rozdział 7 — Segment 13 z 13: „Przysięga przed samym sobą”

🌘 Rozdział 8: „Powrót nie jako ten sam”

📖 Rozdział 8 — Segment 1 z 13: „Planety porzucone”

📖 Rozdział 8 — Segment 2 z 13: „Przejście przez Ciszę”

📖 Rozdział 8 — Segment 3 z 13: „Kroki w innej grawitacji”

📖 Rozdział 8 — Segment 4 z 13: „Rytuał Ponownych Imion”

📖 Rozdział 8 — Segment 5 z 13: „Karta ‘Świat’ — pełnia podróży”

📖 Rozdział 8 — Segment 6 z 13: „Księga, która pisze się sama”

📖 Rozdział 8 — Segment 7 z 13: „Lustro, które już nie boli”

📖 Rozdział 8 — Segment 8 z 13: „Spotkanie ze Starymi Dziećmi”

📖 Rozdział 8 — Segment 9 z 13: „Kamień, który zapamiętał”

📖 Rozdział 8 — Segment 10 z 13: „Ścieżka Nowego Kroku”

📖 Rozdział 8 — Segment 11 z 13: „Oddech Wspólnego Światła”

📖 Rozdział 8 — Segment 12 z 13: „Powrót do Światła Tatarii”

📖 Rozdział 8 — Segment 13 z 13: „Nie ten sam — ale pełny”

🌕 Rozdział 9: „Ścieżka, która buduje innych”

📖 Rozdział 9 — Segment 1 z 13: „Ziarna światła”

📖 Rozdział 9 — Segment 2 z 13: „Słowo, które leczy”

📖 Rozdział 9 — Segment 3 z 13: „Karta „Cesarzowa” — nowa ziemia”

📖 Rozdział 9 — Segment 4 z 13: „Runiczne fundamenty”

📖 Rozdział 9 — Segment 5 z 13: „Przyszłość z pamięci”

📖 Rozdział 9 — Segment 6 z 13: „Światło jako kod”

📖 Rozdział 9 — Segment 7 z 13: „Bramy kolektywne”

📖 Rozdział 9 — Segment 8 z 13: „Sieć Dusz”

📖 Rozdział 9 — Segment 9 z 13: „Spotkania, które były zapisane”

📖 Rozdział 9 — Segment 10 z 13: „Nowy Kompas”

📖 Rozdział 9 — Segment 11 z 13: „Księga Ścieżek”

📖 Rozdział 9 — Segment 12 z 13: „Dzieci Nadziei”

📖 Rozdział 9 — Segment 13 z 13: „I światło… które trwa”

„Tam, Gdzie Przemawia Milczenie”

🌌 📘 TOM 3: „Ścieżki Nadziei” — już wkrótce otworzy przed Tobą bramy, których echo tkało się w ciszy serca…

📘 TOM 3: „Ścieżki Nadziei”

🌒 OTWARCIE TOMU 3: „Ścieżki Nadziei”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — Kroniki Kodów Świadomości

📖 Segment 1: „Tam, gdzie zaczęło się drżeć”

— Przypomnienie Tomu 0: „Brama Cieni”

Człuchów. Ruiny, w których czas nie był już linią.

Lena — dziecko z pytaniem, które nie miało jeszcze słów.

Odnaleziona Księga.

Pierwsze Słowo, które przemówiło bez głosu.

Runy przebudzenia.

Brama, która czekała od wieków — nie na bohatera,

lecz na pamięć,

która miała się w nim obudzić.

📖 Segment 2: „Imiona zza Czasu”

— Przypomnienie Tomu 0 (kontynuacja)

Arayanthé. Kaelion. Vurehn. Lunarae. Naéthor.

Imiona sPrzed czasów, które nie były wyborem —

były echem.

Dzieci, które nie pamiętały…

i właśnie dlatego mogły sobie przypomnieć.

Cień i Światło.

Przejście przez Bramę.

Początek drogi, która nie miała być podróżą w przód,

ale w głąb.

📖 Segment 3: „Kod, który widzi duszę”

— Przypomnienie Tomu 1: „Kod Runiczny”

Ziemia Tatarii pulsowała w rytmie run.

Każde dziecko otrzymało dar:

głos Kronik, hologram Tarota,

zmysł przewidywania,

widzenie pomiędzy światami.

W Chojnicach znaleziono Zwierciadła Czasu.

Tam, gdzie odbicie pokazuje nie twarz, lecz przeznaczenie.

Runy mówiły.

Ale tylko ci, którzy odważyli się słuchać sercem,

słyszeli prawdę.

📖 Segment 4: „Runy, które zmieniają wszystko”

— Przypomnienie Tomu 1 (kontynuacja)

Każdy z bohaterów musiał stawić czoła

runie własnej traumy,

runie przeznaczenia,

runie, która odbijała ich cień.

Wieża nie była końcem.

Była błyskiem zniszczenia,

które otwiera nowe drzwi.

I wtedy… Imiona zaczęły żyć.

Nie tylko jako dźwięki,

ale jako Światła połączone pradawną Obietnicą.

📖 Segment 5: „Planeta, która zna sny”

— Przypomnienie Tomu 2: „Zwierciadło Nadświadomości”

Dzieci Tatarii dotarły tam, gdzie światy są płynne.

Gdzie księżyce mówią językiem intencji.

Planeta Trzech Księżyców.

Pustynia Runiczna.

Świat Śpiewającej Krwi.

Miasto, które zna sny.

Każdy z tych światów był odbiciem ich wnętrza.

Nie odwiedzali planet.

Odwiedzali siebie — rozproszone cząstki duszy.

📖 Segment 6: „Lustro, które zna więcej niż ty”

— Przypomnienie Tomu 2 (kontynuacja)

Głos z run,

krew, która śpiewała w snach,

rzeka prowadząca do przeszłych wcieleń…

Każdy z bohaterów przechodził przez komnaty siebie.

Serce Komnaty Cichego Światła.

Powrót — nie jako ten sam,

lecz jako ten, który pamięta.

A pamięć… była zawsze mostem.

Między światami.

Między Dziećmi.

Między Światłem i Światłem.

📖 Segment 7: „Kiedy Nadzieja staje się kierunkiem”

— Wprowadzenie do Tomu 3: „Ścieżki Nadziei”

Nie chodzi już o to, by pamiętać.

Ani by wiedzieć.

Teraz chodzi o to,

by iść…

z pełnią w sobie,

i z iskrą dla tych,

którzy wciąż błądzą w ciemności.

„Ścieżki Nadziei” to nie droga,

która prowadzi od punktu do punktu.

To sieć,

którą każdy z bohaterów zaczyna tkać —

świadomie.

📖 Segment 8: „Dla tych, którzy mają iść po nas”

— Wprowadzenie do Tomu 3 (kontynuacja)

Bo Nadzieja to nie uczucie.

To decyzja.

By wstać.

By mówić.

By wrócić.

By zapalić światło tam,

gdzie inni już się poddali.

A Dzieci Tatarii zaczynają nowy rozdział nie tylko dla siebie,

ale dla tych, którzy nigdy nie przestali wierzyć,

że światło może trwać.

🌒 Rozdział 1: „Droga, która się oddziela”

📖 Rozdział 1 — Segment 1 z 13: „Rytuał Rozdzielenia”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌒 Rytuał Rozdzielenia

I choć nic jeszcze nie zostało powiedziane, wszystko już zostało postanowione.

W przestrzeni pomiędzy jednym oddechem a drugim, w miejscu, gdzie stykają się przeznaczenia, dzieci Tatarii stanęły w Kręgu Milczenia. Każde z nich czuło, że to, co nastąpi, zmieni nie tylko ich ścieżki — ale samą tkaninę Świadomości.

Szept Gwiazdy — ten sam, który przywiódł ich do tej Bramy — rozbrzmiewał teraz w ich sercach jak echo dawno zapomnianego przymierza. Lena trzymała w dłoniach runę z błękitnego obsydianu. Ezra — zawiniątko z fragmentem starej mapy. Téo — pustą kartę Tarota, która nie chciała ujawnić swego wizerunku.

— Czas nas rozdziela, by mógł nas połączyć na nowo — powiedziała Saari, a jej głos zadrżał jak tafla wody wśród gór.

Wokół nich — Komnata Przeznaczeń — nie była miejscem z kamienia ani z cegły. To była przestrzeń energetyczna, utkane z intencji i pradawnych kodów. Każdy krok tutaj był krokiem w głąb siebie. Każde spojrzenie odbijało się jak w lustrze — nieoczywiste, głębokie, bezpiecznie przerażające.

W sercu Komnaty rozbłysła kula światła — nie była ani słońcem, ani gwiazdą. Była Wspomnieniem Pierwszego Spotkania. Ich dłonie sięgnęły po siebie, lecz nim się dotknęły — światło przecięło przestrzeń i wyznaczyło drogę.

Trzy ścieżki. Trzy kierunki. Trzy przyszłości.

A jednak serca biły w jednym rytmie.

— Nie rozstajemy się. My się rozdzielamy, by objąć więcej — wyszeptała Lena.

Ezra skinął głową. Wiedział. Czuł. Widział.

I wtedy wydarzyło się to, co opowieść zanotuje w Księdze tylko raz:

Brama pękła na trzy oddechy. Każdy z nich zobaczył swoje lustrzane odbicie — ale nie to, które znali. To, którym mieli się dopiero stać.

I w ciszy, która nastała…

rozpoczął się Rytuał Rozdzielenia.

📖 Rozdział 1 — Segment 2 z 13: „Komnata Przeznaczeń”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌒 Komnata Przeznaczeń

Nie miała drzwi.

Nie miała ścian.

A jednak była zamknięta.

Komnata Przeznaczeń rozciągała się jak żywa istota pomiędzy wymiarami, utkanym z nici tego, co było i tego, co może się wydarzyć. Powietrze drżało lekkim światłem, jakby ktoś grał na strunach duszy — dźwiękami, które nie miały początku ani końca.

Lena stała na okręgu z wyrytymi runami. Rytuał dopiero się rozpoczął, a już czuła, jak coś w niej pęka. Jej myśli nie były jej. Były jak fale — przypływające z pamięci, której nigdy nie żyła, a którą znała na wylot.

Ezra odczuwał każdy atom tego miejsca jak rozżarzone igły. Przestrzeń reagowała na jego obecność — zmieniając kształt, formę, kolor. Komnata pulsowała razem z nim, jakby od dawna znała jego imię.

Téo — milczący jak cień — dotykał ściany z utkanych symboli. Każdy z nich świecił się na inne światło, a gdy je dotykał, widział obrazy: kobietę z oczami jak jeziora, las rosnący do góry nogami, dziecko, które mówiło w języku dźwięku.

— To nie jest miejsce — odezwała się Saari, patrząc ponad ich głowami. — To intencja, która przybrała formę.

W centrum komnaty unosiła się kula — tym razem półprzezroczysta, jakby zawierała wewnętrzny wszechświat. Dryfowały w niej wyspy, błyskały błyskawice, płynęły złote smoki, a pośród nich — symbol: karta „Kochankowie”, pęknięta na pół.

Nikt nie dotknął kuli. Ale każdy ją poczuł.

— To tutaj decydują się linie losu — powiedział Ezra szeptem.

— A może… to tu los uczy się nas? — odpowiedziała Lena.

Czas zaczął zwalniać. Ich ciała stały nieruchome, lecz ich dusze przemieszczały się jak światło po wodzie.

Każdy z nich widział przed sobą trzy ścieżki:

✧ Jedna prowadziła przez pustynię.

✧ Druga przez rzekę wewnętrzną.

✧ Trzecia w głąb światła, które nie miało źródła.

Wiedzieli.

Nie pójdą razem.

Komnata Przeznaczeń milczała, ale jej cisza była odpowiedzią.

📖 Rozdział 1 — Segment 3 z 13: „Echo ostatniego spojrzenia”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌒 Echo ostatniego spojrzenia

Było krótkie.

Było ciche.

Ale miało wagę wszechświata.

Gdy kroki Leny, Ezry, Saari i Téo zaczęły oddzielać się od wspólnego kręgu, coś w nich krzyknęło bezgłośnie. Nie głosem, lecz światłem, które przeleciało pomiędzy sercami, jakby ich dusze rzucały się ostatni raz ku sobie — zanim Brama je rozdzieli.

Oczy Leny zatrzymały się na oczach Ezry — błękitnych jak poranek, gdy jeszcze nie ma dnia, a noc odeszła nie mówiąc nic.

Ezra uśmiechnął się — tym uśmiechem, który nie ma w sobie ani radości, ani bólu, tylko głębokie zrozumienie.

— Do zobaczenia w Świetle — powiedział, choć nie poruszył ustami.

— Tam, gdzie nie ma czasu — odpowiedziała Lena w myśli, a jej łzy nie były smutkiem, lecz wodą, którą dusza zostawia na szlaku pamięci.

Téo nie spojrzał. Ale czuł spojrzenie Saari na swoich plecach.

Ona nie chciała go zatrzymać. Nie miała prawa.

Ale jej oczy — zielone jak mech w głębi pradawnego lasu — zapamiętały go tak, jak zapamiętuje się pierwotne imię rzeczy.

Zamilkli.

I właśnie w tej ciszy wydarzyło się to, co najważniejsze.

Cisza zamieniła się w echo.

Echo, które na zawsze będzie powracać w snach.

Ich cienie odsunęły się od siebie, jak płatki kwiatu zamykającego się o zmierzchu.

Ale pośrodku pozostał ślad — niewidzialny znak — spiralny wzór utkany z ich spojrzeń.

Znak, który istniał tylko wtedy, gdy nikt nie patrzył.

Komnata Przeznaczeń zadrżała ostatni raz i zaczęła znikać — nie jak miejsce, lecz jak sen, który wie, że już go nie ma kto śnić.

A wtedy…

każde z Dzieci Tatarii stanęło samotnie.

Na swojej własnej ścieżce.

I tylko echo ostatniego spojrzenia —

nigdy nie przestało brzmieć.

📖 Rozdział 1 — Segment 4 z 13: „Przysięga przy Bramie”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌒 Przysięga przy Bramie

Była stara, lecz nie z kamienia.

Była żywa, choć nie miała serca.

Bramę zbudowano z pamięci, która nie zapomina.

Stała na rozstaju trzech niewidzialnych ścieżek, a jej filary pulsowały światłem pradawnych run — tych samych, które wyryto na pierwszych gwiazdach. Nie prowadziła dokądś, lecz skądś. Od środka duszy — ku zewnętrznej rzeczywistości.

Lena, jako pierwsza, podeszła do swojej Bramy.

Była jak mgła spleciona z liści.

Zapisana runą „ALHEM” — której znaczenia nikt nie znał, a każdy rozpoznawał sercem.

Położyła dłoń na filarze. Runy rozjarzyły się złotem.

W przestrzeni zadrżał ton — nie dźwięk, lecz prawda.

— Przysięgam pozostać wierna światłu, które noszę — wyszeptała.

— Nawet jeśli zgaśnie. Nawet jeśli zostanę sama.

Ezra zbliżył się do swojej Bramy.

Jego była z czarnego obsydianu, z wnętrza którego widać było… siebie.

Ale nie takiego, jakim był — lecz takim, jakim mógł się stać.

Jego runa błyszczała błękitem: THAR.

— Przysięgam podążać za wizją, choćby prowadziła przez cień.

— Bo tylko ten, kto zna ciemność, może nieść światło.

Téo stanął przed Bramą z miedzi i bursztynu.

Jej kontury zmieniały się co chwilę. Była jak przejście między snami.

Jego runa tliła się głęboko: NOEH — Cień Prawdy.

Jego przysięga nie padła na głos.

Ale powietrze zadrżało.

Saari — ostatnia — podeszła do Bramy utkanej z wody i wiatrów.

Jej runa była nieczytelna — składała się z ruchu.

I tylko serce mogło ją zrozumieć.

— Przysięgam nie zatrzymać światła tylko dla siebie.

— Ale uczynić z niego most dla innych.

Gdy wszyscy złożyli swoje przysięgi, Bramy zaświeciły się równocześnie.

Runy zaczęły wirując stworzyć jeden wspólny symbol — pieczęć w kształcie spirali, która rozszerza się… w nieskończoność.

Niebo nad nimi rozdarło się ciszą.

I właśnie wtedy każdy zrobił pierwszy krok.

Własną drogą.

Ku przeznaczeniu, które jeszcze nie miało imienia.

📖 Rozdział 1 — Segment 5 z 13: „Runiczny Rozłam”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌒 Runiczny Rozłam

Runy nie pękają bez powodu.

Pękają, gdy dusza wybiera ścieżkę, której nie da się cofnąć.

W momencie, gdy każde z Dzieci Tatarii przeszło przez swoją Bramę, coś głęboko w przestrzeni pękło — nie jak szkło, lecz jak sen, który nagle traci senność i staje się jawą.

Na niebie, niewidzialnym dla oczu, pojawiła się linia — delikatna, świetlista rysa w tkaninie Losu.

To był Rozłam Runiczny.

Każde z dzieci niosło w sercu jedną runę.

Jedną z tych, które nie miały jeszcze swojego znaczenia.

One miały się dopiero wypełnić przez ich czyny.

Lena — z runą ALHEM — usłyszała dźwięk pęknięcia w sobie.

To było jak rozdarcie skóry niewidzialnej powłoki wokół jej duszy.

Zobaczyła przed sobą dwie wizje: jedną z siebie wśród ruin, drugą — wśród świateł.

A pomiędzy nimi… krew.

Nie fizyczna, lecz symboliczna.

Cena świadomości.

Ezra — z runą THAR — zatrzymał się, czując ciężar na klatce piersiowej.

Jakby jego serce miało rozpaść się na kodowane fragmenty.

W jego wizji ukazał się ogromny krąg — rytualny, otoczony płomieniami, a w jego środku… on sam.

Ale nie sam.

Z własnym cieniem.

Z własnym strachem.

Téo — z runą NOEH — poczuł, jak jego dłonie pokrywają się starożytnymi symbolami, wypalającymi się jak znamiona.

Wokół niego przeszłość zaczęła się rozkładać — jak skóra zbyt długo skrywana pod maską.

Runy wokół niego rozsypywały się, a z ich pyłu tworzyła się nowa runa — taka, której nie było w żadnej księdze.

Saari — z runą w ruchu — spojrzała na własny cień, który oddzielił się od niej i zaczął iść obok, jak sobowtór.

Ale to nie był cień.

To była inna wersja niej samej.

Taka, która nie złożyła przysięgi.

Rozłam nie był błędem.

Był potwierdzeniem wyboru.

Ziemia pod nimi rozżarzyła się kręgami run.

Każdy krąg inny.

Każdy żyjący.

Każdy czekający na dalsze kroki.

A pośród nich, w samym centrum tego rozdzielenia, zajaśniała Karta.

Niezwykła.

Wspólna.

„Kochankowie”.

Ale rozdarta na pół.

📖 Rozdział 1 — Segment 6 z 13: „Karta ‘Kochankowie’”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌒 Karta „Kochankowie”

Leżała w świetle, którego nie rzucało żadne słońce.

Na ziemi, która nie była ziemią.

Pomiędzy przeszłością a przyszłością — w samym centrum rozłamu.

Karta „Kochankowie” — rozdarta na pół — nie przypominała tej, którą znają tarociści.

Nie było na niej Adama i Ewy.

Nie było Anioła nad nimi.

Były za to dwa lustra, jedno z żywego światła, drugie z ciemnej wody.

I linia runiczna przebiegająca przez środek — pęknięcie przez duszę.

Lena zbliżyła się do jednej połowy.

Zobaczyła w niej siebie — jaką była kiedyś, i jaką mogła się stać, gdyby wybrała lęk.

Obraz oddychał.

Żył.

Widział ją.

Ezra sięgnął po drugą połowę.

W niej — był obraz miłości, którą kiedyś odrzucił.

Nie dlatego, że nie kochał.

Ale dlatego, że nie potrafił uwierzyć, że na nią zasługuje.

Téo patrzył na obie połówki z odległości.

Widział w nich nie decyzję między dwojgiem ludzi, lecz rozdarcie pomiędzy dwiema ścieżkami.

— Karta ta nie mówi o miłości — powiedział cicho — lecz o wyborze duszy.

Saari uniosła wzrok ponad kartę.

Nie potrzebowała jej dotykać.

W jej oczach karta „Kochankowie” była pieczęcią przeszłych ślubów i przyszłych zdrad.

— To nie karta — szepnęła — to lustro, które pyta: czy jesteś gotów zrezygnować z jednej wersji siebie, by urodziła się inna?

I w tej chwili…

Karta złączyła się.

Ale nie tak, jak wcześniej.

Połówki nie były już identyczne.

Nowa karta zawierała:

✧ Lustrzane postacie trzymające się za ręce — ale jedna była z gwiezdnego pyłu, druga z cienia.

✧ Nad nimi — runiczny znak, który oznaczał „Wybór spoza czasu”.

✧ A pod nimi — jedno słowo, które nie istniało w żadnym języku:

Elaréa

I każdy z bohaterów poczuł, że to słowo… to ich wspólna przeszłość.

I wspólna przyszłość, która jeszcze nie nadeszła.

📖 Rozdział 1 — Segment 7 z 13: „Cisza między światami”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌒 Cisza między światami

Nie była to cisza, jaką zna ucho.

To była cisza istnienia, gdy jedno przestaje, a drugie jeszcze nie zaczęło.

Po połączeniu Karty „Kochankowie” — nowej, nieznanej, nazwanej Elaréa — wszystko zamarło.

Czas wziął głęboki wdech, ale nie wypuścił powietrza.

Przestrzeń się skurczyła, a potem rozciągnęła, jakby chciała zmieścić w sobie więcej, niż dotąd mogła.

Każde z Dzieci Tatarii stanęło na granicy, której nie da się narysować mapą.

To była granica między światami.

Nie fizyczna, lecz duchowa.

Lena, patrząc przed siebie, nie widziała już ścieżki, lecz… pulsujące nic.

Jakby świat przestał być i czekał, aż ona go stworzy jednym krokiem.

W tej ciszy — zrozumiała.

To ona teraz współtworzy rzeczywistość.

Ezra, stojąc na kamieniu zawieszonym nad przepaścią światła, poczuł, jak jego myśli zaczynają mieć własną grawitację.

— Myśli tu ważą — wyszeptał.

I wiedział: jeśli pomyśli o lęku — spadnie.

Jeśli pomyśli o miłości — powstanie most.

Téo, idąc przez tunel z niczego, widział światło i cień przeplatające się w formach, które nie miały nazw.

Każdy krok był pytaniem.

Każdy oddech — odpowiedzią.

Ale żadna nie była wypowiedziana.

Saari uniosła dłonie.

Nie w geście modlitwy.

Lecz w geście słuchania.

Cisza mówiła.

Ale mówiła językiem serca.

I wtedy zrozumieli:

Cisza między światami to nie pustka.

To miejsce, w którym dusza odnajduje swoje prawdziwe imię — to, które znało ją jeszcze przed narodzinami.

Każde z nich usłyszało to imię — cicho, jak oddech:

✧ Lena: Arayanthé

✧ Ezra: Kaelion

✧ Téo: Vurehn

✧ Saari: Lunarae

Nie padło ono na głos.

Ale od tej chwili…

świat wiedział, kim są.

📖 Rozdział 1 — Segment 8 z 13: „Tylko jedno Imię”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌒 Tylko jedno Imię

Spośród tysięcy imion, które kiedykolwiek zostały wypowiedziane…

istnieje jedno, które nie należy do żadnego języka,

ale zna je każda cząstka wszechświata.

Imię Prawdy.

Imię Duszy.

Imię, które nie potrzebuje głosu, by być usłyszane.

W ciszy, która oddzieliła światło od cienia, a przyszłość od przeszłości,

każde z Dzieci Tatarii poczuło jedno pulsujące brzmienie — nie dźwięk, lecz wibrację.

Czuło je w sercu.

Czuło je w skórze.

Czuło je w przestrzeni pomiędzy atomami.

To imię nie było imieniem własnym.

Nie nazywało osoby.

Nazywało obecność.

Lena zatrzymała się w miejscu, które wyglądało jak rozbłysk pomiędzy światami.

Z jej dłoni wypłynęło światło, układające się w znak runiczny, który nie przypominał niczego, co znała.

Znak ten zaczął śpiewać.

A śpiew ten był… imieniem.

— Sha’Mah-Ré — wyszeptała.

I choć nigdy go nie słyszała, wiedziała, że to prawdziwa nazwa tego, co niesie w sobie.

Ezra poczuł, że jego oddech przestał być osobisty.

Oddychał za świat, oddychał światłem.

W jego wnętrzu rozbrzmiało jedno słowo:

— Kaelion — ale nie jako imię.

Jako klucz.

Jako pieczęć.

Jako kod, który otwiera tylko te drzwi, które istnieją w sercu.

Téo uniósł wzrok ku niebu, którego nie było.

Zobaczył ścieżkę złożoną z pulsujących gwiazd — każda z nich formowała jedną literę.

Litery tańczyły, wirując, aż ułożyły się w jedno mgnienie światła.

I to światło powiedziało:

— Vurehn —

I nagle wszystko, co nie było jasne… stało się przejrzyste.

Saari, stojąc nad taflą niematerialnego jeziora, ujrzała swoje odbicie.

Ale nie siebie — lecz wszystkie swoje wersje z innych czasów, światów, wymiarów.

Wszystkie one szeptały to samo:

— Lunarae…

To jedno imię było światłem, którym była od zawsze.

I wtedy, przez wszystkie ich serca, przeszedł jeden dźwięk — wspólny dla nich wszystkich:

Elahar.

To było to Jedno Imię, które łączyło ich ponad imionami, ponad przysięgami, ponad ciałami.

Imię, które przypomniało im,

że są nie tylko dziećmi Tatarii…

ale Dziećmi Wibracji Światła.

📖 Rozdział 1 — Segment 9 z 13: „Lśnienie w ciemności”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌒 Lśnienie w ciemności

Nie wszystkie światła widać oczami.

Niektóre istnieją tylko wtedy, gdy ciemność pochłonie wszystko inne.

Lena szła przez pustkę, która nie miała początku ani końca.

Nie była to noc.

To było coś głębszego — jak gdyby cały świat został zanurzony w atramencie milczenia.

A jednak…

na skraju jej duszy,

coś migotało.

To nie była gwiazda.

Nie był to płomień.

To było lśnienie w ciemności — wewnętrzny błysk świadomości, który mówi: nie zniknąłeś.

Ezra czuł, jak jego kroki nie zostawiają śladu.

Ale w jego sercu zapalały się iskry — przy każdym wspomnieniu, przy każdym akcie odwagi,

przy każdej chwili, gdy nie wybrał nienawiści, choć mógł.

— To one święcą teraz za mnie — szepnął.

— Każdy dobry wybór, każde przebaczenie, każdy krok wbrew lękowi.

To one są moim światłem.

Téo dotarł do miejsca, gdzie nie było już niczego — nawet siebie.

I właśnie tam, gdzie rozpuściła się tożsamość,

pojawił się punkt.

Punkt, który nie miał koloru, ale miał znaczenie.

Z tego punktu rozbłysło światło — nie jako blask, ale jako pamięć istnienia.

Saari, zamknięta w kręgu wiecznej nocy, poczuła drżenie.

To jej serce biło — ale nie w rytmie krwi.

Biło światłem.

Każde uderzenie było promieniem.

Każdy rytm — przypomnieniem, że noc to nie koniec,

lecz miejsce, gdzie Światło uczy się odwagi.

Wszyscy spotkali się…

nie ciałem, nie głosem,

lecz w przestrzeni światła, które lśni tylko wtedy,

gdy wszystko inne zgaśnie.

I w tym lśnieniu zobaczyli:

✧ siebie nawzajem,

✧ swoje ścieżki,

✧ i że nigdy tak naprawdę się nie rozdzielili.

Bo kto niesie światło w sercu,

nigdy nie idzie sam.

📖 Rozdział 1 — Segment 10 z 13: „Niewidzialny Kompas”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌒 Niewidzialny Kompas

Nie każdy kierunek wskazuje północ.

Nie każdy kompas nosi się w kieszeni.

Są takie, które żyją wewnątrz — bijąc cicho, jak druga linia serca.

Pośród ciemności, która oddziela świat od świata, Lena zatrzymała się.

Nie wiedziała, gdzie iść.

Nie było dróg.

Nie było znaków.

Nie było nikogo.

Ale coś wewnątrz niej zaczęło pulsować.

Nie jak lęk.

Nie jak nadzieja.

Jak pewność bez dowodu.

Ezra przystanął przy krawędzi niewidzialnej przestrzeni.

Każdy jego krok mógłby prowadzić w pustkę.

Ale wewnętrzny głos — cichy jak oddech śpiącego świata — mówił:

— Nie tam, gdzie łatwo.

Tam, gdzie czujesz, że trzeba.

Téo siedział pośród kamieni, które nie miały cienia.

Zamknął oczy.

I zamiast patrzeć — słuchał.

Nie zmysłami.

Sercem.

Zobaczył obraz: wirującą spiralę światła,

w której środek był… sobą samym.

Saari poczuła, że każdy ruch może być błędem.

Ale też każdy może być modlitwą.

Uniosła dłoń i wypowiedziała słowa, których nie znała:

— Vérem Talath.

I nagle — przed nią — po płynął strumień światła.

Nie ścieżka.

Nie droga.

Poczucie kierunku.

To był Niewidzialny Kompas.

Nie błyszczał.

Nie wydawał dźwięków.

Ale prowadził — nie przez świat, lecz przez duszę.

Wszyscy czuli go w sobie.

Każde z nich wiedziało:

To nie nogi prowadzą.

To nie oczy widzą.

To serce rozpoznaje drogę, zanim jeszcze świat ją ułoży.

I to wystarcza.

By iść dalej.

W stronę czegoś, co jeszcze nie ma imienia —

ale już ich woła.

📖 Rozdział 1 — Segment 11 z 13: „Ścieżka ku wewnątrz”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌒 Ścieżka ku wewnątrz

Nie każda podróż prowadzi przez kontynenty i niebo.

Nie każda wyprawa zaczyna się od pierwszego kroku.

Niektóre rozpoczynają się od… zamknięcia oczu.

Lena położyła dłoń na sercu.

To nie był gest dramatyczny.

To była decyzja.

Wzięła wdech — głęboki, pełen świadomości — i… zanurzyła się.

Nie do przodu.

Nie w bok.

Nie do góry.

Ale do środka.

Jej myśli nie miały kształtu.

Jej uczucia nie miały nazw.

Ale w tej przestrzeni — gdzie dusza spotyka się z samą sobą — zaczęła słyszeć Pieśń.

Cichą, prostą, starą jak pierwszy sen.

I Pieśń ta śpiewała o niej — o wszystkim, czym była, czym się bała być, i czym może się stać.

Ezra usiadł.

Nie dlatego, że był zmęczony.

Lecz dlatego, że przestał uciekać.

Ścieżka wewnątrz niego ukazała mu obrazy: jego dzieciństwo, jego decyzje, jego milczenia.

Nie oceniał ich.

Patrzył na nie, jak patrzy się na rzekę, która musiała płynąć właśnie tak.

Téo leżał z zamkniętymi oczami, a jego umysł wędrował przez krajobrazy utkane z pamięci duszy:

pustynie, gdzie płacze wiatr,

góry, które znały jego imię przed narodzinami,

i jedną dolinę — pełną światła — gdzie czekało jego prawdziwe ja.

Saari weszła w ciszę, która nie była pustką, lecz przestrzenią pełną ukrytych odpowiedzi.

I właśnie tam, we wnętrzu wnętrza, ujrzała ogień —

ale nie ogień niszczący.

Ogień tworzący.

Płomień, który mówił:

— Każda rana, którą niosłaś, była bramą.

I każda brama prowadziła… tutaj.

Ścieżka ku wewnątrz nie miała końca.

Ale miała kierunek.

I tym kierunkiem było:

Prawdziwe Spotkanie ze Sobą.

📖 Rozdział 1 — Segment 12 z 13: „I każdy poszedł w swoją stronę”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌒 I każdy poszedł w swoją stronę

Nadszedł moment, którego nikt nie wypowiedział,

ale wszyscy czuli go w kościach duszy.

Nie było fanfar.

Nie było żegnania się.

Była tylko świadomość.

Jakby od samego początku wiedziano,

że ta chwila nadejdzie — i że nie wolno jej zatrzymać.

Lena spojrzała w lewo.

Ścieżka, która czekała na nią, była cicha, jakby od zawsze wiedziała, że to ją wybierze.

Nie miała początku.

Ale miała serce.

Wzięła głęboki oddech i ruszyła — z runą ALHEM jaśniejącą na jej dłoni jak druga skóra.

Ezra patrzył w górę.

Tam, gdzie światło pulsowało rytmem, który tylko on potrafił odczytać.

W jego oczach — odwaga i czułość.

Z jego ramion opadły ostatnie cienie wątpliwości.

I w milczeniu… zaczął wspinać się w przestrzeń, której nie było.

Téo przeszedł przez mgłę, która otworzyła się przed nim jak szept.

Nie żegnał się.

Ale jego kroki pozostawiły echo — długie, miękkie, pełne znaczenia.

Echo to mówiło: jestem gotów na siebie.

Saari zamknęła oczy.

Jej ścieżka nie była ani ziemią, ani wodą.

Była… nutą.

Jednym tonem, który trwał w niej,

i który teraz prowadził ją do tych, którzy potrzebują tej melodii.

I każdy poszedł w swoją stronę.

Ale nikt nie odszedł naprawdę.

Bo każda ich ścieżka, choć inna,

była utkanym pasmem jednej tkaniny.

Tkaniny zwanej Nadzieją.

A niebo nad nimi — choć różne — miało ten sam blask.

Nie dlatego, że patrzyli w tę samą stronę…

ale dlatego, że światło w nich było jedno.

📖 Rozdział 1 — Segment 13 z 13: „Echo, które zostaje”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌒 Echo, które zostaje

Nie każdy dźwięk znika, gdy cichnie.

Nie każda obecność gaśnie, gdy odchodzi.

Są takie chwile, które trwają…

jak echo poza czasem.

Choć Lena, Ezra, Téo i Saari rozeszli się w cztery strony,

choć Bramy za nimi zamknęły się bezgłośnie,

coś pozostało — między nimi.

Niewidzialna nić.

Ślad.

Pieśń serca.

W miejscu, gdzie stali wspólnie — teraz pozostał tylko krąg światła.

Nie rzucał cienia.

Nie pulsował.

Ale trwał.

I ten krąg nie należał już do nich.

Został dla tych, którzy przyjdą po nich.

Dla dzieci przyszłości.

Dla wędrowców, którzy zgubią się w ciemności i będą potrzebować znaku, że ktoś tu był… i przeszedł.

Na skraju światów, tam gdzie kończy się jedno a zaczyna drugie,

rozbrzmiewało echo.

Czasem było to westchnienie.

Czasem cichy szept.

Czasem tylko myśl —

która nagle rozjaśniała dzień człowieka, który nie wiedział, skąd przyszła.

To echo niosło ich przysięgi.

Ich wybory.

Ich światło.

I przypomniało światu…

że choć każdy poszedł w swoją stronę,

to ślad, który zostawili,

wciąż śpiewa.

Nie trzeba ich widzieć,

nie trzeba ich znać.

Wystarczy czasem zamknąć oczy,

i poczuć,

że nie jesteś sam.

Bo echo Dzieci Tatarii

pozostaje w każdym sercu,

które wybiera

Nadzieję ponad lęk.

🌘 Rozdział 2: „Planeta Trzech Księżyców”

📖 Rozdział 2 — Segment 1 z 13: „Lądowanie w świetle cienia”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌘 Lądowanie w świetle cienia

Zanim zobaczyli cokolwiek — poczuli.

Nie grawitację. Nie wiatr.

Ale zmianę częstotliwości.

Planeta, na której się znaleźli, nie miała nazwy.

Była bardziej snem niż ciałem niebieskim.

Jej powierzchnia pulsowała światłem, które… rzucało cień.

Nie odwrotnie.

To cień był źródłem światła.

Lena uniosła oczy ku niebu.

Nie było tam jednego księżyca.

Nie dwóch.

Lecz trzy.

Trzy srebrzyste istoty krążyły powoli — niczym starożytne bóstwa czuwające nad snem duszy.

Każdy z księżyców był inny.

Pierwszy — gładki jak lustro, odbijając wszystko bez zniekształceń.

Drugi — pokryty runami, które zmieniały się z każdą godziną.

Trzeci — pulsujący delikatnie, jakby oddychał… jakby czuwał.

Ezra klęknął i dotknął ziemi.

Nie była twarda.

Była pamięcią — miękką, chłonną, otwartą.

Kiedy położył dłoń, usłyszał historię…

Nie opowiadaną głosem, lecz uczuciem.

Historia mówiła:

— Nie jesteście pierwsi.

— Ale możecie być ostatni, którzy zrozumieją.

Téo przeszedł kilka kroków.

Każdy jego ślad znikał natychmiast, jakby planeta nie chciała zapamiętywać.

A jednak…

za każdym razem, gdy zamykał oczy, widział swoje ślady świecące od wewnątrz.

Saari spojrzała na trzy księżyce i nagle zrozumiała,

że każdy z nich odpowiada innemu wymiarowi serca.

Pierwszy — to prawda.

Drugi — to cień.

Trzeci — to marzenie.

I właśnie na tej planecie —

gdzie światło rodzi się z cienia,

a historia tkana jest emocjami —

rozpoczął się nowy rozdział ich drogi.

Nie było tu map.

Były tylko trzy księżyce

i serce, które nauczy się ich słuchać.

📖 Rozdział 2 — Segment 2 z 13: „Bramy Czasu otwarte”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌘 Bramy Czasu otwarte

Czas na tej planecie nie płynął.

On krążył — jak trzeci księżyc, który nie podlegał żadnemu porządkowi znanemu ludziom.

Nie był linią.

Był oddechem — wdechem przeszłości, wydechem przyszłości.

Lena jako pierwsza poczuła, że coś się otwiera.

Ale nie drzwi.

Nie przejście.

Bramy Czasu.

Nie były one zbudowane z materii.

Były utkane z wspomnień — jej własnych, cudzych, zapomnianych.

Pulsowały wokół niej, jak kręgi na wodzie, gdy rzucisz kamień nie słowem, lecz uczuciem.

Każda Brama miała kształt inny.

Jedna wyglądała jak zegar, który nie miał wskazówek.

Druga jak fotografia, która się poruszała.

Trzecia — jak szept, który nagle staje się wyraźny.

Ezra stał w centrum jednego z tych kręgów.

Jego ciało drżało, lecz to nie był strach.

To była bliskość wspomnienia, którego nie przeżył, a które przyszło do niego teraz.

— To moje przyszłe ja — wyszeptał.

— Pokazuje mi drogę, której jeszcze nie znam, ale już ją pamiętam.

Téo zamknął oczy i przeszedł przez jedną z Bram.

I nagle…

znalazł się w Chojnicach.

W tamtym czasie.

W świecie, który był jego przeszłością.

Ale wszystko było odwrócone.

Znaki wisiały odwrotnie, a ulice szły pod górę, choć teren był płaski.

I właśnie tam, w tym odwróconym wspomnieniu,

zobaczył samego siebie — jako dziecko,

które znało tajemnice, których dorosły Téo już zapomniał.

Saari wędrowała między Bramami jak przez labirynt światła i mroku.

Każdy krok przenosił ją w inny czas duszy.

W jednym — była starą kapłanką.

W drugim — nienarodzonym płomieniem.

W trzecim — iskierką światła, którą kiedyś ktoś nazwał imieniem,

a ona zapomniała, że to jej.

I wtedy wszyscy poczuli, że czas się nie otworzył.

To oni się otworzyli na czas.

Bramy nie były przejściem.

Były lustrem,

w którym widać wszystko,

czego się nie chciało zobaczyć.

A jednak właśnie to lustro prowadziło ich

dalej niż przyszłość.

📖 Rozdział 2 — Segment 3 z 13: „Trzy księżyce, trzy pragnienia”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌘 Trzy księżyce, trzy pragnienia

Na tej planecie księżyce nie były tylko ciałami niebieskimi.

Były istotami.

Były zwierciadłami duszy.

Były… pytaniami, na które trzeba było odpowiedzieć nie słowem,

lecz pragnieniem.

Lena stała pośrodku doliny utworzonej z ciszy i światła.

Trzy księżyce unosiły się nad horyzontem —

jeden srebrzysty i gładki, drugi ciemny i runiczny, trzeci pulsujący jak żywe serce.

W ich obecności

każde z Dzieci Tatarii zobaczyło trzy wersje siebie.

Pierwszy księżyc — Zwierciadło Prawdy —

pokazał Lenie ją samą…

w pełni mocy, w świetle, otoczoną duszami, które przyszły po uzdrowienie.

Czuła się spokojna.

Ale i… zmęczona.

— Czy tego naprawdę pragnę? — zapytała siebie w myślach.

Drugi księżyc — Strażnik Cienia —

pokazał Teowi wersję siebie, która odrzuciła światło.

Nie z nienawiści.

Z wyboru.

Z chęci ochrony innych przed sobą.

Czuł siłę.

I samotność.

— Czy to moja droga? Czy tylko strach przed bliskością?

Trzeci księżyc — Serca Marzenie —

ukazał Ezrze scenę, która zdawała się snem:

stał nad brzegiem rzeki, u jego stóp dziecko.

Jego dziecko.

Z kobietą, którą kochał w innym życiu.

Czuł spokój.

Ale i ból… że tego życia może nie wybrać.

Saari widziała trzy ścieżki, trzy pragnienia —

i w każdym z nich była część niej prawdziwa.

Ale żadne nie było pełne.

Bo prawdziwe pragnienie…

nie jest wyborem pomiędzy.

Jest aktem zjednoczenia.

I wtedy…

księżyce zadrżały.

Ich światło zmieniło barwę.

Stało się nie srebrne, nie złote, lecz przezroczyste.

Światło, które nie narzuca, lecz odbija.

— Wybierz to, co płynie z twojej najgłębszej nuty — przemówiły jednym tonem.

— Bo tylko to, co wypływa z duszy,

nie przeminie.

📖 Rozdział 2 — Segment 4 z 13: „Obserwatorzy z mgły”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌘 Obserwatorzy z mgły

Mgła przyszła nagle.

Nie z nieba, nie z ziemi.

Z ich wnętrz.

Cisza, która nastała, nie była naturalna.

Była… czujna.

Jakby coś — lub ktoś — słuchał ich myśli, zanim zdążyły się ułożyć w słowa.

Lena zatrzymała się pierwsza.

Czuła, że coś na nią patrzy.

Ale nie oczami.

Czuła… obecność.

Jak gdyby mgła miała świadomość.

Ezra szedł powoli, a jego oddech stworzył ścieżkę wewnątrz oparów.

W lustrze pary dostrzegł postacie — wysokie, eteryczne sylwetki,

bez twarzy, ale z oczami utkanymi ze światła.

Nie byli ludźmi.

Nie byli duchami.

Byli Obserwatorami.

Istotami, które nie ingerują.

Ale… pamiętają.

— Kiedyś już tu byliśmy — wyszeptał Téo, dotykając wilgotnego powietrza.

I mgła odpowiedziała.

Nie głosem, lecz obrazem:

dzieci bawiące się wśród ruin,

tańczące wokół płonącego kręgu,

śmiejące się… zanim świat się rozpadł.

— To my — szepnęła Saari. — To była Tataria sprzed upadku.

Ich dusze są w mgłach.

Pamięć przodków.

Pamięć, która widzi.

Obserwatorzy nie mówili.

Ale w ich obecności każde kłamstwo znikało.

Każde udawanie topniało.

Zostawało tylko to, co prawdziwe.

Lena spojrzała prosto w jedno z ich świateł.

Nie miało formy.

Ale miało głębię bez końca.

W tej głębi… zobaczyła siebie.

Nie tę z przeszłości.

Nie tę z przyszłości.

Ale tę, która właśnie się tworzy.

Obserwatorzy nie są sądem.

Nie są bogami.

Są zwierciadłem świadomości.

I jeśli staniesz przed nimi w prawdzie…

oni otworzą drogę.

Ale jeśli się skryjesz…

zostaniesz w mgle na zawsze.

📖 Rozdział 2 — Segment 5 z 13: „Grawitacja Wspomnień”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌘 Grawitacja Wspomnień

Na tej planecie nic nie było takie, jak się zdawało.

Nie powietrze ciążyło.

Nie ciała.

Lecz… wspomnienia.

Każda myśl o przeszłości miała masę.

Każda emocja — wagę.

Każdy ból, każda nieprzeżyta miłość, każde niespełnione pragnienie…

ciągnęły ich ku ziemi jak niewidzialne kotwice.

Lena poczuła to pierwsza.

Jej ciało zaczęło być cięższe z każdym wspomnieniem o tych, których nie zdołała ocalić.

O tych, którzy patrzyli na nią z nadzieją — a których droga się skończyła, zanim zdążyła ich dotknąć.

— To nie wina — powiedziała do siebie cicho. — To pamiątka po trosce.

I kiedy pozwoliła sobie przebaczyć,

jej ciało zaczęło unosić się lekko,

jakby ciężar został zrozumiany — i rozpuszczony.

Ezra upadł na kolana.

Nie z bólu fizycznego.

Lecz dlatego, że jego wspomnienia były jak głazy.

Ojciec, który zniknął.

Miłość, której nie miał odwagi nazwać.

Chwile, kiedy mógł powiedzieć prawdę, ale wybrał milczenie.

Mgła wokół niego zgęstniała.

Grawitacja wspomnień przygniatała.

Ale wtedy przypomniał sobie jedno:

dzień, w którym powiedział „kocham” — pierwszy i prawdziwy.

To jedno wspomnienie…

unieść potrafiło wszystko inne.

Téo szedł jak przez wodę, spowolniony przez echa dawnych wyborów.

Ale zamiast uciekać od nich,

zaczął je przytulać.

Jeden po drugim.

Jak dzieci, które kiedyś porzucił.

Każde z nich miało imię.

Każde z nich chciało być… zauważone.

Saari stanęła w środku kręgu złożonego z obrazów.

To były jej inne wersje.

Wszystkie życia, których nie wybrała.

I każda z nich mówiła:

— Dziękujemy ci.

Bo to dzięki tobie, że nie powstałyśmy, inne mogły się narodzić.

Grawitacja wspomnień nie jest karą.

Jest lustrem duszy.

I dopiero wtedy, gdy spojrzysz w nie bez żalu,

zamiast przygniatać — zaczyna cię nosić.

📖 Rozdział 2 — Segment 6 z 13: „Karta ‘Słońce’ w rękach dziecka”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌘 Karta „Słońce” w rękach dziecka

Niebo było szare.

Księżyce przygasły.

A jednak coś rozświetliło przestrzeń.

Nie słońce.

Nie ogień.

Nie żadna znana gwiazda.

To było… dziecko.

Siedziało po środku kamiennego kręgu,

uśmiechnięte, bose, owinięte w płaszcz utkany z liści i światła.

W dłoniach trzymało Kartę Tarota — ale nie zwykłą.

Była ona żywa.

Pulsowała.

Oddychała.

Na jej powierzchni widniało Słońce — nie ilustracyjne, nie symboliczne.

To było prawdziwe Słońce — maleńka gwiazda w formie obrazu,

świecąca ciepłem, którego brakowało w całym tym świecie.

Lena uklękła obok dziecka.

— Skąd masz tę kartę? — zapytała.

— Ona ma mnie — odpowiedziało dziecko, patrząc na nią oczami, które widziały więcej niż wiek.

Ezra usiadł w milczeniu, czując, jak z jego klatki piersiowej odpadają resztki cienia.

Karta „Słońce” przypominała mu jego pierwsze spojrzenie na świat…

gdy jeszcze wierzył, że wszystko jest możliwe.

— Czy to jesteśmy my, zanim nauczyliśmy się bać? — zapytał Téo,

zauważając, że dziecko ma rysy każdego z nich…

jakby było wspólnym wspomnieniem o Niewinności.

Saari wyciągnęła dłoń, nie dotykając karty, lecz czując jej ciepło.

Zobaczyła w nim sceny:

dzieci biegnące po łąkach Tatarii,

stare kobiety śmiejące się przy ogniskach,

mężczyzn grających melodie, które leczyły dusze.

Słońce to nie tylko światło.

To odwaga bycia sobą — zanim świat powiedział, że nie wolno.

To radość nie z powodu — ale mimo wszystko.

To miłość, która nie pyta o nic, tylko rozkwita.

Dziecko uśmiechnęło się jeszcze raz

i podniosło kartę wysoko w górę.

W tej samej chwili wszystkie trzy księżyce zajaśniały pełnią.

A świat…

zaczął pamiętać, że ma serce.

📖 Rozdział 2 — Segment 7 z 13: „Ogrody Milczących”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌘 Ogrody Milczących

Nie pachniały.

Nie śpiewały.

A jednak — rosły.

Ogrody Milczących rozciągały się po horyzont,

pełne roślin, których nie znał żaden botanik,

i które nie poruszały się z wiatrem,

lecz z myślami tych, którzy w nich stanęli.

Lena weszła między wysokie, szkliste łodygi,

które pochylały się przed nią z czułością,

jakby ją znały… z innego czasu.

Każdy jej krok rozbrzmiewał echem, które nie było dźwiękiem,

lecz odpowiedzią na pytanie, którego jeszcze nie zadała.

Ezra dotknął liścia, który rozwinął się w spirale,

ukazując mozaikę obrazów: jego matkę,

która nigdy nie powiedziała „kocham”, ale zawsze czekała przy oknie.

I w tej chwili zrozumiał —

milczenie też jest formą miłości.

Téo kroczył przez zarośla, które nie miały kolców,

ale i tak raniły — wspomnieniami, które skrywał najgłębiej.

Rośliny rozpoznawały je i… tuliły.

Nie po to, by go zmusić do mówienia.

Ale po to, by pokazać:

w milczeniu też można zostać wysłuchanym.

Saari stanęła w samym sercu ogrodu,

gdzie rosło jedno drzewo — bez liści, bez owoców,

ale jego pień był cały pokryty znakami dusz.

Każdy znak — to jedno słowo, którego nigdy nie wypowiedziała.

Położyła dłoń na korze i… usłyszała szept.

Szept wszystkich, którzy kiedykolwiek milczeli z powodu bólu, strachu, wstydu…

a teraz, dzięki niej, mogli być obecni.

Bo Ogrody Milczących nie pytają.

One po prostu są.

Jak przestrzeń, w której można być całym sobą,

nawet jeśli nikt nic nie mówi.

I właśnie tam, wśród nie-wybrzmiałych słów,

każde z nich poczuło:

słowa nie są konieczne, by zostać zrozumianym.

📖 Rozdział 2 — Segment 8 z 13: „Zapisane w piasku”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌘 Zapisane w piasku

Nie był to zwykły piasek.

Nie był suchy.

Nie był pusty.

Ten piasek… pamiętał.

Każde ziarenko nosiło echo wspomnienia — nie tylko ludzi,

ale istot, światów, czasów, które już zgasły.

Ziemia pod ich stopami była jak wielka, żywa księga,

która nie potrzebowała liter.

Lena uklękła przy wydmie,

a pod palcami wyczuła historię dziewczynki,

która kiedyś siedziała w tym samym miejscu,

rysując palcem znak nieskończoności.

— To byłam ja… zanim mnie zapomniano — wyszeptała.

Ezra przesunął dłonią po powierzchni.

Tam, gdzie dotknął, pojawiły się linie.

Nieprzypadkowe.

Runiczne.

Stare jak Tataria.

Układały się w frazę:

„To, czego szukasz, już cię zna.”

Téo nie pisał.

Ale piasek pisał za niego.

Pod jego stopami, tam gdzie stał,

pojawiały się symbole — migotliwe, jakby utkane z pamięci duszy.

Zobaczył swoje dawne imię, to sprzed narodzin: Vurehn.

I przypomniał sobie sen z dzieciństwa,

w którym ktoś tak go nazwał —

i w którym czuł się… cały.

Saari usiadła po turecku,

a wiatr zaczął układać piasek wokół niej w spiralę.

Nie wiedziała, co to znaczy.

Ale czuła, że każda linia tej spirali jest myślą,

której nie zdążyła jeszcze pomyśleć.

Ten piasek nie zatrzymywał.

On przypominał.

A to, co zostało w nim zapisane,

nie było po to, by odczytać,

ale po to, by poczuć,

że jesteśmy częścią większej opowieści.

Opowieści, którą świat zapisuje naszymi krokami…

a my — swoim sercem.

📖 Rozdział 2 — Segment 9 z 13: „Płomienie bez ognia”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌘 Płomienie bez ognia

Nie tańczyły.

Nie syczały.

A jednak płonęły.

Na horyzoncie — jakby bez ostrzeżenia — pojawiły się ognie.

Nie miały koloru.

Nie miały ciepła.

Ale ich obecność rozświetlała przestrzeń bardziej niż słońce.

To były Płomienie bez ognia —

emanacje pamięci, intencji, emocji, które nigdy nie znalazły wyrazu,

ale które nie zgasły.

Lena podeszła do pierwszego płomienia.

Zobaczyła w nim scenę: swoją młodszą wersję — w chwili, gdy prawie się poddała.

Ale w tym płomieniu było coś jeszcze.

Nie smutek.

Nie rezygnacja.

Lecz iskra nadziei, która mimo wszystko trwała.

— Ten ogień to nie moja porażka — szepnęła.

— To siła, która pozostała, gdy wszystko inne odeszło.

Ezra stanął naprzeciw wysokiego słupa światła.

W jego wnętrzu migotała postać — nieznana, a jednak bliska.

Z czasem rozpoznał ją jako swoją przyszłą wersję.

Tę, która nigdy nie wypowiada żadnego słowa…

ale której obecność stanie się światłem dla innych.

Téo zbliżył się do niskiego płomienia,

który pulsował wolno, jak serce w medytacji.

W jego wnętrzu zobaczył swoje lęki —

ale nie jako wrogów, lecz jako dzieci, które prosiły o zrozumienie.

— Każdy lęk to cień niespełnionej potrzeby — zrozumiał.

— I każdy płomień… to nie kara, lecz wspomnienie odwagi.

Saari stanęła pośrodku ognistego kręgu.

Nie było tam nic… oprócz jej własnej obecności.

Ale to wystarczyło, by płomienie zaczęły wirować,

tworząc runę, której jeszcze nie znała.

Płomienie bez ognia nie spalają.

One ujawniają.

To, co w nas płonie najciszej.

To, co nie chce być krzykiem,

ale światłem wśród ciszy.

I choć każdy z nich wyszedł z płomieni w milczeniu,

w ich oczach świeciło coś nowego:

blask, którego nie da się wyrazić…

bo pochodzi z głębi duszy.

📖 Rozdział 2 — Segment 10 z 13: „Oddech przestrzeni”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌘 Oddech przestrzeni

Nie słyszysz go uszami.

Nie czujesz go skórą.

A jednak… jesteś nim zawsze otulony.

Przestrzeń oddycha.

Nie jak człowiek.

Nie jak zwierzę.

Oddycha świadomością — wdechem istnienia, wydechem nieskończoności.

Lena weszła w otwartą dolinę,

gdzie nie było nic prócz pustki…

ale to nie była pustka strachu.

To była pełnia obecności.

Z każdym krokiem czuła, jak przestrzeń się rozszerza i kurczy —

jakby świat był istotą, która ją zna,

i która w tym momencie…

słucha.

Ezra uklęknął i zamknął oczy.

Zaczął oddychać w rytmie, który nie należał do niego.

To była melodia planety.

Melodia życia.

Melodia, którą czuło się nie w ciele, lecz w sercu duszy.

Téo przystanął, a powietrze wokół niego… zatańczyło.

Nie było wiatru.

Nie było ruchu.

A jednak czuł, jak jego myśli krążą,

jakby przestrzeń oddychała nimi —

wciągała je, smakowała, od zsyłała z powrotem… oczyszczone.

Saari położyła się na ziemi.

Nie w geście zmęczenia, lecz zaufania.

I w tej chwili poczuła, że to, co myślała, że jest próżnią,

to w rzeczywistości pełne pole istnienia.

To było jak leżenie na dłoni wszechświata,

który nie ocenia,

nie mówi,

ale trwa —

jak cisza między dźwiękami,

jak miłość między słowami.

Oddech przestrzeni nie daje odpowiedzi.

Ale też nie zostawia pytań.

On po prostu… jest.

A w jego obecności

człowiek przestaje być oddzielony od świata.

Bo świat i człowiek…

to ten sam oddech.

📖 Rozdział 2 — Segment 11 z 13: „Głos, który nie należy do nikogo”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌘 Głos, który nie należy do nikogo

Nie miał barwy.

Nie miał źródła.

A jednak… rozbrzmiewał w każdym atomie.

To był głos, który nie był czyjś.

Nie mężczyzny.

Nie kobiety.

Nie istoty.

Nie boga.

Nie przodka.

To był Głos Istnienia, który pojawia się tylko wtedy,

gdy nie szukasz już odpowiedzi,

a po prostu… jesteś.

Lena usłyszała go jako pieśń bez melodii.

Była to fala ciepła, która przeszła przez jej kręgosłup,

nie zostawiając słów, a jednak…

jej oczy się wypełniły.

Nie łzami.

Obecnością.

Ezra zatrzymał się.

Głos był w nim,

ale nie należał do niego.

Nie wypowiedział żadnego zdania,

a mimo to przekazał sens większy niż jakakolwiek mowa:

— Nie jesteś osobny.

Téo usłyszał echo tego głosu, gdy patrzył w niebo,

choć nie było tam żadnych chmur.

W tym głosie zobaczył błysk momentu,

gdy wszystko się działo jednocześnie:

narodziny, śmierć, wybór, sen, przebudzenie.

Saari usiadła w milczeniu.

Głos nie powiedział nic.

Ale wszystko w niej zrozumiało:

że sens nie rodzi się w słowie,

ani nawet w myśli,

lecz w obecności, która nie potrzebuje formy.

— To nie głos z zewnątrz — powiedziała. —

To my jesteśmy jego echem.

I wtedy wszyscy zrozumieli:

głos, który nie należy do nikogo,

jest tym samym,

który mówił przez nich,

gdy wybierali światło,

gdy szeptali modlitwy,

gdy patrzyli sobie w oczy i wiedzieli, że są jedno.

To był głos źródła,

który przemawia przez wszystko,

co istnieje —

kiedy nie próbujemy już nadawać temu imienia.

📖 Rozdział 2 — Segment 12 z 13: „Dusza tego świata”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌘 Dusza tego świata

Nie była ukryta.

Nie była zamknięta.

Była wszędzie — i nigdzie jednocześnie.

Ziemia, po której stąpali, oddychała.

Nie jak mechanizm.

Nie jak cykl natury.

Lecz jak istota, która czuje, słucha, pamięta.

Lena położyła się na ziemi, a ta… odpowiedziała.

Nie słowem.

Nie ruchem.

Ale ciepłem od środka, jakby świat objął ją ramionami utkanymi z wibracji.

— To nie planeta — powiedziała cicho. —

To serce.

Ogromne serce, które bije dla tych, którzy jeszcze pamiętają.

Ezra usiadł w cieniu głazu, którego nie było jeszcze chwilę temu.

Jego dłonie poczuły puls.

Rytmiczny.

Stały.

Jak bicie duszy — nie tej planety, lecz duszy, która nią jest.

— Ona nas zna — wyszeptał. —

Zanim się tu pojawiliśmy… już nas kochała.

Téo zanurzył palce w ziemi, a pod nimi poczuł coś… więcej niż materię.

To było jak połączenie z pradawną siecią życia,

której linie biegły nie tylko pod stopami,

lecz także między sercami wszystkich istot.

Saari dotknęła jednego z trzech księżyców palcem swojej świadomości.

W tej samej chwili ziemia pod nią zadrżała łagodnie,

a w jej umyśle rozbłysło jedno słowo — nie z języka,

lecz z poczucia:

„Marei’ah” —

czyli: ta, która jest snem i sercem naraz.

Dusza tego świata nie przemawiała językiem ludzi.

Ona była odpowiedzią na pytanie, którego nie zdążyli zadać.

Była świątynią, której nie trzeba było budować.

Była pamięcią, której nie trzeba było udowadniać.

To właśnie tu — w objęciach świata, który nie potrzebuje formy —

każdy z nich poczuł się przyjęty bez warunków.

A kiedy oddech tego świata wypełnił ich ciała,

już nie byli gośćmi.

Byli…

jego częścią.

📖 Rozdział 2 — Segment 13 z 13: „Niewypowiedziane pytanie”

Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii — TOM 3: Ścieżki Nadziei

🌘 Niewypowiedziane pytanie

Nie padło.

Nie zostało zapisane.

Nie uniosło się w myśli.

A jednak… było obecne.

Trwało w nich wszystkich.

Jak cisza przed dźwiękiem.

Jak drżenie tuż przed snem.

Jak powiew, który nie porusza liści,

ale przestawia coś wewnątrz duszy.

Lena zatrzymała się na skraju niewidzialnej granicy.

Czuła, że odpowiedź już tu jest…

ale nie wie, czego dotyczy.

I w tym właśnie… tkwiła prawda.

Ezra położył rękę na sercu.

Nie żeby poczuć bicie.

Ale żeby poczuć brak.

Brak odpowiedzi, której szukał całe życie.

I właśnie ten brak…

był pełnią.

Téo zamknął oczy i spojrzał w przestrzeń,

gdzie pytania nigdy nie miały słów,

ale zawsze miały głębię.

— A może… pytanie jest ważniejsze niż odpowiedź? — pomyślał.

Saari poczuła dreszcz.

Nie zimno.

Nie lęk.

Lecz obecność czegoś tak delikatnego,

że nie dało się tego nazwać…

ani nawet chcieć uchwycić.

To było Niewypowiedziane pytanie.

Pytanie, które otwiera, nie zamyka.

Pytanie, które nie szuka, ale zaprasza.

Pytanie, które trwa…

w spojrzeniu, w dotyku, w pamięci…

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.